← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Ρωμαίους 15 — με τον Benson

Ρωμαίους 15Σχόλια του Joseph Benson στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη20 λεπ
Άνοιγμα
Αγαπητοί, στρεφόμαστε σήμερα στο Commentary on the Old and New Testaments του Joseph Benson, αυτόν τον πλούσιο Ουεσλεϋανό θησαυρό ερμηνείας και ποιμαντικής συμβουλής. Σε αυτές τις σελίδες, τα λόγια του αποστόλου για τη χριστιανική ενότητα και ελπίδα ανοίγονται με ευλαβική φροντίδα, καλώντας μας να δεχτούμε ο ένας τον άλλον όπως ο Χριστός μας δέχτηκε. Είθε το Πνεύμα που καθοδήγησε την πένα του Benson να καθοδηγήσει τώρα τις καρδιές μας καθώς ακούμε τον ζωντανό λόγο.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους αργά και με προσευχή, προσέχοντας την έκκληση του αποστόλου για αμοιβαία ανοχή και το όραμά του για Εβραίους και Εθνικούς που δοξάζουν τον Θεό μαζί. Δεχτείτε το κείμενο ως μια ζωντανή πρόσκληση στην υπομονή, την ελπίδα και την ενωμένη δοξολογία, ζητώντας από τον Κύριο να διαμορφώσει αυτές τις χάριτες μέσα μας.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Benson ανοίγει το κεφάλαιο κατευθύνοντας τους δυνατούς να υπομείνουν τους αδύναμους. Στίχοι 1-3. Ρωμαίους 15:1-3. Εμείς λοιπόν οι δυνατοί, που έχουμε αποκτήσει μεγαλύτερο βαθμό γνώσης στα πνευματικά πράγματα, έχουμε σαφέστερη κρίση και είμαστε απαλλαγμένοι από αυτές τις ενδοιασμούς· οφείλουμε να βαστάζουμε τις αδυναμίες των αδυνάτων, να προσαρμοζόμαστε στην αδυναμία τους, ώστε να μην χρησιμοποιούμε την ελευθερία μας προς προσβολή και εμπόδιο στη θρησκεία τους· και επίσης να τους ανεχόμαστε στις αποτυχίες τους, που προκύπτουν από την άγνοια ή την αδυναμία τους, και να μην τους καταδικάζουμε ή να τους περιφρονούμε· και να μην ευαρεστούμε τους εαυτούς μας χωρίς καμία αναφορά στους άλλους. Αντιθέτως· ο καθένας μας, χωρίς εξαίρεση· ας ευαρεστεί τον πλησίον του για το καλό του, ας συμμορφώνεται με την άποψή του σε αδιάφορα θέματα, στο μέτρο που μπορεί να συμβάλει στην πρόοδό του στην αγιότητα. Διότι και ο Χριστός δεν ευαρέστησε τον εαυτό του, αλλά είχε υπόψη του το δικό μας όφελος περισσότερο από το δικό του. Στη συνέχεια στρέφεται στον σκοπό των αρχαίων Γραφών. Στίχος 4. Ρωμαίους 15:4. Διότι όσα γράφτηκαν προηγουμένως στην Παλαιά Διαθήκη· γράφτηκαν για τη δική μας διδασκαλία. Σαν να έλεγε, Αν και αυτό μπορεί να φαίνεται ότι αφορά μόνο τον Δαβίδ ή τον Χριστό, εντούτοις, αυτό, και όλα τα άλλα μέρη της Γραφής, είτε περιέχουν υποσχέσεις είτε απειλές, είτε μιλούν για ανταμοιβές είτε για τιμωρίες, προορίζονταν να είναι χρήσιμα στον λαό του Θεού σε μεταγενέστερες εποχές· και από αυτό το συγκεκριμένο χωρίο, μπορούμε να μάθουμε να ανεχόμαστε τις αδυναμίες των άλλων, ένα θέμα μεγάλης σημασίας στη θρησκεία· μάλιστα, απόλυτης αναγκαιότητας, λαμβάνοντας υπόψη ότι εμείς οι ίδιοι, και όλοι γύρω μας, χωρίς εξαίρεση τους σοφότερους και αγιότερους Χριστιανούς, είμαστε περιτριγυρισμένοι από αδυναμία· ώστε μέσω της υπομονής και της παρηγοριάς των Γραφών, μαθαίνοντας και ασκώντας τέτοια υπομονή όπως ορίζουν οι Γραφές, ειδικά στην ανοχή των αδυναμιών των άλλων, και αποκτώντας αυτές τις παρηγοριές που μας προσφέρουν οι Γραφές· να έχουμε ελπίδα, να επιβεβαιωθούμε στην προσδοκία μας για αιώνια ζωή, ή ότι μέσω της παρηγοριάς που μας δίνει ο Θεός μέσω των Γραφών, να έχουμε υπομονή και μια χαρούμενη ελπίδα. Στη συνέχεια προσεύχεται ο Θεός της υπομονής να δώσει ομοφροσύνη. Στίχοι 5-7. Ρωμαίους 15:5-7. Ο δε Θεός της υπομονής και της παρηγοριάς, από τον οποίο προέρχονται όλες αυτές οι χαριτωμένες και επίκαιρες προμήθειες· ας σας δώσει να είστε ομόφρονες μεταξύ σας, δηλαδή, να είστε ενωμένοι εν ειρήνη και αγάπη· κατά Χριστόν Ιησούν, τη διδασκαλία, την εντολή και το παράδειγμά Του, και προς τιμήν και δόξα Του. Ή, όπως το 'το αυτό φρονείν εν αλλήλοις' μπορεί να αποδοθεί σωστά, να έχετε την ίδια διάθεση ο ένας προς τον άλλον· το ρήμα 'φρονείν' σημαίνει να φροντίζεις, καθώς και να σκέφτεσαι, Φιλιππησίους 2:2: μια διάθεση, επομένως, να ζεις εν ειρήνη ο ένας με τον άλλον, και να ανεχόμαστε ο ένας τις αδυναμίες του άλλου, σύμφωνα με την εντολή και το παράδειγμα του Χριστού, ζητείται εδώ για τους Ρωμαίους. Έχοντας στον προηγούμενο στίχο αναφέρει την υπομονή και την παρηγοριά της Γραφής, ο απόστολος εδώ αποκαλεί τον Θεό Θεό της υπομονής και της παρηγοριάς, για να δείξει ότι η υπομονή και η παρηγοριά των αγίων προέρχονταν από Αυτόν.
Σκεφτείτε

Σκέψου

Ο Benson τονίζει την πληρότητα της ελπίδας που πηγάζει από τον Θεό της ελπίδας. Να σας γεμίσει με κάθε χαρά, αληθινή πνευματική χαρά, πάντοτε, Φιλιππησίους 4:4· και σε όλα, Α' Θεσσαλονικείς 5:16· Α' Θεσσαλονικείς 5:18· χαρά που πηγάζει από τις πηγές που αναφέρονται στη σημείωση του Ρωμαίους 14:17: και ειρήνη, κάθε είδους, εν τω πιστεύειν, δηλαδή, στην άσκηση της πίστης σας στον Θεό και τον Χριστό, και στις αλήθειες και υποσχέσεις του ευαγγελίου. Ώστε να περισσεύετε στην ελπίδα, σε μια ζωντανή προσδοκία αιώνιας ζωής, ευτυχίας και δόξας, και συνεχούς, αυξανόμενης χάριτος, για να σας βοηθάει σε κάθε καιρό ανάγκης, και σε όλα τα απαραίτητα για τη ζωή και την ευσέβεια. Μέσω της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος, που σας φωτίζει και σας ζωογονεί, σας ανανεώνει, σας ενισχύει και σας παρηγορεί. Τέλος, προτρέπει τους Ρωμαίους να αγωνιστούν μαζί του στην προσευχή. Στίχοι 30-33. Ρωμαίους 15:30-33. Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δηλαδή, διά πάντων όσα έπραξε για εσάς· και διά της αγάπης του Πνεύματος, δηλαδή, διά της αγάπης προς τον Θεό, και τον Χριστό, και τους αγίους και δούλους Του, η οποία είναι καρπός του Πνεύματος: να συναγωνίζεσθε, Συναγωνίζεσθαι, να αγωνίζεσθε μαζί μου· ή, όπως το αποδίδει ο Doddridge, να ενώνετε την υπέρτατη δύναμή σας με τη δική μου στις προσευχές σας προς τον Θεό για μένα· η αρχική έκφραση προέρχεται από μια λέξη που σημαίνει την άσκηση της μεγαλύτερης δύναμης και ευκινησίας, όπως αυτή που ασκούσαν οι αγωνιστές στους ελληνικούς αγώνες. Πρέπει να προσεύχονται για τον εαυτό τους, όσοι θέλουν να αγωνίζονται μαζί τους στην προσευχή. Από όλους τους αποστόλους, μόνο ο Παύλος αναφέρεται ότι ζητά τις προσευχές των πιστών για τον εαυτό του· και αυτό το κάνει γενικά στα συμπεράσματα των επιστολών του· όχι όμως χωρίς να κάνει διαφορά.
Απαντήστε

Απάντηση

Σε ποιο σημείο της ζωής μου καλούμαι να βαστάξω την αδυναμία κάποιου άλλου αντί να ευαρεστώ τον εαυτό μου; Πώς η υπομονή και η παρηγοριά της Γραφής ενίσχυσαν πρόσφατα την ελπίδα μου; Με ποιους τρόπους θα μπορούσα να ενώσω πιο ένθερμα τις προσευχές μου με την ευρύτερη εκκλησία για την πρόοδο του ευαγγελίου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ευλογημένε Θεέ της υπομονής και της παρηγοριάς, σε ευχαριστούμε για τους πιστούς κόπους του δούλου σου Joseph Benson. Χάρισέ μας, κατά το παράδειγμά του, να δεχόμαστε ο ένας τον άλλον εν αγάπη και να περισσεύουμε στην ελπίδα διά της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Ενίσχυσέ μας να βαστάζουμε τις αδυναμίες με χαρά, να σε δοξάζουμε με ένα νου και ένα στόμα, και να συναγωνιζόμαστε στην προσευχή για όλους όσοι κοπιάζουν στο ευαγγέλιο. Γέμισε την εκκλησία σου με χαρά και ειρήνη εν τω πιστεύειν, και φέρε μας επιτέλους σε εκείνη την τέλεια ενότητα που είναι η δόξα του Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

Σχόλια του Joseph Benson στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →