Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί
Αριθμοί 19-20 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα στρεφόμαστε στις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν για ένα ταξίδι έξι κτυπημάτων μέσα από τα κεφάλαια 19 και 20 των Αριθμών. Η προσεκτική έκθεση του Μακλάρεν ανιχνεύει τη μετάβαση από τη μια γενιά της ερήμου στην επόμενη, τονίζοντας τόσο τη θεία υπομονή όσο και την ανθρώπινη αδυναμία στα ύδατα της Μεριβά. Οι στοχασμοί του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τα δικά μας πρότυπα αμφιβολίας, τη σταθερότητα της πρόνοιας του Θεού και το δαπανηρό τίμημα της ηγεσίας. Καθώς ακούμε τα λόγια του, ας ανατείλει νέα κατανόηση για την καθημερινή μας πορεία πίστης και υπακοής.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Σταματήστε τώρα και διαβάστε αργά τα κεφάλαια 19 και 20 των Αριθμών. Προσέξτε τη μετάβαση από την τελετουργική καθαρότητα στις ανανεωμένες διαμαρτυρίες του λαού, το χτύπημα του βράχου από τον Μωυσή και τις σοβαρές συνέπειες που ακολουθούν. Αφήστε την αφήγηση να εγκατασταθεί στο πνεύμα σας πριν μελετήσουμε μαζί την έκθεση του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει θέτοντας την ιστορική στιγμή της πρώτης δοκιμασίας της νέας γενιάς στην Κάδης.
Η Κάδης είχε δει την τελική δοκιμασία και αποτυχία της γενιάς που βγήκε από την Αίγυπτο· τώρα βλέπουμε την πρώτη δοκιμασία και αποτυχία της νέας γενιάς, τριάντα εφτά χρόνια αργότερα, στον ίδιο τόπο. Βαθιά σιωπή καλύπτει την ιστορία αυτών των θλιβερών χρόνων· αλλά, πιθανώς, η συναγωγή διαλύθηκε και μικρές ομάδες περιπλανιούνταν στη χώρα, χωρίς σκοπό ή ελπίδα, ενώ ο Μωυσής και λίγοι από τους ηγέτες παρέμεναν κοντά στη σκηνή. Υπάρχει μια ορισμένη έμφαση στη φράση του πρώτου εδαφίου αυτού του κεφαλαίου, 'οι υιοί Ισραήλ, ακόμη και όλη η συναγωγή', που υποδηλώνει ότι αυτή ήταν η πρώτη επανασύνθεση των διασκορπισμένων μονάδων από την τελευταία πράξη της 'όλης συναγωγής'. 'Ο πρώτος μήνας' ήταν, λοιπόν, ο πρώτος του τεσσαρακοστού έτους, και η συγκέντρωση ήταν είτε σε υπακοή στην πρόσκληση του Μωυσή, ο οποίος γνώριζε ότι ο καθορισμένος χρόνος είχε έρθει, είτε αποτέλεσμα κοινής γνώσης του γεγονότος. Σε κάθε περίπτωση, έχουμε εδώ την πρώτη πράξη μιας νέας εποχής, και το ερώτημα που πρέπει να δοκιμαστεί είναι αν οι νέοι άνθρωποι είναι καλύτεροι από τους παλιούς. Αυτό είναι που δίνει σημασία στο γεγονός και εξηγεί την πικρία του Μωυσή όταν βρήκε το παλιό πνεύμα να ζει στα παιδιά. Ήταν δοκιμασία και για αυτόν και για εκείνους. Ανέλαβε ξανά τα καθήκοντα που ουσιαστικά ήταν σε αδράνεια για μια γενιά, και με τη συμπεριφορά του έδειξε ότι είχε γίνει ακατάλληλος για τη νέα μορφή που έπρεπε να πάρει η ηγεσία με την εισβολή στη Χαναάν.Στη συνέχεια εξετάζει την επανεμφάνιση των γνωστών γογγυσμών σε νέα χείλη.
Ι. Σημειώνουμε τους παλιούς γογγυσμούς στα χείλη της νέας γενιάς. Ο θρήνος ενός μεταγενέστερου προφήτη ταιριάζει σε αυτούς τους κληρονομικούς γογγυστές, 'Μάταια έχω παιδεύσει τα τέκνα σας· δεν έλαβαν διόρθωση'. Ο τόπος όπου επανασυνάχθηκαν θα μπορούσε να τους διδάξει την αμαρτία της απιστίας· οι τάφοι των γονέων τους θα έπρεπε να ενισχύσουν το μάθημα. Αλλά τα μακρά χρόνια της περιπλάνησης και δύο εκατομμύρια θάνατοι ήταν άχρηστα. Η ανθεκτική αλλά στιβαρή δύναμη των τεσσάρων γέρων, των μόνων επιζώντων, θα μπορούσε να κηρύξει τη σοφία της εμπιστοσύνης στον Θεό στον οποίο 'η εύνοια είναι ζωή'. Αλλά ο λαός 'δεν είχε μάθει τίποτα και δεν είχε ξεχάσει τίποτα'. Η παλιά κραυγή του κούκου, που είχε γίνει τόσο μονότονη από τους πατέρες τους, επαναλαμβάνεται, με διαφορές, όχι προς όφελός τους. Δεν γογγύζουν άμεσα εναντίον του Θεού, επειδή θεωρούν τον Μωυσή και τον Ααρών υπεύθυνους. 'Γιατί', λένε, 'ανεβάσατε τη συναγωγή του Κυρίου;' Φαίνεται να χρησιμοποιούν αυτό το όνομα με μια πινελιά υπερηφάνειας στη σχέση τους με τον Θεό, ενώ στερούνται πραγματικής υπακοής, και έτσι δείχνουν τα πρώτα ίχνη του μεταγενέστερου πνεύματος του έθνους. Απέκτησαν ζώα ενώ ζούσαν στις οάσεις της ερήμου, και ανησυχούν γι' αυτά. Αναγνωρίζουν τη συνέχεια της εθνικής ζωής στην ερώτησή τους, 'Γιατί μας ανεβάσατε από την Αίγυπτο;' αν και οι περισσότεροι από αυτούς είχαν γεννηθεί στην έρημο. Ο φόβος που κίνησε τους πατέρες τους στην απιστία ήταν πιο λογικός και λιγότερο περιφρονητικός από αυτόν τον γογγυσμό, που αγνοεί τον Θεό σχεδόν εντελώς και είναι έτοιμος να τα παρατήσει όλα στην πρώτη γεύση στέρησης.Ο Μακλάρεν στρέφεται στη συνέχεια στο ανανεωμένο δώρο του νερού από τον Θεό στον αμετάβλητο λαό.
ΙΙ. Σημειώστε την επανάληψη από τον Θεό του παλιού Του δώρου στη νέα γενιά. Ο Μωυσής δεν κάνει καμία προσπάθεια να επιχειρηματολογήσει με τον λαό, αλλά ρίχνεται σε ικεσία μπροστά στην πόρτα της Σκηνής, σαν συντετριμμένος και αβοήθητος μπροστά σε αυτήν την καρδιοθραυστική απόδειξη της επίμονης πείσματος των παλιών σφαλμάτων. Η απάντηση του Θεού θυμίζει το προηγούμενο θαύμα στη Ρεφιδίμ Έξοδος 17:1-7 στις πρώτες ημέρες της πορείας, όταν οι ίδιες κραυγές είχαν έρθει από χείλη τώρα σιωπηλά, και ο βράχος, χτυπημένος με την εντολή του Θεού από τη ράβδο που είχε χωρίσει τη θάλασσα, έδωσε νερό. Οι μόνες διαφορές είναι ότι εδώ ο Μωυσής διατάσσεται να μιλήσει, όχι να χτυπήσει· και ότι το θαύμα πρέπει να γίνει ενώπιον όλης της συναγωγής, αντί μόνο ενώπιον των πρεσβυτέρων.Στη συνέχεια προχωρά να ανιχνεύσει το σημείο θραύσης της μακράς υπομονής του ηγέτη.
ΙΙΙ. Σημειώστε την τελική κατάρρευση της υπομονής του ηγέτη που δοκιμάστηκε για πολύ καιρό. Είναι σε έντονη αντίθεση με την υπομονή του Θεού. Ψαλμός 106:32-33 περιγράφει την αμαρτία του Μωυσή ως διπλή· δηλαδή, οργή και ομιλία 'απερίσκεπτα'. Τα σκληρά λόγια του, τόσο διαφορετικά από τις ικεσίες του στην προηγούμενη περίπτωση επανάστασης στην Κάδης, έχουν κάτι χειρότερο από μια έκρηξη θυμού. 'Πρέπει εμείς να σας βγάλουμε νερό από τον βράχο;' οικειοποιείται στον εαυτό του τη δύναμη να κάνει θαύματα. Ξεχνά ότι ήταν τόσο όργανο, και τόσο λίγο δύναμη, όσο και η ίδια του η ράβδος. Η θυμωμένη επίπληξή του προδίδει πληγωμένη προσωπική σημασία και ενόχληση για την επανάσταση κατά της δικής του αυθεντίας, παρά λύπη για την απιστία του λαού προς τον Θεό, και επίσης μια σαφή συσκότιση της δικής του συνείδησης εξάρτησης για όλη του τη δύναμη από τον Θεό, και μια ακάθαρτη ανάμειξη σκέψεων για τον εαυτό. Η ίδια θολή ανάμειξη οργής και αυτοσεβασμού ώθησε το χέρι του στα παθιασμένα επαναλαμβανόμενα χτυπήματα, τα οποία, στη ζέση του, αντικατέστησε για τα ήσυχα λόγια που του είχε δοθεί εντολή να πει. Το Παλαιστινιακό Τάργκουμ λέει πολύ σημαντικά ότι στο πρώτο χτύπημα ο βράχος έσταξε αίμα, υποδεικνύοντας έτσι την τραγική αμαρτωλότητα του θυμωμένου χτυπήματος. Πόσο ανάξιος εκπρόσωπος του μακρόθυμου Θεού ήταν αυτός ο θυμωμένος άνθρωπος! 'Ο δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να φιλονικεί', ούτε να δίνει το νερό με το οποίο είναι εμπιστευμένος, με περιφρόνηση ή οργή στην καρδιά του. Αυτό το δώρο απαιτεί ταπεινή συμπόνια στους διαχειριστές του.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν κλείνει υπογραμμίζοντας την απαραίτητη ποιότητα που απαιτείται από εκείνους που υπηρετούν.
Μπορούμε να μάθουμε από την αποτυχία του ότι το κύριο προσόν για να κάνει κανείς το έργο του Θεού είναι η αγάπη, η οποία δεν μπορεί να κινηθεί σε οργή ούτε να διεγερθεί σε αυτοπροβολή, αλλά συναντά και νικά τον γογγυσμό και την επανάσταση με υπομονετική προβολή του δώρου του Θεού, και είναι, σε κάποιο βαθμό, μια ηχώ της ατελείωτης μακροθυμίας Του. Εκείνος που θα υπηρετούσε τους ανθρώπους πρέπει, κοιμώμενος ή ξύπνιος, να τους φέρει στην καρδιά του και να λυπηθεί την αμαρτία τους. Εκείνοι που θα αντιπροσώπευαν τον Θεό στους ανθρώπους και θα κέρδιζαν ανθρώπους για τον Θεό, πρέπει να είναι 'μιμητές του Θεού... και να περιπατούν εν αγάπη'. Αν ο φέροντας το νερό της ζωής το προσφέρει με 'Ακούστε, επαναστάτες', θα ρέει αγεύστο.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού έχουν επανεμφανιστεί παλιά πρότυπα παραπόνων στις παρούσες συνθήκες σας; Πώς διαμορφώνει την άποψή σας για Αυτόν η επαναλαμβανόμενη ευσπλαχνία του Θεού παρά την επαναλαμβανόμενη απιστία; Σε ποια σχέση ή ρόλο μπορεί η μειωμένη αγάπη να περιορίζει την αποτελεσματικότητά σας αυτή τη στιγμή;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πιστέ Θεέ, Σε ευχαριστούμε για την υπομονετική ευσπλαχνία που μας συναντά ακόμη και όταν επαναλαμβάνουμε τις αμαρτίες εκείνων που ήρθαν πριν μας. Δίδαξέ μας να δεχόμαστε τα δώρα Σου με εμπιστοσύνη αντί για παράπονο. Μόρφωσε μέσα μας την ακλόνητη αγάπη που δεν κουράζεται από τις αδυναμίες των άλλων. Φύλαξέ μας από την αυτοπροβολή που συσκοτίζει τη δόξα Σου, και χάρισέ μας την ταπεινότητα που δείχνει τους άλλους μόνο σε Σένα. Ας υπηρετούμε με καρδιές που φέρουν τον λαό Σου με συμπόνια μέχρι να εισέλθουμε στην ανάπαυσή Σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →