Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικό 21-22 — με τον Μπράουν
Άνοιγμα
Αυτό το μάθημα αντλεί από το Commentary on the Whole Bible των Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown, έναν αξιόπιστο οδηγό στίχο προς στίχο που εκτιμάται εδώ και καιρό στους προτεσταντικούς ευαγγελικούς κύκλους. Η προσέγγισή τους στο Λευιτικό 21-22 υπογραμμίζει την αγιότητα που απαιτείται από εκείνους που υπηρετούν στο θυσιαστήριο και τη φροντίδα που δείχνει ο Θεός για να διατηρήσει την αξιοπρέπεια της λατρείας. Καθώς ακούμε την έκθεσή τους, καλούμαστε να σκεφτούμε πώς αυτά τα αρχαία καταστατικά δείχνουν πέρα από τον εαυτό τους προς τον Χριστό και διαμορφώνουν τη ζωή της πίστης σήμερα.
Διαβάστε
Στρέψτε τώρα στο Λευιτικό κεφάλαια 21 και 22. Διαβάστε τα δύο κεφάλαια αργά και με προσευχή, σημειώνοντας την επανειλημμένη έμφαση στην αγιότητα, τον διαχωρισμό και τις αποδεκτές προσφορές. Αφήστε τον μετρημένο ρυθμό των νόμων να εγκατασταθεί στην καρδιά πριν στραφείτε στο σχολιασμό για περαιτέρω φως.
Μελετήστε
Μελέτη
Οι Jamieson, Fausset και Brown ανοίγουν την προσέγγισή τους στο κεφάλαιο 21.
Στίχος 1. 1. Κανείς δεν θα μολυνθεί για τους νεκρούς μεταξύ του λαού του —Ο προφανής σκοπός των κανονισμών που περιέχονται σε αυτό το κεφάλαιο ήταν να διατηρηθεί απαραβίαστη η αγνότητα και η αξιοπρέπεια του ιερού αξιώματος. Η επαφή με ένα πτώμα, ή ακόμη και η γειτνίαση με τον τόπο όπου βρισκόταν, προκαλώντας τελετουργική μόλυνση (Αριθμοί 19:14), όλοι οι πενθούντες αποκλείονταν από τη σκηνή του μαρτυρίου για μια εβδομάδα· και καθώς ο αποκλεισμός ενός ιερέα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θα είχε συνοδευτεί από μεγάλη ταλαιπωρία, ολόκληρη η τάξη διατάχθηκε να απέχει από κάθε προσέγγιση στους νεκρούς, εκτός από τις κηδείες συγγενών, στους οποίους η στοργή ή η ανάγκη μπορεί να τους καλούσε να εκτελέσουν τα τελευταία καθήκοντα. Αυτές οι εξαιρετικές περιπτώσεις, οι οποίες προσδιορίζονται, περιορίζονταν αυστηρά στα μέλη της δικής τους οικογένειας, εντός των πλησιέστερων βαθμών συγγένειας.Στη συνέχεια αναφέρονται στις διακριτικές απαιτήσεις που τίθενται στον αρχιερέα.
Στίχος 10. 10-15. αυτός που είναι ο αρχιερέας μεταξύ των αδελφών του . . . δεν θα αποκαλύψει το κεφάλι του, ούτε θα σκίσει τα ρούχα του —Η επιείκεια στις εξαιρετικές περιπτώσεις οικογενειακής απώλειας, που αναφέρθηκαν παραπάνω [Λευιτικό 21:2· Λευιτικό 21:3], η οποία χορηγήθηκε στους κοινούς ιερείς, αρνήθηκε σε αυτόν· διότι η απουσία του από το αγιαστήριο για την απομάκρυνση οποιασδήποτε συσσωρευμένης μόλυνσης δεν μπορούσε να παραλειφθεί, ούτε μπορούσε να ενεργήσει ως μεσολαβητής για τον λαό, εκτός αν ήταν τελετουργικά καθαρός. Επιπλέον, η υψηλή αξιοπρέπεια του αξιώματός του απαιτούσε μια αντίστοιχη ανωτερότητα στην προσωπική αγιότητα, και αυστηροί κανόνες καθορίστηκαν με σκοπό τη διατήρηση της κατάλληλης αξιοπρέπειας της θέσης και της οικογένειάς του. Οι ίδιοι κανόνες επεκτείνονται στις οικογένειες των χριστιανών λειτουργών (1 Τιμόθεο 3:2· Τίτο 1:6).Οι συγγραφείς στη συνέχεια εξετάζουν τις σωματικές προϋποθέσεις για την ιερατική υπηρεσία.
Στίχος 16. 16-24. Όποιος κι αν είναι . . . έχει κάποιο ελάττωμα, ας μην πλησιάσει για να προσφέρει το ψωμί του Θεού του —Καθώς τα ορατά πράγματα ασκούν ισχυρή επίδραση στο μυαλό των ανθρώπων, οποιαδήποτε σωματική αδυναμία ή παραμόρφωση του σώματος στους λειτουργούς της θρησκείας, που διαταράσσει τις συσχετίσεις ή προκαλεί χλευασμό, τείνει να μειώνει το βάρος και την εξουσία του ιερού αξιώματος. Οι ιερείς που έπασχαν από οποιοδήποτε προσωπικό ελάττωμα δεν επιτρεπόταν να λειτουργούν στη δημόσια υπηρεσία· μπορούσαν να απασχοληθούν σε κάποια κατώτερα καθήκοντα γύρω από το αγιαστήριο, αλλά δεν μπορούσαν να εκτελέσουν κανένα ιερό αξίωμα. Σε όλους αυτούς τους κανονισμούς για τη διατήρηση της αμόλυντης αγνότητας του ιερού χαρακτήρα και αξιώματος, υπήρχε μια τυπική αναφορά στην ιεροσύνη του Χριστού (:-).
Σκεφτείτε
Σχετικά με την τυπική σημασία αυτών των νόμων, πιέζουν την αναφορά στον Χριστό.
Στίχος 16. 16-24. Όποιος κι αν είναι . . . έχει κάποιο ελάττωμα, ας μην πλησιάσει για να προσφέρει το ψωμί του Θεού του —Καθώς τα ορατά πράγματα ασκούν ισχυρή επίδραση στο μυαλό των ανθρώπων, οποιαδήποτε σωματική αδυναμία ή παραμόρφωση του σώματος στους λειτουργούς της θρησκείας, που διαταράσσει τις συσχετίσεις ή προκαλεί χλευασμό, τείνει να μειώνει το βάρος και την εξουσία του ιερού αξιώματος. Οι ιερείς που έπασχαν από οποιοδήποτε προσωπικό ελάττωμα δεν επιτρεπόταν να λειτουργούν στη δημόσια υπηρεσία· μπορούσαν να απασχοληθούν σε κάποια κατώτερα καθήκοντα γύρω από το αγιαστήριο, αλλά δεν μπορούσαν να εκτελέσουν κανένα ιερό αξίωμα. Σε όλους αυτούς τους κανονισμούς για τη διατήρηση της αμόλυντης αγνότητας του ιερού χαρακτήρα και αξιώματος, υπήρχε μια τυπική αναφορά στην ιεροσύνη του Χριστού (:-).Κλείνουν υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα των άψογων προσφορών.
Στίχος 19. 19. Θα προσφέρετε κατά τη θέλησή σας —μάλλον, για να γίνετε δεκτοί. ένα αρσενικό χωρίς ελάττωμα —Αυτός ο νόμος (Λευιτικό 1:3) βασίζεται σε μια αίσθηση φυσικής πρέπουσας, η οποία απαιτούσε τη μέγιστη προσοχή στην επιλογή των ζώων για θυσία. Ο λόγος για αυτή την ακραία προσοχή βρίσκεται στο γεγονός ότι οι θυσίες είναι είτε έκφραση επαίνου προς τον Θεό για την αγαθότητά Του, είτε είναι τα σχεδιασμένα μέσα για να συμφιλιώσουν ή να διατηρήσουν την εύνοιά Του. Κανένα θύμα που δεν ήταν τέλειο στο είδος του δεν μπορούσε να θεωρηθεί κατάλληλο όργανο για τέτοιους σκοπούς αν υποθέσουμε ότι η σημασία των θυσιών προέρχεται εξ ολοκλήρου από τη σχέση τους με τον Ιεχωβά. Οι θυσίες μπορούν να παρομοιαστούν με δώρα που προσφέρονται σε έναν βασιλιά από τους υπηκόους του, και εξ ου και η λογικότητα της ισχυρής επίπληξης του Θεού στους κοσμικούς Ιουδαίους (Μαλαχίας 1:8). Αν η σκηνή του μαρτυρίου, και στη συνέχεια ο ναός, θεωρούνταν το παλάτι του μεγάλου Βασιλιά, τότε οι θυσίες θα αντιστοιχούσαν σε δώρα που προσφέρονται σε έναν μονάρχη σε διάφορες περιστάσεις από τους υπηκόους του· και υπό αυτό το πρίσμα θα ήταν οι κατάλληλες εκφράσεις των συναισθημάτων τους προς τον κυρίαρχό τους. Όταν ένας υπήκοος ήθελε να τιμήσει τον κυρίαρχό του, να αναγνωρίσει την υποταγή, να κατευνάσει τον θυμό του, να ικετεύσει για συγχώρεση, ή να μεσολαβήσει για άλλον, έφερνε ένα δώρο· και όλες οι ιδέες που περιλαμβάνονται στις θυσίες αντιστοιχούν σε αυτά τα συναισθήματα—αυτά της ευγνωμοσύνης, της λατρείας, της προσευχής, της ομολογίας και της εξιλέωσης [BIB. SAC.].
Απαντήστε
Πώς διαμορφώνει η κλήση στην ιερατική αγνότητα την άποψή σας για τη χριστιανική διακονία σήμερα; Με ποιους τρόπους η απαίτηση για άψογες προσφορές μπορεί να μιλήσει για την ειλικρίνεια της δικής σας λατρείας; Πού αυτά τα κεφάλαια προκαλούν νέα ευγνωμοσύνη για τον τέλειο Αρχιερέα που εκπληρώνει κάθε απαίτηση;
Προσευχηθείτε
Ουράνιε Πατέρα, υποκλινόμαστε ενώπιον της αγιότητας της παρουσίας Σου, όπως αυτή εκτίθεται στο Λευιτικό, όπου κάλεσες τους ιερείς Σου να Σε πλησιάσουν χωρίς ψεγάδι. Σε αινούμε για τον τέλειο Αρχιερέα, τον Ιησού Χριστό, ο οποίος προσέφερε τον Εαυτό Του μια για πάντα για να μας καθαρίσει και να μας φέρει κοντά Σου. Με το Πνεύμα Σου, φύλαξέ μας από το να περιφρονούμε ό,τι είναι ιερό και ενδυνάμωσέ μας να προσφέρουμε τους εαυτούς μας ολοκληρωτικά σε Σένα με χαρούμενη συμμόρφωση προς τον Υιό Σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →