Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο
Δευτερονόμιον 31-32 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο σημερινό μάθημα ακούμε τη φωνή του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει τις τελικές οδηγίες του Μωυσή στο Δευτερονόμιον. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας εισάγει στο βάρος του αποχαιρετισμού ενός προφήτη και στη βεβαιότητα της συνεχούς φροντίδας του Θεού για τον λαό Του. Μέσα από το σχόλιό του βλέπουμε πώς η ηγεσία περνά από έναν υπηρέτη σε έναν άλλο ενώ η υπόσχεση της διαθήκης παραμένει αμετάβλητη. Ο Καλβίνος μας βοηθά να κατανοήσουμε γιατί ο χρόνος και το πλαίσιο αυτών των λόγων έχουν βαθιά σημασία για τις γενιές που ακολουθούν. Οι σκέψεις του μας καλούν σε ανανεωμένη εμπιστοσύνη στον Θεό που ούτε εγκαταλείπει ούτε εγκαταλείπει τους δικούς Του. Ας δεχθούμε αυτές τις αρχαίες αλήθειες με φρέσκια προσοχή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Τώρα στρεφόμαστε στο ίδιο το κείμενο. Διαβάστε τα κεφάλαια 31 και 32 του Δευτερονομίου αργά, ακούγοντας τον τόνο της τελικής εντολής του Μωυσή, τον διορισμό του Ιησού του Ναυή και τις επίσημες προειδοποιήσεις που ακολουθούν. Προσέξτε πώς ο νόμος πρέπει να διατηρηθεί και να κηρυχθεί ακόμη και μετά την αναχώρηση του Μωυσή. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν πριν εξετάσουμε την ερμηνεία του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά εξηγώντας τη σημασία του Μωυσή να παραδίδει τα λόγια του προσωπικά.
1 Και ο Μωυσής πήγε και μίλησε αυτά τα λόγια. Με τη λέξη πήγε σημαίνει ότι, αφού έλαβε τις εντολές από τον Θεό, ήρθε στον λαό για να τις αναφέρει. Εξ αυτού συμπεραίνουμε ότι προειδοποιήθηκαν εγκαίρως για να προσέξουν, αν ήταν ευαισθητοποιημένοι. Και ήταν απαραίτητο ο λαός να ακούσει από το ίδιο του το στόμα αυτές τις ομιλίες, οι οποίες δεν ήταν καθόλου ευχάριστες, καθώς ήταν γεμάτες τόσο από σκληρές απειλές όσο και από αυστηρές επιπλήξεις· διότι, αν είχαν παραδοθεί μετά τον θάνατό του, θα είχαν αμέσως όλοι αναφωνήσει ότι είχαν επινοηθεί δόλια από κάποιον άλλο, και έτσι ότι το όνομά του είχε προσαρτηθεί ψευδώς σε αυτές.Ο Καλβίνος προχωρά επισημαίνοντας τη συνεχιζόμενη ηγεσία του Θεού πέρα από τη ζωή του Μωυσή.
3 Ο Κύριος ο Θεός σου, αυτός θα περάσει. Με όχι συνηθισμένη παρηγοριά ενθαρρύνει το μυαλό τους σε ανανεωμένη προθυμία, επειδή θα βίωναν, ακόμη και όταν αυτός ήταν νεκρός, την αδιάκοπη εύνοια του Θεού. Εξ αυτού αντλούμε ένα μάθημα ιδιαίτερα χρήσιμο, ότι όποτε ο Θεός υψώνει σε εμάς ανθρώπους προικισμένους με εξαίρετα χαρίσματα, συνηθίζει να χρησιμοποιεί τις εργασίες τους για ένα διάστημα, ώστε ακόμη να κρατά άλλους στο χέρι Του, και συνεχώς να αντικαθιστά άλλους, εκτός αν οι αμαρτίες μας σταθούν εμπόδιο. Εξ αυτού έπεται ότι η δύναμη του Θεού δεν πρέπει να δεσμεύεται στις ένδοξες ιδιότητες των ανθρώπων, σαν ο θάνατός τους να ήταν η καταστροφή Του. Είναι αλήθεια, πράγματι, ότι οι εξέχοντες άνθρωποι σπάνια διαδέχονται από ίσους τους, επειδή η κακία μας πνίγει το φως των πνευματικών χαρισμάτων, και, όσο μπορεί, τα σβήνει· ακόμη ας θεωρηθεί βέβαιο ότι, όταν ο Θεός προάγει την ευημερία μας με διακόνους ιδιαίτερης εξοχότητας, μας δίνει μια γεύση της αγαθότητάς Του, ώστε να προσδοκούμε τη συνέχειά της· 'διότι δεν εγκαταλείπει το έργο των ιδίων χειρών Του.' (Ψαλμός 138:8.) Ο Μωυσής λέει, λοιπόν, ότι αν και αυτός μπορεί να αφαιρεθεί από τον θάνατο, ακόμη ο Θεός θα αναλάβει το αξίωμα του ηγέτη τους, ή μάλλον ότι θα συνεχίσει να είναι ο ηγέτης τους, όπως οι Ισραηλίτες είχαν προηγουμένως βιώσει ότι είναι.Σχετικά με την προτροπή για δύναμη, ο Καλβίνος γράφει:
6 Να είστε ισχυροί και γενναίοι. Αφού έδειξε ότι ο Θεός θα ήταν μαζί τους, για βοήθειά τους, προτρέπει τον λαό σε σταθερότητα και μεγαλοψυχία. Και σίγουρα αυτός είναι ένας τρόπος επιβεβαίωσης του θάρρους μας, να είμαστε βέβαιοι ότι η βοήθεια που υπόσχεται ο Θεός θα αρκεί για εμάς: τόσο μακριά είναι από το να συμβαίνει, ότι ο ζήλος και η ενέργειά μας στο να ενεργούμε ορθά μειώνεται, από το να αποδίδουμε στη χάρη του Θεού αυτό που οι ανόητοι άνθρωποι αποδίδουν στη δική τους ελεύθερη βούληση. Διότι εκείνοι που διεγείρονται σε έντονη δράση βασιζόμενοι στη δική τους δύναμη, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να ρίχνονται με το κεφάλι κάτω στην παράλογη τόλμη και υπερηφάνειά τους. Ας κατανοήσουμε, λοιπόν, ότι όλες οι προτροπές είναι φευγαλέες και αναποτελεσματικές, οι οποίες θεμελιώνονται σε οτιδήποτε άλλο εκτός από απλή εμπιστοσύνη στη χάρη του Θεού. Έτσι ο Μωυσής υποθέτει, ως βάση προτροπής, ότι ο Θεός θα πολεμήσει για τους Ισραηλίτες. Πρέπει, ωστόσο, να παρατηρηθεί ότι ο λαός ενθαρρύνθηκε στην επιμονή της ελπίδας, όταν ο Θεός δηλώνει ότι θα είναι ο βοηθός τους ακόμη και μέχρι το τέλος, με το οποίο μάθημα εκείνη η ασεβής παραίσθηση διαψεύδεται, με την οποία οι θεολόγοι του Παπισμού έχουν γοητεύσει τον κόσμο. Αρνούνται ότι οι πιστοί μπορούν να είναι βέβαιοι για τη χάρη του Θεού, εκτός από την παρούσα κατάστασή τους. Έτσι κρατούν την πίστη σε αναστολή, ώστε να πιστεύουμε μόνο για μια ημέρα, και ακόμη από στιγμή σε στιγμή, ενώ είμαστε αβέβαιοι για το τι θα κάνει ο Θεός μαζί μας αύριο. Ενώ, αν η πίστη αντιστοιχεί στις υποσχέσεις του Θεού, και είναι, όπως ήταν, σε αρμονία με αυτές, πρέπει αναγκαστικά να επεκτείνεται σε ολόκληρη τη ζωή μας, ναι, ακόμη και πέρα από τον θάνατο· διότι ο Θεός αφαιρεί κάθε αμφιβολία για το μέλλον με αυτά τα λόγια, 'Δεν θα σε αφήσω ούτε θα σε εγκαταλείψω.'
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος συνδέει αυτό με την ευθύνη των διδασκάλων να διασφαλίσουν ότι το έργο τους διαρκεί.
Καθώς σε όλη τη ζωή του ήταν απίστευτα ανήσυχος για την ευημερία του λαού, έτσι τώρα μεταφέρει τη φροντίδα του περισσότερο από πατρική ακόμη πιο πέρα. Και σίγουρα γίνεται σε όλους τους ευσεβείς διδασκάλους να προβλέπουν, όσο εξαρτάται από αυτούς, ότι ο καρπός των εργασιών τους θα επιζήσει από αυτούς. Αυτής της φροντίδας ο Πέτρος θέτει τον εαυτό του ενώπιόν μας ως παράδειγμα:
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς επηρεάζει την εμπιστοσύνη σας σε Αυτόν το να γνωρίζετε ότι ο Θεός συνεχίζει το έργο Του αφού οι πιστοί ηγέτες αναχωρήσουν; Με ποιους τρόπους μπορείτε να φυλάξετε και να μεταδώσετε καλύτερα την αλήθεια που έχετε λάβει; Πού σας καλεί ο Θεός σε θάρρος επειδή έχει υποσχεθεί ότι δεν θα σας αφήσει ποτέ;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Παντοκράτορ, ὁ προπορευόμενος τοῦ λαοῦ Σου καὶ τηρῶν διαθήκην μετὰ ἀκαταλύτου πιστότητος, ἐνίσχυσον ἡμᾶς ἵνα ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ ἀμεταβλήτῳ παρουσίᾳ Σου καὶ περιπατῶμεν ἀφόβως ἐν τῇ ὁδῷ ἣν διώρισας. Ποίησον τὸν λόγον Σου νὰ κατοικῇ πλουσίως ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, ἵνα ἐμπιστευώμεθα εἰς τὴν χάριν Σου νὰ ἐπιτελῇ πᾶν ὅ,τι ἐσκόπευσας διὰ πάσας τὰς γενεάς. Διὰ Χριστοῦ τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν δεόμεθα, Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →