Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 95-96 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο Ματθαίος Χένρι, ο σεβαστός πουριτανός σχολιαστής, ανοίγει πλούσιες φλέβες διορατικότητας στους Ψαλμούς 95 και 96. Η προσεκτική του ερμηνεία αποκαλύπτει τους ψαλμούς ως προσκλήσεις σε ζωντανή λατρεία και σοβαρές προειδοποιήσεις κατά της απιστίας. Ο Χένρι συνδέει αυτά τα αρχαία τραγούδια με την εποχή του ευαγγελίου, δείχνοντας πώς ο Χριστός εκπληρώνει κάθε πρόσκληση σε αίνεση και κάθε υπόσχεση ανάπαυσης. Μέσα από τα λόγια του μαθαίνουμε να πλησιάζουμε τον Θεό με χαρούμενο τραγούδι και ευλαβικές καρδιές ενώ φυλαγόμαστε από τη σκλήρυνση που κάποτε εμπόδισε τον Ισραήλ από τη Χαναάν. Αυτό το μάθημα μας εισάγει στην ίδια ζωντανή συνάντηση με τον μεγάλο Βασιλιά πάνω από όλους τους θεούς. Είθε οι στοχασμοί του Χένρι να διεγείρουν φρέσκια αφοσίωση και σταθερή υπακοή σε εμάς σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τους Ψαλμούς 95 και 96 και διαβάστε τους αργά, επιτρέποντας στο Πνεύμα να αφυπνίσει τόσο την αίνεση όσο και την αυτοεξέταση. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις να ψάλλετε, να προσκυνήσετε και να ακούσετε. Αφήστε τις προειδοποιήσεις για σκληρυνμένες καρδιές να παραμείνουν καθώς προχωράτε στη χαρούμενη διακήρυξη ότι όλη η γη πρέπει να λατρέψει τον Κύριο. Διαβάστε δυνατά αν είναι δυνατόν, ώστε τα λόγια να διαμορφώσουν τόσο τον νου όσο και το στόμα για τη μελέτη που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας πώς πρέπει να δοξάζεται ο Θεός.
Ι. Πώς πρέπει να δοξάζεται ο Θεός. 1. Με άγια χαρά και ευαρέσκεια σε αυτόν. Το τραγούδι αίνεσης πρέπει να είναι χαρούμενος θόρυβος, εδ. 1 και πάλι εδ. 2. Η πνευματική χαρά είναι η καρδιά και η ψυχή της ευγνώμονος αίνεσης. Είναι το θέλημα του Θεού (τέτοια είναι η συγκατάβαση της χάριτός του) ότι όταν δίνουμε δόξα σε αυτόν ως ον άπειρα τέλειο και μακάριο, πρέπει ταυτόχρονα να χαρόμαστε σε αυτόν ως Πατέρα και Βασιλιά μας, και Θεό σε διαθήκη μαζί μας. 2. Με ταπεινή ευλάβεια και άγιο δέος απέναντί του (εδ. 6): 'Ας προσκυνήσουμε και ας γονατίσουμε ενώπιόν του, όπως αρμόζει σε εκείνους που γνωρίζουν τι άπειρη απόσταση υπάρχει μεταξύ μας και του Θεού, πόσο πολύ κινδυνεύουμε από την οργή του και πόσο πολύ χρειαζόμαστε το έλεός του.' Αν και η σωματική άσκηση μόνη ωφελεί λίγο, ωστόσο σίγουρα είναι καθήκον μας να δοξάζουμε τον Θεό με τα σώματά μας μέσω των εξωτερικών εκφράσεων ευλάβειας, σοβαρότητας και ταπεινότητας στα καθήκοντα της θρησκευτικής λατρείας. 3. Πρέπει να δοξάζουμε τον Θεό με τη φωνή μας· πρέπει να εκφράζουμε, να ψάλλουμε τις αίνεσές του από την αφθονία καρδιάς γεμάτης αγάπη, χαρά και ευγνωμοσύνη—Ψάλλετε στον Κύριο· κάντε θόρυβο, χαρούμενο θόρυβο σε αυτόν, με ψαλμούς—ως εκείνοι που επηρεαζόμαστε πολύ από το μεγαλείο και την αγαθότητά του, είμαστε πρόθυμοι να το ομολογήσουμε, επιθυμούμε να επηρεαζόμαστε όλο και περισσότερο από αυτό και θα θέλαμε να είμαστε όργανο για να ανάψουμε και να φλογίσουμε την ίδια ευλαβή και θεοσεβή στοργή και σε άλλους. 4. Πρέπει να δοξάζουμε τον Θεό από κοινού, στις επίσημες συνάξεις: 'Ελάτε, ας ψάλλουμε· ας ενωθούμε στο ψάλσιμο στον Κύριο· όχι άλλοι χωρίς εμένα, ούτε εγώ μόνος, αλλά άλλοι μαζί μου. Ας ερχόμαστε μαζί ενώπιον της παρουσίας του, στις αυλές του οίκου του, όπου ο λαός του συνηθίζει να τον υπηρετεί και να προσδοκά τις φανερώσεις του εαυτού του.' Κάθε φορά που ερχόμαστε στην παρουσία του Θεού πρέπει να ερχόμαστε με ευχαριστία ότι μας επιτρέπεται τέτοια εύνοια· και κάθε φορά που έχουμε ευχαριστίες να δώσουμε, πρέπει να ερχόμαστε ενώπιον της παρουσίας του Θεού, να στεκόμαστε ενώπιόν του και να παρουσιαζόμαστε σε αυτόν στα διατάγματα που έχει ορίσει.Ο Χένρι προχωρά εξηγώντας γιατί ο Θεός αξίζει τέτοια αίνεση ως ο μεγάλος Δημιουργός.
1. Επειδή είναι μεγάλος Θεός και κυρίαρχος Κύριος όλων, εδ. 3. Είναι μεγάλος, και επομένως πρέπει να δοξάζεται πολύ. Είναι άπειρος και αχανής, και έχει όλη την τελειότητα στον εαυτό του. (1.) Έχει μεγάλη δύναμη: Είναι μεγάλος Βασιλιάς πάνω από όλους τους θεούς, πάνω από όλες τις δευτερεύουσες θεότητες, όλους τους άρχοντες, προς τους οποίους είπε, Εσείς είστε θεοί (τους διαχειρίζεται όλους, και εξυπηρετεί τους δικούς του σκοπούς μέσω αυτών, και σε αυτόν είναι όλοι υπόλογοι), πάνω από όλες τις πλαστές θεότητες, όλους τους προσποιητές, όλους τους σφετεριστές· μπορεί να κάνει αυτό που κανείς από αυτούς δεν μπορεί· μπορεί, και θα, να τους λιμοκτονήσει και να τους νικήσει όλους. (2.) Έχει μεγάλες κτήσεις. Αυτός ο κατώτερος κόσμος καθορίζεται εδώ ιδιαίτερα. Θεωρούμε μεγάλους εκείνους τους ανθρώπους που έχουν μεγάλες περιοχές, τις οποίες αποκαλούν δικές τους ενάντια σε όλο τον κόσμο, οι οποίες όμως είναι πολύ ασήμαντο μέρος του σύμπαντος: πόσο μεγάλος είναι τότε εκείνος ο Θεός του οποίου είναι όλη η γη, και το πλήρωμά της, όχι μόνο κάτω από τα πόδια του, καθώς έχει αδιαμφισβήτητη κυριαρχία πάνω σε όλα τα πλάσματα και ιδιοκτησία σε αυτά, αλλά στο χέρι του είναι, καθώς έχει την πραγματική κατεύθυνση και διάθεση όλων (εδ. 4)· ακόμη και τα βαθιά μέρη της γης, που είναι εκτός όρασής μας, υπόγεια πηγάδια και ορυχεία, είναι στο χέρι του· και το ύψος των λόφων που είναι εκτός εμβέλειάς μας, ό,τι φυτρώνει ή τρέφεται σε αυτούς, είναι επίσης δικό του. Αυτό μπορεί να ληφθεί μεταφορικά: τα πιο ταπεινά από τα παιδιά των ανθρώπων, που είναι ως τα χαμηλά μέρη της γης, δεν είναι κάτω από την επίγνωσή του· και οι μεγαλύτεροι, που είναι ως η δύναμη των λόφων, δεν είναι πάνω από τον έλεγχό του. Όποια δύναμη υπάρχει σε οποιοδήποτε πλάσμα προέρχεται από τον Θεό και χρησιμοποιείται για αυτόν (εδ. 5): Η θάλασσα είναι δική του, και όλα όσα είναι σε αυτήν (τα κύματα εκπληρώνουν τον λόγο του)· είναι δική του, γιατί την έκανε, συνάθροισε τα νερά της και καθόρισε τις ακτές της· η ξηρά, αν και δόθηκε στα παιδιά των ανθρώπων, είναι επίσης δική του, γιατί ακόμη διατήρησε την ιδιοκτησία στον εαυτό του· είναι δική του, γιατί τα χέρια του την έπλασαν, όταν ο λόγος του έκανε την ξηρά να εμφανιστεί. Το ότι είναι ο Δημιουργός όλων τον καθιστά, χωρίς αμφιβολία, τον ιδιοκτήτη όλων. Εφόσον αυτός είναι ψαλμός ευαγγελίου, μπορούμε πολύ καλά να υποθέσουμε ότι είναι ο Κύριος Ιησούς τον οποίο διδασκόμαστε εδώ να δοξάζουμε. Είναι μεγάλος Θεός· ο ισχυρός Θεός είναι ένας από τους τίτλους του, και Θεός πάνω από όλους, ευλογημένος για πάντα. Ως Μεσίτης, είναι μεγάλος Βασιλιάς πάνω από όλους τους θεούς· δι' αυτού βασιλεύουν οι βασιλείς· και άγγελοι, αρχές και εξουσίες υποτάσσονται σε αυτόν· δι' αυτού, ως αιώνιος Λόγος, έγιναν όλα τα πράγματα (Ιωάννης α'. 3), και ήταν κατάλληλο να είναι ο αποκαταστάτης και συμφιλιωτής όλων που ήταν ο Δημιουργός όλων, Κολ. α'. 16, 20. Σε αυτόν δίνεται όλη η εξουσία τόσο στον ουρανό όσο και στη γη, και στο χέρι του παραδίδονται όλα τα πράγματα. Είναι αυτός που θέτει το ένα πόδι στη θάλασσα και το άλλο στη γη, ως κυρίαρχος Κύριος και των δύο (Αποκ. ι'. 2), και επομένως σε αυτόν πρέπει να ψάλλουμε τα τραγούδια αίνεσής μας, και ενώπιόν του πρέπει να προσκυνήσουμε και να γονατίσουμε.Ο Χένρι στη συνέχεια αναφέρεται στην ζωτική πρόσκληση να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού χωρίς καθυστέρηση.
Ι. Το καθήκον που απαιτείται από όλους εκείνους που είναι ο λαός της βοσκής του Χριστού και τα πρόβατα του χεριού του. Αναμένει ότι θα ακούσουν τη φωνή του, γιατί έχει πει, Τα πρόβατά μου ακούνε τη φωνή μου, Ιωάννης ι'. 27. Είμαστε ο λαός του, λένε. Είστε έτσι; Τότε ακούστε τη φωνή του. Αν τον αποκαλείτε Δάσκαλο ή Κύριο, τότε κάντε τα πράγματα που λέει, και γίνετε ο πρόθυμος υπάκουος λαός του. Ακούστε τη φωνή της διδασκαλίας του, του νόμου του, και, και στα δύο, του Πνεύματός του· ακούστε και προσέξτε· ακούστε και υποταχθείτε. Ακούστε τη φωνή του, και όχι τη φωνή ξένου. Αν ακούσετε τη φωνή του· κάποιοι το παίρνουν ως ευχή, Ω να ακούγατε τη φωνή του! ότι θα ήσασταν τόσο σοφοί, και θα κάνατε τόσο καλά για τον εαυτό σας· όπως εκείνο, Αν είχες γνωρίσει (Λουκάς ιθ'. 42), δηλαδή, Ω να είχες γνωρίσει! Η φωνή του Χριστού πρέπει να ακουστεί σήμερα· αυτό ο απόστολος δίνει μεγάλη έμφαση, εφαρμόζοντάς το στην ημέρα του ευαγγελίου. Ενώ μιλάει σε εσάς, βεβαιωθείτε ότι τον προσέχετε, γιατί αυτή η ημέρα των ευκαιριών σας δεν θα διαρκέσει πάντα· αξιοποιήστε την, επομένως, ενώ λέγεται σήμερα, Εβρ. γ'. 13, 15. Το να ακούει κανείς τη φωνή του Χριστού είναι το ίδιο με το να πιστεύει. Σήμερα, αν με πίστη αποδεχτείτε την προσφορά του ευαγγελίου, καλώς· αλλά αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά. Σε θέμα τόσο μεγάλης σημασίας τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο από την καθυστέρηση.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει εφαρμόζοντας την προειδοποίηση του ψαλμού στους πιστούς σήμερα.
Τώρα αυτή η περίπτωση του Ισραήλ μπορεί να εφαρμοστεί σε εκείνους από τους απογόνους τους που έζησαν στην εποχή του Δαβίδ, όταν γράφτηκε αυτός ο ψαλμός· ας ακούσουν τη φωνή του Θεού, και να μην σκληρύνουν τις καρδιές τους όπως έκαναν οι πατέρες τους, μήπως, αν ήταν σκληροτράχηλοι όπως εκείνοι, ο Θεός προκληθεί να τους απαγορεύσει τα προνόμια του ναού του στην Ιερουσαλήμ, για τον οποίο είχε πει, Αυτή είναι η ανάπαυσή μου. Αλλά πρέπει να εφαρμοστεί σε εμάς τους χριστιανούς, επειδή έτσι το εφαρμόζει ο απόστολος. Υπάρχει μια πνευματική και αιώνια ανάπαυση που τίθεται ενώπιόν μας, και μας υποσχέθηκε, της οποίας η Χαναάν ήταν τύπος· όλοι μας (τουλάχιστον κατά ομολογία) είμαστε δεμένοι για αυτήν την ανάπαυση· όμως πολλοί που φαίνεται να είναι έτσι μένουν πίσω και δεν θα εισέλθουν ποτέ σε αυτήν. Και τι είναι αυτό που βάζει εμπόδιο στην πόρτα τους; Είναι η αμαρτία· είναι η απιστία, εκείνη η αμαρτία κατά του φαρμάκου, κατά της έκκλησής μας. Εκείνοι που, όπως ο Ισραήλ, δυσπιστούν στον Θεό, και στη δύναμη και την αγαθότητά του, και προτιμούν τα σκόρδα και τα κρεμμύδια της Αιγύπτου από το γάλα και το μέλι της Χαναάν, θα αποκλειστούν δικαίως από την ανάπαυσή του: έτσι θα είναι η μοίρα τους· οι ίδιοι το αποφάσισαν. Ας φοβηθούμε λοιπόν, Εβρ. δ'. 1.Ο Χένρι εξερευνά περαιτέρω την παγκόσμια πρόσκληση σε λατρεία στην ομορφιά της αγιότητας.
3. Με θρησκευτικές υπηρεσίες, εδ. 7-9. Μέχρι τώρα, αν και σε κάθε έθνος εκείνοι που φοβούνταν τον Θεό και έπρατταν δικαιοσύνη γίνονταν δεκτοί από αυτόν, ωστόσο τα καθιερωμένα διατάγματα ήταν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ιουδαϊκής θρησκείας· αλλά, στους ευαγγελικούς χρόνους, τα γένη των λαών θα προσκληθούν και θα γίνουν δεκτά στην υπηρεσία του Θεού και θα είναι τόσο ευπρόσδεκτα όσο ποτέ οι Ιουδαίοι. Η αυλή των εθνών δεν θα είναι πλέον εξωτερική αυλή, αλλά θα τεθεί σε κοινή χρήση με την αυλή του Ισραήλ. Όλη η γη καλείται εδώ να φοβηθεί ενώπιον του Κυρίου, να τον λατρέψει σύμφωνα με τον διορισμό του. Σε κάθε τόπο θα προσφερθεί θυμίαμα στο όνομά του, Μαλαχ. α'. 11· Ζαχ. ιδ'. 17· Ησ. ξς'. 23. Αυτό πράγματι μιλούσε για θανάτωση στους Ιουδαίους, αλλά, ταυτόχρονα, έδινε μια προοπτική σε αυτό που θα συνέβαλλε πολύ στη δόξα του Θεού και στην ευτυχία της ανθρωπότητας. Τώρα παρατηρήστε πώς περιγράφονται εδώ οι πράξεις αφοσίωσης στον Θεό. (1.) Πρέπει να δώσουμε στον Κύριο· όχι σαν ο Θεός να χρειαζόταν κάτι, ή να μπορούσε να λάβει κάτι από εμάς ή από οποιοδήποτε πλάσμα, που δεν ήταν δικό του πριν, πολύ λιγότερο να ωφεληθεί από αυτό· αλλά πρέπει στις καλύτερες στοργές μας, προσκυνήσεις και υπηρεσίες μας, να επιστρέψουμε σε αυτόν ό,τι λάβαμε από αυτόν, και να το κάνουμε ελεύθερα, ως ό,τι δίνουμε· γιατί ο Θεός αγαπά τον πρόθυμο δότη. Είναι χρέος, είναι ενοίκιο, είναι φόρος, είναι αυτό που πρέπει να πληρωθεί, και αν όχι, θα ανακτηθεί, και όμως, αν έρχεται από άγια αγάπη, ο Θεός ευαρεστείται να το δεχτεί ως δώρο. (2.) Πρέπει να αναγνωρίσουμε τον Θεό ως τον κυρίαρχο Κύριο και να του αποδώσουμε φόρο τιμής ανάλογα (εδ. 7): Δώστε στον Κύριο δόξα και δύναμη, δόξα και αυτοκρατορία, ή κυριαρχία, λένε κάποιοι. Ως βασιλιάς, είναι ντυμένος με ρόμπες δόξας και ζωσμένος με τη ζώνη της δύναμης, και πρέπει να συμφωνήσουμε και με τα δύο. Δική σου είναι η βασιλεία, και επομένως δική σου είναι η δύναμη και η δόξα. 'Δώστε τη δόξα στον Θεό· μην την πάρετε για τον εαυτό σας, ούτε δώστε την σε οποιοδήποτε πλάσμα.' (3.) Πρέπει να δώσουμε στον Κύριο τη δόξα που οφείλεται στο όνομά του, δηλαδή στην αποκάλυψη που ευαρεστήθηκε να κάνει του εαυτού του στα παιδιά των ανθρώπων. Σε όλες τις πράξεις θρησκευτικής λατρείας αυτό είναι που πρέπει να στοχεύουμε, να τιμούμε τον Θεό, να του αποδίδουμε κάποια από εκείνη την ευλάβεια που του οφείλουμε ως τον καλύτερο των όντων και την πηγή της ύπαρξής μας. (4.) Πρέπει να φέρουμε προσφορά στις αυλές του. Πρέπει να φέρουμε τον εαυτό μας, πρώτα απ' όλα, την προσφορά των εθνών, Ρωμ. ιε'. 16. Πρέπει να προσφέρουμε τις θυσίες αίνεσης συνεχώς (Εβρ. ιγ'. 15), πρέπει να εμφανιζόμαστε συχνά ενώπιον του Θεού στη δημόσια λατρεία και ποτέ να εμφανιζόμαστε ενώπιόν του άδειοι. (5.) Πρέπει να τον λατρέψουμε στην ομορφιά της αγιότητας, στη σοβαρή σύναξη όπου τα θεία διατάγματα τηρούνται θρησκευτικά, η ομορφιά των οποίων είναι η αγιότητά τους, δηλαδή η συμμόρφωσή τους με τον κανόνα. Πρέπει να τον λατρέψουμε με άγιες καρδιές, αγιασμένες από την χάρη του Θεού, αφιερωμένες στη δόξα του Θεού, και καθαρισμένες από τους μολυσμούς της αμαρτίας. (6.) Πρέπει να φοβηθούμε ενώπιόν του· όλες οι πράξεις λατρείας πρέπει να εκτελούνται από αρχή φόβου Θεού και με άγιο δέος και ευλάβεια.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στους καθημερινούς μου ρυθμούς ξεχνώ πιο εύκολα να ψάλλω στον Κύριο με χαρούμενο θόρυβο;
2. Τι λεπτή σκλήρυνση καρδιάς μπορεί να με εμποδίζει από το να ακούω πλήρως τη φωνή του Χριστού σήμερα;
3. Πώς θα ενωθώ με όλη τη γη στη διακήρυξη της δόξας του Θεού αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, Δημιουργέ ἡμῶν καὶ Μέγας Βασιλεὺς ὑπὲρ πάντας τοὺς θεούς, κίνησον τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἵνα ψάλλωμεν τὸ νέον Σου ᾆσμα μετὰ ἀληθινῆς χαρᾶς ἐν ὅσῳ ἔτι εἶναι σήμερον. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ νὰ σκληρύνωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν ὡς ἡ γενεὰ τῆς ἐρήμου, καὶ ἕλκυσον τὰ ἔθνη εἰς τὰς αὐλάς Σου διὰ νὰ Σὲ προσκυνήσωσιν ἐν τῇ καλλονῇ τῆς ἁγιότητος. Εἴθε αἱ ζωαὶ ἡμῶν νὰ Σοὶ δίδωσιν τὴν δόξαν τὴν ἀνήκουσαν εἰς τὸ ὄνομά Σου μόνον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →