← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 5 — με τον Χοτζ

Ρωμαίους 5Charles Hodge — Υπομνήματα επί των Ρωμαίων, Α΄-Β΄ Κορινθίους, Εφεσίων20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στην πλούσια παράδοση της Μεταρρυθμισμένης θεολογίας, στρεφόμαστε σήμερα στο Υπόμνημα του Καρόλου Χοτζ πάνω στους Ρωμαίους, την Α΄ Κορινθίους και την Εφεσίους, όπου ο μεγάλος θεολόγος του Πρίνστον αναπτύσσει τις βαθιές αλήθειες του πέμπτου κεφαλαίου των Ρωμαίων. Η προσεκτική του ερμηνεία φωτίζει τις ευλογίες που απορρέουν από τη δικαίωση δια πίστεως μόνον, οδηγώντας την εκκλησία να αναπαύεται στο τετελεσμένο έργο του Χριστού με δογματική ακρίβεια και ποιμαντική θέρμη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας αναγνώσουμε τώρα ολόκληρο το πέμπτο κεφάλαιο των Ρωμαίων, προσέχοντας το επιχείρημα του αποστόλου σχετικά με τους καρπούς της δικαιώσεως και τη βεβαιότητα της ελπίδας που εξασφαλίζεται για όλους όσοι πιστεύουν. Ο Πνεύμα ας προετοιμάσει τις καρδιές μας να δεχθούμε αυτές τις παρηγορίες με ευλάβεια και πίστη.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χοτζ ανοίγει την πραγματεία του για τον στίχο 1 καθιερώνοντας το νόημα της ειρήνης με τον Θεό. Το τέταρτο, η βεβαιότητα της τελικής σωτηρίας όλων των πιστών. Αυτό υποστηρίζεται από την ελευθερία και το μέγεθος της θείας αγάπης· η ελευθερία της φανερώνεται στην άσκησή της προς τους αναξίους· και το μέγεθός της, στο δώρο του Υιού του Θεού, Ρωμαίους 5:6-10. Η σωτηρία δεν είναι απλώς ένα μελλοντικό αν και βέβαιο αγαθό, είναι παρούσα και άφθονη χαρά, Ρωμαίους 5:11. Υπόμνημα Ρωμαίους 5:1 Άρα, δικαιωθέντες εκ πίστεως, έχουμε ειρήνη προς τον Θεό· δηλαδή, είμαστε συμφιλιωμένοι με τον Θεό. Δεν είμαστε πλέον αντικείμενα της δυσαρεσκείας του Θεού, η εύνοιά του έχοντας εξιλεωθεί από τον θάνατο του Υιού του, Ρωμαίους 5:10. Ως συνέπεια αυτής της συμφιλιώσεως, έχουμε συνειδητή ειρήνη με τον Θεό, δηλαδή, δεν έχουμε πλέον ούτε τις παρούσες ενοχλήσεις μιας ανεξιλέωτης συνειδήσεως, ούτε τον φόβο της θείας εκδικήσεως. Και οι δύο αυτές ιδέες περιλαμβάνονται στην ειρήνη που εδώ αναφέρεται. Η δεύτερη, όμως, είναι εντελώς πιο εξέχουσα. Στη συνέχεια στρέφεται στον στίχο 2 για να διευκρινίσει την πρόσβασή μας σε αυτή τη χάρη δια του Χριστού. Στίχος 2. Ρωμαίους 5:2 Δι’ ου και έχουμε την πρόσβαση δια της πίστεως εις αυτήν την χάριν, κ.λπ. Αυτός ο στίχος επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Σύμφωνα με μία άποψη, εισάγει ένα νέο και ανώτερο όφελος από την ειρήνη με τον Θεό, ως συνέπεια της δικαιώσεώς μας: «Δεν έχουμε μόνο ειρήνη, αλλά πρόσβαση (στον Θεό), και χαρούμενη πεποίθηση σωτηρίας.» Εκτός από άλλες αντιρρήσεις σε αυτή την ερμηνεία, παραβλέπει τη διαφορά μεταξύ έχουμε και είχαμε, αποδίδοντας και τα δύο ως έχουμε: «Έχουμε ειρήνη, και έχουμε πρόσβαση·» ενώ έχουμε είναι κυρίως, είχαμε. Αυτή η πρόταση, επομένως, αντί να δείχνει μια πρόσθετη και ανώτερη ευλογία από την ειρήνη που αναφέρεται στους Ρωμαίους 5:1, εκφράζει το έδαφος εκείνης της ειρήνης: «Έχουμε ειρήνη με τον Θεό δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών, δια του οποίου επίσης είχαμε πρόσβαση εις αυτήν την χάριν.» Έτσι ο Μάγερ, ο Φιλίππι, κ.λπ. Έπειτα, ο Χοτζ πραγματεύεται πώς οι πιστοί καυχώνται στις θλίψεις ως συνέπεια της αλλαγμένης σχέσεώς τους με τον Θεό. Στίχος 3. Ρωμαίους 5:3, Ρωμαίους 5:4 Και όχι μόνον αυτό, αλλά και καυχώμεθα εν ταις θλίψεσιν. Όχι μόνο χαιρόμαστε σε αυτή την ελπίδα της μελλοντικής δόξας, αλλά καυχώμεθα και εν ταις θλίψεσιν. Αφού η σχέση μας προς τον Θεό άλλαξε, η σχέση όλων των πραγμάτων προς εμάς άλλαξε. Οι θλίψεις, που προηγουμένως ήταν εκφράσεις της δυσαρεσκείας του Θεού, είναι τώρα οι ευεργετικές και ωφέλιμες εκδηλώσεις της αγάπης του. Και αντί να είναι ασυμβίβαστες με τη υιική μας σχέση προς αυτόν, υπηρετούν για να αποδείξουν ότι μας θεωρεί και μας αγαπά ως τέκνα του· Ρωμαίους 8:18· Εβραίους 12:6. Οι θλίψεις, επομένως, αν και προς το παρόν δεν είναι χαρούμενες, αλλά λυπηρές, γίνονται για τον πιστό ύλη χαράς και ευγνωμοσύνης. Οι λέξεις καυχώμεθα εν ταις θλίψεσιν δεν σημαίνουν ότι καυχώμεθα εν μέσω θλίψεων, αλλά εξ αιτίας αυτών. Αυτές είναι οι ίδιες η ύλη ή το έδαφος της καυχήσεως. Προχωρεί στον στίχο 5 για να δείξει γιατί η ελπίδα του πιστού δεν μπορεί να καταλήξει σε ντροπή. Στίχος 5. Ρωμαίους 5:5 Και η ελπίς δεν καταισχύνει, ( ). Το να μη καταισχύνει, είναι να μη μας θέτει στην ντροπή της απογοητεύσεως. Η ελπίδα του πιστού, λέγει ο Καλβίνος, «habet certissimum salutis exitum.» Βεβαίως καταλήγει σε σωτηρία. Βλέπε Ρωμαίους 9:33. Η ελπίδα την οποία τρέφουν οι αληθινοί πιστοί, θεμελιωμένη στην ίδια τη φύση των ευσεβών ασκήσεων, δεν θα τους απογοητεύσει ποτέ, Ψαλμοί 22:5. Το έδαφος αυτής της βεβαιότητας, όμως, δεν είναι η δύναμη του σκοπού μας, ή η εμπιστοσύνη στην ίδια μας την αγαθότητα, αλλά η αγάπη του Θεού. Η τελευταία πρόταση του στίχου αποδίδει τον λόγο για τον οποίο η ελπίδα του χριστιανού δεν θα βρεθεί απατηλή· είναι επειδή η αγάπη του Θεού έχει εκχυθεί στις καρδιές μας, δια του Αγίου Πνεύματος που δόθηκε σε εμάς. «Η αγάπη του Θεού» είναι η αγάπη του προς εμάς, και όχι η δική μας προς αυτόν, όπως φαίνεται από τους επόμενους στίχους, στους οποίους ο απόστολος απεικονίζει το μέγεθος και την ελευθερία αυτής της αγάπης, με αναφορά στην αναξιότητα των αντικειμένων της.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χοτζ ολοκληρώνει αυτή την ενότητα υπογραμμίζοντας τη βεβαιότητα που ανήκει σε εκείνους που δικαιώθηκαν δια του Χριστού. Υπάρχει μια χαρούμενη πεποίθηση που εκφράζεται σε αυτά τα λόγια, μια βεβαιότητα τελικής σωτηρίας, η οποία είναι το κατάλληλο αποτέλεσμα της δικαιώσεως. Είμαστε εξουσιοδοτημένοι και υποχρεωμένοι να αισθανόμαστε βέβαιοι ότι, αφού δια του Ιησού Χριστού συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό, θα σωθούμε βεβαίως. Αυτή είναι μόνο μια πρέπουσα εμπιστοσύνη στην αξία της θυσίας του, και στην ειλικρίνεια της αγάπης του Θεού. Αυτή η πεποίθηση δεν θεμελιώνεται σε εμάς τους ίδιους, ούτε στην παράλογη ιδέα ότι αξίζουμε την εύνοια του Θεού, ούτε στην εξίσου παράλογη ιδέα ότι έχουμε μέσα μας δύναμη να επιμείνουμε στην πίστη ή την υπακοή. Η πεποίθησή μας είναι αποκλειστικά στην αξία του Χριστού, και στην δωρεάν και άπειρη αγάπη του Θεού. Αν και αυτή η βεβαιότητα είναι το νόμιμο αποτέλεσμα της συμφιλιώσεως, και η έλλειψή της είναι απόδειξη αδυναμίας, ακόμη και σε αυτό, όπως και σε άλλα ζητήματα, η πραγματική κατάσταση του πιστού γενικά υπολείπεται πολύ του ιδανικού. Τέλος, επιμένει στο σημείο ότι η αγάπη του Θεού προς τους αμαρτωλούς είναι εντελώς δωρεάν. Ότι ο Θεός πρέπει να αγαπά τους αγαθούς, τους δικαίους, τους καθαρούς, τους ευσεβείς, είναι κάτι που μπορούμε να καταλάβουμε· αλλά ότι ο άπειρα Άγιος πρέπει να αγαπά τους ακαθάρτους, και να δώσει τον Υιό του για τη λύτρωσή τους, είναι το θαύμα των θαυμάτων. «Εν τούτω εστίν η αγάπη, ουχ ότι ημείς ηγαπήσαμεν τον Θεόν, αλλ’ ότι αυτός ηγάπησεν ημάς, και απέστειλε τον Υιόν αυτού ιλασμόν περί των αμαρτιών ημών.» Α΄ Ιωάννου 4:10. Όπως η αγάπη μιας μητέρας για το παιδί της, με την οποία ο Θεός συγκαταβαίνει να συγκρίνει την αγάπη του προς εμάς, δεν θεμελιώνεται στις ελκυστικές ιδιότητες εκείνου του παιδιού, αλλά είναι συχνά ισχυρότερη όταν το αντικείμενό της είναι το λιγότερο άξιο, έτσι ο Θεός μας αγαπά όταν είμαστε αμαρτωλοί. Όλη η πεποίθηση του αποστόλου στη συνέχεια αυτής της αγάπης (και επομένως στην τελική επιμονή των αγίων) θεμελιώνεται στο ότι είναι έτσι δωρεάν. Αν μας αγαπούσε επειδή τον αγαπούσαμε, θα μας αγαπούσε μόνο όσο τον αγαπούμε, και υπό εκείνη την προϋπόθεση· και τότε η σωτηρία μας θα εξαρτιόταν από τη σταθερότητα των απατηλών καρδιών μας.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς διαμορφώνει την καθημερινή σας πορεία με τον Θεό η ειρήνη που περιγράφει ο Χοτζ; Με ποιους τρόπους η βεβαιότητα της μελλοντικής δόξας σας ενισχύει εν μέσω παρόντων δοκιμασιών; Πού μπορεί να πειρασθείτε να στηρίξετε την πεποίθησή σας σε κάτι άλλο εκτός από την αξία του Χριστού μόνον;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ φιλάνθρωπε Πάτερ, ὁ δικαιώσας ἡμᾶς διὰ πίστεως καὶ δωρήσας ἡμῖν εἰρήνην πρὸς σὲ διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δὸς ἡμῖν ἵνα ἑστῶμεν ἐν ταύτῃ τῇ χάριτι καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν ἡμῶν, εἰδότες ὅτι ἡ ἐν ἡμῖν ἐλπὶς οὐ καταισχύνει. Ἔκχεον τὴν ἀγάπην σου ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, καὶ βεβαίωσον ἡμᾶς ἐν τῇ καταλλαγῇ τῇ ἀγορασθείσῃ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ σου ὑπὲρ ἁμαρτωλῶν, ἵνα ὑπομείνωμεν ἐν τῇ διαθήκῃ σου πιστοὶ ἕως τέλους. Πρὸς ἔπαινον τῆς κυριαρχικῆς σου ἐλέους προσευχόμεθα, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.

Charles Hodge — Υπομνήματα επί των Ρωμαίων, Α΄-Β΄ Κορινθίους, Εφεσίων · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →