Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 59-60 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στη σοφία του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει για εμάς τις Γραφές στους Ψαλμούς 59 και 60. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου αποκαλύπτει πώς ο ψαλμωδός προσκολλάται στον Θεό εν μέσω σφοδρής αντίστασης και πώς το ίδιο καταφύγιο παραμένει ανοιχτό σε κάθε πιστό σήμερα. Μέσα από την κατά στίχο πραγματεία του καλούμαστε να δούμε τόσο την επείγουσα ανάγκη της προσευχής όσο και την ακλόνητη κυριαρχία του Κυρίου που γελά με τα σχέδια των ασεβών. Τα λόγια του Καλβίνου μας καθοδηγούν να εμπιστευόμαστε τον καιρό και τη δύναμη του Θεού αντί της δικής μας ισχύος. Ας στερεώσουν οι γνώσεις του τις καρδιές μας καθώς διαβαίνουμε αυτά τα αρχαία άσματα της απελευθέρωσης και της κρίσης.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσει τον ζωντανό Λόγο. Διάβασε τους Ψαλμούς 59 και 60 αργά, επιτρέποντας στις κραυγές για βοήθεια και στις διακηρύξεις εμπιστοσύνης να εγκατασταθούν μέσα σου. Παρατήρησε την επαναλαμβανόμενη εικόνα των εχθρών που περιφέρονται σαν σκύλοι και την πεποίθηση ότι ο Θεός θα ενεργήσει την κατάλληλη στιγμή. Ας διαμορφώσει η ειλικρίνεια του ψαλμωδού για τον κίνδυνο και το σταθερό βλέμμα του στον Κύριο τις δικές σου προσευχές σήμερα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την αρχική ικεσία του Δαβίδ για απελευθέρωση.
1 Λύτρωσέ με από τους εχθρούς μου, Θεέ μου! Επιμένει στη δύναμη και τη βία των εχθρών του, με σκοπό να διεγείρει τον νου του σε μεγαλύτερο ζήλο στο καθήκον της προσευχής. Τους περιγράφει ως ανυψούμενους εναντίον του, με την έκφραση αυτή να υπαινίσσεται όχι μόνο την αυθάδεια ή την αγριότητα των επιθέσεών τους, αλλά και την εξέχουσα υπεροχή της δύναμης που διέθεταν· και όμως ζητά να υψωθεί ψηλά, σαν πάνω από την εμβέλεια αυτής της υπερβολικής πλημμύρας. Η γλώσσα του μας διδάσκει ότι πρέπει να πιστεύουμε στην ικανότητα του Θεού να μας λυτρώνει ακόμη και σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, όταν οι εχθροί μας έχουν συντριπτικό πλεονέκτημα. Στον επόμενο στίχο, ενώ εκφράζει το άκρο στο οποίο είχε φθάσει, αναφέρεται ταυτόχρονα στην αδικία και τη σκληρότητα των διωκτών του. Αμέσως μετά συνδέει τους δύο λόγους της παραπόνου του: από τη μία την πλήρη αδυναμία του υπό τον κίνδυνο, και από την άλλη τον αδικαιολόγητο χαρακτήρα των επιθέσεων που υπέστη. Έχω ήδη παρατηρήσει επανειλημμένα ότι η εμπιστοσύνη μας στις αιτήσεις μας προς θρόνο χάριτος θα είναι ανάλογη με τον βαθμό στον οποίο έχουμε συνείδηση ακεραιότητας· διότι δεν μπορούμε παρά να αισθανθούμε μεγαλύτερη ελευθερία να υπερασπιστούμε μια υπόθεση που, σε τέτοια περίπτωση, είναι η υπόθεση του ίδιου του Θεού. Είναι ο υπερασπιστής της δικαιοσύνης, ο προστάτης της δίκαιης υπόθεσης παντού, και όσοι καταπιέζουν τον αθώο πρέπει αναγκαστικά να καταταχθούν μεταξύ των εχθρών του. Ο Δαβίδ θεμελιώνει λοιπόν την πρώτη του ικεσία στην πλήρη έλλειψη κάθε επίγειου μέσου βοήθειας, εκτεθειμένος σε συνωμοσίες από κάθε πλευρά και δεχόμενος επίθεση από τρομερή συνωμοσία. Τη δεύτερη στηρίζει σε δήλωση αθωότητας. Μπορεί να είναι αλήθεια ότι οι θλίψεις αποστέλλονται από τον Θεό στον λαό του ως παιδαγωγία για τις αμαρτίες τους, αλλά, όσον αφορά τον Σαούλ, ο Δαβίδ μπορούσε δικαίως να απαλλάξει τον εαυτό του από κάθε ευθύνη και αξιοποιεί αυτή την ευκαιρία για να επικαλεστεί τον Θεό υπέρ της ακεραιότητάς του, η οποία βρισκόταν υπό υποψία από τις βάσεις συκοφαντίες των ανθρώπων. Μπορεί να το προσποιούνταν, αλλά δηλώνει ότι δεν μπορούσαν να τον κατηγορήσουν για κανένα έγκλημα ούτε για κανένα σφάλμα. Ωστόσο, αβάσιμη καθώς ήταν η εχθρότητά τους, μας λέει ότι έτρεχαν, ήταν αδιάκοποι στη δράση τους, με μοναδικό σκοπό να επιτύχουν την καταστροφή του θύματός τους.Για τους τίτλους που δίνονται στον Θεό, ο Καλβίνος γράφει:
Συνεχίζει την ίδια προσευχή με ακόμη μεγαλύτερη ένταση στον επόμενο στίχο. Προσφωνεί τον Θεό με νέους τίτλους, αποκαλώντας τον Ιεχωβά, Θεό των Δυνάμεων και Θεό του Ισραήλ, ο πρώτος από τους οποίους δηλώνει το απέραντο της δύναμής του, και ο δεύτερος την ιδιαίτερη φροντίδα που ασκεί στην Εκκλησία και σε όλο τον λαό του. Ο τρόπος με τον οποίο εισάγεται η αντωνυμία, και Εσύ, κ.λπ., είναι εμφατικός, δηλώνοντας ότι ήταν αδύνατο για τον Θεό να αποβάλει το αξίωμα του κριτή όπως να αρνηθεί τον εαυτό του ή να αποβάλει την ύπαρξή του. Τον καλεί να επισκεφθεί όλα τα έθνη· διότι αν και η υπόθεση που υπέβαλε τώρα δεν είχε τόσο καθολική σημασία, η ευρύτερη άσκηση της κρίσης θα περιλάμβανε αναγκαστικά τη μικρότερη· και με την υπόθεση ότι οι εθνικοί και οι ξένοι υποβάλλονταν στην κρίση του Θεού, ακολουθούσε ότι ακόμη πιο βέβαιη και βαριά καταδίκη θα αποδιδόταν στους εχθρούς εντός της Εκκλησίας, οι οποίοι δίωκαν τους αγίους με το πρόσχημα αδελφών και κατέλυαν εκείνους τους νόμους που ήταν θεϊκά ορισμένοι. Η αντίσταση που αντιμετώπισε ο Δαβίδ μπορεί να μην περιλάμβανε όλα τα έθνη· αλλά αν αυτά επισκέπτονταν δικαστικά από τον Θεό, ήταν παράλογο να φανταστούμε ότι μόνο οι εχθροί εντός της Εκκλησίας θα διέφευγαν ατιμώρητοι. Χρησιμοποιώντας αυτά τα λόγια, είναι πιθανό επίσης ότι αγωνιζόταν με πειρασμό με τον οποίο δεχόταν σφοδρή επίθεση, συνδεδεμένο με τον αριθμό των εχθρών του, διότι αυτοί δεν αποτελούνταν μόνο από τρία ή τέσσερα εγκαταλελειμμένα άτομα. Αποτελούσαν μεγάλο πλήθος· και υψώνεται πάνω από όλους αυτούς αναλογιζόμενος ότι ο Θεός διεκδικεί ως προνόμιό του, όχι μόνο να υποτάξει λίγα απείθαρχα πρόσωπα, αλλά να τιμωρήσει την κακία όλου του κόσμου. Αν οι κρίσεις του Θεού εκτείνονταν στα απώτατα μέρη της γης, δεν υπήρχε λόγος να φοβάται τους εχθρούς του, οι οποίοι, όσο πολυάριθμοι κι αν ήταν, αποτελούσαν μόνο ένα μικρό τμήμα του ανθρώπινου γένους. Θα δούμε σύντομα, ωστόσο, ότι η έκφραση μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς ακαταλληλότητα και στους Ισραηλίτες, διαιρεμένους όπως ήταν σε τόσες φυλές ή λαούς. Στα λόγια που ακολουθούν, όταν αποτρέπει την επέκταση του ελέους του Θεού σε ασεβείς παραβάτες, πρέπει να τον κατανοήσουμε ως αναφερόμενο στους αποδοκιμασμένους, των οποίων η αμαρτία ήταν απελπιστικού χαρακτήρα. Πρέπει επίσης να θυμηθούμε, όπως έχει ήδη παρατηρηθεί, ότι σε τέτοιες προσευχές δεν επηρεαζόταν από απλά ιδιωτικά συναισθήματα, και αυτά μνησικάκου, ταραγμένου και άτακτου χαρακτήρα. Όχι μόνο γνώριζε καλά ότι εκείνοι για τους οποίους μιλά με τέτοια αυστηρότητα ήταν ήδη καταδικασμένοι σε καταστροφή, αλλά εδώ υπερασπίζεται την κοινή υπόθεση της Εκκλησίας, και αυτό υπό την επίδραση του καθαρού και καλά ρυθμισμένου ζήλου του Πνεύματος. Επομένως δεν παρέχει προηγούμενο σε όσους αντιδρούν σε ιδιωτικές αδικίες εκστομίζοντας κατάρες σε όσους τις προκάλεσαν.Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια την απόφαση του ψαλμωδού να εμπιστευθεί τη δύναμη του εχθρού του στον Κύριο.
9 Θα εμπιστευθώ τη δύναμή του σε σένα Η ασαφήνεια αυτού του χωρίου έχει οδηγήσει σε ποικίλες γνώμες μεταξύ των ερμηνευτών. Η πιο βεβιασμένη ερμηνεία που προτάθηκε είναι εκείνη που υποθέτει αλλαγή προσώπου στην αναφορική αντωνυμία 'του', σαν ο Δαβίδ, μιλώντας για τον εαυτό του, να χρησιμοποιούσε το τρίτο πρόσωπο αντί του πρώτου, Θα εμπιστευθώ τη δύναμή μου σε σένα. Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, και όσοι υιοθετούν αυτή την ερμηνεία, οδηγήθηκαν πιθανώς σε αυτήν από τον ανεπαρκή λόγο, ότι στον τελευταίο στίχο του ψαλμού λέγεται, Θα αποδώσω με αίνους τη δύναμή μου σε σένα, ή, η δύναμή μου είναι μαζί σου, θα ψάλλω, κ.λπ. Αλλά όταν φθάσουμε σε εκείνο το μέρος του ψαλμού, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε ότι ο Δαβίδ εκεί, με ορθότητα, ισχυρίζεται για τον εαυτό του αυτό που εδώ με άλλη έννοια ισχυρίζεται για τον Σαούλ. Δεν υπάρχει αμφιβολία, επομένως, ότι η αναφορική αντωνυμία πρέπει να εννοηθεί εδώ για τον Σαούλ. Μερικοί θεωρούν ότι τα πρώτα λόγια της πρότασης πρέπει να διαβαστούν χωριστά από τα άλλα -- δύναμη είναι δική του -- εννοώντας ότι ο Σαούλ είχε την προφανή υπεροχή σε δύναμη, ώστε προς το παρόν να θριαμβεύει. Άλλοι συνδέουν τα δύο μέρη της πρότασης και δίνουν αυτή την εξήγηση: Αν και είσαι προς το παρόν η δύναμή του, εφόσον τον στηρίζεις και τον διατηρείς στον θρόνο, όμως θα συνεχίσω να ελπίζω, μέχρι να με ανεγείρεις στη βασιλεία, σύμφωνα με την υπόσχεσή σου. Αλλά εκείνοι φαίνεται να πλησιάζουν περισσότερο το νόημα του Ψαλμωδού που ερμηνεύουν τα λόγια ως μία συνεχής πρόταση -- Θα εμπιστευθώ τη δύναμή του σε σένα· εννοώντας ότι, όσο ακραία κι αν καυχάται ο Σαούλ για τη δύναμή του, θα αναπαυόταν ικανοποιημένος στη βεβαιότητα ότι υπήρχε μυστική θεία πρόνοια που συγκρατούσε τις πράξεις του. Πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε όλους τους ανθρώπους ως υποταγμένους με αυτόν τον τρόπο, και να αντιλαμβανόμαστε τη δύναμή τους και τις επιχειρήσεις τους ως εξαρτώμενες από την κυρίαρχη βούληση του Θεού. Κατά τη γνώμη μου, η ακόλουθη απόδοση είναι η καλύτερη -- Η δύναμή του είναι μαζί σου, [365] θα περιμένω. Τα λόγια είναι παράλληλα με εκείνα στο τέλος του ψαλμού, όπου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι χρησιμοποιείται η ονομαστική πτώση, Η δύναμή μου είναι μαζί σου· θα ψάλλω. Όσον αφορά το νόημα του χωρίου, ωστόσο, δεν έχει σημασία ποια από τις τελευταίες ερμηνείες ακολουθείται. Είναι προφανές ότι ο Δαβίδ εδώ είναι ικανός, από το ύψος της πίστης, να περιφρονήσει τη βίαιη αντίσταση του εχθρού του, πεπεισμένος ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς τη θεία άδεια. Αλλά παίρνοντας τα δύο μέρη της πρότασης χωριστά, με τον τρόπο που πρότεινα, -- Η δύναμή του είναι μαζί σου, θα περιμένω, -- το νόημα διακρίνεται πιο καθαρά. Πρώτον, ο Δαβίδ, υπερασπιζόμενος εκείνη τη δύναμη με την οποία ο Θεός κυβερνά όλο τον κόσμο, δηλώνει ότι ο εχθρός του βρισκόταν υπό μυστική θεία συγκράτηση, και τόσο απόλυτα εξαρτημένος για οποιαδήποτε δύναμη διέθετε από τον Θεό, ώστε δεν μπορούσε να κουνήσει δάχτυλο χωρίς τη συγκατάθεσή του. Προσθέτει έπειτα ότι θα περίμενε το αποτέλεσμα, όποιο κι αν ήταν, με ηρεμία και γαλήνη. Διότι η λέξη που μεταφράσαμε, Θα εμπιστευθώ, μπορεί εδώ να ληφθεί ως σημαίνουσα Θα κρατήσω τον εαυτό μου, ή θα περιμένω ήσυχα την ευαρέσκεια του Κυρίου. Με αυτή την έννοια βρίσκουμε τη λέξη να χρησιμοποιείται στην κλίση Νιφάλ, Ησαΐας 7:4. Εδώ τίθεται στην κλίση Καλ, αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να μην την αποδώσουμε, 'Θα περιμένω σιωπηλά το αποτέλεσμα που μπορεί να στείλει ο Θεός.' Έχει προταθεί σωστά, ότι ο Δαβίδ μπορεί να υπαινίσσεται τους φρουρούς που είχαν σταλεί να πολιορκήσουν το σπίτι του, και να θεωρείται ότι αντιτάσσει σε αυτό μια φρουρά πολύ διαφορετικής περιγραφής, την οποία ο ίδιος διατηρούσε, καθώς προσδοκούσε το θεϊκό αποτέλεσμα με ησυχία και ηρεμία. [366]
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος συνδέει αυτές τις δεήσεις με την υπομονή που οφείλουν να ασκούν οι πιστοί ενώ αναμένουν τις μετρημένες κρίσεις του Θεού.
11 Μὴ τοὺς θανατώσῃς, μήπως ὁ λαός μου λησμονήσῃ Ὁ Δαβὶδ πολὺ ὀρθῶς ὑποβάλλει τοῦτο εἰς τὸν ἑαυτόν του, ὡς σκέψιν ἡ ὁποία πρέπει νὰ παράγῃ ὑπομονήν. Εἴμεθα ἐπιρρεπεῖς νὰ νομίζωμεν, ὅταν ὁ Θεὸς δὲν ἠφάνισε τοὺς ἐχθρούς μας εὐθύς, ὅτι οὗτοι διέφυγον ἐντελῶς ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ· καὶ θεωροῦμεν ὡς οὐδεμίαν κυρίως τιμωρίαν, τὸ νὰ καταστρέφωνται οὗτοι βαθμηδὸν καὶ βραδέως. Ἐπειδὴ τοιαύτη εἶναι ἡ ὑπερβολικὴ ἐπιθυμία ἣν σχεδὸν πάντες, χωρὶς ἐξαίρεσιν, ἔχουν, νὰ ἴδωσι τοὺς ἐχθρούς των ἐξολοθρευομένους εὐθύς, ὁ Δαβὶδ συγκρατεῖ ἑαυτόν, καὶ ἐνδιατρίβει ἐπὶ τῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ ἣν δεῖ τις ἐν ταῖς ἐλαχίστοις συμφοραῖς αἵτινες καταλαμβάνουν τοὺς ἀσεβεῖς. Ἀληθές ἐστιν, ὅτι ἂν δὲν ἦσαν οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν τυφλοί, θὰ ἐβλέπομεν σαφεστέραν ἐπίδειξιν τῆς θείας ἀνταποδόσεως ἐν περιπτώσεσιν ὅπου ἡ καταστροφὴ τῶν ἀσεβῶν εἶναι αἰφνιδία· ἀλλὰ ταῦτα εἶναι τόσον ἐπιρρεπῆ νὰ ἐξαλείφωνται ἐκ τῆς μνήμης ἡμῶν, ὥστε εἶχε καλὸν λόγον νὰ ἐκφράσῃ τὴν ἐπιθυμίαν του ὅπως τὸ θέαμα τοῦτο ἀνανεώνηται συνεχῶς, καὶ οὕτω ἡ γνῶσις ἡμῶν περὶ τῶν κρίσεων τοῦ Θεοῦ ἐντυπωθῇ βαθύτερον ἐπὶ τῶν καρδιῶν ἡμῶν. Ὁπλίζει καὶ ἐνισχύει ἑαυτὸν κατὰ τῆς ἀνυπομονησίας ἐπὶ τῶν καθυστερήσεων ἐν τῇ ἐκτελέσει τῆς θείας κρίσεως, διὰ τῆς σκέψεως ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει σαφῆ σκοπὸν ἐν αὐταῖς, διότι, ἂν οἱ ἀσεβεῖς ἐξωλοθρεύοντο ἐν μιᾷ στιγμῇ, ἡ ἀνάμνησις τοῦ γεγονότος θὰ ἐξαλείφετο ταχέως. Ἔμμεσος μομφὴ ἀποδίδεται εἰς τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ διότι ἀπέτυχε νὰ ὠφεληθῇ ἐκ τῶν ἐπιφανεστέρων κρίσεων τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία αὕτη εἶναι πολὺ διαδεδομένη ἐν τῷ κόσμῳ ἀκόμη καὶ σήμερον. Ἐκείνας τὰς κρίσεις αἵτινες εἶναι τόσον σαφεῖς ὥστε οὐδεὶς δύναται νὰ παραλείψῃ νὰ τὰς παρατηρήσῃ χωρὶς νὰ κλείσῃ τοὺς ὀφθαλμούς του, ἡμεῖς ἁμαρτωλῶς ἐπιτρέπομεν νὰ παρέρχωνται εἰς λήθην· ὥστε χρῄζομεν νὰ εἰσαγώμεθα καθημερινῶς εἰς ἐκεῖνο τὸ θέατρον ὅπου ἀναγκαζόμεθα νὰ ἀντιληφθῶμεν τὴν θείαν χεῖρα. Τοῦτο δὲν πρέπει ποτὲ νὰ λησμονῶμεν ὅταν βλέπωμεν τὸν Θεὸν ὑποβάλλοντα τοὺς ἐχθρούς του εἰς βαθμιαίαν διαδικασίαν καταστροφῆς, ἀντὶ νὰ ἐκτοξεύῃ τὰς ἀστραπὰς αὐτοῦ εὐθὺς ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν. Προσεύχεται ὅπως ὁ Θεὸς τοὺς κάμῃ νὰ πλανῶνται, ὡς ἀνθρώπους ὑπὸ πενίαν καὶ δυστυχίαν, οἵτινες ζητοῦσιν εἰς πᾶσαν κατεύθυνσιν, ἀλλὰ ματαίως, θεραπείαν τῶν συμφορῶν αὐτῶν. Ἡ ἰδέα αὕτη περιγράφεται ἔτι σαφέστερον ἐν τῇ λέξει ἣ ἀκολουθεῖ, κάμε αὐτοὺς νὰ καταβῶσιν, ἢ, ρίψον αὐτοὺς κάτω. Ἠθέλησεν ὅπως οὗτοι συρθῶσιν ἐκ τῆς θέσεως τιμῆς ἣν εἶχον μέχρι τοῦδε, καὶ ριφθῶσιν εἰς τὸ ἔδαφος, ὥστε νὰ παρουσιάζωσιν, ἐν τῇ ἀθλιότητι καὶ ταπεινώσει αὐτῶν, συνεχῆ εἰκόνα τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ. Τὴν λέξιν בְּחֵילְךָ, μπεχεϊλχά, ἣν μετεφράσαμεν, ἐν τῇ δυνάμει σου, τινὲς ἀποδίδουσιν, μετὰ τοῦ στρατοῦ σου, ἐννοοῦντες τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ εἶναι πιθανώτερον ὅτι ὁ Δαβὶδ ἐπικαλεῖται πρὸς βοήθειαν αὐτοῦ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν καταστροφὴν τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ, καὶ τοῦτο διότι οὗτοι ἐθεώρουν ἑαυτοὺς ἀκαταμαχήτους διὰ τῶν κοσμικῶν ἐκείνων πόρων ἐφ᾽ ὧν ἐστήριζον τὴν ἐμπιστοσύνην αὐτῶν. Ὡς περαιτέρω ἐπιχείρημα πρὸς ἐπίτευξιν τοῦ αἰτήματος αὐτοῦ, ὑπαινίσσεται ἐν τῷ τέλει τοῦ στίχου ὅτι νῦν συνηγορεῖ ὑπὲρ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, διότι μεταχειρίζεται τὸν πληθυντικὸν ἀριθμόν, ὦ Θεὲ ἡμῶν ἀσπὶς Ἐπειδὴ ἐξελέγη βασιλεὺς ὑπὸ θείας διατάξεως, ἡ σωτηρία τῆς Ἐκκλησίας συνεδέετο μετὰ τοῦ προσώπου αὐτοῦ. Ἡ ἐπίθεσις ἣν ἐπεχείρησαν κατ᾽ αὐτοῦ οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ δὲν ἦτο ἐπίθεσις κατ᾽ αὐτοῦ μόνον ὡς ἰδιώτου, ἀλλὰ κατὰ παντὸς τοῦ λαοῦ, τοῦ ὁποίου τὸ κοινὸν συμφέρον ὁ Θεὸς εἶχε λάβει ὑπ᾽ ὄψιν ἐν τῇ ἐκλογῇ αὐτοῦ. Καὶ τοῦτο ὑπεδείκνυε περαιτέρω λόγον δι᾽ ὃν ὤφειλε νὰ ὑποτάσσηται ὑπομονητικῶς εἰς τὸ νὰ ἴδῃ τὰς κρίσεις τοῦ Θεοῦ μετρουμένας κατὰ τὸν τρόπον ὅστις θὰ ἠδύνατο κάλλιστα νὰ προσελκύσῃ τὸν νοῦν αὐτῶν εἰς ἐπιμελῆ μελέτην.Τέλος ὁ Καλβίνος δείκνυει πῶς ὁ ψαλμὸς περατοῦται μὲ ἀνανεωμένην δοξολογίαν διὰ τὴν ἀποτυχίαν τῆς ἀμύνης τοῦ Θεοῦ.
13 Καταφάγε, καταφάγε αὐτοὺς ἐν ὀργῇ, ὅπως μὴ ὦσιν Ὁ Δαβὶδ φαίνεται νὰ ἀντιφάσκῃ ἑαυτῷ προσευχόμενος διὰ τὴν πλήρη καταστροφὴν τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ, ὅταν εὐθὺς πρὸ ὀλίγου εἶχε ἐκφράσει τὴν ἐπιθυμίαν του ὅπως οὗτοι μὴ ἐξολοθρευθῶσιν εὐθύς. Τί ἄλλο θὰ ἠδύνατο νὰ ἐννοῇ ὅταν ζητῇ ὅπως ὁ Θεὸς καταφάγῃ αὐτοὺς ἐν ὀργῇ, εἰ μὴ ὅτι θὰ τοὺς ἀπέκοπτεν αἰφνιδίως, καὶ οὐχὶ διὰ βαθμιαίας καὶ βραδυτέρας διαδικασίας τιμωρίας; Ἀλλ᾽ ἐννοεῖ σαφῶς ἐν τοῖς λεγομένοις αὐτοῦ ἐνταῦθα διάφορον χρονικὸν σημεῖον, καὶ τοῦτο ἀφαιρεῖ πᾶσαν φαινομενικὴν ἀσυνέπειαν, διότι προσεύχεται ὅπως, ἀφοῦ οὗτοι ἔχωσι τεθῇ ἐπὶ ἱκανὸν διάστημα ὡς παράδειγμα, τελικῶς ἀφιερωθῶσιν εἰς καταστροφήν. Ἦτο συνήθεια παρὰ τοῖς νικηταῖς στρατηγοῖς τῶν Ῥωμαίων, πρῶτον νὰ ὁδηγῶσι τοὺς αἰχμαλώτους οἵτινες εἶχον φυλαχθῇ διὰ τὴν ἡμέραν τοῦ θριάμβου διὰ τῆς πόλεως, καὶ μετὰ ταῦτα, φθάσαντες εἰς τὴν πρωτεύουσαν, νὰ παραδίδωσιν αὐτοὺς εἰς τοὺς λικτώρους πρὸς ἐκτέλεσιν. Νῦν ὁ Δαβὶδ προσεύχεται ὅπως, ὅταν ὁ Θεὸς ἔχῃ, κατὰ παρόμοιον τρόπον, ἐπιφυλάξει τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ διὰ διάστημα ἱκανὸν πρὸς ἐπίδειξιν τοῦ θριάμβου αὐτοῦ, ἐπὶ τούτου παραδώσῃ αὐτοὺς εἰς συνοπτικὴν τιμωρίαν. Τὰ δύο ταῦτα οὐδόλως ἀντιφάσκουσιν· πρῶτον, ὅτι αἱ θεῖαι κρίσεις δέον νὰ παραταθῶσι διὰ μακροῦ διαστήματος, πρὸς ἐξασφάλισιν τοῦ ὅτι θὰ μνημονεύωνται καλλίτερον, καὶ ὅτι ἔπειτα, ἀφοῦ ἐπαρκὴς ἀπόδειξις δοθῇ εἰς τὸν κόσμον περὶ τῆς βεβαιότητος μεθ᾽ ἧς οἱ ἀσεβεῖς ὑπόκεινται ἐν τῇ ἀπαρεσκείᾳ τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν βραδυτέραν διαδικασίαν καταστροφῆς, οὗτος δέον ἐν τῷ δέοντι χρόνῳ νὰ προαγάγῃ αὐτοὺς εἰς τελικὴν ἐκτέλεσιν, πρὸς τὸ νὰ ἀφυπνίσῃ κάλλιον, διὰ τοιαύτης ἐπιδείξεως τῆς δυνάμεως αὐτοῦ, τοὺς νοῦς ἐκείνων οἵτινες ἴσως εἶναι ἀσφαλέστεροι τῶν ἄλλων, ἢ ἧττον ἐπηρεάζονται βλέποντες μετρίας ἐπιβολὰς τιμωρίας. Προσθέτει, συμφώνως, ὅπως γινώσκωσιν, ἕως τῶν περάτων τῆς γῆς, ὅτι ὁ Θεὸς βασιλεύει ἐν τῷ Ἰακώβ. Τινὲς θὰ παρενέβαλλον τὸν συνδετικὸν σύνδεσμον, ἀναγινώσκοντες, ὅπως γινώσκωσιν ὅτι ὁ Θεὸς βασιλεύει ἐν τῷ Ἰακώβ, καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι τοῦ κόσμου, ἑρμηνείαν ἣν δὲν ἐγκρίνω, καὶ ἥτις βιάζει τὴν ἔννοιαν. Ἡ ἀναφορὰ εἶναι πρὸς τὴν ἀξίαν τῆς κρίσεως, ἥτις θὰ ἦτο τοιαύτη ὥστε ἡ φήμη αὐτῆς θὰ ἔφθανε μέχρι τῶν ἀπωτάτων χωρῶν, καὶ θὰ ἐνέβαλλε σωτήριον φόβον εἰς τοὺς νοῦς ἀκόμη καὶ τῶν ἀμαθῶν καὶ ἀθέων κατοίκων αὐτῶν. Ἐφρόντιζε μάλιστα ὅπως ὁ Θεὸς ἀναγνωρίζηται ὡς βασιλεύων ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, διότι ἦτο παράλογον ὅτι ὁ τόπος ἔνθα ὁ θρόνος αὐτοῦ εἶχε στηθῇ νὰ παρουσιάζῃ τοιαύτην ὄψιν συγχύσεως ὥστε νὰ μετατρέπῃ τὸν ναὸν αὐτοῦ εἰς σπήλαιον λῃστῶν.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σου αισθάνεσαι εχθρούς ή πιέσεις να υψώνονται εναντίον σου, και πώς μπορεί η έμφαση του Καλβίνου στην ακεραιότητα να διαμορφώσει τις προσευχές σου; Πώς αλλάζει η αλήθεια ότι ο Θεός γελά με τα υπερήφανα σχέδια των ασεβών τον τρόπο που βλέπεις τις τρέχουσες απειλές; Σε ποια περιοχή σε προσκαλούν να περιμένεις ήσυχα τον καιρό του Θεού αντί να επιβάλεις ένα άμεσο αποτέλεσμα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Δεσπότα, ὁ βλέπων πᾶσαν ἀδικίαν καὶ κυβερνῶν τὰ ἔθνη κατὰ τοὺς σκοποὺς τῆς διαθήκης Σου, χάρισαι ἡμῖν χάριν ἵνα κραυγάζωμεν πρὸς Σὲ μετὰ τῆς αὐτῆς εἰλικρινοῦς ἐμπιστοσύνης ἣν ἐπέδειξεν ὁ Δαβὶδ ἐν ὥρᾳ κινδύνου, ἀναπαυόμενοι οὐχὶ ἐν τῇ ἰδίᾳ ἡμῶν συνέσει ἀλλ’ ἐν τῷ τελείῳ Σου χρόνῳ καὶ τῇ ἀμετακινήτῳ Σου ἐλέει. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἵνα ψάλλωμεν τὴν δύναμίν Σου καὶ τὴν ἀγάπην Σου ἀκόμη καὶ ἐνῷ περιμένομεν, γνωρίζοντες ὅτι ἡ πίστις Σου προπορεύσεται ἡμῶν καὶ θὰ στερεώσῃ τὰ βήματά μας. Διὰ Χριστοῦ τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν, ᾧ ἔστω ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →