← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος

Εξ 1-2 — με τον Ματθαίο Χένρι

Έξοδος 1-2Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στα κεφάλαια 1 και 2 της Εξόδου προσφέρει ένα πλούσιο ταξίδι στίχο προς στίχο μέσα από τις πρώτες δοκιμασίες του Ισραήλ στην Αίγυπτο και τις πρώτες κινήσεις της απελευθέρωσης. Οι στοχασμοί του αναδεικνύουν την πιστότητα του Θεού εν μέσω ανθρώπινης σκληρότητας και την ήσυχη τόλμη απλών ανθρώπων. Στα επόμενα λεπτά θα ακούσουμε τα ίδια τα λόγια του Χένρι, κάνοντας παύσεις για να διαμορφώσουν οι γνώσεις του την κατανόησή μας για αυτά τα θεμελιώδη κεφάλαια. Κάθε ενότητα μας καλεί να δούμε πώς η θεία πρόνοια εργάζεται μέσα από την ευλογία και τη δυσκολία. Ας εισέλθουμε σε αυτή τη μελέτη με ανοιχτές καρδιές, έτοιμοι να δεχθούμε διδασκαλία και ενθάρρυνση από τη φωνή αυτού του κλασικού σχολιαστή.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 1 και 2 της Εξόδου. Προσέξτε την ταχεία αύξηση του λαού του Θεού, την αυξανόμενη σκληρότητα του Φαραώ και την απροσδόκητη διατήρηση ενός μόνο Εβραίου παιδιού. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη. Καθώς διαβάζετε, ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις παρατηρήσεις που θα φέρει ο Ματθαίος Χένρι σε αυτούς τους ίδιους στίχους.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας τους στίχους που απαριθμούν τους απογόνους του Ιακώβ και καταγράφουν την αξιοσημείωτη αύξησή τους. Σε αυτούς τους στίχους έχουμε, 1. Μια απαρίθμηση των ονομάτων των δώδεκα πατριαρχών, όπως ονομάζονται, Πράξεις ζ΄ 8. Τα ονόματά τους επαναλαμβάνονται συχνά στην Γραφή, ώστε να μην ακούγονται παράξενα σε εμάς, όπως άλλα δύσκολα ονόματα, αλλά με την τόσο συχνή εμφάνισή τους να γίνουν οικεία σε εμάς και για να δείξουν πόσο πολύτιμος είναι ο πνευματικός Ισραήλ του Θεού γι' Αυτόν και πόσο πολύ ευαρεστείται σε αυτούς. 2. Η καταγραφή που τηρήθηκε για τον αριθμό της οικογένειας του Ιακώβ, όταν κατέβηκαν στην Αίγυπτο ήταν συνολικά εβδομήντα ψυχές (εδ. 5), σύμφωνα με τον υπολογισμό που είχαμε, Γένεση μς΄ 27. Αυτός ήταν ακριβώς ο αριθμός των εθνών με τα οποία εποικίστηκε η γη, σύμφωνα με την αφήγηση που δόθηκε, Γένεση ι΄. Διότι όταν ο Ύψιστος διαχώρισε τους γιους του Αδάμ, έθεσε τα όρια των λαών σύμφωνα με τον αριθμό των παιδιών του Ισραήλ, όπως παρατηρεί ο Μωυσής, Δευτερονόμιο λβ΄ 8. Γίνεται εδώ μνεία αυτού ώστε η αύξησή τους στην Αίγυπτο να φανεί ακόμη πιο θαυμαστή. Σημείωσε, Είναι καλό για εκείνους των οποίων το τέλος αυξάνεται πολύ να θυμούνται συχνά πόσο μικρή ήταν η αρχή τους, Ιώβ η΄ 7. 3. Ο θάνατος του Ιωσήφ, εδ. 6. Όλη αυτή η γενιά φθειρόταν σταδιακά. Ίσως όλοι οι γιοι του Ιακώβ πέθαναν περίπου την ίδια εποχή γιατί δεν υπήρχε διαφορά ηλικίας μεγαλύτερη από επτά χρόνια μεταξύ του μεγαλύτερου και του μικρότερου, εκτός του Βενιαμίν και όταν ο θάνατος έρχεται σε μια οικογένεια, μερικές φορές κάνει πλήρες τέλος σε λίγο χρόνο. Όταν πέθανε ο Ιωσήφ, το στήριγμα της οικογένειας, οι υπόλοιποι έφυγαν γρήγορα. Σημείωσε, Πρέπει να βλέπουμε τον εαυτό μας και τους αδελφούς μας και όλους με τους οποίους συναναστρεφόμαστε ως ανθρώπους που πεθαίνουν και βιάζονται να φύγουν από τον κόσμο. Αυτή η γενιά παρέρχεται, όπως εκείνη που προηγήθηκε. 4. Η παράξενη αύξηση του Ισραήλ στην Αίγυπτο, εδ. 7. Εδώ χρησιμοποιούνται τέσσερις λέξεις για να την εκφράσουν: Ήταν καρποφόροι και αυξάνονταν άφθονα, σαν ψάρια ή έντομα, ώστε πολλαπλασιάστηκαν και, όντας γενικά υγιείς και δυνατοί, έγιναν υπερβολικά ισχυροί, ώστε άρχισαν σχεδόν να υπερβαίνουν τους ντόπιους, γιατί η γη ήταν γεμάτη από αυτούς παντού, τουλάχιστον η Γεσέν, η δική τους παραχώρηση. Παρατήρησε, (1.) Αν και αναμφίβολα αυξήθηκαν σημαντικά πριν, φαίνεται ότι δεν έγινε αντιληπτό ως εξαιρετικό παρά μόνο μετά τον θάνατο του Ιωσήφ. Έτσι, όταν έχασαν το όφελος της προστασίας του, ο Θεός έκανε τους αριθμούς τους άμυνά τους και έγιναν πιο ικανοί από πριν να φροντίσουν τον εαυτό τους. Αν ο Θεός συνεχίζει τους φίλους και τους συγγενείς μας ενώ τους χρειαζόμαστε περισσότερο και τους απομακρύνει όταν μπορούν να γλιτώσουν καλύτερα, ας αναγνωρίσουμε ότι είναι σοφός και ας μην παραπονεθούμε ότι είναι σκληρός μαζί μας. Μετά τον θάνατο του Χριστού, του Ιωσήφ μας, ο ευαγγελικός Ισραήλ άρχισε να αυξάνεται πιο αξιοσημείωτα και ο θάνατός Του είχε επίδραση σε αυτό ήταν σαν τη σπορά ενός κόκκου σιταριού, ο οποίος, αν πεθάνει, φέρνει πολύ καρπό, Ιωάννης ιβ΄ 24. (2.) Αυτή η θαυμαστή αύξηση ήταν η εκπλήρωση της υπόσχεσης που δόθηκε πολύ πριν στους πατέρες. Από την κλήση του Αβραάμ, όταν ο Θεός του είπε πρώτα ότι θα τον κάνει μεγάλο έθνος, μέχρι την απελευθέρωση του σπέρματός του από την Αίγυπτο, ήταν 430 χρόνια, κατά τα πρώτα 215 από τα οποία αυξήθηκαν μόνο σε εβδομήντα, αλλά στο δεύτερο μισό, αυτοί οι εβδομήντα πολλαπλασιάστηκαν σε 600.000 μαχητές. Σημείωσε, [1.] Μερικές φορές οι προνοίες του Θεού μπορεί να φαίνονται για πολύ καιρό να αντιτίθενται στις υποσχέσεις Του και να πηγαίνουν ενάντια σε αυτές, ώστε η πίστη του λαού Του να δοκιμαστεί και η δική Του δύναμη να μεγαλύνεται περισσότερο. [2.] Αν και η εκπλήρωση των υποσχέσεων του Θεού είναι μερικές φορές αργή, όμως είναι πάντα βέβαιη στο τέλος θα μιλήσει και δεν θα ψεύδεται, Αββακούμ β΄ 3. Ο Χένρι στρέφεται στη συνέχεια στον νέο βασιλιά που ξεχνά τον Ιωσήφ και τις πολιτικές που ακολουθούν. Ι. Οι υποχρεώσεις που είχαν απέναντι στον Ισραήλ εξαιτίας του Ιωσήφ ξεχάστηκαν: Ανέστη νέος βασιλιάς, μετά από αρκετές διαδοχές στην εποχή του Ιωσήφ, ο οποίος δεν γνώριζε τον Ιωσήφ, εδ. 8. Όλοι όσοι τον γνώριζαν τον αγαπούσαν και ήταν ευγενικοί με τους συγγενείς του για χάρη του αλλά όταν πέθανε ξεχάστηκε σύντομα και η ανάμνηση των καλών υπηρεσιών που είχε προσφέρει είτε δεν διατηρήθηκε είτε δεν λήφθηκε υπόψη ούτε είχε καμία επίδραση στις αποφάσεις τους. Σημείωσε, οι καλύτερες και πιο χρήσιμες και αποδεκτές υπηρεσίες που γίνονται στους ανθρώπους σπάνια θυμούνται, ώστε να ανταποδοθούν σε εκείνους που τις έκαναν, στην προσοχή που δίνεται είτε στη μνήμη τους είτε στους απογόνους τους μετά τον θάνατό τους, Εκκλησιαστής θ΄ 5, 15. Επομένως, η μεγάλη μας φροντίδα πρέπει να είναι να υπηρετούμε τον Θεό και να Τον ευαρεστούμε, ο οποίος δεν είναι άδικος, ό,τι κι αν είναι οι άνθρωποι, να ξεχνά το έργο και τον κόπο της αγάπης μας, Εβραίους στ΄ 10. Αν εργαζόμαστε μόνο για τους ανθρώπους, τα έργα μας, στο απώτερο, θα πεθάνουν μαζί μας αν για τον Θεό, θα μας ακολουθήσουν, Αποκάλυψη ιδ΄ 13. Αυτός ο βασιλιάς της Αιγύπτου δεν γνώριζε τον Ιωσήφ και μετά από αυτόν ανέστη ένας που είχε την αυθάδεια να πει, Δεν γνωρίζω τον Κύριο, κεφ. ε΄ 2. Σημείωσε, Εκείνοι που δεν θυμούνται τους άλλους ευεργέτες τους, φοβούμαι ότι θα ξεχάσουν τον υπέρτατο ευεργέτη, Α΄ Ιωάννη δ΄ 20. Ο Χένρι στοχάζεται την απροσδόκητη αύξηση που συνεχίστηκε παρά τη σκληρή καταπίεση. ΙV. Η θαυμαστή αύξηση των Ισραηλιτών, παρά τις καταπιέσεις υπό τις οποίες στέναζαν (εδ. 12): Όσο περισσότερο τους θλιβαν τόσο περισσότερο πολλαπλασιάζονταν, προς μεγάλη λύπη και ενόχληση των Αιγυπτίων. Σημείωσε, 1. Οι καιροί θλίψης υπήρξαν συχνά καιροί αύξησης της Εκκλησίας. Υπό το βάρος αυξάνεται. Ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε περισσότερο όταν διώχθηκε το αίμα των μαρτύρων ήταν ο σπόρος της Εκκλησίας. 2. Εκείνοι που συμβουλεύονται εναντίον του Κυρίου και του Ισραήλ Του φαντάζονται μόνο κάτι μάταιο (Ψαλμός β΄ 1) και δημιουργούν ακόμη μεγαλύτερη ενόχληση στον εαυτό τους η κόλαση και η γη δεν μπορούν να μειώσουν εκείνους που ο Ουρανός θα αυξήσει. Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την πιστή άρνηση των μαμμών και την ελεήμονα ανταμοιβή του Θεού. Ι. Οι μαμές διατάχθηκαν να τις δολοφονήσουν. Παρατήρησε, 1. Οι εντολές που τους δόθηκαν, εδ. 15, 16. Προσέθεσε πολύ στην βαρβαρότητα των προτιθέμενων εκτελέσεων το γεγονός ότι οι μαμές ορίστηκαν ως οι εκτελεστές γιατί ήταν για να τις κάνει όχι μόνο αιματηρές αλλά και προδοτικές και να τις υποχρεώσει να προδώσουν μια εμπιστοσύνη και να καταστρέψουν εκείνες που ανέλαβαν να σώσουν και να βοηθήσουν. Μπορούσε να σκεφτεί ότι το φύλο τους θα επέτρεπε τέτοια σκληρότητα και η απασχόλησή τους τέτοια βάναυση προδοσία Σημείωσε, Εκείνοι που είναι οι ίδιοι βάρβαροι νομίζουν ότι θα βρουν ή θα κάνουν άλλους εξίσου βάρβαρους. Το σχέδιο του Φαραώ ήταν να εμπλέξει κρυφά τις μαμές να πνίξουν τα αρσενικά παιδιά μόλις γεννιούνταν και στη συνέχεια να το αποδώσουν στη δυσκολία της γέννας ή σε κάποιο ατύχημα συνηθισμένο σε αυτή την περίπτωση, Ιώβ γ΄ 11. Οι δύο μαμές με τις οποίες ασχολήθηκε για αυτό ονομάζονται εδώ και ίσως, σε αυτή την εποχή, που ήταν πάνω από ογδόντα χρόνια πριν την έξοδό τους από την Αίγυπτο, αυτές οι δύο να αρκούσαν για όλες τις Εβραίες γυναίκες, τουλάχιστον για τόσες από αυτές όσες βρίσκονταν κοντά στην αυλή, όπως είναι σαφές από το κεφ. β΄ 5, 6, πολλές από αυτές βρίσκονταν και για αυτές ήταν πιο ζηλότυπος. Ονομάζονται Εβραίες μαμές, πιθανώς όχι επειδή ήταν οι ίδιες Εβραίες (γιατί σίγουρα ο Φαραώ δεν μπορούσε ποτέ να περιμένει ότι θα ήταν τόσο βάρβαρες προς εκείνες του δικού τους έθνους), αλλά επειδή χρησιμοποιούνταν γενικά από τις Εβραίες και, όντας Αιγύπτιες, ήλπιζε να επικρατήσει σε αυτές. 2. Η ευσεβής ανυπακοή τους σε αυτή την ασεβή εντολή, εδ. 17. Φοβήθηκαν τον Θεό, σεβάστηκαν τον νόμο Του και φοβήθηκαν την οργή Του περισσότερο από του Φαραώ και γι' αυτό έσωσαν τα αρσενικά παιδιά ζωντανά. Σημείωσε, Αν οι εντολές των ανθρώπων είναι με οποιονδήποτε τρόπο αντίθετες προς τις εντολές του Θεού, πρέπει να υπακούμε στον Θεό και όχι στον άνθρωπο, Πράξεις δ΄ 19 ε΄ 29. Καμία δύναμη στη γη δεν μπορεί να μας εγγυηθεί, πολύ λιγότερο να μας υποχρεώσει, να αμαρτήσουμε εναντίον του Θεού, του κυρίου μας. Πάλι, Όπου ο φόβος του Θεού βασιλεύει στην καρδιά, θα την προφυλάξει από την παγίδα που φέρνει ο υπερβολικός φόβος του ανθρώπου. 3. Η δικαιολόγησή τους σε αυτή την ανυπακοή, όταν κατηγορήθηκαν γι' αυτό ως έγκλημα, εδ. 18. Έδωσαν έναν λόγο γι' αυτό, τον οποίο φαίνεται ότι τους παρείχε η ελεήμων υπόσχεση του Θεού ότι έρχονταν πολύ αργά για να το κάνουν, γιατί γενικά τα παιδιά γεννιούνταν πριν έρθουν, εδ. 19. Δεν βλέπω λόγο να αμφιβάλλουμε για την αλήθεια αυτού είναι σαφές ότι οι Εβραίοι βρίσκονταν τώρα υπό μια εξαιρετική ευλογία αύξησης, η οποία μπορεί κάλλιστα να υποτεθεί ότι είχε αυτό το αποτέλεσμα, ότι οι γυναίκες είχαν πολύ γρήγορο και εύκολο τοκετό και, καθώς οι μητέρες και τα παιδιά ήταν και τα δύο ζωηρά, σπάνια χρειάζονταν τη βοήθεια μαμών αυτό το παρατήρησαν αυτές οι μαμές και, συμπεραίνοντας ότι ήταν το δάχτυλο του Θεού, ενθαρρύνθηκαν έτσι να παρακούσουν τον βασιλιά, υπέρ εκείνων που ο Ουρανός ευνοούσε έτσι και με αυτό δικαιολόγηθηκαν ενώπιον του Φαραώ, όταν τους κάλεσε να λογοδοτήσουν γι' αυτό. Μερικοί από τους αρχαίους Ιουδαίους το ερμηνεύουν έτσι, Πριν έρθει η μαμή σε αυτές, προσεύχονται στον Πατέρα τους στον ουρανό και Αυτός τους απαντά και γεννούν. Σημείωσε, Ο Θεός είναι πιο πρόθυμος βοηθός του λαού Του σε ανάγκη από οποιονδήποτε άλλο βοηθό και συχνά τους προλαβαίνει με τις ευλογίες της καλοσύνης Του τέτοιες απελευθερώσεις τους θέτουν υπό ιδιαίτερα ισχυρές υποχρεώσεις. 4. Η ανταμοιβή που τους έδωσε ο Θεός για την τρυφερότητά τους προς τον λαό Του Ασχολήθηκε καλά μαζί τους, εδ. 20. Σημείωσε, Ο Θεός δεν θα μείνει πίσω από κανέναν για καμία καλοσύνη που γίνεται στον λαό Του, θεωρώντας το ως γινόμενο στον εαυτό Του. Συγκεκριμένα, τους έκανε οίκους (εδ. 21), τους οικοδόμησε σε οικογένειες, ευλόγησε τα παιδιά τους και τους ευημέρησε σε όλα όσα έκαναν. Σημείωσε, Οι υπηρεσίες που γίνονται για τον Ισραήλ του Θεού συχνά ανταποδίδονται με το ίδιο είδος. Οι μαμές διατήρησαν τους οίκους των Ισραηλιτών και, ως ανταπόδοση γι' αυτό, ο Θεός τους έκανε οίκους. Παρατήρησε, Η ανταπόδοση έχει σχέση με την αρχή πάνω στην οποία προχώρησαν Επειδή φοβήθηκαν τον Θεό, τους έκανε οίκους. Σημείωσε, Η θρησκεία και η ευσέβεια είναι καλοί φίλοι της εξωτερικής ευημερίας ο φόβος του Θεού σε έναν οίκο θα βοηθήσει να τον οικοδομήσει και να τον εδραιώσει. Η άποψη του Δρ. Λάιτφουτ γι' αυτό είναι ότι, για την ευσέβειά τους, παντρεύτηκαν με Ισραηλίτες και εβραϊκές οικογένειες οικοδομήθηκαν από αυτές.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι εισάγει την ιστορία του Μωυσή ως του επερχόμενου απελευθερωτή του Ισραήλ. Αυτό το κεφάλαιο αρχίζει την ιστορία του Μωυσή, εκείνου του ανθρώπου της φήμης, διάσημου για τη στενή του γνωριμία με τον Ουρανό και την εξέχουσα χρησιμότητά του στη γη και τον πιο αξιοσημείωτο τύπο του Χριστού, ως προφήτη, σωτήρα, νομοθέτη και μεσίτη, σε όλη την Παλαιά Διαθήκη. Οι Ιουδαίοι έχουν ένα βιβλίο μεταξύ τους για τη ζωή του Μωυσή, το οποίο λέει πολλές ιστορίες γι' αυτόν, τις οποίες έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι είναι απλές μυθοπλασίες ό,τι έχει καταγράψει ο ίδιος για τον εαυτό του είναι αυτό στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε, γιατί γνωρίζουμε ότι η καταγραφή του είναι αληθινή και είναι αυτό με το οποίο μπορούμε να ικανοποιηθούμε, γιατί είναι αυτό που η Άπειρη Σοφία θεώρησε κατάλληλο να διατηρήσει και να μεταδώσει σε εμάς. Σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε, Ι. Τους κινδύνους της γέννησης και της βρεφικής του ηλικίας, εδ. 1-4. ΙΙ. Τη διατήρησή του μέσα από αυτούς τους κινδύνους και την προαγωγή της παιδικής και νεανικής του ηλικίας, εδ. 5-10. ΙΙΙ. Την ευσεβή επιλογή των ώριμων ετών του, η οποία ήταν να αναγνωρίσει τον λαό του Θεού. 1. Τους πρόσφερε την υπηρεσία του προς το παρόν, αν ήθελαν να την δεχτούν, εδ. 11-14. 2. Αποσύρθηκε, ώστε να διατηρήσει τον εαυτό του για περαιτέρω υπηρεσία στο μέλλον, εδ. 15-22. ΙV. Την αυγή της ημέρας της απελευθέρωσης του Ισραήλ, εδ. 23 κ.εξ. Ο Χένρι εξετάζει την πίστη των γονέων του Μωυσή στο να κρύψουν τον γιο τους. Ι. Πώς κρύφτηκε. Φαίνεται ότι ήταν ακριβώς τη στιγμή της γέννησής του που έγινε ο σκληρός νόμος για τη δολοφονία όλων των αρσενικών παιδιών των Εβραίων και πολλοί, αναμφίβολα, χάθηκαν από την εκτέλεσή του. Οι γονείς του Μωυσή είχαν τη Μαριάμ και τον Ααρών, και οι δύο μεγαλύτερους από αυτόν, γεννημένους πριν βγει αυτό το διάταγμα και τους είχαν θρέψει χωρίς αυτόν τον κίνδυνο αλλά εκείνοι που αρχίζουν τον κόσμο εν ειρήνη δεν γνωρίζουν τι δυσκολίες μπορεί να συναντήσουν πριν τον διασχίσουν. Πιθανώς η μητέρα του Μωυσή ήταν γεμάτη άγχος εν αναμονή της γέννησής του, τώρα που αυτό το διάταγμα ήταν σε ισχύ, και ήταν έτοιμη να πει, Μακάριοι οι στείρες που δεν γέννησαν ποτέ, Λουκάς κγ΄ 29. Καλύτερα έτσι παρά να γεννήσουν παιδιά στον δολοφόνο, Ωσηέ θ΄ 13. Ωστόσο αυτό το παιδί αποδεικνύεται η δόξα του οίκου του πατέρα του. Έτσι, αυτό που είναι περισσότερο ο φόβος μας συχνά αποδεικνύεται, στο αποτέλεσμα, περισσότερο η χαρά μας. Παρατήρησε την ομορφιά της πρόνοιας ακριβώς τη στιγμή που η σκληρότητα του Φαραώ έφτασε σε αυτό το ύψος γεννήθηκε ο απελευθερωτής, αν και δεν εμφανίστηκε για πολλά χρόνια μετά. Σημείωσε, Όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν την καταστροφή της Εκκλησίας ο Θεός προετοιμάζει τη σωτηρία της. Ο Μωυσής, που επρόκειτο αργότερα να βγάλει τον Ισραήλ από αυτόν τον οίκο της δουλείας, ήταν ο ίδιος σε κίνδυνο να πέσει θύμα της οργής του καταπιεστή, ο Θεός το διέταξε έτσι ώστε, όταν του ειπωθεί αργότερα αυτό, να εμψυχωθεί περισσότερο με έναν άγιο ζήλο για την απελευθέρωση των αδελφών του από τα χέρια τέτοιων αιματηρών ανθρώπων. 1. Οι γονείς του παρατήρησαν ότι ήταν ένα όμορφο παιδί, περισσότερο από συνηθισμένα όμορφο ήταν όμορφο στον Θεό, Πράξεις ζ΄ 20. Φαντάστηκαν ότι είχε μια λάμψη στο πρόσωπό του που ήταν κάτι περισσότερο από ανθρώπινο και ήταν ένα δείγμα της λάμψης του προσώπου του αργότερα, Έξοδος λδ΄ 29. Σημείωσε, Ο Θεός μερικές φορές δίνει πρώιμες ενδείξεις των δώρων Του και φανερώνεται νωρίς σε εκείνους για τους οποίους και μέσω των οποίων σχεδιάζει να κάνει μεγάλα πράγματα. Έτσι έβαλε πρώιμη δύναμη στον Σαμψών (Κριτές ιγ΄ 24, 25), πρώιμη προθυμία στον Σαμουήλ (Α΄ Σαμουήλ β΄ 18), έκανε πρώιμη απελευθέρωση για τον Δαβίδ (Α΄ Σαμουήλ ιζ΄ 37) και άρχισε νωρίς με τον Τιμόθεο, Α΄ Τιμόθεο γ΄ 15. 2. Επομένως ήταν πιο φροντισμένοι για τη διατήρησή του, επειδή το έβλεπαν ως ένδειξη κάποιου ευγενικού σκοπού του Θεού γι' αυτόν και ως ευτυχή οιωνό για κάτι μεγάλο. Σημείωσε, Μια ζωηρή ενεργή πίστη μπορεί να πάρει ενθάρρυνση από την παραμικρή ένδειξη της θείας εύνοιας μια ελεήμων υπόδειξη της Πρόνοιας θα ενθαρρύνει εκείνους των οποίων τα πνεύματα κάνουν επιμελή αναζήτηση, Τρεις μήνες τον έκρυψαν σε κάποιο ιδιωτικό διαμέρισμα του δικού τους οίκου, αν και πιθανώς με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής, αν ανακαλυπτόταν. Σε αυτό ο Μωυσής ήταν τύπος του Χριστού, ο οποίος, στη βρεφική του ηλικία, αναγκάστηκε να κρυφτεί και στην Αίγυπτο επίσης (Ματθαίος β΄ 13) και διατηρήθηκε θαυμαστά, όταν πολλοί αθώοι σφαγιάστηκαν. Λέγεται (Εβραίους ια΄ 23) ότι οι γονείς του Μωυσή τον έκρυψαν με πίστη μερικοί πιστεύουν ότι είχαν ειδική αποκάλυψη σε αυτούς ότι ο απελευθερωτής θα προερχόταν από τους γοφούς τους ωστόσο είχαν τη γενική υπόσχεση της διατήρησης του Ισραήλ, πάνω στην οποία ενήργησαν με πίστη και με αυτή την πίστη έκρυψαν το παιδί τους, μη φοβούμενοι την ποινή που συνδέεται με την εντολή του βασιλιά. Σημείωσε, Η πίστη στην υπόσχεση του Θεού είναι τόσο μακριά από το να καταργεί όσο μάλλον διεγείρει και επιταχύνει τη χρήση νόμιμων μέσων για την απόκτηση ελέους. Το καθήκον είναι δικό μας, τα γεγονότα είναι του Θεού. Πάλι, Η πίστη στον Θεό θα μας θέσει πάνω από τον παγιδευτικό φόβο του ανθρώπου.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη δική σας ζωή έχετε δει τους σκοπούς του Θεού να προχωρούν ακόμη και όταν οι ανθρώπινες δυνάμεις φαίνονταν να είναι εναντίον τους; 2. Πώς η παράδειγμα των μαμών σας προκαλεί να φοβηθείτε τον Θεό πάνω από τις επίγειες αρχές; 3. Σε ποια περιοχή σας προσκαλεί ο Κύριος να εμπιστευτείτε την κρυμμένη πρόνοιά Του ενώ περιμένετε την απελευθέρωση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεός, καθώς βλέπουμε τὸν λαό Σου νὰ πληθύνεται ὑπὸ θλίψιν ἐν Αἰγύπτῳ, ἐμπιστευόμεθα τὴν κυρίαρχον χεῖρά Σου νὰ διαφυλάξῃ καὶ νὰ ἐλευθερώσῃ τοὺς ἰδικούς Σου. Χάρισέ μας τὸν ἅγιον φόβον ποὺ Σὲ ὑπακούει ὑπεράνω πάσης ἀνθρωπίνης ἐξουσίας καὶ μᾶς κινεῖ νὰ προστατεύωμεν τὰς ζωὰς ποὺ μᾶς ἐνεπιστεύθης. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἀνάδειξον πιστοὺς ἐλευθερωτὰς εἰς κάθε γενεά, ἵνα τὸ εὐαγγέλιόν Σου προχωρήσῃ καὶ τὸ ὄνομά Σου δοξασθῇ. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →