Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας
Ιερεμίας 37-38 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στους Ιερεμία 37-38 μας φέρνει αντιμέτωπους με την πεισματική καρδιά ενός λαού που αρνήθηκε να υπακούσει στον λόγο του Κυρίου ακόμη και μετά από σοβαρή παιδεία. Μέσα από τις εμπειρίες του προφήτη υπό τον βασιλιά Σεδεκία, ο Καλβίνος περιγράφει πώς η ανυπακοή εξαπλώνεται από τον θρόνο στους δρόμους. Η προσεκτική του ερμηνεία αποκαλύπτει τόσο την υπομονή του Θεού όσο και τη βεβαιότητα της κρίσης όταν οι προειδοποιήσεις αγνοούνται. Καθώς μελετούμε αυτά τα κεφάλαια, ο Καλβίνος μας καθοδηγεί να εξετάσουμε τη δική μας ανταπόκριση στην θεία αλήθεια. Οι γνώσεις του παραμένουν εντυπωσιακά επίκαιρες για τους πιστούς σήμερα που αντιμετωπίζουν παρόμοιους πειρασμούς να σκληρύνουν τις καρδιές τους.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τους Ιερεμία κεφάλαια 37 και 38 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες προειδοποιήσεις που δίνονται μέσω του προφήτη και τις απαντήσεις του βασιλιά. Παρατηρήστε πώς εξελίσσονται τα γεγονότα γύρω από την πολιορκία και τη συμμαχία με την Αίγυπτο. Αφήστε την αφήγηση να τονίσει το κόστος της επίμονης απιστίας. Επιστρέψτε συχνά στο κείμενο καθώς το σχόλιο του Καλβίνου φωτίζει το νόημά του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά θέτοντας το ιστορικό σκηνικό μετά την εξορία του Ιεχονία.
Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη την ιστορία εκείνης της εποχής, ώστε να κατανοήσουμε το νόημα του Προφήτη: οι Ιουδαίοι έκαναν τον Ιεχονία βασιλιά στη θέση του πατέρα του, αλλά τον τρίτο μήνα ήρθε ο στρατός του βασιλιά της Βαβυλώνας. Τότε ο Ιεχονίας παραδόθηκε σε αυτούς με τη θέλησή του. Τώρα ο Προφήτης είχε πει ότι δεν θα υπήρχε νόμιμος διάδοχος του Ιωακίμ· και αυτό εκπληρώθηκε, αν και ο γιος του ανέβηκε στον θρόνο, γιατί μια βασιλεία τριών μηνών ήταν τόσο ασήμαντη που θεωρήθηκε ως τίποτα. Και όταν ο Ναβουχοδονόσορ είδε ότι ο λαός δύσκολα μπορούσε να κρατηθεί σε τάξη χωρίς βασιλιά, έκανε τον Ματθανία βασιλιά, τον οποίο ονόμασε Σεδεκία. Και αυτός αμέσως αποστάτησε προς τους Αιγυπτίους και έκανε συνθήκη μαζί τους, για να αποτινάξει τον ζυγό του βασιλιά της Βαβυλώνας. Γι' αυτό ο Προφήτης λέει ότι αν και ο Σεδεκίας είχε διδαχθεί από το παράδειγμα του Ιωακίμ και του ανιψιού του Ιεχονία, όμως δεν έγινε καλύτερος, δεν κατηγορεί απλώς την αχαριστία του: είναι βέβαιο ότι είχε επιπληχθεί αυστηρά από τον Προφήτη επειδή είχε ενεργήσει άπιστα προς τον βασιλιά Ναβουχοδονόσορ, γιατί όφειλε να κρατήσει πίστη σε αυτόν μέχρι τέλους. Προσποιήθηκε δική του αιτία για να αποστατήσει από αυτόν· δεν είχε προκύψει νέα αιτία· αλλά μόνο για να απαλλαγεί από τον φόρο, και επίσης μήπως οι κακοπροαίρετοι του αντιτείνουν ότι βασίλευε με άδεια, και ότι ήταν δούλος άλλου βασιλιά. Καθώς λοιπόν έβλεπε ότι η βασιλεία του θα εκτίθετο σε πολλές μομφές, εκτός αν αποστατούσε από τον βασιλιά της Βαβυλώνας, έκανε συνθήκη με τους Αιγυπτίους. Αυτό άξιζε επίπληξη: αλλά ο Προφήτης μιλά εδώ γενικά για την πεισματική κακία του, και επίσης για εκείνη ολόκληρου του λαού.Ο Καλβίνος στη συνέχεια περιγράφει την άφιξη του αιγυπτιακού στρατού και το μήνυμα του Σεδεκία.
Ο Ιερεμίας είχε εξηγήσει σύντομα ποια ήταν η κατάσταση της πόλης και της χώρας, ότι αν και είχαν ήδη παιδευθεί αυστηρά από τις μάστιγες του Θεού, παρέμεναν πεισματικοί στην κακία τους. Τώρα προσθέτει ότι στάλθηκαν αγγελιαφόροι σε αυτόν από τον βασιλιά Σεδεκία, όταν προέκυψε κίνδυνος από τους Χαλδαίους· και είναι πιθανό αυτό το μήνυμα να ήρθε στον Ιερεμία όταν η πολιορκία είχε αρθεί, ή αν η πολιορκία συνεχιζόταν ακόμη, ήταν σε μια στιγμή που οι Ιουδαίοι, χωρίς αμφιβολία, κολάκευαν τον εαυτό τους με την ελπίδα να λάβουν κάποια βοήθεια, ενώ όμως έβλεπαν ότι η δύναμη του βασιλιά της Βαβυλώνας ήταν πολύ μεγάλη. Γιατί αν και ήλπιζαν κάποια βοήθεια από τους Αιγυπτίους, ήταν ακόμη μπερδεμένοι, και ο φόβος ανάγκασε τον βασιλιά να στείλει αγγελιαφόρους στον προφήτη Ιερεμία. Αλλά φαίνεται από την απάντηση ότι οι Αιγύπτιοι ήταν ήδη ένοπλοι, και είχαν επίσης βγει για να άρουν την πολιορκία, και να διώξουν τους Χαλδαίους από την Ιουδαία. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο βασιλιάς ήταν, κατά κάποιον τρόπο, επηρμένος από μάταιη εμπιστοσύνη, βλέποντας ότι οι Αιγύπτιοι έρχονταν με ισχυρό στρατό για να τον βοηθήσουν, και όμως ήταν γεμάτος άγχος, όπως πρέπει να είναι πάντα οι ασεβείς: ενώ επιδιώκουν να ενισχύσουν τον εαυτό τους σε κατάσταση ασφάλειας, εξακολουθούν να ταλαντεύονται εδώ και εκεί, γιατί η κρίση του Θεού είναι επάνω τους. Είναι φοβισμένοι, αν και προσπαθούν να αποτινάξουν τον φόβο. Γι' αυτό ο Σεδεκίας, αν και νόμιζε ότι σύντομα θα απαλλασσόταν από κάθε κίνδυνο, όμως δεν μπορούσε να απαλλαγεί εντελώς από το άγχος, και γι' αυτό έστειλε στον Ιερεμία: γιατί οι ασεβείς συνηθίζουν να ζητούν τον Θεό, αλλά όχι ειλικρινά· επιθυμούν να εκπληρώσουν το εξωτερικό καθήκον, αλλά δεν φέρνουν ούτε πίστη ούτε μετάνοια, με τις οποίες μόνο ανοίγεται η πρόσβαση στον Θεό.Σχετικά με τη θεία απάντηση, ο Καλβίνος γράφει:
Τώρα ακολουθεί η απάντηση: ο Ιερεμίας λέει ότι ο λόγος του Ιεχωβά ήρθε σε αυτόν, και ότι έπρεπε να πει στους αγγελιαφόρους του Σεδεκία, ότι οι Χαλδαίοι θα επέστρεφαν σύντομα. Λέει λοιπόν, Ιδού ο στρατός του Φαραώ, που έχει βγει για να σας ελευθερώσει, θα επιστρέψει στη δική του γη· δηλαδή, αναγκασμένος να το κάνει, οι Αιγύπτιοι είτε νικήθηκαν στη μάχη είτε χτυπήθηκαν από φόβο, και επέστρεφαν από μόνοι τους για να ασφαλιστούν στις δικές τους πόλεις. Ο Προφήτης λέει ότι δεν μπορούσε να αναμένεται κανένα όφελος από τους Αιγυπτίους, γιατί οι στρατιώτες του Φαραώ θα επέστρεφαν στη δική τους γη· και στη συνέχεια προσθέτει, και οι Χαλδαίοι θα επιστρέψουν και θα πολεμήσουν εναντίον αυτής της πόλης, μέχρι να την καταλάβουν και να την κάψουν. Αυτή ήταν μια σκληρή απάντηση, και ο Σεδεκίας, χωρίς αμφιβολία, εξοργίστηκε πολύ ακούγοντας το μήνυμα, και επίσης πολύ θυμωμένος με τον Προφήτη, που τόλμησε έτσι να απειλήσει ανοιχτά την πόλη και τον λαό με τελική καταστροφή. Αλλά εδώ ο Προφήτης αγνόησε την υπερηφάνεια του βασιλιά, γιατί ήταν απαραίτητο να υπακούσει στην εντολή του Θεού, γι' αυτό εκτέλεσε τολμηρά το καθήκον του· και, ταυτόχρονα, άγγιξε τον βασιλιά Σεδεκία βαθιά, πες στον βασιλιά που σε έστειλε να με ρωτήσεις, κ.λπ.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος αναλογίζεται την επάρκεια της ακρόασης του λόγου του Θεού μέσω των υπηρετών του.
Πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα τα λόγια, ότι δεν άκουσαν τον λόγο του Ιεχωβά που είχε μιλήσει μέσω του Ιερεμία. Γιατί υπονοεί ότι αν και ο Θεός δεν εμφανίστηκε από τον ουρανό, ήταν αρκετό για να καταδικάσει τους άπιστους, ότι μίλησε μέσω των Προφητών του. Δεν υπήρχε λοιπόν λόγος γιατί οι ασεβείς να κάνουν υπεκφυγές και να λένε ότι δεν ήταν πρόθεσή τους να απορρίψουν τον Θεό και τη διδασκαλία του, αλλά ότι αρνήθηκαν μόνο την υπακοή στους θνητούς, και δεν θα θεωρούσαν τα λόγια των ανθρώπων ως ουράνια λόγια. Αυτή η υπεκφυγή δεν τους ωφέλησε σε τίποτα, γιατί ο Θεός ήθελε να ακούν τους υπηρέτες του. Αν και δεν έδειξε τον εαυτό του από τον ουρανό, ούτε τους απευθύνθηκε με ορατή μορφή, ήταν όμως αρκετό που είχε μαρτυρήσει μια για πάντα, ότι μετά τη δημοσίευση του Νόμου, θα υπήρχαν πάντα Προφήτες μεταξύ του λαού, και είχε διατάξει να τους προσέχουν με σεβασμό. Ούτε οι Ιουδαίοι μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν εκείνη την υπεκφυγή, στην οποία κατέφευγαν συνήθως οι ασεβείς, ότι δεν μπορούσαν να διακρίνουν μεταξύ αληθινών και ψευδών Προφητών· γιατί αν είχαν εξετάσει τη διδασκαλία του Ιερεμία, θα είχαν βρει ότι είχε ορισμένα σημάδια με τα οποία θα μπορούσαν εύκολα να δουν ότι ήταν απολύτως συνεπής με τον Νόμο. Ότι λοιπόν απέρριψαν τον Προφήτη και τη θεία διδασκαλία του, ήταν απόδειξη της πεισματικότητας και της περιφρόνησής τους, αλλά όχι από άγνοια. Ακολουθεί, --
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πού στη ζωή μου έχω απορρίψει σαφείς προειδοποιήσεις από την Αγία Γραφή; Πώς αντιδρά η καρδιά μου όταν ο λόγος του Θεού αντιμετωπίζει τα σχέδιά μου; Ποια βήματα μπορώ να κάνω σήμερα για να καλλιεργήσω ένα πνεύμα ακρόασης και μετάνοιας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Παντοκράτορ, καθώς ο λόγος σου ήλθε στον Σεδεκία αλλά συνάντησε σκληρή καρδιά που εμπιστεύθηκε επίγειες δυνάμεις αντί των υποσχέσεων της διαθήκης σου, συγχώρεσέ μας όταν κι εμείς αποστρεφόμαστε τη φωνή σου. Με το έλεος του Χριστού και τη δύναμη του Πνεύματός σου, δώσε μας μετανοημένες καρδιές πρόθυμες να ακούσουν και να υπακούσουν, ώστε να αναπαυθούμε μόνο στην κυρίαρχη πιστότητά σου. Ενδυνάμωσέ μας να περπατάμε με υπακοή ακόμη κι όταν ο δρόμος είναι δαπανηρός, προς δόξαν σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →