← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας

Ησαΐας 59-60 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ησαΐας 59-60Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου για τους Ησαΐας 59-60 προσφέρει μια διεισδυτική εξέταση της ανθρώπινης αμαρτίας και της θείας δικαιοσύνης. Σε αυτά τα κεφάλαια ο προφήτης αντιμετωπίζει έναν λαό που κατηγορεί τον Θεό για τα προβλήματά του ενώ αρνείται να αναγνωρίσει τη δική του ενοχή. Ο Καλβίνος υπομονετικά διαλύει κάθε δικαιολογία, δείχνοντας ότι το χέρι του Κυρίου δεν είναι ποτέ βραχυμένο και ότι ο χωρισμός από την εύνοιά του προκύπτει αποκλειστικά από τις ανομίες μας. Η ερμηνεία του μας καλεί σε ειλικρινή αυτοεξέταση και ανανεωμένη εμπιστοσύνη στον Θεό που τηρεί τη διαθήκη. Καθώς ακούμε τη φωνή του Καλβίνου σήμερα, ας ανοίξει το Πνεύμα τις καρδιές μας για να δεχθούμε τόσο την επίπληξη όσο και την παρηγοριά της Γραφής.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 59 και 60 του Ησαΐα. Προσέξτε πώς ο προφήτης μεταβαίνει από την ομολογία των πολλαπλών παραπτωμάτων στην υπόσχεση του λυτρωτικού βραχίονα του Θεού και στη δόξα που θα ανατείλει στη Σιών. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφείτε στην ερμηνεία του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά απαντώντας στις αντιρρήσεις των υποκριτών που κατηγορούν τον Θεό για αδυναμία ή υπερβολική αυστηρότητα. 1. Ιδού, το χέρι του Ιεχωβά δεν είναι βραχυμένο. Αυτός ο λόγος μοιάζει πολύ με τον προηγούμενο· διότι, αφού αφαίρεσε τη μάσκα από τους υποκριτές, που μάταια καυχώνταν για τον εαυτό τους, και αφού έδειξε ότι η τιμωρία που επιβλήθηκε σε αυτούς ήταν δίκαιη, απαντά τώρα σε άλλες αντιρρήσεις. Οι υποκριτές συνηθίζουν να κατηγορούν τον Θεό είτε για αδυναμία είτε για υπερβολική αυστηρότητα. Δείχνει, λοιπόν, ότι δεν του λείπει ούτε η δύναμη ούτε η θέληση να σώσει τον λαό του, αλλά ότι εμποδίζεται από την κακία τους να ασκήσει την καλοσύνη του προς αυτούς· και επομένως ότι αδικούν κατηγορώντας τον Θεό και εκστομίζοντας αυτές τις συκοφαντίες εναντίον του, ενώ αντίθετα θα έπρεπε να κατηγορούν τον εαυτό τους. Ο Καλβίνος προχωρεί δείχνοντας ότι μόνο οι ανομίες δημιουργούν τον χωρισμό μεταξύ του Θεού και του λαού του. 2. Αλλά οι ανομίες σας έκαναν χωρισμό. Το σύνολο αυτού που λέγεται είναι ότι δεν μπορούν να πουν ότι ο Θεός άλλαξε, σαν να παρέκκλινε από τη φυσική του διάθεση, αλλά ότι όλη η ευθύνη βρίσκεται στον εαυτό τους· διότι με τις δικές τους αμαρτίες, κατά κάποιον τρόπο, εμποδίζουν την καλοσύνη του και αρνούνται να δεχθούν τη βοήθειά του. Εξ αυτού συμπεραίνουμε ότι μόνο οι αμαρτίες μας μας στερούν τη χάρη του Θεού και προκαλούν χωρισμό μεταξύ μας και αυτού· διότι ό,τι μαρτυρεί ο Προφήτης για τους ανθρώπους της εποχής του ισχύει για όλες τις εποχές· αφού υπερασπίζεται την υπόθεση του Θεού, ενάντια στις συκοφαντίες των πονηρών ανθρώπων. Έτσι ο Θεός είναι πάντα ίδιος με τον εαυτό του, και δεν κουράζεται να κάνει το καλό· και η δύναμή του δεν μειώνεται, αλλά εμείς εμποδίζουμε την είσοδο της χάρης του. Ο Καλβίνος στη συνέχεια προβάλλει τις συγκεκριμένες πράξεις του λαού, αφαιρώντας κάθε δικαιολογία για τη συμπεριφορά τους. 3. Διότι τα χέρια σας. Τώρα προβάλλει τις πράξεις τους, ώστε να μην κάνουν υπεκφυγές ή να αμφισβητούν ποια είναι εκείνα τα αμαρτήματα που «προκάλεσαν τον χωρισμό». Αφαιρεί λοιπόν από αυτούς κάθε δικαιολογία, προβάλλοντας συγκεκριμένα παραδείγματα, σαν η επαίσχυντη ζωή τους να εκτίθετο σε ανοιχτή σκηνή. Τώρα μιλάει στο δεύτερο πρόσωπο, διότι, σαν συνήγορος, επιχειρηματολογεί και υπερασπίζεται την υπόθεση του Θεού, και επομένως μιλάει για τον εαυτό του ως μη ανήκοντα στην τάξη των πονηρών, με τους οποίους δεν ήθελε να ταξινομηθεί, αν και δεν ήταν εντελώς απαλλαγμένος από αμαρτία, αλλά φοβόταν και υπηρετούσε τον Θεό, και απολάμβανε ελευθερία συνειδήσεως. Κανείς δεν θα μπορούσε να είναι ελεύθερος να καταδικάζει άλλους, αν ήταν εμπλεγμένος στην ενοχή των ίδιων κακιών· και κανείς δεν θα μπορούσε να είναι κατάλληλος για να υπερασπιστεί την υπόθεση του Θεού, αν στερούσε τον εαυτό του από το δικαίωμά του ζώντας πονηρά. Πρέπει να είμαστε ανόμοιοι με εκείνους τους οποίους ελέγχουμε, αν δεν θέλουμε να εκθέσουμε τη διδασκαλία μας σε γελοιοποίηση και να θεωρηθούμε αυθάδεις· και, από την άλλη πλευρά, όταν υπηρετούμε τον Θεό με καθαρή συνείδηση, η διδασκαλία μας αποκτά βάρος και αυθεντία, και κρατά ακόμη και τους αντιπάλους πιο πλήρως καταδικασμένους.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος αναστοχάζεται την ευρύτερη εφαρμογή αυτού του χωρίου σε όλη την ανθρωπότητα μέσω της παράθεσης του Παύλου στους Ρωμαίους. Εδώ προκύπτει μια δυσκολία· διότι ο Παύλος (Ρωμαίους 3:17) παραθέτει αυτό το χωρίο για να καταδικάσει όλη την ανθρωπότητα ως αμαρτωλή και διεφθαρμένη, και ως μη έχουσα τίποτε καλό· ενώ ο Προφήτης φαίνεται να το εφαρμόζει ιδιαίτερα στους ανθρώπους της δικής του εποχής. Αλλά η απάντηση είναι εύκολη· διότι, ενώ απευθύνεται ρητά στους Ιουδαίους, που νόμιζαν ότι ήταν αγιότεροι από τους άλλους ανθρώπους, οι εθνικοί πρέπει επίσης να συμπεριληφθούν μαζί τους. Αν αντιταχθεί ότι οι εθνικοί, ενώ ζουν ενάρετα, «είναι νόμος για τον εαυτό τους» (Ρωμαίους 2:14) και ότι «η ακροβυστία λογίζεται ως περιτομή» (Ρωμαίους 2:26), απαντώ ότι ο Προφήτης παρουσιάζει τον Θεό να παραπονιέται για όλους όσους δεν ανανεώθηκαν από το Πνεύμα του Θεού. Με αυτόν τον τρόπο κανείς δεν μπορεί να εξαιρεθεί, αν θεωρηθεί στη δική του φύση· αλλά ο Προφήτης μιλάει για τον εαυτό του ως μη ανήκοντα στον αριθμό τους, διότι είχε αναγεννηθεί και καθοδηγούνταν από το Πνεύμα του Θεού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού έχω πειραχθεί να κατηγορήσω τον Θεό για δυσκολίες που στην πραγματικότητα πηγάζουν από τη δική μου αμαρτία; Πώς η έμφαση του Καλβίνου στην προσωπική ευθύνη αμφισβητεί τις συνήθεις εξηγήσεις μου για την πνευματική ξηρότητα; Σε ποια περιοχή της ζωής μου καλούμαι να σταματήσω να δικαιολογώ τον εαυτό μου και αντίθετα να ομολογήσω τις ανομίες μου ενώπιον του Κυρίου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ βλέπων τὰς ἀνομίας ἡμῶν καὶ τὸν χωρισμὸν ὃν ἐποίησαν, ἀλλὰ ἐνεργῶν ἐν τῇ δυνάμει τοῦ ἰδίου Σου βραχίονος ἵνα φέρῃς σωτηρίαν κατὰ τὴν διαθήκην Σου, συγχώρησον τὰς παραβάσεις ἡμῶν καὶ δώρησαι μετανοοῦσας καρδίας αἱ στρέφονται ὁλοψύχως πρὸς Σέ. Ὕψωσον τὸ λάβαρόν Σου διὰ τοῦ Πνεύματός Σου κατὰ παντὸς ἐχθροῦ, καὶ ποίησον τὸν λόγον Σου νὰ μένῃ ἐν τοῖς στόμασιν ἡμῶν καὶ ἐν τοῖς στόμασιν τῶν τέκνων ἡμῶν εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα περιπατῶμεν ἐν τῷ φωτὶ τῆς δόξης Σου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →