← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ

Ιώβ 19-20 — με τον Σιμεών

Ιώβ 19-20Charles Simeon — Horae Homileticae20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στις σελίδες των Ωρών Ομιλητικών του Καρόλου Σιμεών καλούμαστε να παραμείνουμε στις λέξεις του Ιώβ καθώς αναδύονται από τις στάχτες της θλίψης. Οι ομιλητικές εργασίες του Σιμεών ανοίγουν για εμάς έναν δρόμο προς την αρχαία ομολογία ενός ζωντανού Λυτρωτή, καθοδηγώντας την Εκκλησία να ακούσει ξανά τη φωνή της ελπίδας που έχει στηρίξει τους αγίους σε κάθε εποχή. Με ευλαβική φροντίδα αποσπά τον νου από την παρούσα δοκιμασία προς τις αιώνιες βεβαιότητες που εξασφαλίζονται εν Χριστώ, δείχνοντας πώς το Πνεύμα πάντοτε μαρτύρησε την ίδια ένδοξη αλήθεια.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας δώσουμε τώρα προσεκτική ακοή στο ίδιο το ιερό κείμενο. Στα κεφάλαια δεκαεννέα και είκοσι του Ιώβ η φωνή της πάσχουσας πίστης και η προειδοποίηση της θείας κρίσης τίθενται ενώπιόν μας. Αναγνώστε αργά, επιτρέποντας στις λέξεις να εγκατασταθούν στην καρδιά, ώστε το Άγιο Πνεύμα να προετοιμάσει την ψυχή για την διδασκαλία που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σιμεών πρώτα στρέφει την προσοχή στην διακήρυξη του Ιώβ για τον Χριστό που επιστρέφει ως Κριτής: Βλέπει τον Χριστό να λυτρώνει την ψυχή του από τον θάνατο και την κόλαση· λυτρώνει αυτόν με τίμημα όχι μικρότερο από το ίδιο του το αίμα· ή, για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια ενός Αποστόλου, βλέπει «τον Θεό να αγοράζει την Εκκλησία με το ίδιο του το αίμα [Σημείωση: Πράξεις 20:28 .]». Ούτε τον βλέπει μόνο ως ενσαρκωμένο, ή ως αποθνήσκοντα για την λύτρωση του ανθρώπου, αλλά ως ερχόμενο πάλι να κρίνει τον κόσμο— [Τα λόγια που χρησιμοποιεί ο Ιώβ θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στην ενσάρκωση και την ανάσταση του Χριστού· αλλά φαίνεται μάλλον να δηλώνουν την εμφάνισή του την τελευταία ημέρα για να κρίνει τον κόσμο. Αυτό το αξίωμα «ανατίθεται στον Χριστό επειδή είναι ο Υιός του ανθρώπου»· και όταν το εκτελέσει, «θα έλθει από τον ουρανό με τον ίδιο τρόπο που ανέβη στον ουρανό»· δεν θα φαίνεται πλέον σε κατάσταση αδυναμίας και ταπείνωσης, αλλά «με όλη την δόξα του Πατρός του και των αγίων αγγέλων»· εντούτοις θα εμφανιστεί τότε «ως αμνός που έχει σφαγιαστεί»· και θα καλέσει όλους εκείνους που τον εξέτρωσαν στο δικαστήριό του. Έπειτα ξεδιπλώνει την βεβαιωμένη ελπίδα του πιστού για σωματική ανάσταση και αιώνια θέα του Λυτρωτή: ] Αλλά αυτό που δίνει ανέκφραστη αξιοπρέπεια σε αυτήν την ομολογία είναι η πλήρης βεβαιότητα που εκφράζει για την ανάστασή του από τον τάφο εκείνη την ημέρα ώστε να δει και να απολαύσει τον Χριστό— [Δεν φαίνεται να είχε καμία ελπίδα αποκατάστασης σε πρόσκαιρη ευημερία· αλλά ομιλεί με τον πλέον βέβαιο τρόπο για την ανάστασή του σε αιώνια ευτυχία. Η καταστροφή του θνητού του σώματος από σκώληκες δεν ήταν στα μάτια του κανένα εμπόδιο για την ανακαίνισή του την τελευταία ημέρα. Γνώριζε ότι αυτό που σπάρθηκε σε φθορά, αδυναμία και ατιμία θα αναστηθεί σε αφθαρσία, δύναμη και δόξα· ότι το ταπεινό του σώμα θα μεταμορφωθεί όμοιο με το ένδοξο σώμα του Χριστού [Σημείωση: Α' Κορινθίους 15:42-43 . Φιλιππησίους 3:21 .]· και ότι όταν η επίγεια σκηνή του διαλυθεί, έχει οίκο αχειροποίητο, αιώνιο στους ουρανούς [Σημείωση: Β' Κορινθίους 5:1 .]. Από αυτήν την ομολογία ο Σιμεών αντλεί το πρώτο μάθημα ότι η πλήρης βεβαιότητα ελπίδας είναι εφικτή σε αυτήν την ζωή: Μια πλήρης βεβαιότητα ελπίδας είναι εφικτή σε αυτόν τον κόσμο— [Η βεβαιότητα του Ιώβ φαίνεται να ήταν αξιοσημείωτα ισχυρή: όχι μόνο αποκαλεί τον Ιησού Λυτρωτή του, αλλά διακηρύττει την βέβαιη προσδοκία του να κατοικήσει μαζί του για πάντα· ομιλεί για αυτό όχι ως κάτι που υπέθεσε ή ήλπιζε, αλλά ως κάτι που «γνώριζε» με βεβαιότητα. Ούτε ήταν αυτό προνόμιο ιδιαίτερο του Ιώβ. Δεν είχε και ο Παύλος την ίδια ευχάριστη πεποίθηση όταν είπε, «Γνωρίζω σε ποιον έχω πιστέψει, και είμαι πεπεισμένος ότι είναι ικανός να φυλάξει αυτό που του έχω εμπιστευθεί μέχρι εκείνη την ημέρα [Σημείωση: Β' Τιμόθεον 1:12 .]»; και πάλι, όταν ομολόγησε ότι «από τώρα και πέρα είναι αποθηκευμένο για εμένα στεφάνι δικαιοσύνης, το οποίο ο Κύριος ο δίκαιος Κριτής θα μου δώσει [Σημείωση: Β' Τιμόθεον 4:8 .]»; Και δεν μας πρόσταξε ο ίδιος Απόστολος να δείξουμε την ίδια επιμέλεια για την πλήρη βεβαιότητα ελπίδας μέχρι τέλους [Σημείωση: Εβραίους 6:11 .];
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Σιμεών τονίζει την αναγκαιότητα σαφούς γνώσης του Χριστού ως της μόνης στέρεας βάσης εκείνης της βεβαιότητας: Ας εδραιωθεί αυτό σταθερά στους νόες μας, ότι πρέπει να καταφύγουμε στον Χριστό για λύτρωση, πριν μπορέσουμε να τον γνωρίσουμε ως Λυτρωτή μας· πρέπει να ενωθούμε μαζί του δια πίστεως, πριν μπορέσουμε να τον διεκδικήσουμε ως πλησιέστερο συγγενή μας· πρέπει να δούμε την δόξα του τώρα όπως εκτίθεται στον καθρέφτη του Ευαγγελίου, αν θέλουμε να την δούμε με χαρά την μεγάλη ημέρα της εμφανίσεώς του. Ας ζητήσουμε λοιπόν να γνωρίσουμε τον Χριστό όπως αποκαλύπτεται στον λόγο· ας «ερευνήσουμε τις Γραφές, που μαρτυρούν γι' αυτόν», και ας προσευχηθούμε για τις φωτιστικές επιδράσεις εκείνου του Πνεύματος, του οποίου το έργο είναι «να δοξάσει τον Χριστό, λαμβάνοντας από τα πράγματα που είναι δικά του και δείχνοντάς τα σε εμάς». Ας ντραπούμε που ο Ιώβ, που έζησε πριν υπάρξει οποιαδήποτε γραπτή καταγραφή του Χριστού στον κόσμο, γνώριζε περισσότερα για τον Χριστό από εμάς, που ζούμε στην μεσημβρινή λάμψη του ευαγγελικού φωτός. Και, ό,τι κι αν έχουμε επιτύχει, ας ζητούμε καθημερινά να «αυξανόμαστε στην χάρη και στην γνώση του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού».] 3. Καταλήγει δείχνοντας πώς μια τέτοια βεβαιότητα στηρίζει την ψυχή σε κάθε θλίψη: Δεν υπάρχει κατάσταση, όσο θλιβερή κι αν είναι, στην οποία μια βεβαιότητα θεμελιωμένη στην γνώση του Χριστού δεν θα μας στηρίξει και δεν θα μας παρηγορήσει— [Αξίζει να παρατηρηθεί ότι από την στιγμή που ο Ιώβ πρόφερε αυτά τα λόγια κατέστη ικανός να καταστείλει, σε σημαντικό βαθμό, τις πικρές γογγυσμούς και παραπονά του. Και ποια μεγαλύτερη στήριξη μπορεί να χρειαστεί οποιοσδήποτε άνθρωπος από το να γνωρίζει ότι έχει τον Χριστό ως λυτρωτικό Θεό του, και ότι μετά από λίγες ακόμη συγκρούσεις θα τον απολαύσει για πάντα [Σημείωση: Α' Θεσσαλονικείς 4:17-18 .]; Πράγματι δεν περιμένουμε ότι ένα πρόσωπο θα είναι πάντοτε τόσο υψωμένο από αυτές τις σκέψεις ώστε να υψώνεται πάνω από κάθε αίσθηση των θλίψεών του. Αλλά μερικές φορές ακόμη και αυτό μπορεί να απολαυθεί· και πάντοτε μπορούμε να ελπίζουμε να «κατέχουμε τις ψυχές μας εν υπομονή, μέχρις ότου η υπομονή ολοκληρώσει το τέλειο έργο της, και γίνουμε τέλειοι και ολόκληροι, μη στερούμενοι τίποτε».
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς διαμορφώνει η ομολογία ενός ζωντανού Λυτρωτή την δική σας ελπίδα όταν οι επίγειες παρηγοριές αποτυγχάνουν; Με ποιους τρόπους μπορεί να ζητηθεί εκ νέου μια σαφέστερη γνώση του Χριστού αυτήν την ημέρα; Πού έχει ήδη φέρει η βεβαιότητα της τελικής αναστάσεως υπομονή μέσα στην παρούσα δοκιμασία;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, Λυτρωτή μας ζωντανέ, χάρισε μας χάρη να αναπαυθούμε στην ίδια ομολογία που στήριξε τον δούλο σου Ιώβ. Ενίσχυσε την ελπίδα μας στην επιστροφή σου και στην ανάσταση του σώματος, ώστε να μην κινηθούμε από τις επικρίσεις των ανθρώπων ούτε από το βάρος της θλίψης. Φώτισε τους νόες μας με την γνώση του προσώπου και των αξιωμάτων σου, και σφράγισε στις καρδιές μας την πλήρη βεβαιότητα της πίστεως. Ας μαρτυρήσει το ίδιο Πνεύμα που μίλησε δια των αρχαίων αγίων μαζί με τα πνεύματά μας ότι είμαστε δικοί σου, τώρα και την ημέρα της εμφανίσεώς σου· δια του ιδίου Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.

Charles Simeon — Horae Homileticae · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →