Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Κορινθίους
Α' Κορινθίους 15 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο της πρώτης επιστολής προς τους Κορινθίους εκθέτει την ανάσταση των νεκρών ως δόγμα που ανήκει στο ίδιο το θεμέλιο της ευαγγελικής διαθήκης. Ο απόστολος απευθύνεται σε μια εκκλησία στην οποία ορισμένα πρόσωπα είχαν εισαγάγει αμφιβολίες σχετικά με τη μελλοντική ανάσταση του σώματος, διαταράσσοντας έτσι την ελπίδα που στηρίζεται στο τετελεσμένο έργο του Χριστού. Με την κυριαρχία του Θεού αυτό το σφάλμα αντιμετωπίζεται όχι με έκκληση στην ανθρώπινη λογική αλλά με τη σαφή διακήρυξη αυτού που είχε ληφθεί από τον Κύριο και παραδοθεί στις εκκλησίες. Η ανάσταση εδώ παρουσιάζεται ως αδιαχώριστη από το πρόσωπο και το αξίωμα του Μεσίτη, από την καταλογισμό της παράβασης του Αδάμ και από την ορισμένη εκπλήρωση των υποσχέσεων που δόθηκαν στους εκλεκτούς. Όσοι ανήκουν στον Χριστό διαβεβαιώνονται ότι τα σώματά τους θα ζωοποιηθούν σύμφωνα με την ίδια δύναμη που ανέστησε την Κεφαλή, διότι η διαθήκη της χάριτος δεν επιτρέπει τελική διάλυση της ένωσης μεταξύ του Χριστού και των μελών Του. Το κεφάλαιο λοιπόν υπηρετεί τόσο για να επιβεβαιώσει την πίστη που παραδόθηκε άπαξ όσο και για να δείξει την τάξη και τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός θα φέρει τον λαό Του στην πλήρη κατοχή της κληρονομιάς τους.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε το κεφάλαιο ολόκληρο, προσέχοντας τους διαδοχικούς κρίκους του επιχειρήματος του αποστόλου. Παρατηρήστε πρώτα τη μαρτυρία σχετικά με την ανάσταση του Χριστού και τον χαρακτήρα της ως απαρχής. Σημειώστε την αναγκαία σύνδεση που γίνεται μεταξύ της δικής Του ανάστασης και της ανάστασης εκείνων που είναι δικοί Του. Σημειώστε την αντίθεση μεταξύ του πρώτου Αδάμ και του εσχάτου Αδάμ, την τάξη της ανάστασης, τη φύση του σώματος που θα αναστηθεί και την τελική υποταγή όλων των πραγμάτων στον Πατέρα. Προσέξτε ιδιαίτερα πώς η βεβαιότητα της σωματικής ανάστασης θεμελιώνεται όχι σε φιλοσοφική εικασία αλλά στον κυρίαρχο σκοπό του Θεού που διακηρύσσεται στο ευαγγέλιο και επιβεβαιώνεται από τις γραπτές Γραφές.
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο ανοίγει υπενθυμίζοντας το ευαγγέλιο που είχε κηρυχθεί και ληφθεί, στο οποίο ο θάνατος του Χριστού για τις αμαρτίες σύμφωνα με τις Γραφές και η ταφή Του και η ανάστασή Του την τρίτη ημέρα στέκουν ως τα κεντρικά γεγονότα. Αυτά τα γεγονότα δεν παρουσιάζονται ως ζητήματα ανοιχτά σε ιδιωτική ερμηνεία αλλά ως η σταθερή μαρτυρία που παραδόθηκε από τον απόστολο σε υπακοή στην αποστολή του. Η ανάσταση του Χριστού εκτίθεται έπειτα ως η απαρχή εκείνων που κοιμήθηκαν, θεμελιώνοντας τόσο τη βεβαιότητα όσο και την τάξη της γενικής ανάστασης. Επειδή ο θάνατος εισήλθε διά ενός ανθρώπου, η ανάσταση των νεκρών έρχεται διά ενός ανθρώπου· η ομοσπονδιακή κεφαλή του Αδάμ στην παράβαση βρίσκει το αντίστοιχό της στην κεφαλή του Χριστού για δικαιοσύνη και ζωή. Όσοι είναι του Χριστού θα ζωοποιηθούν κατά την έλευσή Του, μετά την οποία ακολουθεί το τέλος όταν θα παραδώσει τη βασιλεία στον Πατέρα. Το επιχείρημα προχωρεί για να δείξει την αναγκαιότητα μιας σωματικής ανάστασης αποδεικνύοντας ότι χωρίς αυτήν το κήρυγμα του ευαγγελίου θα ήταν μάταιο, η πίστη μάταιη και οι μάρτυρες θα ευρίσκονταν ψευδείς. Η παρούσα κατάσταση των πιστών περιγράφεται ως κατάσταση σύγκρουσης και ταπείνωσης υπό την κυριαρχία του θανάτου, όμως αυτή η κατάσταση δεν είναι τελική. Το σώμα της ανάστασης διακρίνεται από το παρόν σώμα με την αντίθεση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ατιμίας και δόξας, αδυναμίας και δύναμης, φυσικού σώματος και πνευματικού σώματος. Ο πρώτος άνθρωπος έγινε ψυχή ζώσα· ο έσχατος Αδάμ πνεύμα ζωοποιούν. Η εικόνα του χοϊκού πρέπει να δώσει τόπο στην εικόνα του επουρανίου. Σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία, επομένως απαιτείται αλλαγή, που επιτελείται σε μια στιγμή κατά τον ήχο της σάλπιγγος. Οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι και οι ζωντανοί θα αλλαχθούν, ώστε ο θάνατος να καταποθεί εν νίκη. Το κέντρο του θανάτου είναι η αμαρτία και η δύναμη της αμαρτίας ο νόμος, όμως ο Θεός δίδει τη νίκη διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Σε όλη τη διάλεξη η κυριαρχία του Θεού είναι φανερή στον ορισμό των καιρών, στη διάκριση μεταξύ εκείνων που είναι του Χριστού και εκείνων που δεν είναι, και στην τελική υποταγή όλων των εχθρών, με τον θάνατο να είναι ο τελευταίος. Το δόγμα έτσι εξασφαλίζεται όχι στις μεταβαλλόμενες γνώμες των ανθρώπων αλλά στο αμετάβλητο βούλημα του Θεού που αποκαλύπτεται στο ευαγγέλιο και μαρτυρείται από την ανάσταση του Χριστού.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Η ίδια ανάσταση που υπερασπίζεται εδώ εμφανίζεται σε άλλα μέρη της Γραφής ως η αναγκαία συνέπεια της ένωσης με τον Χριστό. Η επιστολή προς τους Ρωμαίους εκθέτει τη δικαίωση ως το έδαφος επί του οποίου οι πιστοί θα αναστηθούν, ενώ η επιστολή προς τους Φιλιππησίους ομιλεί για τη δύναμη της ανάστασης του Χριστού ως το πρότυπο για τη μεταμόρφωση των σωμάτων των αγίων. Στην Παλαιά Διαθήκη η ελπίδα των πατριαρχών και των προφητών στηριζόταν στον ίδιο Θεό που ανασταίνει τους νεκρούς, όπως όταν ο Αβραάμ λογάριασε ότι ο Θεός ήταν ικανός να αναστήσει τον Ισαάκ εκ νεκρών. Η διαθήκη που έγινε με τον Δαβίδ σχετικά με αιώνια βασιλεία βρίσκει την επιβεβαίωσή της στην ανάσταση του υποσχεμένου Σπέρματος. Έτσι το επιχείρημα του παρόντος κεφαλαίου στέκεται σε συνέχεια με όλη τη βουλή του Θεού, δείχνοντας τη συνέπεια του θείου σκοπού από την πρώτη υπόσχεση της λύτρωσης μέχρι την τελική εκπλήρωσή της την εσχάτη ημέρα.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η βεβαιότητα ότι ο Χριστός έχει αναστηθεί ως απαρχή αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο θεωρείτε την παρούσα αδυναμία και θνητότητα του ιδίου σας σώματος; Με ποιους τρόπους η ομοσπονδιακή αντίθεση μεταξύ Αδάμ και Χριστού διαμορφώνει την κατανόησή σας τόσο για την κυριαρχία της αμαρτίας όσο και για την ελπίδα του πιστού; Ποια πρακτική διαφορά κάνει το να ζει κανείς ως αυτός που πρέπει να δώσει λόγο ενώπιον του βήματος του Χριστού, γνωρίζοντας ότι οι νεκροί θα αναστηθούν και ο θάνατος θα καταργηθεί;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω κυρίαρχε Κύριε, που όρισες τους καιρούς και τις εποχές της βουλής Σου και ανέστησες τον Υιό Σου εκ νεκρών ως την απαρχή εκείνων που κοιμούνται, χάρισε να κρατήσουμε στερεά το ευαγγέλιο που παραδόθηκε άπαξ, όχι ως ζήτημα ιδιωτικής γνώμης αλλά ως τη σταθερή μαρτυρία του λόγου Σου. Φύλαξε την εκκλησία Σου από κάθε πλάνη που θα αποχωρίσει την ανάσταση του σώματος από το τετελεσμένο έργο του Χριστού, και κράτησέ μας σταθερούς στη διαθήκη που μας ενώνει με Αυτόν. Ας ενισχύσει η βεβαιότητα της επερχόμενης αλλαγής ώστε να υπομένουμε την παρούσα ασθένεια και να πορευόμαστε εν υπακοή μέχρι να ηχήσει η σάλπιγξ και οι νεκροί να αναστηθούν άφθαρτοι. Σε Σένα, Πατέρα, Υιέ και Άγιο Πνεύμα, ας είναι η δόξα αυτής της μεγάλης σωτηρίας, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.