Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ζαχαρίας
Ζαχ 11-12 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στους Ζαχαρία 11–12 προσφέρει μια σοβαρή απεικόνιση της κρίσης της διαθήκης και του Ποιμένα που απορρίπτεται. Σε αυτά τα κεφάλαια ο προφήτης μεταβαίνει από υποσχέσεις ειρήνης σε διακηρύξεις πολέμου, δείχνοντας πώς η απιστία του έθνους φτάνει στο πλήρες μέτρο της. Ο Χένρι καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τις συμβολικές πράξεις, τα σπασμένα ραβδιά και την τραγική ανταλλαγή των τριάντα αργυρίων. Η ερμηνεία του τονίζει τόσο το έλεος που επεκτάθηκε με την έλευση του Χριστού όσο και τις σοβαρές συνέπειες όταν αυτό το έλεος απορρίπτεται. Το σημερινό μάθημα μας προσκαλεί να ακούσουμε προσεκτικά τις γνώσεις του Χένρι ώστε να κατανοήσουμε το βάρος της απόρριψης του Αρχιποίμενα και την διαρκή κλήση να παραμείνουμε ανάμεσα στους φτωχούς του ποιμνίου που περιμένουν επάνω του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στα κεφάλαια 11 και 12 του Ζαχαρία. Διάβασε την ζωντανή εικόνα του προφήτη για τα πεσμένα κέδρα, τα σπασμένα ραβδιά και τα τριάντα αργύρια. Άφησε τις λέξεις να καθίσουν χωρίς βιασύνη. Παρατήρησε την αντίθεση ανάμεσα στο ποίμνιο της σφαγής και στους φτωχούς που περιμένουν τον Κύριο. Καθώς διαβάζεις, ζήτα από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σου για το σχόλιο που ακολουθεί, ώστε οι παρατηρήσεις του Ματθαίου Χένρι να φωτίσουν τόσο την προειδοποίηση όσο και την πρόσκληση που περιέχονται σε αυτούς τους αρχαίους χρησμούς.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά ξεδιπλώνοντας την εικονική προφητεία της καταστροφής.
Με σκοτεινές και εικονικές εκφράσεις, όπως συνηθίζεται στις γραφικές προβλέψεις για πράγματα σε μεγάλη απόσταση, εδώ προλέγεται η καταστροφή της Ιερουσαλήμ και της ιουδαϊκής εκκλησίας και έθνους, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς, όταν πλησίασε ο καιρός, προφήτευσε πολύ καθαρά και ρητά. Έχουμε εδώ, 1. Προετοιμασία για αυτή την καταστροφή (εδ. 1): «Άνοιξε τις πόρτες σου, ω Λίβανος! Δεν θα τις άνοιγες για να αφήσεις τον βασιλιά σου να μπει—ήρθε στους δικούς του και οι δικοί του δεν τον δέχθηκαν· τώρα πρέπει να τις ανοίξεις για να αφήσεις την καταστροφή σου να μπει. Ας ανοιχθούν οι πύλες του δάσους και όλες οι προσβάσεις σε αυτό, και ας έρθει η φωτιά και να καταβροχθίσει τη δόξα του.» Μερικοί με τον Λίβανο εδώ εννοούν τον ναό, που ήταν χτισμένος από κέδρους του Λιβάνου, και οι πέτρες του λευκές σαν το χιόνι του Λιβάνου. Κάηκε με φωτιά από τους Ρωμαίους, και οι πύλες του αναγκάστηκαν να ανοιχθούν από την οργή των στρατιωτών. Για να το επιβεβαιώσουν, διηγούνται μια ιστορία, ότι σαράντα χρόνια πριν την καταστροφή του δεύτερου ναού οι πύλες του άνοιξαν από μόνες τους, και με αυτή την πρόδηλη ένδειξη ο Ραβίνος Ιωάννης έκανε αυτή την παρατήρηση (όπως βρίσκεται σε έναν από τους ιουδαϊκούς συγγραφείς), «Τώρα ξέρω,» είπε, «ότι η καταστροφή του ναού είναι κοντά, σύμφωνα με την προφητεία του Ζαχαρία, Άνοιξε τις πόρτες σου, ω Λίβανος! για να καταβροχθίσει η φωτιά τους κέδρους σου.» Άλλοι το εννοούν για την Ιερουσαλήμ, ή μάλλον για ολόκληρη τη γη της Χαναάν, στην οποία ο Λίβανος ήταν είσοδος από τον βορρά. Όλα θα είναι ανοιχτά στον εισβολέα, και οι κέδροι, οι ισχυροί και εξέχοντες άνδρες, θα καταβροχθιστούν, κάτι που δεν μπορεί παρά να ανησυχήσει εκείνους κατώτερης τάξης, εδ. 2. Αν οι κέδροι έχουν πέσει (αν όλοι οι ισχυροί έχουν λεηλατηθεί και οδηγηθεί σε καταστροφή), ας ουρλιάξει το έλατο. Πώς μπορούν τα λεπτά έλατα να σταθούν αν πέφτουν οι επιβλητικοί κέδροι; Αν οι κέδροι καταβροχθίζονται από φωτιά, είναι καιρός για τα έλατα να ουρλιάξουν· γιατί κανένα ξύλο δεν είναι τόσο εύφλεκτο όσο αυτό του ελάτου. Και ας ουρλιάξουν οι δρύες της Βασάν, που είναι εκτεθειμένες σε κάθε βλάβη, γιατί το δάσος του τρύγου (ή ο ακμαίος αμπελώνας, που συνήθιζε να φυλάσσεται με ιδιαίτερη φροντίδα) έχει πέσει, ή (όπως το διαβάζουν μερικοί) όταν τα οχυρωμένα δάση, όπως ήταν ο Λίβανος, έχουν πέσει. Σημείωσε, Οι πτώσεις των σοφών και αγαθών στην αμαρτία, και οι πτώσεις των πλουσίων και μεγάλων σε θλίψη, είναι δυνατές προειδοποιήσεις σε εκείνους που είναι με κάθε τρόπο κατώτεροί τους να μην είναι ασφαλείς. 2. Θρήνος για την καταστροφή (εδ. 3): Υπάρχει φωνή ουρλιαχτού. Εκείνοι που έχουν πέσει ουρλιάζουν από λύπη και ντροπή, και εκείνοι που βλέπουν να έρχεται η σειρά τους ουρλιάζουν από φόβο. Αλλά οι μεγάλοι άνδρες ιδιαίτερα δέχονται την προειδοποίηση με τη μέγιστη σύγχυση. Εκείνοι που βρυχώνταν την ημέρα των γλεντιών και των θριάμβων τους ουρλιάζουν την ημέρα των τρόμων τους· γιατί τώρα βασανίζονται περισσότερο από άλλους. Εκείνοι οι μεγάλοι άνδρες ήταν κατά το αξίωμα ποιμένες, και τέτοιοι θα έπρεπε να προστατεύουν το ποίμνιο του Θεού που τους εμπιστεύτηκε· είναι καθήκον τόσο των πριγκίπων όσο και των ιερέων. Αλλά ήταν σαν νεαρά λιοντάρια, που έκαναν τον εαυτό τους τρόμο για το ποίμνιο με το βρυχηθμό τους και το ποίμνιο λεία για τον εαυτό τους με το σχίσιμο τους. Σημείωσε, Είναι θλιβερό με έναν λαό όταν εκείνοι που θα έπρεπε να είναι σαν ποιμένες για αυτούς είναι σαν νεαρά λιοντάρια για αυτούς. Αλλά ποιο είναι το αποτέλεσμα; Οι ποιμένες ουρλιάζουν, γιατί η δόξα τους έχει λεηλατηθεί. Τα βοσκοτόπια τους, και τα ποίμνια που τα κάλυπταν, που ήταν η δόξα των βοσκών, έχουν ερημωθεί. Τα νεαρά λιοντάρια ουρλιάζουν, γιατί η υπερηφάνεια του Ιορδάνη έχει λεηλατηθεί. Η υπερηφάνεια του Ιορδάνη ήταν οι θάμνοι στις όχθες, στους οποίους τα λιοντάρια ξεκουράζονταν· και επομένως, όταν ο ποταμός πλημμύρισε και τους λεηλάτησε, τα λιοντάρια ανέβηκαν από αυτούς (όπως διαβάζουμε Ιερ. μθ΄ 19), και ανέβηκαν βρυχώμενα. Σημείωσε, Όταν εκείνοι που έχουν εξουσία καταχρώνται υπερήφανα την εξουσία τους, και αντί να είναι ποιμένες, είναι σαν νεαρά λιοντάρια, μπορούν να περιμένουν ότι ο δίκαιος Θεός θα ταπεινώσει την υπερηφάνειά τους και θα σπάσει την εξουσία τους.Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την απελπισμένη κατάσταση υπό διεφθαρμένους κυβερνήτες.
Ι. Η απελπισμένη περίπτωση της ιουδαϊκής εκκλησίας, υπό την τυραννία των δικών της κυβερνητών. Η δουλεία τους στη δική τους χώρα τους έκανε τόσο άθλιους όσο η αιχμαλωσία τους σε ξένες χώρες. Οι κάτοχοί τους τους σκοτώνουν και τους πουλούν, εδ. 5. Στην εποχή του Ζαχαρία βρίσκουμε τους άρχοντες και τους ευγενείς να επιπλήττονται δικαίως γιατί απαιτούσαν τόκο από τους αδελφούς τους· και οι κυβερνήτες, ακόμη και από τους υπηρέτες τους, καταπιεστικοί προς τον λαό, Νεεμ. ε΄ 7, 15. Στην εποχή του Χριστού οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι, που ήταν οι κάτοχοι του ποιμνίου, με τις παραδόσεις τους, τις εντολές των ανθρώπων και τις επιβολές τους στις συνειδήσεις του λαού, έγιναν τέλειοι τύραννοι, καταβρόχθισαν τα σπίτια τους, μονοπώλησαν τον πλούτο τους και κούρεψαν το ποίμνιο αντί να το ταΐσουν. Οι Σαδδουκαίοι, που ήταν ντεϊστές, διέφθειραν τις κρίσεις τους. Οι Φαρισαίοι, που ήταν φανατικοί για τη δεισιδαιμονία, διέφθειραν τα ήθη τους, κάνοντας άκυρες τις εντολές του Θεού, Ματθ. ιε΄ 16. Έτσι σκότωσαν τα πρόβατα του ποιμνίου, έτσι τα πούλησαν. Δεν τους ένοιαζε τι θα γινόταν με αυτούς αρκεί να μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς και να υπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Και, 1. Σε αυτό δικαιολόγησαν τον εαυτό τους: Τους σκοτώνουν και δεν θεωρούν τον εαυτό τους ένοχο. Νομίζουν ότι δεν υπάρχει κακό σε αυτό, και ότι ποτέ δεν θα κληθούν να λογοδοτήσουν γι' αυτό από τον Αρχιποίμενα· σαν να τους δόθηκε η εξουσία τους για καταστροφή, που σχεδιάστηκε μόνο για οικοδομή, και σαν, επειδή κάθονταν στην έδρα του Μωυσή, να μην ήταν υπό την υποχρέωση του νόμου του Μωυσή, αλλά να μπορούσαν να απαλλάσσονται από αυτόν, και από τον εαυτό τους στην παράβασή του, κατά την ευχαρίστησή τους. Σημείωσε, Εκείνοι έχουν το μυαλό τους οικτρά τυφλωμένο που κάνουν κακό και δικαιολόγούν τον εαυτό τους σε αυτό· αλλά ο Θεός δεν θα θεωρήσει αθώους εκείνους που θεωρούν τον εαυτό τους έτσι. 2. Σε αυτό προσέβαλαν τον Θεό, ευχαριστώντας τον για το κέρδος της καταπίεσής τους: Είπαν, Ευλογημένος ο Κύριος, γιατί είμαι πλούσιος, σαν, επειδή ευημερούσαν στην ανομία τους, κέρδιζαν χρήματα από αυτό, και ανέβαζαν περιουσίες, ο Θεός είχε κάνει τον εαυτό του προστάτη των άδικων πρακτικών τους, και η Πρόνοια είχε γίνει συνεργός του εγκλήματος—ο συνεργάτης της ενοχής τους. Ό,τι αποκτάται έντιμα οφείλουμε να ευχαριστούμε τον Θεό γι' αυτό, και να ευλογούμε εκείνον του οποίου η ευλογία πλουτίζει και δεν προσθέτει λύπη σε αυτό. Αλλά με τι πρόσωπο μπορούμε να πάμε στον Θεό είτε για να ζητήσουμε ευλογία στις παράνομες μεθόδους απόκτησης πλούτου είτε για να του επιστρέψουμε ευχαριστίες για επιτυχία σε αυτές; Θα έπρεπε μάλλον να είχαν πάει στον Θεό για να ομολογήσουν την αμαρτία, να ντραπούν για τον εαυτό τους γι' αυτό, και να ορκιστούν αποκατάσταση, παρά έτσι να τον χλευάσουν κάνοντας τα κέρδη της αμαρτίας δώρο του Θεού, που μισεί την αρπαγή για ολοκαυτώματα, και δεν λογαριάζει τον εαυτό του δοξασμένο από την ευχαριστία αν ατιμάζεται είτε στην απόκτηση είτε στη χρήση αυτού για το οποίο του δίνουμε ευχαριστίες. 3. Σε αυτό έδειξαν περιφρόνηση στον λαό του Θεού, ως ανάξιο της προσοχής ή της συμπονετικής τους θεώρησης: Οι ίδιοι οι ποιμένες τους δεν τους λυπούνται· τους κάνουν άθλιους, και τότε δεν τους συμπονούν. Ο Χριστός είχε συμπόνια για το πλήθος επειδή λιποθυμούσαν και ήταν διασκορπισμένοι, σαν να μην είχαν ποιμένα (όπως πραγματικά είχαν χειρότερο από κανέναν)· αλλά οι ίδιοι οι ποιμένες τους δεν τους λυπήθηκαν, ούτε έδειξαν καμία ανησυχία για αυτούς. Σημείωσε, Είναι κακό για μια εκκλησία όταν οι ποιμένες της δεν έχουν τρυφερότητα, καμία συμπόνια για πολύτιμες ψυχές, όταν μπορούν να κοιτάζουν τους αμαθείς, τους ανόητους, τους πονηρούς, τους αδύναμους, χωρίς οίκτο.Ο Χένρι στη συνέχεια λεπτομερεί την αποδοχή από τον Χριστό της φροντίδας του ποιμένα.
ΙΙΙ. Μια δοκιμή ακόμη έγινε αν η καταστροφή τους μπορούσε να αποτραπεί στέλνοντας τον Χριστό ανάμεσά τους ως ποιμένα· ο Θεός είχε στείλει τους υπηρέτες του σε αυτούς μάταια, αλλά τελευταίο από όλα έστειλε σε αυτούς τον Υιό του, λέγοντας, Θα σεβαστούν τον Υιό μου, Ματθ. κα΄ 37. Διάφοροι από τους προφήτες είχαν μιλήσει για αυτόν ως τον Ποιμένα του Ισραήλ, Ησ. μ΄ 11· Ιεζ. λδ΄ 23. Ο ίδιος είπε στους Φαρισαίους ότι ήταν ο Ποιμένας των προβάτων, και ότι εκείνοι που προσποιούνταν ότι είναι ποιμένες ήταν κλέφτες και ληστές (Ιωάν. ι΄ 1, 2, 11), αναφερόμενος προφανώς σε αυτό το απόσπασμα, όπου έχουμε, 1. Την εντολή που έλαβε από τον Πατέρα του για να δοκιμάσει τι μπορούσε να γίνει με αυτό το ποίμνιο (εδ. 4): Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός μου (ο Χριστός ονόμασε τον Πατέρα του Θεό του επειδή ενεργούσε σε συμμόρφωση με το θέλημά του και με το βλέμμα στη δόξα του σε όλη την ανάληψή του), Βόσκε το ποίμνιο της σφαγής. Οι Ιουδαίοι ήταν το ποίμνιο του Θεού, αλλά ήταν το ποίμνιο της σφαγής, γιατί οι εχθροί τους τους είχαν σκοτώσει όλη την ημέρα και τους λογάριαζαν ως πρόβατα για σφαγή· οι ίδιοι οι κάτοχοί τους τους σκότωσαν, και ο Θεός ο ίδιος τους είχε καταδικάσει στη σφαγή. Ωστόσο «βόσκε τους με έλεγχο, διδασκαλία και παρηγοριά· πρόσφερε υγιεινή τροφή σε εκείνους που για τόσο καιρό είχαν ξινίσει με τη ζύμη των γραμματέων και των Φαρισαίων.» Άλλα πρόβατα είχε, που δεν ήταν αυτής της μάντρας, και που αργότερα έπρεπε να φερθούν· αλλά πρώτα στέλνεται στα χαμένα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ, Ματθ. ιε΄ 24. 2. Η αποδοχή αυτής της εντολής, και η ανάληψή του σύμφωνα με αυτή, εδ. 7. Κάνει σαν να λέει, Ιδού, έρχομαι να κάνω το θέλημά σου, ω Θεέ μου! και, αφού αυτό είναι το θέλημά σου, είναι δικό μου: Θα βόσκω το ποίμνιο της σφαγής. Ο Χριστός θα φροντίσει αυτά τα χαμένα πρόβατα· θα πάει ανάμεσά τους, διδάσκοντας και θεραπεύοντας ακόμη και εσάς, ω φτωχοί του ποιμνίου! Ο Χριστός δεν παραμέλησε τους πιο ταπεινούς, ούτε τους αγνόησε για την ταπεινότητά τους. Οι ποιμένες που έκαναν λεία από αυτούς δεν έδιναν σημασία στους φτωχούς· ήταν συναναστρεφόμενοι μόνο με εκείνους από τους οποίους μπορούσαν να κερδίσουν· αλλά ο Χριστός κήρυξε το ευαγγέλιό του στους φτωχούς, Ματθ. ια΄ 5. Ήταν παράδειγμα της ταπείνωσής του ότι η συναναστροφή του ήταν κυρίως με το κατώτερο είδος ανθρώπων· οι μαθητές του, που ήταν οι σταθεροί συνοδοί του, ήταν από τους φτωχούς του ποιμνίου. 3. Ο εφοδιασμός του με εργαλεία κατάλληλα για την εντολή που είχε αναλάβει: Πήρα προς εμένα δύο ραβδιά, ποιμαντικά ραβδιά· άλλοι ποιμένες έχουν μόνο ένα γαντζωτό ραβδί, αλλά ο Χριστός είχε δύο, δηλώνοντας τη διπλή φροντίδα που έδειξε για το ποίμνιό του, και τι έκανε τόσο για τις ψυχές όσο και για τα σώματα των ανθρώπων. Ο Δαβίδ μιλάει για τη ράβδο του Θεού και το ραβδί του (Ψαλμ. κγ΄ 4), μια διορθωτική ράβδος και ένα υποστηρικτικό ραβδί. Ένα από αυτά τα ραβδιά ονομαζόταν Ωραιότητα, δηλώνοντας τον ναό, που ονομάζεται η ωραιότητα της αγιότητας και μία από τις πύλες του ωραία, τον οποίο ο Χριστός ονόμασε οίκο του Πατέρα του, και για τον οποίο έδειξε μεγάλο ζήλο όταν τον καθάρισε από τους αγοραστές και πωλητές· το άλλο το ονόμασε Δεσμούς, δηλώνοντας την πολιτική τους κατάσταση, και την ενσωματωμένη κοινωνία αυτού του έθνους, την οποία ο Χριστός επίσης φρόντισε κηρύττοντας αγάπη και ειρήνη ανάμεσά τους. Ο Χριστός, στο ευαγγέλιό του, και σε όλα όσα έκανε ανάμεσά τους, φρόντισε για την προαγωγή τόσο των πολιτικών όσο και των ιερών συμφερόντων τους. 4. Η εκτέλεση του αξιώματός του, ως Αρχιποίμενα. Βόσκε το ποίμνιο (εδ. 7), και απομάκρυνε εκείνους τους υποποιμένες που ήταν ψεύτικοι στην εμπιστοσύνη τους (εδ. 8): Τρεις ποιμένες απέκοψα σε έναν μήνα. Μέσα από την έλλειψη και την αβεβαιότητα της ιστορίας της ιουδαϊκής εκκλησίας, στους τελευταίους αιώνες της, δεν γνωρίζουμε σε ποιο συγκεκριμένο γεγονός αυτό είχε την εκπλήρωσή του· γενικά, φαίνεται να είναι μια πράξη εξουσίας και δικαιοσύνης για την τιμωρία των αμαρτωλών ποιμένων και την αποκατάσταση των αδικιών του κακοποιημένου ποιμνίου. Μερικοί το εννοούν για τις τρεις τάξεις των πριγκίπων, ιερέων και γραμματέων ή προφητών, οι οποίοι, όταν ο Χριστός είχε ολοκληρώσει το έργο του, παραμερίστηκαν για την απιστία τους. Άλλοι το εννοούν για τις τρεις αιρέσεις ανάμεσα στους Ιουδαίους, των Φαρισαίων, Σαδδουκαίων και Ηρωδιανών, όλους τους οποίους ο Χριστός σιώπησε σε συζήτηση (Ματθ. κβ΄) και σύντομα μετά απέκοψε, όλους σε λίγο χρόνο.Ο Χένρι εξηγεί περαιτέρω το σημείο που δόθηκε στο σπάσιμο του ραβδιού που ονομαζόταν Ωραιότητα.
2. Ένα σημείο αυτού δόθηκε (εδ. 10): Πήρα το ραβδί μου, ακόμη και την Ωραιότητα, και το έκοψα στα δύο, σε ένδειξη αυτού, ότι δεν θα ήταν πλέον ποιμένας για αυτούς, όπως ο ανώτατος οικονόμος καθορίζει την αποστολή του σπάζοντας το λευκό του ραβδί, και όπως το σπάσιμο των πινάκων του νόμου από τον Μωυσή έθεσε ένα τέλος, προς το παρόν, στη συνθήκη μεταξύ Θεού και Ισραήλ. Το σπάσιμο αυτού του ραβδιού σήμαινε το σπάσιμο της διαθήκης του Θεού που είχε κάνει με όλο τον λαό, την ιδιαίτερη διαθήκη που έγινε με όλες τις φυλές του Ισραήλ, και όλους τους άλλους λαούς που, με το να προσηλυτιστούν στη θρησκεία τους, ενσωματώθηκαν στο έθνος τους. Η ιουδαϊκή εκκλησία τώρα απογυμνώθηκε από όλη της τη δόξα· το στέμμα της βεβηλώθηκε και ρίχτηκε στο έδαφος, και όλη η τιμή της τέθηκε στη σκόνη· γιατί ο Θεός αποχώρησε από αυτήν, και δεν θα την αναγνώριζε πλέον ως δική του. Όταν ο Χριστός τους είπε καθαρά ότι η βασιλεία του Θεού θα αφαιρεθεί από αυτούς, και θα δοθεί σε άλλον λαό, τότε έσπασε το ραβδί της Ωραιότητας, Ματθ. κα΄ 43. Και σπάστηκε εκείνη την ημέρα, αν και η Ιερουσαλήμ και το ιουδαϊκό έθνος κράτησαν σαράντα χρόνια περισσότερο, όμως από εκείνη την ημέρα μπορούμε να υπολογίσουμε το ραβδί της Ωραιότητας σπασμένο, εδ. 11. Και αν και οι μεγάλοι άνδρες δεν κατάλαβαν, ή δεν ήθελαν να καταλάβουν, ως θεία απόφαση, αλλά σκέφτηκαν να το παρακάμψουν με ένα ψυχρό Μη γένοιτο (Λουκ. κ΄ 16), όμως οι φτωχοί του ποιμνίου, οι μαθητές του Χριστού, που περίμεναν επάνω του, και κατάλαβαν με ποια εξουσία μιλούσε, και μπορούσαν να διακρίνουν τη φωνή του Ποιμένα τους από εκείνη ενός ξένου, ήξεραν ότι ήταν ο λόγος του Κυρίου, και έτρεμαν σε αυτό, και ήταν βέβαιοι ότι δεν θα έπεφτε στο έδαφος. Σημείωσε, Ο Χριστός περιμένεται από τους φτωχούς του ποιμνίου· τους επέλεξε να είναι μαζί του, να είναι οι μαθητές του, να είναι οι μάρτυρές του· οι φτωχοί τον δέχθηκαν και το ευαγγέλιό του, όταν εκείνοι που είχαν μεγάλες περιουσίες γύρισαν την πλάτη τους σε αυτόν. Και εκείνοι που περιμένουν τον Χριστό, που κάθονται στα πόδια του, για να ακούσουν και να δεχθούν τα λόγια του, θα γνωρίσουν τη διδασκαλία αν είναι από τον Θεό, Ιωάν. ζ΄ 17.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι καταλήγει ανιχνεύοντας την τελική διάλυση που σηματοδοτείται στο σπάσιμο του δεύτερου ραβδιού.
4. Η ολοκλήρωση της απόρριψής τους στο κόψιμο του άλλου ραβδιού, εδ. 14. Το πρώτο δήλωνε την καταστροφή της εκκλησίας τους, σπάζοντας την διαθήκη μεταξύ Θεού και αυτών—αυτό αλλοίωσε την ομορφιά τους· αυτό δηλώνει την καταστροφή της πολιτείας τους, σπάζοντας την αδελφότητα μεταξύ Ιούδα και Ισραήλ, αναζωπυρώνοντας εχθρότητες και διαμάχες ανάμεσά τους, όπως ήταν παλιά μεταξύ Ιούδα και Ισραήλ, η γραφή των οποίων ως ένα ραβδί στο χέρι του Κυρίου ήταν μία από τις ευλογίες που υποσχέθηκαν μετά την επιστροφή τους από την αιχμαλωσία, Ιεζ. λζ΄ 19. Αλλά αυτή η ένωση τώρα θα διαλυθεί· θα θρυμματιστούν σε κόμματα και φατρίες, εξοργισμένοι ο ένας εναντίον του άλλου· και η βασιλεία τους, έτσι διαιρεμένη, θα οδηγηθεί σε ερήμωση. (1.) Τίποτα δεν καταστρέφει έναν λαό τόσο σίγουρα, τόσο αναπόφευκτα, όσο το σπάσιμο του ραβδιού των Δεσμών, και η αποδυνάμωση της αδελφότητας ανάμεσά τους· γιατί έτσι γίνονται εύκολη λεία για τον κοινό εχθρό. (2.) Αυτό ακολουθεί τη διάλυση της διαθήκης μεταξύ Θεού και αυτών, και την παρακμή της θρησκείας ανάμεσά τους. Όταν η ανομία αφθονεί η αγάπη ψύχεται. Δεν είναι περίεργο αν αυτοί που έχουν προκαλέσει τον Θεό να έρθει σε σύγκρουση μαζί τους έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Όταν το ραβδί της Ωραιότητας σπάσει το ραβδί των Δεσμών δεν θα κρατήσει πολύ. Ένας λαός χωρίς εκκλησία σύντομα θα είναι ένας κατεστραμμένος λαός.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στη δική μου ζωή πειράζομαι να αντιμετωπίζω τη φροντίδα του Ποιμένα ως προαιρετική αντί για ουσιώδη;
2. Πώς η προειδοποίηση κατά της υποτίμησης του Χριστού αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζομαι τον χρόνο, τους πόρους και τις σχέσεις μου;
3. Με ποιους τρόπους μπορώ σκόπιμα να ενωθώ με τους «φτωχούς του ποιμνίου» που περιμένουν τον Κύριο με ταπεινή προσοχή;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε φιλάνθρωπε, ἄνοιξον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ δεχθῶμεν τὸν Ποιμένα ὃν ἔπεμψας, διὰ νὰ μὴ τιμήσωμεν ποτὲ ἀργύριον ἢ ἑαυτὸν ὑπὲρ Ἐκεῖνον ὃν ἐτρύπησας διὰ χάριν ἡμῶν. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, μαλάκυνον πᾶσαν σκληρότητα ἀρνούμενην τὴν κυριαρχίαν Αὐτοῦ, καὶ συνένωσον ἡμᾶς ἐν τῇ ἑνότητι ἣν ἀγόρασεν διὰ τοῦ αἵματος Αὐτοῦ. Ἔγειρον ἐν ἡμῖν τρυφερὰν φροντίδα διὰ τὴν ποίμνην Σου, διὰ νὰ φυλάττωμεν ἀλλήλους ἀπὸ καταβροχθιστικῶν τρόπων καὶ νὰ περιπατῶμεν ταπεινῶς ἐνώπιόν Σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →