← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο

Το Όραμα του Πισγά: Ο Μωυσής και ο Ερχόμενος Χριστός

Δευτερονόμιο 33-34Ellen G. White — Η Σύγκρουση των Αιώνων & Επιλεγμένα Έργα20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στα γραπτά της για το Δευτερονόμιο 33-34, η Έλεν Γ. Γουάιτ αποκαλύπτει το τελευταίο κεφάλαιο της επίγειας πορείας του Μωυσή με τρυφερή ευλάβεια. Ιχνηλατεί την τελική ευλογία του, την μοναχική ανάβασή του και την ουράνια ανταμοιβή του, δείχνοντας πάντα πέρα από τον δούλο στον μεγαλύτερο Προφήτη που θα εκπλήρωνε κάθε υπόσχεση. Τα λόγια της μας προσκαλούν να σταθούμε με τον Μωυσή στο Νεβώ και να διακρίνουμε τον Λυτρωτή του οποίου η θυσία εξασφαλίζει τη δική μας είσοδο στην ουράνια Χαναάν.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με καρδιές ανοιχτές στο Πνεύμα, ας διαβάσουμε το Δευτερονόμιο 33 και 34. Ας ακούσουμε την ευλογία που ο Μωυσής εκφωνεί για κάθε φυλή και τη σιωπηλή μεγαλοπρέπεια της αναχώρησής του. Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας δείξει πώς αυτές οι αρχαίες σκηνές αποκαλύπτουν τη δικαιοσύνη, το έλεος και την τελική νίκη του Σωτήρα μας.
Μελετήστε

Μελέτη

Η Γουάιτ μας οδηγεί πρώτα στη σοβαρή μεταβίβαση της ηγεσίας στη σκηνή: Ο μεγάλος Κυβερνήτης των εθνών είχε διακηρύξει ότι ο Μωυσής δεν θα οδηγούσε τη συναγωγή του Ισραήλ στη γη της αγαθότητας, και η έντονη ικεσία του δούλου του Θεού δεν μπορούσε να εξασφαλίσει την αναίρεση της απόφασής Του. Γνώριζε ότι έπρεπε να πεθάνει. Ωστόσο δεν είχε διστάσει ούτε στιγμή στη φροντίδα του για τον Ισραήλ. Είχε αναζητήσει πιστά να προετοιμάσει τη συναγωγή να εισέλθει στην κληρονομιά που είχε υποσχεθεί. Με τη θεία εντολή ο Μωυσής και ο Ιησούς του Ναυή πήγαν στη σκηνή, ενώ ο στύλος της νεφέλης ήρθε και στάθηκε πάνω από την πόρτα. Εδώ ο λαός παραδόθηκε επίσημα στη φροντίδα του Ιησού του Ναυή. Το έργο του Μωυσή ως ηγέτη του Ισραήλ τελείωσε. Ακόμα ξεχνούσε τον εαυτό του για χάρη του λαού του. Μπροστά στο συγκεντρωμένο πλήθος ο Μωυσής, στο όνομα του Θεού, απηύθυνε στον διάδοχό του αυτά τα λόγια ιερού θάρρους: 'Γίνε ισχυρός και ανδρείος, διότι εσύ θα εισαγάγεις τους υιούς Ισραήλ στη γη που ορκίστηκα σ' αυτούς· και εγώ θα είμαι μαζί σου.' Έπειτα στράφηκε προς τους πρεσβυτέρους και τους αξιωματούχους του λαού, δίνοντάς τους μια σοβαρή εντολή να υπακούσουν πιστά στις οδηγίες που τους είχε μεταδώσει από τον Θεό. Έπειτα ακολουθεί τον Μωυσή καθώς λαμβάνει την τελική πρόσκληση στο βουνό: Την ίδια εκείνη ημέρα ήρθε στον Μωυσή η εντολή: 'Ανέβα... στο όρος Νεβώ... και ιδέ τη γη Χαναάν, την οποία δίνω στους υιούς Ισραήλ για κτήση· και πέθανε στο όρος όπου ανεβαίνεις, και συναθροίσου προς τον λαό σου.' Ο Μωυσής είχε συχνά αφήσει το στρατόπεδο, υπακούοντας στη θεία πρόσκληση, για να συνομιλήσει με τον Θεό· αλλά τώρα έπρεπε να αναχωρήσει για μια νέα και μυστηριώδη αποστολή. Έπρεπε να προχωρήσει για να παραδώσει τη ζωή του στα χέρια του Δημιουργού του. Ο Μωυσής γνώριζε ότι θα πέθαινε μόνος· κανένας επίγειος φίλος δεν θα επιτρεπόταν να τον υπηρετήσει στις τελευταίες ώρες του. Υπήρχε ένα μυστήριο και μια φρίκη γύρω από τη σκηνή μπροστά του, από την οποία η καρδιά του συρρικνωνόταν. Η σκληρότερη δοκιμασία ήταν ο χωρισμός του από τον λαό της φροντίδας και της αγάπης του — τον λαό με τον οποίο το ενδιαφέρον και η ζωή του είχαν ενωθεί για τόσο καιρό. Αλλά είχε μάθει να εμπιστεύεται τον Θεό, και με αδιαμφισβήτητη πίστη παρέδωσε τον εαυτό του και τον λαό του στην αγάπη και το έλεός Του. Η Γουάιτ σταματά με τον Μωυσή καθώς ομολογεί την μία καταγεγραμμένη αποτυχία του ενώπιον του Θεού: Καθώς κοίταζε πίσω στην εμπειρία του ως ηγέτη του λαού του Θεού, μία λανθασμένη πράξη μάρανε το αρχείο. Αν εκείνη η παράβαση μπορούσε να σβηστεί, ένιωθε ότι δεν θα δίσταζε μπροστά στον θάνατο. Του είχε διαβεβαιωθεί ότι η μετάνοια και η πίστη στην υποσχεμένη Θυσία ήταν όλα όσα απαιτούσε ο Θεός, και πάλι ο Μωυσής ομολόγησε την αμαρτία του και ικέτευσε συγχώρεση στο όνομα του Ιησού. Τέλος περιγράφει την ήσυχη ταφή που έγινε από αγγέλους: Πάλι το όραμα ξεθώριασε, και τα μάτια του αναπαύθηκαν στη γη Χαναάν καθώς απλωνόταν σε απόσταση. Τότε, σαν κουρασμένος πολεμιστής, ξάπλωσε για να αναπαυθεί. 'Και απέθανεν εκεί Μωυσής ο δούλος του Κυρίου εν τη γη Μωάβ κατά το λόγον του Κυρίου. Και έθαψεν αυτόν εν τη κοιλάδι εν τη γη Μωάβ, απέναντι Βαιθφεγώρ· και ουδείς γινώσκει τον τάφον αυτού.' Πολλοί που δεν ήθελαν να υπακούσουν στις συμβουλές του Μωυσή ενώ ήταν μαζί τους θα κινδύνευαν να διαπράξουν ειδωλολατρία πάνω από το νεκρό σώμα του αν γνώριζαν τον τόπο της ταφής του. Για αυτόν τον λόγο κρύφτηκε από τους ανθρώπους. Αλλά άγγελοι του Θεού έθαψαν το σώμα του πιστού δούλου Του και φύλαξαν τον μοναχικό τάφο.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Η Γουάιτ υψώνει τα μάτια μας στην υπέρτατη αποκάλυψη του Χριστού ως του τέλειου αντιτύπου του Μωυσή: Ο Μωυσής ήταν τύπος του Χριστού. Ο ίδιος είχε διακηρύξει στον Ισραήλ: 'Ο Κύριος ο Θεός σου θα αναστήσει εις σε Προφήτην εκ μέσου σου, εκ των αδελφών σου, όμοιον εμού· εις αυτόν θέλετε ακούει.' Δευτερονόμιο 18:15. Ο Θεός έκρινε σκόπιμο να πειθαρχήσει τον Μωυσή στη σχολή της θλίψης και της πτωχείας προτού μπορέσει να προετοιμαστεί να οδηγήσει τα πλήθη του Ισραήλ στην επίγεια Χαναάν. Ο Ισραήλ του Θεού, οδεύοντας προς την ουράνια Χαναάν, έχει έναν Αρχηγό που δεν χρειαζόταν ανθρώπινη διδασκαλία για να προετοιμαστεί για την αποστολή Του ως θεϊκού ηγέτη· όμως τελειοποιήθηκε δια των παθημάτων· και 'διότι αυτός εταπεινώθη, πειρασθείς, είναι δυνατός να βοηθήση τους πειραζομένους.' Εβραίους 2:10, 18. Ο Λυτρωτής μας δεν επέδειξε ανθρώπινη αδυναμία ή ατέλεια· όμως πέθανε για να εξασφαλίσει για εμάς είσοδο στη Γη της Επαγγελίας. Επίσης μας αφήνει να δούμε τον σταυρό και τον κενό τάφο μέσα από τα ίδια τα μάτια του Μωυσή: Ακολούθησε τον Σωτήρα στη Γεθσημανή, και είδε την αγωνία στον κήπο, την προδοσία, τον εμπαιγμό και τη μαστίγωση — τη σταύρωση. Ο Μωυσής είδε ότι όπως είχε υψώσει το φίδι στην έρημο, έτσι έπρεπε να υψωθεί ο Υιός του Θεού, ώστε όποιος πιστεύει σ' Αυτόν 'να μη απολεσθή, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον.' Ιωάννης 3:15. Λύπη, αγανάκτηση και φρίκη γέμισαν την καρδιά του Μωυσή καθώς έβλεπε την υποκρισία και το σατανικό μίσος που εκδηλωνόταν από το ιουδαϊκό έθνος εναντίον του Λυτρωτή τους, του ισχυρού Αγγέλου που είχε προπορευθεί των πατέρων τους. Άκουσε την αγωνιώδη κραυγή του Χριστού: 'Θεέ μου, Θεέ μου, διατί με εγκατέλειψας;' Μάρκος 15:34. Τον είδε να κείται στον νέο τάφο του Ιωσήφ. Το σκοτάδι της απελπισίας φαινόταν να περιβάλλει τον κόσμο. Αλλά κοίταξε πάλι, και τον είδε να έρχεται ως νικητής, και να ανεβαίνει στον ουρανό συνοδευόμενος από προσκυνητικούς αγγέλους και οδηγώντας πλήθος αιχμαλώτων. Είδε τις λαμπρές πύλες να ανοίγουν για να τον δεχθούν, και το πλήθος του ουρανού με ύμνους θριάμβου να υποδέχεται τον Αρχηγό τους.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή μου ακόμα προσκολλώμαι στη δόξα του εαυτού μου αντί να δείχνω τους άλλους μόνο στον Ιησού; Πώς η βεβαιότητα της ανάστασης του Χριστού με ενδυναμώνει να αντιμετωπίσω τις δικές μου εμπειρίες 'Νεβώ'; Με ποιους τρόπους μπορώ να ζήσω σήμερα ως κάποιος που έχει ήδη διακρίνει την ουράνια Χαναάν μέσα από τα μάτια της πίστης;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, ἀπὸ τῆς κορυφῆς τῆς Πισγᾶ ἔδωκας εἰς τὸν Μωυσῆ ἕνα ἄνοιγμα τῆς ὑποσχεθείσης κληρονομίας, ἀλλ’ ἡμεῖς ἐστιάζομεν τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν μέγαν Προφήτην, ὁ ὁποῖος ἀνοίγει τὴν ὁδὸν εἰς τὴν οὐράνιον Χαναάν. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ βαδίζωμεν ἐν τῇ παρούσῃ ἀληθείᾳ, ἀγαπῶντες τὴν ἀνάπαυσιν τοῦ Σαββάτου ὡς πρόγευμα τῆς αἰωνίου κληρονομίας, ἡ ὁποία ἀναμένει τοὺς πιστοὺς κατὰ τὴν σύντομον ἐπιστροφήν Του. Εἴθε ἡ μακαρία ἐλπὶς τοῦ νὰ σταθῶμεν μετὰ τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν ἐπὶ τοῦ ὄρους Σιὼν νὰ πληροῖ τὰς καρδίας ἡμῶν μὲ ἀκλόνητον προσδοκίαν μέχρι ἐκείνης τῆς ἐνδόξου ἡμέρας. Ἀμήν.

Ellen G. White — Η Σύγκρουση των Αιώνων & Επιλεγμένα Έργα · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →