← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Χρονικών

Β' Χρονικών 17-20 — με τον Ματθαίο Χένρι

Β' Χρονικών 17-20Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στις Β' Χρονικών 17–20 μας εισάγει στη βασιλεία του Ιωσαφάτ, ενός βασιλιά του οποίου η ζωή αποτελεί υπόδειγμα της αλληλεπίδρασης μεταξύ προσωπικής ευσέβειας και δημόσιας ευθύνης. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι τονίζει πώς η χάρη μπορεί να διατρέχει βασιλικές γενεές και πώς η καρδιά ενός άρχοντα προς τον Θεό διαμορφώνει ολόκληρο το έθνος. Σε αυτά τα κεφάλαια παρακολουθούμε τον Ιωσαφάτ να ενισχύει το βασίλειό του, να αποστέλλει διδασκάλους του νόμου και όμως να πέφτει σε επικίνδυνες συμμαχίες. Οι στοχασμοί του Χένρι μας βοηθούν να δούμε τόσο τις ανταμοιβές της ολόψυχης υπακοής όσο και τους λεπτούς κινδύνους των συμβιβασμένων φιλιών. Καθώς ακούμε τη φωνή του, ενθαρρυνόμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας δεσμεύσεις και τις επιρροές που επιτρέπουμε να διαμορφώνουν τις αποφάσεις μας. Το σημερινό μάθημα προσφέρει λοιπόν τόσο ενθάρρυνση όσο και σοβαρή προειδοποίηση για όποιον επιδιώκει να περπατά πιστά σε θέσεις επιρροής.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε τώρα χρόνο για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τις Β' Χρονικών 17–20. Προσέξτε τις πρώτες μεταρρυθμίσεις του Ιωσαφάτ, την απόφασή του να αποστείλει Λευίτες και άρχοντες σε όλη την Ιουδαία με το βιβλίο του νόμου, και την μεταγενέστερη αφήγηση της συμμαχίας του με τον Αχαάβ. Παρατηρήστε πώς ο χρονικογράφος αντιπαραβάλλει την προσωπική ευσέβεια του βασιλιά με τις συνέπειες των πολιτικών του συμβιβασμών. Αφήστε την αφήγηση να τονίσει τόσο τις ευλογίες που ακολουθούν την ολόψυχη αναζήτηση του Κυρίου όσο και τους κινδύνους των εμπλεκόμενων συμμαχιών. Καθώς διαβάζετε, ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που θα φέρει ο Ματθαίος Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρυ ανοίγει σκιαγραφώντας το γενικό σχήμα της βασιλείας του Ιωσαφάτ. Εδώ αρχίζει η ζωή και η βασιλεία του Ιωσαφάτ, ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους τρεις μεταξύ των βασιλικών αξίων, ένας από τους καλύτερους που ποτέ κράτησαν το σκήπτρο του Ιούδα από τότε που το κεφάλι του Δαβίδ τέθηκε. Ήταν ο καλός γιος ενός καλού πατέρα, ώστε, αυτή την εποχή, η χάρις έρεε στο αίμα, ακόμη και στο βασιλικό αίμα. Μακάριος ο γιος που είχε τέτοιον πατέρα, για να θέσει καλό θεμέλιο σε αυτόν και για αυτόν. Μακάριος ο πατέρας που είχε τέτοιον γιο, για να οικοδομήσει τόσο τείχος πάνω στο θεμέλιο που είχε θέσει! Μακάρια η βασιλεία που ευλογήθηκε με δύο τέτοιους βασιλείς, δύο τέτοιες βασιλείες, μαζί! Σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε, Ι. Την άνοδό του στον θρόνο και την εγκατάστασή του σε αυτόν, εδ. 1, 2, 5. ΙΙ. Την προσωπική του ευσέβεια, εδ. 3, 4, 6. ΙΙΙ. Την πορεία που ακολούθησε για να προάγει τη θρησκεία στη βασιλεία του, εδ. 7-9. IV. Την ισχυρή επιρροή που άσκησε μεταξύ των γειτόνων, εδ. 10, 11. V. Τη μεγάλη δύναμη της βασιλείας του, τόσο σε φρουρές όσο και σε μόνιμες δυνάμεις, εδ. 12-19. Έτσι η ευημερία του ήταν η ανταμοιβή της ευσέβειάς του και η ευσέβειά του η λαμπρότερη χάρις και στολίδι της ευημερίας του. Ο Χένρυ εξετάζει στη συνέχεια τι καλός άνθρωπος αποδείχθηκε ο Ιωσαφάτ. ΙΙ. Τι καλός άνθρωπος ήταν. Είναι εξαίρετος ο χαρακτήρας που του αποδίδεται εδώ. 1. Περπάτησε στους δρόμους του πατέρα του Δαβίδ. Στους χαρακτήρες των βασιλέων, οι δρόμοι του Δαβίδ συχνά γίνονται το πρότυπο, όπως Α΄ Βασ. ιε΄ 3, 11· Β΄ Βασ. ιδ΄ 3· ιστ΄ 2· ιη΄ 3. Αλλά η διάκριση δεν σημειώνεται πουθενά τόσο έντονα όσο εδώ μεταξύ των πρώτων δρόμων του και των τελευταίων δρόμων του· διότι οι τελευταίοι δεν ήταν τόσο καλοί όσο οι πρώτοι. Οι δρόμοι του, πριν πέσει τόσο άσχημα στο ζήτημα του Ουρία (το οποίο αναφέρεται πολύ αργότερα ως το ελάττωμα στο οικόσημό του, Α΄ Βασ. ιε΄ 5), ήταν καλοί δρόμοι, και, μολονότι ανέκαμψε ευτυχώς από εκείνη την πτώση, ίσως ποτέ, όσο ζούσε, δεν ανέκτησε πλήρως τη πνευματική δύναμη και παρηγοριά που έχασε εξαιτίας της. Ο Ιωσαφάτ ακολούθησε τον Δαβίδ όσο αυτός ακολουθούσε τον Θεό και όχι περισσότερο. Ο ίδιος ο Παύλος περιορίζει έτσι τη μίμησή μας προς αυτόν (Α΄ Κορ. ια΄ 1)· Μιμείστε με, όπως εγώ μιμούμαι τον Χριστό, και όχι διαφορετικά. Πολλοί καλοί άνθρωποι είχαν τους πρώτους δρόμους τους, που ήταν οι καλύτεροι δρόμοι τους, την πρώτη αγάπη τους, που ήταν η ισχυρότερη αγάπη τους· και σε κάθε αντίγραφο που προτείνουμε να γράψουμε, όπως πρέπει να ξεχωρίσουμε μόνο εκείνο που είναι καλό, έτσι κυρίως εκείνο που είναι καλύτερο. Τα λόγια εδώ επιδέχονται άλλη ανάγνωση· τρέχουν έτσι· Περπάτησε στους δρόμους του Δαβίδ του πατέρα του (Χαρεσονίμ), εκείνους τους πρώτους δρόμους, ή εκείνους τους αρχαίους δρόμους. Πρότεινε στον εαυτό του, ως παράδειγμά του, τους πρωτόγονους χρόνους της βασιλικής οικογένειας, εκείνους τους καθαρότερους χρόνους, πριν εισέλθουν οι διαφθορές των πρόσφατων βασιλειών. Βλέπε Ιερ. στ΄ 16. Οι Ο΄ παραλείπουν τον Δαβίδ, και έτσι το αναφέρουν στον Ασά· Περπάτησε στους πρώτους δρόμους του πατέρα του, και δεν τον μιμήθηκε σε ό,τι ήταν εσφαλμένο σε αυτόν, προς το τέλος του χρόνου του. Είναι καλό να είμαστε προσεκτικοί ακολουθώντας τους καλύτερους ανθρώπους, μήπως παρεκκλίνουμε μετά από αυτούς. 2. Δεν ζήτησε τους Βααλείμ, αλλά ζήτησε τον Κύριο Θεό του πατέρα του, εδ. 3, 4. Τα γειτονικά έθνη είχαν τους Βααλείμ τους, ένα είχε έναν Βάαλ και άλλο είχε άλλον· αλλά αυτός τους απεχθανόταν όλους, δεν είχε καμία σχέση με αυτούς. Λάτρευε τον Κύριο Θεό του πατέρα του και μόνο αυτόν, προσευχόταν μόνο σε αυτόν και ζητούσε μόνο από αυτόν· και τα δύο περιλαμβάνονται στο να τον ζητά. 3. Ότι περπάτησε στις εντολές του Θεού, όχι μόνο λάτρευε τον αληθινό Θεό, αλλά τον λάτρευε σύμφωνα με τη δική του διάταξη, και όχι κατά τα έργα του Ισραήλ, εδ. 4. Μολονότι ο βασιλεύς του Ισραήλ ήταν γείτονάς του και σύμμαχός του, δεν έμαθε τον δρόμο του. Όποιες σχέσεις είχε μαζί του σε πολιτικά ζητήματα, δεν ήθελε να έχει κοινωνία μαζί του, ούτε να συμμορφωθεί μαζί του στη θρησκεία του. Σε αυτό κράτησε στενά τον κανόνα. 4. Η καρδιά του υψώθηκε στους δρόμους του Κυρίου (εδ. 6), ή ύψωσε την καρδιά του. Έφερε την καρδιά του στο έργο του, και ύψωσε την καρδιά του σε αυτό· δηλαδή, είχε ειλικρινή σεβασμό προς τον Θεό σε αυτό. Προς εσέ, Κύριε! υψώνω την ψυχή μου. Η καρδιά του διευρύνθηκε σε εκείνο που είναι καλό, Ψαλμ. ριθ΄ 32. Ποτέ δεν νόμισε ότι μπορούσε να κάνει αρκετά για τον Θεό. Ήταν ζωηρός και στοργικός στη θρησκεία του, θερμός στο πνεύμα, υπηρετώντας τον Κύριο, χαρούμενος και ευχάριστος σε αυτό· προχωρούσε στο έργο του με προθυμία, όπως ο Ιακώβ, ο οποίος, μετά την όρασή του του Θεού στη Βαιθήλ, ύψωσε τα πόδια του, Γεν. κθ΄ 1, περιθώριο. Ήταν τολμηρός και αποφασιστικός στους δρόμους του Θεού και προχωρούσε με θάρρος. Η καρδιά του υψώθηκε πάνω από τη σκέψη των δυσκολιών που υπήρχαν στον δρόμο του καθήκοντός του· τις ξεπέρασε εύκολα όλες, και δεν φοβήθηκε από ανέμους και σύννεφα από το σπείρειν και το θερίζειν, Εκκλ. ια΄ 4. Ας περπατήσουμε με το ίδιο πνεύμα. Ο Χένρυ δείχνει έπειτα τι χρήσιμος άνθρωπος έγινε ο βασιλεύς στη γενιά του. ΙΙΙ. Τι χρήσιμος άνθρωπος ήταν, όχι μόνο καλός άνθρωπος, αλλά καλός βασιλεύς. Όχι μόνο ήταν καλός ο ίδιος, αλλά έκανε καλό στη γενιά του, έκανε πολύ καλό. 1. Αφαίρεσε τους διδασκάλους των ψεμάτων, έτσι ονομάζονται τα είδωλα (Αβ. β΄ 18), τους υψηλούς τόπους και τα άλση, εδ. 6. Εννοείται εκείνα στα οποία λατρεύονταν είδωλα· διότι εκείνα που ήταν αφιερωμένα μόνο στον αληθινό Θεό δεν αφαιρέθηκαν, κεφ. κ΄ 33. Μόνο η ειδωλολατρία ήταν που κατήργησε. Τίποτε δεν διέφθειρε το έθνος περισσότερο από εκείνα τα ειδωλολατρικά άλση ή είδωλα που αφαίρεσε. 2. Έστειλε διδασκάλους της αληθείας. Όταν εξέτασε την κατάσταση της θρησκείας στη βασιλεία του βρήκε τον λαό του γενικά πολύ αμαθή· δεν γνώριζαν ότι έκαναν κακό. Ακόμη και στην τελευταία καλή βασιλεία είχε γίνει λίγη φροντίδα για να τους διδάξει το καθήκον τους· και επομένως ο Ιωσαφάτ αποφασίζει να αρχίσει το έργο του από το σωστό άκρο, τους μεταχειρίζεται ως λογικά πλάσματα, δεν θα τους οδηγήσει τυφλούς, όχι, ούτε σε μεταρρύθμιση, αλλά προσπαθεί να τους διδαχθούν καλά, γνωρίζοντας ότι αυτός ήταν ο τρόπος να θεραπευθούν καλά. Σε αυτό το καλό έργο απασχόλησε, (1.) Τους άρχοντές του. Εκείνους γύρω του τους έστειλε· εκείνους στην ύπαιθρο τους έστειλε να διδάσκουν στις πόλεις του Ιούδα, εδ. 7. Τους διέταξε, στη διοίκηση της δικαιοσύνης, όχι μόνο να διορθώνουν τον λαό όταν έκαναν κακό, αλλά να τους διδάσκουν πώς να κάνουν καλύτερα, και να δίνουν λόγο για ό,τι έκαναν, ώστε ο λαός να πληροφορείται τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού. Οι άρχοντες ή οι κριτές στο βήμα έχουν μεγάλη ευκαιρία να διδάσκουν τον λαό το καθήκον του προς τον Θεό και τον άνθρωπο, και δεν είναι έξω από την επαρχία τους, διότι οι νόμοι του Θεού πρέπει να θεωρούνται νόμοι της χώρας. (2.) Οι Λευίτες και οι ιερείς πήγαν με τους άρχοντες, και δίδαξαν στον Ιούδα, έχοντας μαζί τους το βιβλίο του νόμου, εδ. 8, 9. Ήταν διδάσκαλοι εκ του αξιώματος, Δευτ. λγ΄ 10. Η διδασκαλία ήταν μέρος του έργου για το οποίο λάμβαναν τη συντήρησή τους. Οι ιερείς και οι Λευίτες δεν είχαν σχεδόν τίποτε άλλο να κάνουν. Αλλά, φαίνεται, το είχαν παραμελήσει, προσποιούμενοι ίσως ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τον λαό να τους ακούσει. «Λοιπόν», λέγει ο Ιωσαφάτ, «θα πάτε μαζί με τους άρχοντες, και αυτοί με την εξουσία τους θα υποχρεώσουν τον λαό να έρθει και να σας ακούσει· και τότε, αν δεν διδαχθούν καλά, είναι δικό σας το σφάλμα.» Τι αφθονία καλού μπορεί να γίνει όταν ο Μωυσής και ο Ααρών έτσι πηγαίνουν χέρι με χέρι στην εκτέλεσή του, όταν άρχοντες με τη δύναμή τους, και ιερείς και Λευίτες με τη γραφική τους μάθηση, συμφωνούν να διδάσκουν τον λαό την καλή γνώση του Θεού και το καθήκον του! Αυτοί οι περιπλανώμενοι κριτές και περιπλανώμενοι κήρυκες μαζί συνέβαλαν στη διάχυση ενός ευλογημένου φωτός σε όλη την έκταση των πόλεων του Ιούδα. Αλλά λέγεται, Είχαν μαζί τους το βιβλίο του νόμου του Κυρίου. [1.] Για τη δική τους καθοδήγηση, ώστε από εκεί να αντλούν όλες τις οδηγίες που έδιναν στον λαό, και να μην διδάσκουν ως δόγματα εντολές ανθρώπων. [2.] Για την πεποίθηση του λαού, ώστε να βλέπουν ότι είχαν θεία εντολή για ό,τι έλεγαν και παρέδιδαν σε αυτούς μόνο εκείνο που λάμβαναν από τον Κύριο. Σημείωσε, οι λειτουργοί, όταν πηγαίνουν να διδάξουν τον λαό, πρέπει να έχουν τις Βίβλους τους μαζί τους. Ο Χένρυ ολοκληρώνει το τμήμα περιγράφοντας πόσο ευτυχής ήταν ο Ιωσαφάτ στην εύνοια του Θεού. IV. Τι ευτυχής άνθρωπος ήταν. 1. Πόσο ευτυχής ήταν στην εύνοια του Θεού του, ο οποίος τον αναγνώρισε και τον ευλόγησε σημαντικά· Ο Κύριος ήταν μαζί του (εδ. 3)· ο λόγος του Κυρίου ήταν ο βοηθός του (έτσι η Χαλδαϊκή παράφραση)· ο Κύριος εγκατέστησε τη βασιλεία στο χέρι του, εδ. 5. Εκείνοι στέκονται σταθερά που έχουν την παρουσία του Θεού μαζί τους. Αν η ομορφιά του Κυρίου του Θεού μας είναι επάνω μας, αυτό θα εγκαταστήσει το έργο των χεριών μας και θα μας εγκαταστήσει στην ακεραιότητά μας. 2. Πόσο ευτυχής ήταν στις στοργές του λαού του (εδ. 5)· Όλος ο Ιούδας του έφερε δώρα, σε αναγνώριση της καλοσύνης του στέλνοντας κήρυκες μεταξύ τους. Όσο περισσότερη αληθινή θρησκεία υπάρχει μεταξύ ενός λαού, τόσο περισσότερη θα υπάρχει ευσυνείδητη πίστη. Μια κυβέρνηση που ανταποκρίνεται στον σκοπό της κυβέρνησης θα υποστηρίζεται. Το αποτέλεσμα της εύνοιας τόσο του Θεού όσο και της βασιλείας του ήταν ότι είχε πλούτη και τιμή σε αφθονία. Είναι αναμφίβολα αληθές, μολονότι λίγοι θα το πιστέψουν, ότι η θρησκεία και η ευσέβεια είναι οι καλύτεροι φίλοι της εξωτερικής ευημερίας. Και, παρατήρησε, ακολουθεί αμέσως, Η καρδιά του υψώθηκε στους δρόμους του Κυρίου. Πλούτη και τιμή σε αφθονία αποδεικνύονται για πολλούς εμπόδιο και παρεμπόδιση στους δρόμους του Κυρίου, αφορμή υπερηφάνειας, ασφάλειας και σαρκικότητας· αλλά είχαν εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα στον Ιωσαφάτ· η αφθονία του ήταν λάδι στους τροχούς της υπακοής του, και όσο περισσότερα είχε από τον πλούτο αυτού του κόσμου, τόσο περισσότερο υψωνόταν η καρδιά του στους δρόμους του Κυρίου.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι στοχάζεται στην αληθινή πηγή της εθνικής δύναμης. Αλλά, τέλος, παρατήρησε, Δεν ήταν αυτός ο φοβερός στρατός που προκάλεσε τρόμο στα γειτονικά έθνη, που τα συγκράτησε από το να επιχειρήσουν οτιδήποτε κατά του Ισραήλ, ή τα υποχρέωσε να πληρώσουν φόρο, αλλά ο φόβος του Θεού που έπεσε επάνω τους όταν ο Ιωσαφάτ μεταρρύθμισε τη χώρα του και εγκατέστησε σε αυτήν διακονία κηρύγματος, εδ. 10. Οι διατάξεις του Θεού είναι περισσότερο η δύναμη και η ασφάλεια ενός βασιλείου παρά η στρατιωτική του δύναμη—οι άνθρωποι του Θεού περισσότερο από τους πολεμιστές του. Ο Χένρι τελικά αντλεί μαθήματα από την εμπλοκή του Ιωσαφάτ με τον Αχαάβ. Αυτό είναι σχεδόν λέξη προς λέξη το ίδιο με αυτό που είχαμε, Α' Βασιλέων κβ'. Δεν θα επαναλάβουμε όσα ειπώθηκαν εκεί, ούτε έχουμε πολλά να προσθέσουμε, αλλά μπορούμε να πάρουμε αφορμή να σκεφτούμε, 1. Για το μεγάλο καθήκον της αναγνώρισης του Θεού σε όλους τους δρόμους μας και της ερώτησης στον λόγο του, ό,τι και αν αναλαμβάνουμε. Ο Ιωσαφάτ δεν ήταν πρόθυμος να προχωρήσει μέχρι να το κάνει αυτό, εδ. 4. Με ιδιαίτερη πιστή προσευχή, με αμερόληπτη διαβούλευση της Γραφής και της συνείδησής μας, και με προσεκτική προσοχή στις νύξεις της πρόνοιας, μπορούμε να κάνουμε τέτοιες ερωτήσεις και πολύ προς ικανοποίησή μας. 2. Για τον μεγάλο κίνδυνο της κακής συντροφιάς ακόμη και για καλούς ανθρώπους. Εκείνοι που έχουν περισσότερη σοφία, χάρη και αποφασιστικότητα, δεν μπορούν να είναι σίγουροι ότι μπορούν να συναναστρέφονται οικεία με πονηρούς ανθρώπους και να μην παθαίνουν κακό από αυτούς. Ο Ιωσαφάτ εδώ, από ευγένεια προς τον Αχαάβ, κάθεται με τις ρόμπες του, ακούγοντας υπομονετικά τους ψευδοπροφήτες να μιλούν ψέματα στο όνομα του Κυρίου (εδ. 9), δύσκολα μπορεί να βρει στην καρδιά του να του δώσει μια πολύ ήπια και ευγενική επίπληξη για το ότι μισούσε έναν προφήτη του Κυρίου (εδ. 7), και δεν τολμά να επιπλήξει εκείνον τον ψευδοπροφήτη που κακομεταχειρίστηκε βάναυσα τον πιστό μάντη ούτε να αντιταχθεί στον Αχαάβ που τον φυλάκισε. Εκείνοι που τολμούν ανάμεσα στις θέσεις των χλευαστών δεν μπορούν να ξεφύγουν χωρίς μεγάλο μέρος της ενοχής που συνδέεται τουλάχιστον με την παράλειψη του καθήκοντός τους, εκτός αν έχουν τέτοια μέτρα σοφίας και θάρρους που λίγοι μπορούν να ισχυριστούν. 3. Για την δυστυχία εκείνων που περιβάλλονται από κόλακες, ιδιαίτερα κολακευτικούς προφήτες, που φωνάζουν ειρήνη σε αυτούς και προφητεύουν τίποτε άλλο παρά ομαλά πράγματα. Έτσι εξαπατήθηκε ο Αχαάβ στην καταστροφή του, και δικαίως· διότι άκουγε τέτοιους, και προτιμούσε εκείνους που τον κολάκευαν από έναν καλό προφήτη που του έδινε δίκαιη προειδοποίηση για τον κίνδυνό του. Εκείνοι κάνουν το καλύτερο για τον εαυτό τους που δίνουν στους φίλους τους άδεια, και ιδιαίτερα στους λειτουργούς τους, να τους αντιμετωπίζουν ειλικρινά και πιστά, και να δέχονται τις επιπλήξεις τους όχι μόνο υπομονετικά, αλλά και ευγενικά. Αυτή η συμβουλή δεν είναι πάντα η καλύτερη για εμάς που είναι πιο ευχάριστη σε εμάς. 4. Για τη δύναμη του Σατανά, με τη θεία άδεια, στα τέκνα της απειθαρχίας. Ένα πνεύμα ψεύδους μπορεί να κάνει 400 ψευδοπροφήτες και να τους χρησιμοποιήσει για να εξαπατήσει τον Αχαάβ, εδ. 21. Ο διάβολος γίνεται δολοφόνος με το να είναι ψεύτης και καταστρέφει ανθρώπους εξαπατώντας τους. 5. Για τη δικαιοσύνη του Θεού στο να παραδίδει σε ισχυρές πλάνες, να πιστεύουν ψέμα, εκείνους που δεν θα δεχτούν την αγάπη της αλήθειας, αλλά επαναστατούν εναντίον της, εδ. 21. Ας επικρατήσει το πνεύμα του ψεύδους για να δελεάσει σε καταστροφή εκείνους που δεν θα πεισθούν στο καθήκον και την ευτυχία τους. 6. Για τη δύσκολη περίπτωση των πιστών λειτουργών, των οποίων η μοίρα ήταν συχνά να μισούνται, να διώκονται και να κακομεταχειρίζονται, επειδή είναι αληθινοί στον Θεό τους και δίκαιοι και ευγενείς προς τις ψυχές των ανθρώπων. Ο Μιχαίας, για την εκπλήρωση καλής συνείδησης, δέχθηκε ραπίσματα, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε στο ψωμί και το νερό της θλίψης. Αλλά μπορούσε με βεβαιότητα να επικαλεστεί το αποτέλεσμα, όπως μπορούν όλοι εκείνοι που διώκονται για την πιστότητά τους, εδ. 27. Η ημέρα θα δηλώσει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, όταν ο Χριστός θα εμφανιστεί, προς την ανείπωτη παρηγοριά του διωκόμενου λαού του και την αιώνια σύγχυση των διωκτών τους, οι οποίοι θα αναγκαστούν να δουν εκείνη την ημέρα (εδ. 24) αυτό που τώρα δεν θα πιστέψουν.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού βλέπεις ένδειξη ότι οι δικοί σου «πρώτοι δρόμοι» παραμένουν οι καλύτεροι δρόμοι σου, και πού έχεις παρεκκλίνει; 2. Ποιες σχέσεις ή συμμαχίες στη ζωή σου ενισχύουν αυτή τη στιγμή το περπάτημά σου με τον Θεό, και ποιες σε απομακρύνουν υποχθόνια; 3. Πώς θα μπορούσες, όπως ο Ιωσαφάτ, να χρησιμοποιήσεις όποια επιρροή έχεις για να διαδώσεις τη γνώση του λόγου του Θεού μεταξύ εκείνων γύρω σου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλεύσπλαχνε, ὅπως ὁ Ἰωσαφὰτ σὲ ἐζήτησε μὲ ὅλη του τὴν καρδιὰ καὶ ἀπομάκρυνε τὰ ὑψηλὰ μέρη, γέμισέ μας μὲ τὸ Πνεῦμά σου νὰ περπατήσουμε στοὺς ἴδιους πρώτους δρόμους ἀφοσίωσης, στρεφόμενοι ἀπὸ κάθε εἴδωλο τῆς ἐποχῆς μας. Δῶσε μας θάρρος νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν ἐπιρροή μας γιὰ τὴν ἀλήθειά σου καὶ φύλαξέ μας ἀπὸ κάθε συμβιβαστικὴ φιλία ποὺ θὰ μᾶς ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν ὁλόψυχη ὑπακοή. Στερέωσε τὸ ἔργο τῶν χειρῶν μας γιὰ τὴ δόξα σου, διὰ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →