← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Σοφία Σειράχ

Αυτός είναι τα πάντα εν πάσι: Ο Ύμνος της Δημιουργίας και ο Έπαινος των Αγίων Πατέρων

Σοφία Σειράχ 43-45Εις τον Εκκλησιαστικόν (Commentaria in Ecclesiasticum) του Αγίου Ραβάνου Μαύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου λατινικού από την Eterniseed)20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η Σοφία Σειράχ ολοκληρώνει τη μεγάλη σοφία της με έναν ύμνο. Στο κεφάλαιο 43 ο σοφός υψώνει τα μάτια του στον ήλιο και τη σελήνη, το ουράνιο τόξο «πολύ ωραίο στη λαμπρότητά του», το χιόνι και την πάχνη, το μεγάλο βάθος -- και έπειτα ομολογεί ότι τα λόγια αποτυγχάνουν: «θα πούμε πολλά, και όμως θα λείψουν λόγια... Αυτός είναι τα πάντα εν πάσι», διότι με τον λόγο Του όλα τα πράγματα συγκρατούνται. Έπειτα, στο κεφάλαιο 44, το τραγούδι στρέφεται προς τη γη και προς τα πίσω: «Ας αινέσουμε τώρα ένδοξους άνδρες, και τους πατέρες μας στη γενιά τους». Ο Ενώχ μετατέθηκε, ο Νώε ο δίκαιος, ο Αβραάμ ο πατέρας των πιστών, και στο κεφάλαιο 45 ο Μωυσής ο αγαπημένος του Θεού, ο Ααρών ντυμένος με δόξα, ο Φινεές ζηλωτής στον άγιο φόβο. Ο άγιος Ραβανός Μαύρος, ηγούμενος της Φούλντα, διαβάζει όλα αυτά με τα μάτια της αδιαίρετης Εκκλησίας: τον Δημιουργό που δεν μπορεί να εξαντληθεί από τον αίνο, το μεγάλο νέφος των μαρτύρων που Τον αίνεσαν, και την ιερωσύνη που δείχνει πέρα από τον εαυτό της στον ένα αιώνιο Αρχιερέα. Ερχόμαστε, λοιπόν, για να αινέσουμε -- και να πάρουμε τη θέση μας ανάμεσα στους πατέρες.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Διάβασε αργά τον ύμνο στη δημιουργία στη Σοφία Σειράχ 43 -- τον ήλιο στην ανατολή του, τη σελήνη στην εποχή της, τα άστρα, το ουράνιο τόξο, την πάχνη σαν αλάτι, τα θαύματα του βάθους -- μέχρι να φτάσεις στην ομολογία της: «Αυτός είναι τα πάντα εν πάσι». Άσε τον κατάλογο της ομορφιάς να γίνει δοξολογία. Έπειτα άκουσε πώς το τραγούδι δεν τελειώνει με τους ουρανούς αλλά κατεβαίνει στους αγίους, καθώς αρχίζει το κεφάλαιο 44: «Ας αινέσουμε τώρα ένδοξους άνδρες, και τους πατέρες μας στη γενιά τους». Διάβασε αυτά ως μία κίνηση: από τον αίνο του Δημιουργού στον αίνο εκείνων που ο Δημιουργός αγίασε.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Ραβανός πρώτα ασχολείται με το όριο κάθε αίνου. Για τη γραμμή ότι του μεγαλείου του Θεού δεν υπάρχει τέλος, γράφει: Διότι η αίσθηση κάθε κτίσματος αποτυγχάνει, και μπροστά σε αυτό, η επανεξέταση αυξάνεται πάντοτε. Διότι όπως δεν περικλείεται σε κανέναν τόπο, έτσι οι αίνοι του δεν μπορούν να περιοριστούν από καμία ευγλωττία, όσο μεγάλη κι αν είναι. Η δύναμή Του είναι ανεξήγητη, η ευσπλαχνία Του ακατανόητη, η σοφία Του άρρητη· ο αληθινός ορισμός Του είναι να μην έχει τέλος στους αγίους αίνους. Ωστόσο η αποτυχία των λόγων δεν είναι το τέλος της λατρείας. Το άπειρο του μεγαλείου του Θεού, επιμένει, ποτέ δεν σε διατάζει να παύσεις από τον αίνο Του· διότι ευχαριστούμε ακόμη και όταν σιωπούμε, όταν συμπεριφερόμαστε με αξιέπαινο τρόπο ζωής. Ακόμη και η ίδια μας η ικανότητα να αινούμε είναι δώρο, όχι επίτευγμα: γνωρίζοντας με κάθε τρόπο ότι δεν μπορούμε να Τον αινέσουμε άξια, επειδή δεν μπορούμε να φτάσουμε στο ύψος του μεγαλείου Του. Διότι ό,τι λέμε ορθά στους αίνους Του είναι από τη χάρη Του. Έτσι ο ύμνος της δημιουργίας διδάσκει μια άγια ταπείνωση: αινούμε Εκείνον που κανένας αίνος δεν μπορεί να περιλάβει, και ακόμη και αυτός ο αίνος είναι η δική Του χάρη που ενεργεί μέσα μας.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Αφού ύμνησε τον Δημιουργό, η Σοφία Σειράχ στρέφεται στους αγίους Του, και ο Ραβανός σημειώνει τη στροφή: τώρα αρχίζει να διηγείται για τους αγίους Πατέρες και άνδρες αρετής. Η Ανατολική Εκκλησία το γνωρίζει αυτό ως το μεγάλο νέφος των μαρτύρων -- την κοινωνία των αγίων -- και ο Ραβανός διαβάζει τον κατάλογο ακριβώς έτσι. Για τη διαρκή μνήμη των πατέρων στην Εκκλησία γράφει: Αλλά τα σώματά τους, αναπαυόμενα εν ειρήνη, προσμένουν την ημέρα της αναστάσεως, για να λάβουν τη δόξα της αφθαρσίας· το δε όνομά τους διαμένει, εορταζόμενο μεταξύ των απογόνων τους. Αυτοί κηρύττουν τη σοφία τους παντού, και εξυψώνουν την αξιέπαινη ζωή τους καθημερινά στην Εκκλησία των αγίων με αδιάλειπτους αίνους. Ο κατάλογος αρχίζει όχι με τον Αδάμ αλλά με τον Ενώχ, και ο Ραβανός βρίσκει τον λόγο φωτεινό: Διότι σε αυτό φανερώνεται η εκλογή των αγίων, ότι μετατίθενται από την ταλαιπωρία αυτού του κόσμου στην ανάπαυση της ουρανίου βασιλείας. Έτσι όταν τιμούμε τους αγίους προγόνους του Χριστού -- τον Ενώχ, τον Νώε, τον Αβραάμ, τους πατριάρχες που είναι η ρίζα στην οποία εμβολιαζόμαστε -- δεν κάνουμε τίποτε άλλο από αυτό που κάνει καθημερινά η Εκκλησία: κρατά ζωντανά τα ονόματα των αγίων, προσμένοντας μαζί τους τη δόξα της αφθαρσίας.
Απαντήστε

Απόκριση

Το κεφάλαιο 45 στεφανώνει τον αίνο των πατέρων με την ιερωσύνη -- Μωυσής, Ααρών, Φινεές -- και οι Πατέρες Ανατολής και Δύσεως το διαβάζουν ως τύπο που δείχνει στον Χριστό. Για την ενδυμασία και τη διακονία του Ααρών γράφει ο Ραβανός ότι περιγράφει την ιεροτελεστία της ιερωσύνης της Παλαιάς Διαθήκης και τον στολισμό του αρχιερέα, ο οποίος σε όλα έφερε τον τύπο της Καινής Διαθήκης και του αληθινού ιερέα, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αλλά τα χρυσά άμφια του αρχιερέα δεν είναι μόνο γι' αυτόν· είναι το σχήμα μιας αγίας ζωής, διότι τα άμφια, λέει ο Ραβανός, δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα έργα των αρετών και η σοφή διδασκαλία, τα οποία αληθώς στολίζουν τον ιερέα του Κυρίου, όταν βρίσκονται στον τρόπο ζωής του. Απόκρινε, λοιπόν, αφήνοντας τη δική σου ζωή να ντυθεί -- όχι με χρυσό, αλλά με τις αρετές που στολίζουν οποιονδήποτε υπηρετεί τον αληθινό Αρχιερέα. Ρώτα ποια κλωστή αυτού του άμφιου λείπει από σένα σήμερα, και βάλε την.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ο Θεός ημών, του οποίου το μεγαλείο δεν έχει τέλος και τον οποίο καμία ευγλωττία δεν μπορεί να περιλάβει: Σε αινούμε με τον ήλιο και τη σελήνη, με το χιόνι και το μεγάλο βάθος, με όλη τη δημιουργία που συγκρατείται από τον λόγο Σου. Σε ευλογούμε μεταξύ των αγίων Σου, των αγίων πατέρων Ενώχ και Νώε και Αβραάμ, Μωυσή και Ααρών και Φινεές, που προσμένουν μαζί μας τη δόξα της αφθαρσίας. Ένδυσέ τις πτωχές ζωές μας με τις αρετές που στολίζουν τους δούλους Σου, και ένωσέ μας με τον ένα αιώνιο Αρχιερέα, τον Υιό Σου, ο οποίος εισήλθε στα άγια με το ίδιο του το αίμα. Διότι με Αυτόν Εσύ είσαι η βοήθεια κάθε εποχής, και σε Σένα ανήκει όλη η δόξα, η τιμή και η προσκύνηση, με τον μονογενή Σου Υιό και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα Σου, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Εις τον Εκκλησιαστικόν (Commentaria in Ecclesiasticum) του Αγίου Ραβάνου Μαύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου λατινικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →