← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν

Λευιτικόν 3-4 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Λευιτικόν 3-4Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα
Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για το Λευιτικό σύστημα ανοίγει ένα παράθυρο στην καρδιά της λατρείας της Παλαιάς Διαθήκης. Στα κεφάλαια 3 και 4 ανιχνεύει πώς ο Θεός διέταξε θυσίες ευχαριστίας και εξιλέωσης ώστε ο λαός Του να μπορεί να Τον πλησιάζει ορθά. Ο Καλβίνος δείχνει ότι κάθε λεπτομέρεια υπηρετούσε για να φυλάξει την ενότητα της πίστης και να δείξει πέρα από τις ίδιες τις τελετές. Το σχόλιό του μας προσκαλεί να δούμε τόσο τη σοβαρότητα της αμαρτίας όσο και τον πλούτο της πρόνοιας του Θεού για συμφιλίωση. Καθώς ακούμε τα λόγια του σήμερα, ωθούμαστε να σκεφτούμε πώς αυτές οι αρχαίες οδηγίες ακόμη διαμορφώνουν την κατανόησή μας για τη χάρη, τη μετάνοια και την ευγνώμονα αφοσίωση.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στραφείτε τώρα στα κεφάλαια 3 και 4 του Λευιτικού. Διαβάστε αργά, παρατηρώντας τις προσεκτικές οδηγίες που δίνονται για τις θυσίες ειρήνης και για τις θυσίες αμαρτίας που προσφέρονται από ιερέα, συναγωγή και άρχοντα ομοίως. Αφήστε την επαναλαμβανόμενη έμφαση στο αίμα, το λίπος και το θυσιαστήριο να εγκατασταθεί στο νου σας. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για να δεχθεί τις γνώσεις που αντλεί ο Καλβίνος από αυτά τα κεφάλαια σχετικά με την ευγνωμοσύνη, την εξιλέωση και την αγιότητα που απαιτεί ο Θεός από τον λαό Του.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει την πραγματεία του για το κεφάλαιο 3 στρέφοντας προς τις θυσίες των ευημεριών. 1. Και εάν η προσφορά αυτού είναι θυσία. Προχωρεί τώρα σε διαφορετική τάξη, δηλαδή στις θυσίες, αι οποίαι ήσαν μαρτυρίαι ευγνωμοσύνης εις εορτασμόν των ευλογιών του Θεού· μέρος των οποίων εκαίετο μετά πυρός, μέρος εζητείτο υπό των ιερέων, και το υπόλοιπον παρέμενεν εις τους ιδίους προσφέροντας. Περί της λέξεως σλμυμ, σελομίμ, έχω δώσει συνοπτικώς την γνώμην μου αλλαχού· [253] η κοινή μετάφρασις αυτής είναι βεβαίως ακατάλληλος, «αι θυσίαι των ειρηνικών προσφορών»· και η δήλωσις άλλων είναι μακράν αναζητουμένη, ότι καλούνται «θυσίαι τελειοτήτων», διότι ήτο παράνομον διά τους ακαθάρτους να εγγίσωσιν αυτάς. Επειδή, όμως, οι Εβραίοι περιλαμβάνουσιν εις την λέξιν «ειρήνην», ασφάλειαν, και πάσαν αγαθήν επιτυχίαν, εσκέφθην ότι ο πληθυντικός αριθμός αυτής ηδύνατο καταλλήλως να μεταφρασθή «ευημερίαι»· διά τούτο ο Δαβίδ καλεί την σπονδήν η οποία εσυνηθίζετο να γίνηται εις ταύτην την θυσίαν, «το ποτήριον των σωτηριών»· (Ψαλμός 116:13,) ουδέ αμφιβάλλω ότι διά τούτου του εξωτερικού σημείου ούτος δηλοί ευχαριστίαν. Παραδέχομαι πράγματι ότι η θυσία αύτη δεν προσεφέρετο μόνον εις αναγνώρισιν ευγνωμοσύνης, αλλά και όταν εζήτουν παρά του Θεού ειρήνην και αγαθήν επιτυχίαν· όμως πάντοτε το επίθετον θα αρμόζη θαυμασίως εις αυτήν, διότι ωμολογούν διά ταύτης ότι ο Θεός ήτο ο δημιουργός πάντων των αγαθών, ώστε να αποδίδωσιν εις Αυτόν πάσαν την ευημερίαν αυτών. Πρώτον, όμως, προστάζει πάσας τας θυσίας να προσάγωνται εις την σκηνήν, όπερ εννοεί διά «του προσώπου του Θεού»· [254] αλλέως θυσιαστήρια θα είχον ανεγερθή πανταχού εις τας πόλεις και τας κώμας αυτών, και διά της αδείας ταύτης η υπηρεσία του Θεού θα είχεν κατακοπεί, και η θρησκεία θα είχεν υπονομευθή. Διά τούτο, διά να διατηρήση τον λαόν εις την ενότητα της πίστεως, προστάζει αυτούς πάντας να αρκώνται εις εν μόνον θυσιαστήριον. Αλλ' Αυτός ήθελεν να λατρεύηται και να τιμάται εις τον τόπον εκείνον, τον οποίον είχεν αφιερώσει εις Εαυτόν, μήπως διασκορπισθώσιν οπίσω ξένων θεών· και έπειτα ορίζει τον τρόπον της προσφοράς, είτε το θύμα ήτο εκ της αγέλης είτε εκ του ποιμνίου. Το ότι τοιαύται ακριβείς εντολαί έπρεπε να δοθώσιν περί μικροτήτων, ηδύνατο να φανή περιττή λεπτολογία, και μάλιστα περιττή επανάληψις, καθόσον το αυτό πράγμα πολλάκις εγκολάπτεται, εις ακριβώς ομοίας λέξεις· εάν δεν ήτο ότι η σπουδαιότης αύτη υπενθύμιζεν εις τον λαόν ότι τι ανώτερον περιετυλίσσετο εις τας τελετουργίας, ενώ συνεκράτει αυτούς από του να επιτρέπωσιν εις εαυτούς να προσθέτωσιν ή να μεταβάλλωσιν αυθαιρέτως το ελάχιστον σημείον. Η λίαν σχολαστική αύτη τήρησις, λοιπόν, έπρεπε να οδηγήση αυτούς διά της χειρός, ως είπεν, εις τα σημαινόμενα· ώστε υπό την εξωτερικήν εικόνα η πνευματική αλήθεια να συναντά τους οφθαλμούς αυτών· δεύτερον, έπρεπε να συγκρατήση αυτούς δεδεμένους, ως είπεν, εις τον λόγον του Θεού, μήπως πράττωσι τι εις τα ιερά πράγματα εκ των υπαγορεύσεων του ιδίου αυτών λόγου. Αλλά τώρα, αφού η χρήσις των θυσιών έπαυσε, διδασκόμεθα πρώτον ότι αι ευλογίαι του Θεού βεβηλούνται, εάν δεν ασκώμεθα επιμελώς εις την εκδήλωσιν της θρησκείας ημών, καθώς η άπειρος και αδιάκοπος φιλελευθερία Αυτού προς ημάς αξίζει· δεύτερον, ότι εάν η αφοσίωσις ημών δεν είναι αμιγής και αποδιδομένη εις Αυτόν μόνον, ασεβώς αποστερούμεν Αυτόν του δικαιώματος Αυτού· τρίτον, ότι καθώς προσευχόμεθα εις το όνομα του Χριστού, ούτω τα τάγματα ημών πρέπει να πληρώνωνται, και αι ευχαριστίαι ημών να αποδίδωνται, διά της χειρός Αυτού· και τέταρτον, ότι η φιλανθρωπία του Θεού δεν πρέπει να εορτάζηται εις αμελήν ή τυπικήν διάθεσιν, αλλά ότι πρέπει να κοπιώμεν να το πράττωμεν τούτο, ως εις υπόθεσιν υψίστης σπουδαιότητος, μετά ζήλου και προσοχής ουχί κοινών. Ο Καλβίνος έπειτα μεταβαίνει εις τας περί αμαρτίας προσφοράς τας απαιτουμένας εις το κεφάλαιον 4. Αφού ο Μωϋσής εθεράπευσε περί των προσφορών και άλλων θυσιών, αι οποίαι ήσαν μαρτυρίαι ευγνωμοσύνης και ασκήσεις ευσεβείας, κατέρχεται τώρα εις την περί αμαρτίας προσφοράν (εξιλασμόν) η οποία κατείχεν την κυρίαν θέσιν μεταξύ των θυσιών, καθόσον, άνευ συμφιλιώσεως, δεν ηδύνατο ποτέ να υπάρξη τις επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων και Θεού· διότι αφού δικαίως αποστρέφεται ολόκληρον το ανθρώπινον γένος ένεκα της διαφθοράς της φύσεως ημών, και επειδή πάντες συνεχώς προκαλούμεν την οργήν Αυτού, πάσα η ελπίς της σωτηρίας πρέπει αναγκαίως να θεμελιούται εις τα θεραπευτικά μέσα τα προβλεφθέντα διά την εξιλέωσιν Αυτού. Η αρχή αύτη, θεμελιωθείσα, πρέπει να ενθυμούμεθα ότι ο Μωϋσής εφεξής θα ομιλή περί των εξιλαστηρίων θυσιών αι οποίαι εξιλεώνουν τον Θεόν προς τους ανθρώπους διά της αφαιρέσεως της ενοχής αυτών. Εδώ δείκνυσι πώς ο Θεός πρέπει να εξιλεωθή, όπου άνθρωπος τις ημάρτησεν εξ αγνοίας ή απερισκέπτως· εις το οποίον επίσης διάκρισις τίθεται μεταξύ διαφόρων προσώπων, αφού είδος τι θύματος απαιτείται εκ βασιλέως, άλλο εκ των ιερέων, και άλλο εκ κοινών προσώπων· ενώ φροντίς γίνεται διά τους πτωχούς, ώστε να μη επιβαρύνωνται υπό τοσούτου εξόδου όσον οι πλούσιοι. Αλλά, αφού θα φανή εκ του συμφραζομένου ότι πάσαι αι μορφαί αγνοίας δεν περιλαμβάνονται εδώ, πρέπει να ίδωμεν τι σημαίνει η λέξις σγγή, σεγαγάχ, [256] την οποίαν προετίμησα να μεταφράσω σφάλμα μάλλον ή αγνοίαν· διότι ο Μωϋσής δεν αναφέρεται εις εκείνας τας παραβάσεις εις τας οποίας περιπίπτομεν, όταν παρασυρώμεθα υπό της εμφανίσεως ορθότητος, ώστε να θεωρώμεν εαυτούς άνευ μέμψεως· αλλά εις εκείνας περί των οποίων ουδεμίαν φροντίδα λαμβάνομεν, και διά των οποίων αι διάνοιαι ημών δεν κεντούνται· ή εις εκείνας τας αιφνιδίους πτώσεις, εις τας οποίας η ασθένεια της σαρκός τόσον καταπνίγει τον λόγον και την κρίσιν ώστε να τυφλώνη τον αμαρτωλόν. Περί τοιούτων ομιλεί ο Παύλος όταν προστάζει ημάς Ο Καλβίνος επόμενον απευθύνεται εις τας ειδικάς απαιτήσεις όταν ο κεχρισμένος ιερεύς αμαρτάνη. 3. Εάν ο ιερεύς ο κεχρισμένος. Διακρίνει τώρα μεταξύ διαφόρων προσώπων, και αρχίζει από τον αρχιερέα, ο οποίος μόνος έφερε την υψηλήν διάκρισιν του αγίου χρίσματος, εκτός εάν θεωρηθή καλλίτερον να εφαρμοσθή τούτο εις ολόκληρον την υπέρτατην τάξιν. [260] Είναι πιθανόν, όμως, ότι αναφέρεται μόνον εις ένα. Όσον επιφανεστέρα ήτο η αξιοπρέπεια αυτού, τόσον επιμελεστέρως και ζηλωτικώτερον έπρεπε η ζωή αυτού να επιβεβαιούται εις το πρότυπον της αγιότητος· και διά τούτο η ασθένεια η οποία ήτο ανεκτοτέρα εις άλλους, ήτο εξαιρετικώς αξιόμεμπτος εις αυτόν. Αύτη είναι η αιτία διά την οποίαν απητήθη να εξιλεώση εαυτόν μετά μεγαλυτέρου θύματος. Αλλά τούτο κατά τινα τρόπον ανεφέρετο εις όλους τους Λευίτας, καθόσον εξελέγησαν να είναι της ιεράς τάξεως· και επεκτείνεται τώρα εις πάντας τους διακόνους και ποιμένας της Εκκλησίας, ουχί ότι πρέπει να λυτρώσωσιν εαυτούς διά της θυσίας μόσχου, αλλά ότι πρέπει να φυλάττωνται επιμελώς από πάσης αμαρτίας, και να είναι προσεκτικώτεροι εις τας προσπαθείας αυτών περί αγιότητος. Η φράσις «κατά την αμαρτίαν του λαού», ηδύνατο επίσης να μεταφρασθή «εις την αμαρτίαν», κ.λ.π., ως εάν ο Μωϋσής είχεν είπει ότι ο ιερεύς διά της αμαρτίας διέφθειρε τον λαόν διά του κακού παραδείγματος αυτού· διότι, αφού η ζωή αυτού είναι ο κανών της αγιότητος και δικαιοσύνης, ούτω τα σφάλματα αυτού παρέχουσιν αφορμήν εις τα σφάλματα άλλων. Η έννοια, όμως, την οποίαν ηκολούθησα είναι απλουστέρα, δηλαδή ότι μολονότι η παράβασις του ιερέως δύναται να είναι συνήθης τις, όμως εν σχέσει προς το αξίωμα αυτού καθίσταται βαρυτέρα, και αξία μεγαλυτέρας τιμωρίας. Ο Καλβίνος περατώνει το τμήμα τούτο θεωρών την αμαρτίαν άρχοντος. 22. Όταν άρχων τις ημάρτησεν. Ιδιόρρυθμος εξιλασμός διορίζεται επίσης διά την παράβασιν των αρχόντων· και, μολονότι ομιλεί περί του άρχοντος εις τον ενικόν αριθμόν, όμως καθόσον ο νόμος δεν είχεν ακόμη θεσπισθή ότι εν πρόσωπον έπρεπε να φέρη την αρχήν, ούτος αναμφιβόλως χαρακτηρίζει τους αρχηγούς και κυβερνήτας γενικώς, διότι εκείνοι οίτινες φέρουσιν αρχήν προξενούν μεγαλυτέραν βλάβην διά του κακού παραδείγματος αυτών ή ιδιώται. Εάν, λοιπόν, τις εκ των κριτών ή κυβερνητών ημάρτησεν εξ αγνοίας, ηδύνατο μεν να ελευθερωθή διά μικροτέρου θύματος ή ο ιερεύς ή ολόκληρος ο λαός, όμως υπήρχεν ατομικώς η διαφορά αύτη μεταξύ αυτών, ότι εκείνοι έπρεπε να προσφέρουν αίγας ή αρνία, και ο άρχων τράγον· και ο σκοπός τούτου ήτο ότι οι έχοντες εξουσίαν έπρεπε προσεκτικώτερον να διατηρώσιν εαυτούς καθαρούς από πάσης παραβάσεως, ενώ άλλως συνειθίζουσι να επιτρέπωσιν εις εαυτούς ελευθεριωτέρως, ως εάν η τάξις και η αξιοπρέπεια αυτών επέτρεπον εις αυτούς μεγαλυτέραν άδειαν. Όπου εδώ εδώκαμεν ως μετάφρασιν ημών, «Εάν (η αμαρτία) εγένετο γνωστή», (σι ινοτύεριτ,) οι μεταφρασταί δεν συμφωνούν. [262] Η λέξις η χρησιμοποιουμένη είναι κυρίως διαχωριστικόν μόριον Ή· [263] αλλά χρησιμοποιείται ενίοτε αντί του υποθετικού μορίου, ως θα ίδωμεν εις το επόμενον κεφάλαιον. Εκείνοι οίτινες διατηρούσιν την πρωταρχικήν και γνησίαν σημασίαν της λέξεως ασκούν βίαν εις την σημασίαν της τελευταίας λέξεως του προηγουμένου εδαφίου, και μεταφράζουσιν αυτήν, «θα ημάρτησεν» αντί «θα ησθάνθη ότι ημάρτησεν»· αλλά αφού φαίνεται εκ πολλών εδαφίων ότι 'β, ο, ισοδυναμεί προς 'μ, ιμ, δεν υπάρχει ανάγκη να στρεβλώσωμεν τας λέξεις εις ακατάλληλον έννοιαν. Η λέξις χβδ, χοντάνγκ, την οποίαν μεταφράζουσιν μεταβατικώς «να καταστήση γνωστόν», δύναται καταλλήλως να φέρη την μετάφρασιν μου, εκτός εάν προτιμάται τούτο, «εάν εγνώρισεν», (σι κογνοβέριτ) Αι λέξεις τας οποίας ο Μωϋσής επαναλαμβάνει συνεχώς, «ο ιερεύς θα κάμη εξιλασμόν υπέρ αυτού, και η ανομία αυτού θα συγχωρηθή εις αυτόν», τινές ψυχρώς περιορίζουσιν εις εξωτερικόν και πολιτικόν καθαρισμόν, ως εάν ο Μωϋσής απήλλαττε μόνον την καταδίκην αυτού ενώπιον ανθρώπων· αλλά ο Θεός μάλλον προσφέρει συγγνώμην εις αμαρτωλούς, και διαβεβαιοί αυτούς ότι θα είναι εύνοος εις αυτούς, μήπως φόβος ή αμφιβολία εμποδίση αυτούς από του να επικαλώνται ελευθέρως Αυτόν. Και βεβαίως εκείνοι οίτινες δεν αναγνωρίζουσιν ότι αι νομικαί τελετουργίαι ήσαν μυστήρια, δεν είναι γνωστοί με τας αυτάς αρχάς της πίστεως. Τώρα εις πάντα μυστήρια, εν πάση περιπτώσει εις τα κοινά μυστήρια της Εκκλησίας, υπόσχεται πνευματική υπόσχεσις· έπεται, λοιπόν, ότι συγγνώμη αληθώς υπεσχέθη εις τους πατέρας, οίτινες συνεφιλιώθησαν μετά του Θεού διά της προσφοράς θυσιών, ουχί διότι η σφαγή ζώων εξιλάσκετο αμαρτίας, αλλά διότι ήτο σύμβολον βέβαιον και αναμφίβολον, εις το οποίον αι ευσεβείς διάνοιαι ηδύναντο να αναπαύωνται, ώστε να τολμώσι να έρχωνται ενώπιον του Θεού μετά γαληνιαίας πεποιθήσεως. Και εν συνόλω, καθώς τώρα εις το βάπτισμα αι αμαρτίαι αποπλύνονται μυστηριακώς, ούτω υπό τον Νόμον αι θυσίαι ήσαν μέσα εξιλασμού, αν και κατά διαφορετικόν τρόπον· αφού το βάπτισμα παρουσιάζει τον Χριστόν ενώπιον ημών ως εάν ήτο παρών, ενώ υπό τον Νόμον Αυτός ετυπούτο μόνον αμυδρώς. Εικονικώς πράγματι ό,τι εφαρμόζεται εις τον Χριστόν μόνον μεταφέρεται εις τα σημεία, διότι εις Αυτόν μόνον εφανερώθη εις ημάς η εκπλήρωσις πάντων των πνευματικών ευλογιών, και Αυτός τέλος εξήλειψε τας αμαρτίας διά της μιάς και αιωνίου θυσίας Αυτού· αλλά αφού το ερώτημα εδώ δεν είναι περί της αξίας των νομικών τελετουργιών καθ' εαυτάς, ας αρκή ότι αύται αληθώς εμαρτύρουν περί της χάριτος του Θεού, της οποίας ήσαν οι τύποι· και ούτω ας μη ακουσθή η βέβηλος εκείνη φαντασία, ότι αι θυσίαι μόνον πολιτικώς και καθόσον αφορούσαν ανθρώπους απελλασον εκείνους οίτινες προσεφέροντο αυτάς από ενοχής και καταδίκης.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται περαιτέρω για τη σημασία του λίπους και την απαγόρευση του αίματος. όχι επειδή ο Θεός ευχαριστιόταν στο λίπος των παχυμένων ζώων, ή στο ψωμί· αλλά επειδή ήταν μια χονδροειδής και αφόρητη πράξη ασεβείας να παραμελήσει αυτή την εξαιρετική ενέχυρο της χάρης Του. Αυτή η ομοιότητα, όμως, πρέπει να αναφερθεί στην αλήθεια που αντιπροσωπεύει, δηλαδή ότι η άσκηση της πίστης, και οι αποδείξεις της ευσέβειάς μας, δεν είναι λιγότερο ευάρεστες στον Θεό από ό,τι αν έπρεπε να τρέφεται με λεπτότητα και πολυτέλεια· γι' αυτό πρέπει να δείχνουμε μεγαλύτερη φροντίδα να μην Τον αποστερούμε από τα πράγματα στα οποία ευχαριστιέται. Δεν είναι πολύ σαφές σε εμένα γιατί ο Θεός διεκδικεί για τον Εαυτό Του το λίπος σε όλες τις θυσίες, και διατάζει να καίγεται, εκτός αν με αυτόν τον τρόπο συνήθιζε τους υπηρέτες Του στην εγκράτεια. Έχουμε ήδη δει ότι το λίπος σίγουρα θεωρείται το πιο λεπτό μέρος, όπου ο Μωυσής εφαρμόζει αυτή τη λέξη στο σιτάρι και το κρασί· και αυτό είναι επίσης σαφές από τον Ψαλμό 63:5, «Η ψυχή μου θα χορταστεί με μυελό και λίπος.» Και όταν ο Θεός δηλώνει (Ησαΐας 1:11,) ότι δεν επιθυμεί «το λίπος», σημαίνει ότι δεν απαιτεί για χάρη Του το εκλεκτότερο μέρος των ζώων, αλλά ότι οι Ισραηλίτες μπορεί να θυμούνται ότι πρέπει να μετέχουν νηφάλια σε όλη την τροφή τους, σαν να είχαν αφιερώσει τα καλύτερα και πρώτα καρπούς της. Αν κάποιος επιθυμεί πιο διακριτή έκθεση αυτού, η προσφορά του λίπους τους δίδαξε να αποδίδουν περισσότερη τιμή στην υπηρεσία του Θεού· και δεύτερον, τους δίδαξε στην εγκράτεια. Οι αλληγορίες, κατάλληλες μόνο για να γαργαλίζουν τα αυτιά των ανθρώπων, πρέπει να ζητηθούν από άλλους. [255] Ο Ισίχιος, αφού προσποιήθηκε ότι το λίπος αντιπροσώπευε πνευματικές στοργές, σύντομα μετά το μεταμόρφωσε σε χονδροειδείς επιθυμίες. Άλλοι υποθέτουν ότι ο Χριστός σχεδιάστηκε από αυτό. Άλλοι κατανοούν με αυτό ότι η χονδρότητα ή η παχύτητα της σάρκας μας πρέπει να εξευγενιστεί από τη φωτιά του Πνεύματος, ώστε να θανατωθεί προς τον Θεό. Αυτή η απλή έννοια με ικανοποιεί, ότι, όταν ο Νόμος επέτρεπε να τρώνε τα ιερά κρέατα, προστέθηκε μια εξαίρεση, που άφηνε το καλύτερο μέρος στα χέρια του Θεού· δεύτερον, ότι το μέρος που θα μπορούσε να είναι πιο ελκυστικό για τον άπληστο, καταναλωνόταν στη φωτιά ως περιορισμός στη λαιμαργία τους. Η βρώση αίματος απαγορεύεται εδώ, όπως και αλλού, επειδή ήταν αφιερωμένο στον Θεό για να κάνει εξιλέωση· αλλά υπήρχε ένας άλλος και υψηλότερος λόγος για τον οποίο απαγορεύτηκε, για τον οποίο έγινε μνεία στη [20]Γένεση 9, και ο οποίος πρέπει να [21]εξεταστεί ξανά στην έκθεσή μας για την Έκτη Εντολή.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πώς η έμφαση του Καλβίνου στο να φέρνει κάθε προσφορά στο μοναδικό θυσιαστήριο αμφισβητεί τους τρόπους με τους οποίους μερικές φορές διασκορπίζουμε τη λατρεία μας σήμερα; 2. Σε ποιους τομείς της ζωής αισθάνεστε την ανάγκη για το είδος της εξιλέωσης που τονίζει ο Καλβίνος τόσο για τους ηγέτες όσο και για ολόκληρο τον λαό; 3. Τι φρέσκια ευγνωμοσύνη αναδύεται μέσα σας καθώς σκέφτεστε πώς αυτές οι θυσίες έδειχναν μπροστά στην μία επαρκή προσφορά του Χριστού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐν τῇ διαθηκικῇ σου χάριτι ὁρίσας τὰς εἰρηνικὰς προσφορὰς καὶ τὰς περὶ ἁμαρτίας προσφορὰς τοῦ παλαιοῦ, σὲ αἰνοῦμεν διὰ τὸ αἷμα τὸ μόνον ἐξασφαλίζον τὴν κοινωνίαν μετὰ σοῦ καὶ καλύπτον τὴν παράβασιν. Δὸς ἡμῖν χάριν νὰ φέρωμεν πᾶσαν εὐχαριστίαν καὶ πᾶσαν ἐξομολόγησιν εἰς τὸ θυσιαστήριον τὸ ὁποῖον ἔχεις καθιερώσει ἐν Χριστῷ, ἐμπιστευόμενοι τὴν κρείττονα θυσίαν ἡ ὁποία λαλεῖ συγχώρησιν ἐξ οὐρανοῦ. Κράτησον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ νὰ μεταχειριζώμεθα τὴν ἁμαρτίαν ἐλαφρῶς, καὶ μόρφωσον ἐν ἡμῖν εὐλαβῆ φόβον τοῦ Λόγου σου, ἵνα ἀναπαυθῶμεν ἐν τῇ κυρίαρχῳ χάριτι ἡ ὁποία μᾶς ἔχει καθαρίσει. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →