← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 23-24 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 23-24Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο σημερινό μάθημα ακούμε τη φωνή του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει τις Γραφές στους Ψαλμούς 23 και 24. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας εισάγει στην τρυφερή φροντίδα του θείου Ποιμένα και στη μεγαλειώδη κυριαρχία του Κυρίου πάνω σε όλη τη γη. Τα λόγια του μας υπενθυμίζουν ότι κάθε ευλογία πηγάζει από την ελεύθερη αγαθότητα του Θεού και ότι η αληθινή ευτυχία συνίσταται στο να ανήκουμε στο ποίμνιό του. Προσκαλούμαστε να αφήσουμε κατά μέρος τη λήθη και την υπερηφάνεια ώστε η ευγνωμοσύνη και η άγια ζωή να χαρακτηρίζουν τις ημέρες μας. Ας στερεώσουν αυτές οι αρχαίες γνώσεις τις καρδιές μας και ας υψώσουν τα μάτια μας προς τον οίκο του Κυρίου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε τους Ψαλμούς 23 και 24 αργά και προσευχητικά. Αφήστε τα οικεία λόγια του ψαλμού του ποιμένα να σας περιβάλουν και συνεχίστε στη διακήρυξη ότι η γη και το πλήρωμά της ανήκουν στον Κύριο. Προσέξτε τη μετάβαση από την προσωπική εμπιστοσύνη στην πρόσκληση για καθαρά χέρια και καθαρή καρδιά. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας προετοιμάσει να δεχθείτε τις γνώσεις του Καλβίνου για αυτά τα αγαπημένα κεφάλαια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει το σχόλιό του στον Ψαλμό 23 εξερευνώντας τη μεταφορά του ποιμένα. Υπό την ομοιότητα ποιμένα, επαινεί τη φροντίδα που ο Θεός, με την πρόνοιά του, είχε ασκήσει προς αυτόν. Η γλώσσα του υπονοεί ότι ο Θεός δεν είχε λιγότερη φροντίδα γι' αυτόν από ό,τι ένας ποιμένας για τα πρόβατα που του έχουν εμπιστευθεί. Ο Θεός, στην Γραφή, συχνά παίρνει για τον εαυτό του το όνομα και ενδύεται τον χαρακτήρα του ποιμένα, και αυτό δεν είναι μικρό σημείο της τρυφερής αγάπης του προς εμάς. Καθώς αυτός είναι ένας ταπεινός και οικείος τρόπος ομιλίας, Εκείνος που δεν περιφρονεί να σκύψει τόσο χαμηλά για χάρη μας, πρέπει να τρέφει ιδιαίτερα ισχυρή στοργή προς εμάς. Είναι επομένως θαυμαστό, ότι όταν μας προσκαλεί προς τον εαυτό του με τέτοια πραότητα και οικειότητα, δεν ελκόμαστε ή δελεαζόμαστε προς αυτόν, ώστε να αναπαυθούμε με ασφάλεια και ειρήνη υπό την προστασία του. Αλλά πρέπει να παρατηρηθεί, ότι ο Θεός είναι ποιμένας μόνο για εκείνους που, αγγιγμένοι από αίσθηση της δικής τους αδυναμίας και πενίας, αισθάνονται την ανάγκη της προστασίας του, και που παραμένουν πρόθυμα στο μαντρί του και παραδίδονται να κυβερνώνται από αυτόν. Ο Δαβίδ, που διέπρεπε τόσο σε δύναμη όσο και σε πλούτη, παρ' όλα αυτα ομολογούσε ειλικρινά ότι ήταν ένα φτωχό πρόβατο, ώστε να έχει τον Θεό για ποιμένα του. Ποιος υπάρχει, λοιπόν, ανάμεσά μας, που θα απαλλασσόταν από αυτή την ανάγκη, βλέποντας ότι η δική μας αδυναμία δείχνει αρκετά ότι είμαστε περισσότερο από άθλιοι αν δεν ζούμε υπό την προστασία αυτού του ποιμένα; Πρέπει να έχουμε κατά νου, ότι η ευτυχία μας συνίσταται σε αυτό, ότι το χέρι του είναι απλωμένο για να μας κυβερνά, ότι ζούμε υπό τη σκιά του, και ότι η πρόνοιά του φυλάει και προστατεύει την ευημερία μας. Αν και, επομένως, έχουμε αφθονία όλων των προσωρινών αγαθών, ας είμαστε βέβαιοι ότι δεν μπορούμε να είμαστε αληθινά ευτυχείς εκτός αν ο Θεός ευδοκήσει να μας λογαριάζει ανάμεσα στον αριθμό του ποιμνίου του. Επιπλέον, τότε μόνο αποδίδουμε στον Θεό το έργο του Ποιμένα με οφειλόμενη και δίκαιη τιμή, όταν πεισθούμε ότι η πρόνοιά του μόνη είναι επαρκής για να καλύψει όλες τις ανάγκες μας. [533] Καθώς εκείνοι που απολαμβάνουν τη μεγαλύτερη αφθονία εξωτερικών αγαθών είναι κενοί και πεινασμένοι αν ο Θεός δεν είναι ποιμένας τους· έτσι είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ότι εκείνοι τους οποίους έχει πάρει υπό τη φροντίδα του δεν θα στερηθούν πλήρη αφθονία όλων των αγαθών. Ο Δαβίδ, επομένως, δηλώνει ότι δεν φοβάται μήπως του λείψει τίποτα, επειδή ο Θεός είναι ο Ποιμένας του. Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια την εμπειρία του πιστού που περπατά μέσα στην κοιλάδα της σκιάς του θανάτου. 4. Αν και θα περπατούσα. Οι αληθινοί πιστοί, αν και κατοικούν με ασφάλεια υπό την προστασία του Θεού, εντούτοις εκτίθενται σε πολλούς κινδύνους, ή μάλλον είναι επιρρεπείς σε όλες τις θλίψεις που συμβαίνουν στην ανθρωπότητα κοινώς, ώστε να αισθάνονται καλύτερα πόσο χρειάζονται την προστασία του Θεού. Ο Δαβίδ, επομένως, εδώ δηλώνει ρητά, ότι αν του συμβεί οποιαδήποτε δυστυχία, θα στηριζόταν στην πρόνοια του Θεού. Έτσι δεν υπόσχεται στον εαυτό του συνεχείς απολαύσεις· αλλά οχυρώνεται με τη βοήθεια του Θεού για να υπομείνει με θάρρος τις διάφορες συμφορές με τις οποίες μπορεί να επισκεφθεί. Συνεχίζοντας τη μεταφορά του, συγκρίνει τη φροντίδα που ο Θεός παίρνει για τη διακυβέρνηση των αληθινών πιστών με το ραβδί και το γαντζωτό ραβδί του ποιμένα, δηλώνοντας ότι ικανοποιείται με αυτό ως επαρκές για την προστασία της ζωής του. Καθώς ένα πρόβατο, όταν περιπλανιέται πάνω κάτω μέσα από μια σκοτεινή κοιλάδα, διατηρείται ασφαλές από τις επιθέσεις άγριων θηρίων και από βλάβη με άλλους τρόπους, μόνο από την παρουσία του ποιμένα, έτσι ο Δαβίδ τώρα δηλώνει ότι όποτε εκτεθεί σε οποιονδήποτε κίνδυνο, θα έχει επαρκή άμυνα και προστασία υπό την ποιμαντική φροντίδα του Θεού. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην εικόνα του προετοιμασμένου τραπεζιού ενώπιον εχθρών. 5. Θα ετοιμάσεις. Αυτά τα λόγια, που τίθενται στον μέλλοντα χρόνο, εδώ δηλώνουν μια συνεχιζόμενη πράξη. Ο Δαβίδ, επομένως, τώρα επαναλαμβάνει, χωρίς μεταφορά, ό,τι έχει δηλώσει μέχρι τώρα, σχετικά με την ευεργεσία του Θεού, υπό την ομοιότητα ποιμένα. Μας λέει ότι με τη γενναιοδωρία του εφοδιάζεται με όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση αυτής της ζωής. Όταν λέει, Ετοιμάζεις τραπέζι ενώπιόν μου, εννοεί ότι ο Θεός τον προμήθευε με τροφή χωρίς κόπο ή δυσκολία από μέρους του, ακριβώς όπως αν ένας πατέρας άπλωνε το χέρι του για να δώσει τροφή στο παιδί του. Ενισχύει αυτή την ευεργεσία από την πρόσθετη σκέψη, ότι αν και πολλοί κακόβουλοι άνθρωποι φθονούν την ευτυχία του και επιθυμούν την καταστροφή του, ναι, προσπαθούν να τον στερήσουν από την ευλογία του Θεού· όμως ο Θεός δεν παύει να δείχνει τον εαυτό του γενναιόδωρο προς αυτόν, και να του κάνει καλό. Ό,τι προσθέτει σχετικά με το λάδι, έχει αναφορά σε ένα έθιμο που επικρατούσε τότε. Γνωρίζουμε ότι παλαιότερα, αρώματα χρησιμοποιούνταν στα πιο μεγαλοπρεπή συμπόσια, και κανείς δεν θεωρούσε ότι είχε δεχθεί τους καλεσμένους του με τιμή αν δεν τους είχε αρωματίσει με αυτά. Τώρα, αυτό το υπερβολικό απόθεμα λαδιού, και επίσης αυτό το υπερχειλίζον ποτήρι, πρέπει να εξηγηθούν ως δηλωτικά της αφθονίας που υπερβαίνει την απλή παροχή των κοινών αναγκών της ζωής· γιατί λέγεται προς έπαινο του βασιλικού πλούτου με τον οποίο, όπως καταγράφει ο ιερός ιστορικός, ο Δαβίδ είχε εφοδιαστεί πλουσιοπάροχα. Όλοι οι άνθρωποι, είναι αλήθεια, δεν αντιμετωπίζονται με την ίδια γενναιοδωρία με την οποία αντιμετωπίστηκε ο Δαβίδ· αλλά δεν υπάρχει άτομο που να μην είναι υπόχρεο στον Θεό από τις ευεργεσίες που ο Θεός του έχει αποδώσει, ώστε να αναγκαζόμαστε να ομολογήσουμε ότι είναι ένας καλός και γενναιόδωρος Πατέρας για όλο τον λαό του. Εν τω μεταξύ, ας διεγείρει ο καθένας μας τον εαυτό του σε ευγνωμοσύνη προς τον Θεό για τις ευεργεσίες του, και όσο πιο άφθονες έχουν αποδοθεί σε εμάς, τόσο μεγαλύτερη πρέπει να είναι η ευγνωμοσύνη μας. Αν είναι αχάριστος εκείνος που, έχοντας μόνο ένα χονδροειδές καρβέλι, δεν αναγνωρίζει σε αυτό την πατρική πρόνοια του Θεού, πόσο λιγότερο μπορεί να γίνει ανεκτή η βλακεία εκείνων, που χορταίνουν με τη μεγάλη αφθονία των αγαθών του Θεού που κατέχουν, χωρίς να έχουν καμία αίσθηση ή γεύση της αγαθότητάς του προς αυτούς; Ο Δαβίδ, επομένως, με το δικό του παράδειγμα, νουθετεί τους πλουσίους για το καθήκον τους, ώστε να είναι πιο ένθερμοι στην έκφραση της ευγνωμοσύνης τους προς τον Θεό, όσο πιο εκλεκτά τους τρέφει. Περαιτέρω, ας θυμηθούμε, ότι εκείνοι που έχουν μεγαλύτερη αφθονία από άλλους είναι υποχρεωμένοι να τηρούν μετριοπάθεια όχι λιγότερο από αν είχαν μόνο τόσα από τα αγαθά αυτής της ζωής όσα θα εξυπηρετούσαν για την περιορισμένη και μετριοπαθή απόλαυσή τους. Είμαστε πολύ επιρρεπείς από τη φύση μας στην υπερβολή· και, επομένως, όταν ο Θεός είναι, όσον αφορά τα εγκόσμια πράγματα, γενναιόδωρος προς τον λαό του, δεν είναι για να διεγείρει και να θρέψει μέσα τους αυτή την ασθένεια. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να προσέχουν τον κανόνα του Παύλου, που διατυπώνεται στους Φιλιππησίους 4:12, ότι 'να γνωρίζουν και πώς να ταπεινώνονται, και πώς να αφθονούν'. Για να μην μας βυθίσει η έλλειψη σε απελπισία, χρειαζόμαστε να στηριζόμαστε με υπομονετική αντοχή· και, από την άλλη πλευρά, για να μην μας υψώσει η υπερβολική αφθονία πέρα από το μέτρο, χρειαζόμαστε να συγκρατούμαστε από το χαλινάρι της εγκράτειας. Συνεπώς, ο Κύριος, όταν πλουτίζει τον δικό του λαό, συγκρατεί, ταυτόχρονα, τις ασελγείς επιθυμίες της σάρκας με το πνεύμα της εμπιστοσύνης, ώστε, από μόνοι τους, να θέτουν στον εαυτό τους κανόνες εγκράτειας. Όχι ότι είναι παράνομο για τους πλουσίους να απολαμβάνουν πιο ελεύθερα την αφθονία που κατέχουν από αν ο Θεός τους είχε δώσει μικρότερο μερίδιο· αλλά όλοι οι άνθρωποι πρέπει να προσέχουν, (και πολύ περισσότερο οι βασιλείς,) μήπως διαλυθούν σε ηδυπαθείς απολαύσεις. Ο Δαβίδ, χωρίς αμφιβολία, όπως ήταν απόλυτα νόμιμο, επέτρεπε στον εαυτό του μεγαλύτερο περιθώριο από αν ήταν μόνο ένας από τον κοινό λαό, ή από αν κατοικούσε ακόμη στην καλύβα του πατέρα του, αλλά ρύθμιζε τον εαυτό του τόσο μέσα στις λιχουδιές του, ώστε να μην ευχαριστιέται καθόλου στο να γεμίζει και να παχαίνει το σώμα. Γνώριζε καλά πώς να διακρίνει ανάμεσα στο τραπέζι που ο Θεός είχε ετοιμάσει γι' αυτόν και σε μια φάτνη για χοίρους. Είναι επίσης άξιο ιδιαίτερης προσοχής, ότι αν και ο Δαβίδ ζούσε από τα δικά του εδάφη, τα χρήματα του φόρου και άλλα έσοδα του βασιλείου, ευχαριστούσε τον Θεό ακριβώς σαν ο Θεός να του έδινε καθημερινά την τροφή του με το ίδιο του το χέρι. Από αυτό συμπεραίνουμε ότι δεν τυφλώθηκε από τα πλούτη του, αλλά πάντα έβλεπε τον Θεό ως οικονόμο του, που έβγαζε τροφή και ποτό από το δικό του απόθεμα, και τα διένειμε σε αυτόν την κατάλληλη εποχή.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος ολοκληρώνει αντανακλώντας την αιώνια κατοίκηση στον οίκο του Θεού. Θα κατοικήσω στον οίκο του Ιεχωβά. Με αυτή την καταληκτική πρόταση δείχνει φανερά ότι δεν περιορίζει τις σκέψεις του σε επίγειες απολαύσεις ή παρηγοριές· αλλά ότι ο στόχος στον οποίο αποβλέπει είναι στερεωμένος στον ουρανό, και να φτάσει σε αυτόν ήταν ο μεγάλος του σκοπός σε όλα τα πράγματα. Είναι σαν να είχε πει, Δεν ζώ για τον απλό σκοπό του να ζώ, αλλά μάλλον για να ασκούμαι στον φόβο και την υπηρεσία του Θεού, και να προοδεύω καθημερινά σε όλους τους κλάδους της αληθινής ευσέβειας. Κάνει μια φανερή διάκριση ανάμεσα στον εαυτό του και στους ασεβείς ανθρώπους, που ευχαριστιούνται μόνο γεμίζοντας τις κοιλιές τους με πλούσια τροφή. Και όχι μόνο αυτό, αλλά υπονοεί επίσης ότι το να ζει για τον Θεό είναι, κατά την εκτίμησή του, τόσο μεγάλης σημασίας, ώστε εκτιμούσε όλες τις παρηγοριές της σάρκας μόνο στον βαθμό που εξυπηρετούσαν για να του επιτρέψουν να ζει για τον Θεό. Δηλώνει φανερά, ότι ο σκοπός που είχε κατά νου σε όλες τις ευεργεσίες που ο Θεός του είχε αποδώσει ήταν, να κατοικήσει στον οίκο του Κυρίου. Από όπου έπεται, ότι όταν στερούνταν την απόλαυση αυτής της ευλογίας, δεν έδινε καμία σημασία σε όλα τα άλλα πράγματα· όπως αν είχε πει, Δεν θα έπαιρνα καμία ευχαρίστηση σε επίγειες παρηγοριές, εκτός αν ανήκα ταυτόχρονα στο ποίμνι του Θεού, όπως γράφει επίσης σε άλλο μέρος,
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη ζωή σας χρειάζεστε περισσότερο να θυμηθείτε ότι ο Κύριος είναι ο Ποιμένας σας σήμερα; 2. Πώς η υπόσχεση της παρουσίας του Θεού στις σκοτεινές κοιλάδες ενισχύει το θάρρος σας; 3. Ποια βήματα μπορείτε να κάνετε για να ζήσετε ως ένας που ανήκει στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ποιμήν ἡμῶν καὶ Βασιλεῦ, ὁ ποιῶν ἡμᾶς κοιμηθῆναι ἐν τόπῳ χλόης καὶ ὁδηγῶν ἡμᾶς ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως, στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς κυριαρχικῆς σου χάριτος διὰ πάσης κοιλάδος σκιᾶς θανάτου. Δὸς ἡμῖν χεῖρας ἀθώας καὶ καρδίαν καθαρὰν ἀναβῆναι εἰς τὸ ὄρος Κυρίου, ἵνα ἀγαθότης καὶ ἔλεος ἀκολουθήσωσιν ἡμᾶς πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἕως οὗ κατοικήσωμεν ἐν τῷ οἴκῳ σου εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν, Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →