← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 31-32 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ψαλμοί 31-32Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία του Ματθαίου Χένρι στους Ψαλμούς 31 και 32 μας καλεί να παραμείνουμε με έναν άνθρωπο κατά την καρδιά του Θεού, ο οποίος έμαθε να προσεύχεται, να εμπιστεύεται και να δοξάζει μέσα από περιόδους κινδύνου και συνειδητοποίησης. Ο Χένρι δείχνει πώς αυτοί οι ψαλμοί υφαίνουν την ομολογία, την εμπιστοσύνη και την εορταστική δοξολογία σε ένα σταθερό άσμα που ακόμη στηρίζει τους πιστούς σήμερα. Καθώς ακολουθούμε τις γνώσεις του, ανακαλύπτουμε νέο θάρρος για να παραδώσουμε τα πνεύματά μας στα χέρια του πιστού Λυτρωτή που ποτέ δεν απογοητεύει όσους ελπίζουν σε αυτόν.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε τους Ψαλμούς 31 και 32 δυνατά ή σιωπηλά. Προσέξτε την κίνηση από τις επείγουσες κραυγές για διάσωση στη σταθερή χαρά της συγχώρεσης των αμαρτιών και στην προστατευτική παρουσία του Θεού. Αφήστε τις λέξεις να διαμορφώσουν την αναπνοή σας και την καρδιά σας καθώς προετοιμάζεστε να τις μελετήσετε με την καθοδήγηση του Ματθαίου Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει τη μελέτη υπογραμμίζοντας την αναγκαία συνεργασία μεταξύ πίστης και προσευχής. Η πίστη και η προσευχή πρέπει να πορεύονται μαζί. Αυτός που πιστεύει, ας προσεύχεται—Πιστεύω, γι’ αυτό και μίλησα· και αυτός που προσεύχεται, ας πιστεύει, διότι η προσευχή της πίστεως είναι η επικρατούσα προσευχή. Έχουμε και τα δύο εδώ. Στη συνέχεια ιχνηλατεί την επαναλαμβανόμενη ομολογία εμπιστοσύνης του Δαβίδ και την ιερή πράξη της παράδοσης του πνεύματός του στον Θεό. ΙΙ. Σε αυτή την προσευχή δοξάζει τον Θεό με επαναλαμβανόμενη ομολογία της εμπιστοσύνης του σε αυτόν και της εξάρτησής του από αυτόν. Αυτό ενθάρρυνε τις προσευχές του και τον καθιστούσε άξιο για τα ελέη που ζητούσε (εδ. 1): «Σε σένα, Κύριε, εμπιστεύομαι, και όχι στον εαυτό μου, ούτε σε καμία δική μου ικανότητα, ούτε σε κανένα πλάσμα· ας μη ντραπώ ποτέ, ας μη απογοητευτώ από κανένα από τα αγαθά που μου υποσχέθηκες και που γι’ αυτό υποσχέθηκα στον εαυτό μου σε σένα.» 1. Είχε εκλέξει τον Θεό για προστάτη του, και ο Θεός είχε, με την υπόσχεσή του, αναλάβει να είναι τέτοιος (εδ. 3): «Εσύ είσαι η πέτρα μου και το φρούριό μου, με τη διαθήκη σου μαζί μου και με τη συγκατάθεσή μου πίστεως σε αυτή τη διαθήκη· γι’ αυτό γίνε η ισχυρή μου πέτρα,» εδ. 2. Εκείνοι που με ειλικρίνεια ομολόγησαν τον Κύριο δικό τους μπορούν να προσδοκούν το όφελος του να είναι τέτοιος· διότι οι σχέσεις του Θεού προς εμάς φέρουν μαζί τους και το όνομα και το πράγμα. Εσύ είσαι η δύναμή μου, εδ. 4. Αν ο Θεός είναι η δύναμή μας, μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα βάλει τη δύναμή του μέσα μας και θα ασκήσει τη δύναμή του για εμάς. 2. Παρέδωσε την ψυχή του με ιδιαίτερο τρόπο σε αυτόν (εδ. 5): Στα χέρια σου παραδίδω το πνεύμα μου. (1.) Αν ο Δαβίδ εδώ βλέπει τον εαυτό του ως άνθρωπο που πεθαίνει, με αυτά τα λόγια παραδίδει την αποχωρούσα ψυχή του στον Θεό που την έδωσε, και σε αυτόν στον οποίο, κατά τον θάνατο, το πνεύμα επιστρέφει. «Οι άνθρωποι μπορούν μόνο να σκοτώσουν το σώμα, αλλά εγώ εμπιστεύομαι στον Θεό να λυτρώσει την ψυχή μου από τη δύναμη του τάφου,» Ψαλμ. μθ΄ 15. Είναι πρόθυμος να πεθάνει αν ο Θεός το θελήσει έτσι· αλλά ας πέσει η ψυχή μου στα χέρια του Κυρίου, διότι τα ελέη του είναι μεγάλα. Με αυτά τα λόγια ο Κύριός μας Ιησούς παρέδωσε το πνεύμα του στον σταυρό, και έκανε την ψυχή του προσφορά, προσφορά εκούσια για αμαρτία, παραδίδοντας οικειοθελώς τη ζωή του ως λύτρο. Με το παράδειγμα του Στεφάνου διδασκόμαστε, στη στιγμή του θανάτου μας, να βλέπουμε τον Χριστό στα δεξιά του Θεού, και να παραδίδουμε τα πνεύματά μας σε αυτόν: Κύριε Ιησού, δέξου το πνεύμα μου. Αλλά, 2. Ο Δαβίδ εδώ πρέπει να θεωρηθεί ως άνθρωπος σε θλίψη και ταραχή. Και, [1.] Η μεγάλη του φροντίδα είναι για την ψυχή του, το πνεύμα του, το καλύτερο μέρος του. Σημείωσε, Οι εξωτερικές θλίψεις μας πρέπει να αυξάνουν τη μέριμνά μας για τις ψυχές μας. Πολλοί νομίζουν ότι ενώ είναι ταραγμένοι για τις κοσμικές τους υποθέσεις, και η Πρόνοια πολλαπλασιάζει τις φροντίδες τους γι’ αυτές, μπορούν να δικαιολογηθούν αν παραμελούν τις ψυχές τους· ενώ όσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος στον οποίο βρίσκονται οι ζωές μας και τα κοσμικά μας συμφέροντα, τόσο περισσότερο οφείλουμε να φροντίζουμε τις ψυχές μας, ώστε, αν και ο εξωτερικός άνθρωπος φθείρεται, ο εσωτερικός άνθρωπος να μην υποστεί ζημιά (Β΄ Κορ. δ΄ 16), και ώστε να διατηρούμε την κατοχή των ψυχών μας όταν δεν μπορούμε να διατηρήσουμε την κατοχή τίποτε άλλου, Λουκ. κα΄ 19. [2.] Θεωρεί ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει για την ψυχή είναι να την παραδώσει στο χέρι του Θεού, και να εμπιστευθεί αυτή τη μεγάλη εμπιστοσύνη σε αυτόν. Είχε προσευχηθεί (εδ. 4) να αποσπαστεί από το δίκτυο της εξωτερικής θλίψης, αλλά, χωρίς να επιμένει σε αυτό (το θέλημα του Θεού ας γίνει), αφήνει αμέσως αυτή την ικεσία και παραδίδει το πνεύμα, τον εσωτερικό άνθρωπο, στο χέρι του Θεού. «Κύριε, ό,τι και αν συμβεί με εμένα, όσον αφορά το σώμα μου, ας πάει καλά με την ψυχή μου.» Σημείωσε, Είναι η σοφία και το καθήκον καθενός από εμάς να παραδίδουμε επισήμως τα πνεύματά μας στα χέρια του Θεού, για να αγιαστούν από τη χάρη του, να αφιερωθούν στην τιμή του, να απασχοληθούν στην υπηρεσία του, και να προετοιμαστούν για τη βασιλεία του. Αυτό που μας ενθαρρύνει να παραδώσουμε τα πνεύματά μας στο χέρι του Θεού είναι ότι όχι μόνο τα δημιούργησε, αλλά και τα λύτρωσε· οι ιδιαίτερες λυτρώσεις της εκκλησίας της Παλαιάς Διαθήκης και των αγίων της Παλαιάς Διαθήκης ήταν τύποι της λύτρωσής μας από τον Ιησού Χριστό, Γεν. μη΄ 16. Η λύτρωση της ψυχής είναι τόσο πολύτιμη που θα είχε παύσει για πάντα αν ο Χριστός δεν την είχε αναλάβει· αλλά, λυτρώνοντας τις ψυχές μας, απέκτησε όχι μόνο ένα πρόσθετο δικαίωμα και τίτλο σε αυτές, που μας υποχρεώνει να τις παραδώσουμε σε αυτόν ως δικές του, αλλά έδειξε και την εξαιρετική καλοσύνη και μέριμνα που έχει για αυτές, που μας ενθαρρύνει να τις παραδώσουμε σε αυτόν, για να διατηρηθούν στη ουράνια βασιλεία του (Β΄ Τιμ. α΄ 12): «Με λύτρωσες, Κύριε Θεέ της αληθείας! λύτρωσέ με σύμφωνα με υπόσχεση στην οποία θα είσαι πιστός.» Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει πώς η ίδια αυτή εμπιστοσύνη στήριξε τον Δαβίδ όταν κάθε περίσταση φαινόταν απελπιστική. ΙΙ. Η εμπιστοσύνη του στον Θεό μέσα σε αυτές τις θλίψεις. Όλα φαίνονταν μαύρα και ζοφερά γύρω του, και απειλούσαν να τον οδηγήσουν στην απελπισία: «Αλλά εγώ εμπιστεύτηκα σε σένα, Κύριε! (εδ. 14) και έτσι διατηρήθηκα από το να βυθιστώ.» Οι εχθροί του του στέρησαν τη φήμη του μεταξύ των ανθρώπων, αλλά δεν μπορούσαν να του στερήσουν την παρηγοριά του στον Θεό, διότι δεν μπορούσαν να τον απομακρύνουν από την εμπιστοσύνη του στον Θεό. Δύο πράγματα παρηγορούσε τον εαυτό του με αυτά στις στενοχώριες του, και πήγαινε στον Θεό και τα επικαλείτο μαζί του:—1. «Εσύ είσαι ο Θεός μου· σε εξέλεξα για δικό μου, και εσύ υποσχέθηκες να είσαι δικός μου·» και, αν είναι δικός μας και μπορούμε με πίστη να τον αποκαλούμε έτσι, αρκεί, όταν δεν μπορούμε να αποκαλέσουμε τίποτε άλλο δικό μας. «Εσύ είσαι ο Θεός μου· και γι’ αυτό σε ποιον να προσφύγω για ανακούφιση παρά σε σένα;» Εκείνοι που μπορούν να επικαλεστούν αυτό δεν χρειάζεται να στενοχωριούνται στις προσευχές τους· διότι, αν ο Θεός αναλάβει να είναι ο Θεός μας, θα κάνει για εμάς αυτό που θα ανταποκριθεί στην έκταση και το τεράστιο εύρος της δέσμευσης. 2. Οι καιροί μου είναι στο χέρι σου. Συνένωσε αυτό με το προηγούμενο και η παρηγοριά γίνεται πλήρης. Αν ο Θεός έχει τους καιρούς μας στο χέρι του, μπορεί να μας βοηθήσει· και, αν είναι ο Θεός μας, θα μας βοηθήσει· και τότε τι μπορεί να μας αποθαρρύνει; Είναι μεγάλη υποστήριξη για εκείνους που έχουν τον Θεό για Θεό τους ότι οι καιροί τους είναι στο χέρι του και αυτός θα φροντίσει σίγουρα να τους διατάξει και να τους διαθέσει για το καλύτερο, για όλους εκείνους που παραδίδουν επίσης τα πνεύματά τους στο χέρι του, για να τα προσαρμόσει στους καιρούς τους, όπως ο Δαβίδ εδώ, εδ. 5. Ο χρόνος της ζωής είναι στα χέρια του Θεού, για να τον παρατείνει ή να τον συντομεύσει, να τον πικράνει ή να τον γλυκάνει, όπως ευαρεστείται, σύμφωνα με τη βουλή του θελήματός του. Οι καιροί μας (όλα τα γεγονότα που μας αφορούν, και ο χρονισμός τους) είναι στη διάθεση του Θεού· δεν είναι στα δικά μας χέρια, διότι η οδός του ανθρώπου δεν είναι στον εαυτό του, ούτε στα χέρια των φίλων μας, ούτε στα χέρια των εχθρών μας, αλλά στα χέρια του Θεού· η κρίση κάθε ανθρώπου προέρχεται από αυτόν. Ο Δαβίδ δεν υπαγορεύει στον Θεό στις προσευχές του, αλλά υπογράφει σε αυτόν. «Κύριε, οι καιροί μου είναι στο χέρι σου, και είμαι ευχαριστημένος που είναι έτσι· δεν θα μπορούσαν να είναι σε καλύτερο χέρι. Το θέλημά σου ας γίνει.» Τέλος εορτάζει την άφθονη καλοσύνη που ο Θεός αποθηκεύει για εκείνους που τον φοβούνται και εμπιστεύονται σε αυτόν. 1. Ο Θεός είναι καλός προς όλους, αλλά είναι, με ιδιαίτερο τρόπο, καλός προς τον Ισραήλ. Η καλοσύνη του προς αυτούς είναι θαυμαστή, και θα είναι, στην αιωνιότητα, θέμα θαυμασμού: Ω, πόσο μεγάλη είναι η καλοσύνη σου! Πόσο βαθιές είναι οι βουλές της! Πόσο πλούσιοι είναι οι θησαυροί της! Πόσο ελεύθερες και εκτεταμένες είναι οι μεταδόσεις της! Εκείνα ακριβώς τα πρόσωπα που οι άνθρωποι φορτώνουν με συκοφαντίες ο Θεός τα φορτώνει με ευεργεσίες και τιμές. Εκείνοι που μετέχουν σε αυτή την καλοσύνη περιγράφονται ως εκείνοι που φοβούνται τον Θεό και εμπιστεύονται σε αυτόν, ως εκείνοι που στέκονται με δέος μπροστά στο μεγαλείο του και στηρίζονται στη χάρη του. Αυτή η καλοσύνη λέγεται ότι είναι αποθηκευμένη για αυτούς και εργασμένη για αυτούς. (1.) Υπάρχει μια καλοσύνη αποθηκευμένη για αυτούς στον άλλο κόσμο, μια κληρονομιά φυλαγμένη στον ουρανό (Α΄ Πέτρ. α΄ 4), και υπάρχει μια καλοσύνη εργασμένη για αυτούς σε αυτόν τον κόσμο, καλοσύνη εργασμένη μέσα τους. Υπάρχει αρκετή καλοσύνη στον Θεό τόσο για το μερίδιο και την κληρονομιά όλων των τέκνων του όταν έρθουν στην πλήρη ηλικία τους, όσο και για τη συντήρηση και την εκπαίδευσή τους κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς τους. Υπάρχει αρκετό στην τράπεζα και αρκετό στο χέρι. (2.) Αυτή η καλοσύνη είναι αποθηκευμένη στην υπόσχεσή του για όλους όσους φοβούνται τον Θεό, στους οποίους δίνεται η διαβεβαίωση ότι δεν θα στερηθούν κανένα αγαθό. Αλλά εργάζεται, στην πραγματική εκπλήρωση της υπόσχεσης, για εκείνους που εμπιστεύονται σε αυτόν—που με πίστη αρπάζουν την υπόσχεση, την θέτουν σε ισχύ, και αντλούν για τον εαυτό τους το όφελος και την παρηγοριά της. Αν ό,τι είναι αποθηκευμένο για εμάς στους θησαυρούς της αιώνιας διαθήκης δεν εργαστεί για εμάς, είναι δικό μας σφάλμα, διότι δεν πιστεύουμε. Αλλά εκείνοι που εμπιστεύονται στον Θεό, όπως έχουν την παρηγοριά της καλοσύνης του στους δικούς τους κόλπους, έτσι έχουν και την τιμή της (και η τιμή μιας περιουσίας πηγαίνει μακριά με μερικούς)· εργάζεται για αυτούς ενώπιον των υιών των ανθρώπων. Η καλοσύνη του Θεού προς αυτούς θέτει τιμή επάνω τους και απομακρύνει τον ονειδισμό τους· διότι όλοι όσοι τους βλέπουν θα ομολογήσουν ότι είναι το σπέρμα που ο Κύριος ευλόγησε, Ησ. ξα΄ 9.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι κλείνει το τμήμα περιγράφοντας τον μυστικό τόπο κρυψώνας που ο Θεός παρέχει για τον λαό του. 2. Ο Θεός διαφυλάττει άνθρωπο και ζώο· αλλά είναι, με ιδιαίτερο τρόπο, ο προστάτης του δικού του λαού (εδ. 20): Θα τους κρύψεις. Όπως η καλοσύνη του είναι κρυμμένη και φυλαγμένη για αυτούς, έτσι και αυτοί είναι κρυμμένοι και διαφυλαγμένοι για αυτήν. Οι άγιοι είναι οι κρυμμένοι του Θεού. Δες εδώ, (1.) Τον κίνδυνο στον οποίο βρίσκονται, που προέρχεται από την υπερηφάνεια του ανθρώπου και από τη διαμάχη των γλωσσών· υπερήφανοι άνθρωποι τους περιγελούν και θα τους καταπατήσουν και θα τους ποδοπατήσουν· φιλονίκοι άνθρωποι τους προκαλούν διαμάχες· και, όταν οι γλώσσες βρίσκονται σε διαμάχη, οι καλοί άνθρωποι συχνά βγαίνουν χειρότερα. Η υπερηφάνεια των ανθρώπων θέτει σε κίνδυνο την ελευθερία τους· η διαμάχη των γλωσσών σε διεστραμμένες συζητήσεις θέτει σε κίνδυνο την αλήθεια. Αλλά, (2.) Δες την άμυνα υπό την οποία βρίσκονται: Θα τους κρύψεις στο μυστικό της παρουσίας σου, σε σκηνή. Η πρόνοια του Θεού θα τους διαφυλάξει ασφαλείς από την κακία των εχθρών τους. Έχει πολλούς τρόπους να τους καταφύγει. Όταν ο Βαρούχ και ο Ιερεμίας ζητούνταν, ο Κύριος τους έκρυψε, Ιερ. λστ΄ 26. Η χάρη του Θεού θα τους διαφυλάξει ασφαλείς από το κακό των κρίσεων που είναι έξω· σε αυτούς δεν έχουν κεντρί· και θα κρυφτούν την ημέρα της οργής του Κυρίου, διότι δεν υπάρχει οργή επάνω τους. Οι παρηγορίες του θα τους διαφυλάξουν εύκολους και χαρούμενους· το αγιαστήριό του, όπου έχουν κοινωνία μαζί του, τους καταφύγει από τα πύρινα βέλη του τρόμου και του πειρασμού· και οι κατοικίες στον οίκο του πάνω θα είναι σύντομα, θα είναι αιώνια, ο τόπος κρυψώνας τους από κάθε κίνδυνο και φόβο.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στις παρούσες περιστάσεις σου σε καλεί ο Κύριος να παραδώσεις το πνεύμα σου πιο πλήρως στα χέρια του; 2. Πώς μπορεί η ανάμνηση παρελθουσών διασώσεων να ενισχύσει την ελπίδα σου όταν ο φόβος ή ο ονειδισμός σε περιβάλλει; 3. Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορείς να αναπαυθείς σήμερα στην καλοσύνη που ο Θεός έχει αποθηκεύσει για εκείνους που εμπιστεύονται σε αυτόν;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, παραδίδουμε τὰ πνεύματά μας στὰ χέρια σου σήμερα, πιστεύοντας ὅτι οἱ καιροί μας ἀναπαύονται ἀσφαλῶς στὴν κυρίαρχη φροντίδα σου. Κρύψε μας στὸ ἀπόκρυφο τῆς παρουσίας σου ὅταν ἡ θλίψη πλησιάζει, καὶ περικύκλωσέ μας μὲ τὴν ἀγαθότητα ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀμετάβλητη ἀγάπη σου καὶ τὸ συγχωρητικὸ ἔλεός σου. Ἐνδυνάμωσέ μας μὲ τὸ Πνεῦμά σου νὰ ἐλπίζουμε σὲ σένα μόνο. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →