Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωήλ
Ιωήλ 1-2 — Eterniseed (ευαγγελικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο Ιωήλ γράφει σαν φίλος που έχει παρακολουθήσει τα χωράφια να γυμνώνονται και τώρα κάθεται μαζί μας στην ήσυχη ερήμωση. Ο προφήτης δεν αρχίζει με θεωρίες για το γιατί ήρθαν οι ακρίδες· απλώς μας δείχνει τι συμβαίνει όταν η ζωή που υπολογίζαμε εξαφανίζεται μέσα σε μια νύχτα. Σε αυτά τα δύο κεφάλαια ο Κύριος αφήνει τον λαό του να νιώσει το βάρος της πλάνης του ώστε να στρέψουν ξανά τα πρόσωπά τους προς την πατρίδα. Η καταστροφή είναι πραγματική, όμως ποτέ δεν είναι ο τελευταίος λόγος. Ο Ιωήλ συνεχίζει να δείχνει πέρα από τα μαραμένα αμπέλια και τους άδειους σιταποθήκες προς την ημέρα που ο ίδιος ο Θεός θα αποκαταστήσει ό,τι χάθηκε και θα χύσει το δικό του Πνεύμα σε κάθε γενιά που επιστρέφει σε αυτόν. Αυτή είναι η νότα που ακούμε από τον πρώτο στίχο μέχρι τον τελευταίο: κρίση που ανοίγει την πόρτα στο έλεος, και έλεος που βρίσκει την πλήρη απάντησή του στον Ιησού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο στον Ιωήλ 1 και 2. Ακούστε πώς ο προφήτης μετακινείται από τα ωμά γεγονότα της απώλειας στον βαθύτερο πόνο της καρδιάς. Προσέξτε πώς κάθε τάξη ανθρώπων εισάγεται στον θρήνο, πώς η πρόσκληση για νηστεία και συγκέντρωση γίνεται πρόσκληση και όχι βάρος, και πώς το τρομακτικό όραμα της ημέρας του Κυρίου ανοίγεται ξαφνικά σε υποσχέσεις βροχής, σιταριού και Πνεύματος. Προσέξτε ιδιαίτερα τη μετάβαση από το «επιστρέψτε σε εμένα» στο «θα αποκαταστήσω», γιατί αυτή η κίνηση είναι ο παλμός ολόκληρου του βιβλίου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ιωήλ αρχίζει με μια σκηνή που κανείς ζωντανός δεν μπορεί να θυμηθεί και κανείς που έρχεται μετά δεν θα ξεχάσει. Οι ακρίδες έχουν απογυμνώσει κάθε πράσινο πράγμα, αφήνοντας το έδαφος να μοιάζει σαν να πέρασε φωτιά από πάνω του. Ωστόσο ο προφήτης αρνείται να αντιμετωπίσει την πληγή ως απλή γεωργική καταστροφή. Την αντιμετωπίζει ως επιστολή από τον Θεό γραμμένη στη γλώσσα των άδειων χωραφιών και των σιωπηλών αυλών του ναού. Οι πρεσβύτεροι καλούνται να πουν στα παιδιά τους ώστε η ιστορία να συνεχίσει να εργάζεται στη συνείδηση της επόμενης γενιάς. Οι ιερείς καλούνται να φορέσουν σάκο και να κραυγάσουν ανάμεσα στη στοά και το θυσιαστήριο, γιατί η σχέση μεταξύ του Θεού και του λαού του είναι το πραγματικό ζήτημα που διακυβεύεται. Όταν ο Ιωήλ φτάνει στο δεύτερο κεφάλαιο διευρύνει τον φακό. Οι ακρίδες τώρα μοιάζουν με εισβολικό στρατό, πειθαρχημένο, αναρίθμητο, που σκοτεινιάζει τον ουρανό. Αυτή είναι η ημέρα του Κυρίου, η στιγμή που κάθε ψεύτικη ασφάλεια αποδεικνύεται άχυρο. Η μόνη ασφαλής απάντηση είναι να σχίσει κανείς την καρδιά, όχι το ένδυμα, και να επιστρέψει στον Κύριο που είναι ελεήμων και οικτίρμων, βραδύς στην οργή και πλούσιος σε σταθερή αγάπη. Ο Ιωήλ δεν αφήνει τον λαό να κοιτάζει μόνο τη δική του μετάνοια. Τους αφήνει να ακούσουν τι θα κάνει ο Θεός αφού στραφούν. Ο βόρειος στρατός θα διωχθεί· τα χρόνια που έφαγαν οι ακρίδες θα αποπληρωθούν με αφθονία· και έπειτα έρχεται η υπόσχεση που αλλάζει τα πάντα: ο Θεός θα χύσει το Πνεύμα του σε κάθε σάρκα. Γιοι και θυγατέρες θα προφητεύσουν, γέροντες θα ονειρευτούν, νέοι θα δουν οράματα. Το ίδιο Πνεύμα που αιωρούνταν πάνω από τη δημιουργία θα κατοικήσει τώρα μέσα στον ίδιο τον λαό που κάποτε στεκόταν σε ερειπωμένα χωράφια. Αυτή η έκχυση είναι ο άξονας μεταξύ της παλαιάς διαθήκης και της νέας, η στιγμή που η προσωπική επιστολή της Γραφής γίνεται η προσωπική παρουσία του Χριστού σε κάθε πιστό.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Το μοτίβο του Ιωήλ καταστροφής, μετάνοιας και αποκατάστασης αντηχεί σε όλη την υπόλοιπη Γραφή. Ο Αμώς ακούει την ίδια βροντή του Κυρίου και ζητά η δικαιοσύνη να κυλήσει σαν νερά. Ο Ωσηέ παρακολουθεί την ίδια άπιστη νύφη και ακόμα ακούει τον Νυμφίο να λέει: «Θα σε αρραβωνιάσω μαζί μου για πάντα». Όταν ο Πέτρος στέκεται στην Πεντηκοστή φτάνει κατευθείαν πίσω στον Ιωήλ 2 για να εξηγήσει τον άνεμο και τη φωτιά: το Πνεύμα έχει έρθει, ακριβώς όπως είπε ο προφήτης. Τα χρόνια των ακρίδων του σταυρού, όταν ο Υιός του Θεού φώναξε μέσα στο εγκαταλελειμμένο σκοτάδι, γίνονται το ίδιο το έδαφος πάνω στο οποίο χύνεται το Πνεύμα. Κάθε φορά που διαβάζουμε αυτά τα κεφάλαια καλούμαστε να δούμε τους δικούς μας άδειους τόπους ως το σκηνικό του ίδιου ελέους που ανέστησε τον Ιησού και τώρα μας γεμίζει με τη ζωή του.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού οι «ακρίδες» της απόσπασης ή της απογοήτευσης έχουν απογυμνώσει τη χαρά από τις συνηθισμένες ημέρες σας, και πώς θα ήταν να φέρετε αυτή την απώλεια ειλικρινά ενώπιον του Κυρίου; Όταν ακούτε την πρόσκληση να επιστρέψετε με όλη σας την καρδιά, ποιο μικρό βήμα μετάνοιας σας φαίνεται πιο ζωντανό αυτή τη στιγμή; Πώς θα μπορούσατε να ζήσετε σήμερα ως κάποιος που έχει ήδη λάβει το υποσχεμένο Πνεύμα, μεταφέροντας την παρουσία του στους τόπους που ακόμα περιμένουν αποκατάσταση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ιησού, σε ευχαριστούμε που μας συναντάς στα γυμνά χωράφια που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Έχουμε παρακολουθήσει καλά πράγματα να μαραίνονται και μερικές φορές αναρωτηθήκαμε αν ήσουν ακόμα κοντά. Μίλησέ μας ξανά μέσα από τα λόγια του Ιωήλ: κάλεσέ μας πίσω, όχι με ντροπή αλλά με την καλοσύνη που οδηγεί στη ζωή. Σχίσε τις καρδιές μας όπου έχουν σκληρύνει, και άσε το Πνεύμα σου να πέσει φρέσκο σε κάθε ξερό τόπο. Αποκατάστησε τα χρόνια που νομίζαμε χαμένα, και δίδαξέ μας να λέμε στα παιδιά μας τι έχεις κάνει. Το ίδιο Πνεύμα που χύθηκε στην Πεντηκοστή ας συνεχίσει να γράφει την προσωπική σου επιστολή χάριτος στις ημέρες μας μέχρι να σε δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.