← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 12 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ρωμαίους 12Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στην προς Ρωμαίους 12 προσφέρει έναν σαφή και πρακτικό οδηγό για την έμπρακτη ζωή του ευαγγελίου. Αφού θεμελιώσει τις μεγάλες διδασκαλίες της χάριτος, ο Χένρι δείχνει πώς αυτές οι αλήθειες οφείλουν να διαμορφώνουν την καθημερινή συμπεριφορά. Οι παρατηρήσεις του προχωρούν σταθερά από την πρόσκληση στην πλήρη αφιέρωση, μέσω της άσκησης των χαρισμάτων και της άσκησης της γνήσιας αγάπης. Κάθε προτροπή ριζώνει στα ήδη ληφθέντα ελέη, ώστε το καθήκον να πηγάζει φυσικά από το προνόμιο. Το σημερινό μάθημα αντλεί από την πραγματεία του Χένρι για την παράδοση του πιστού στον Θεό και την νηφάλια, πνευματοφόρα διακονία που ακολουθεί. Ο στόχος δεν είναι απλή πληροφόρηση αλλά ένας ανανεωμένος νους έτοιμος να δοκιμάζει τι είναι καλό, ευάρεστο και τέλειο.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε τώρα χρόνο για να διαβάσετε ολόκληρο το δωδέκατο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους. Ακούστε την ήπια αλλά επείγουσα έκκληση που ανοίγει το κεφάλαιο και παρατηρήστε πώς κάθε πρακτική εντολή στηρίζεται στα ήδη διακηρυγμένα ελέη του Θεού. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν ήσυχα στην καρδιά σας πριν στραφείτε στην έκθεση του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει το πρακτικό τμήμα τονίζοντας την ανάγκη προσωπικής παράδοσης. 1. Πρόκειται για την παράδοση του εαυτού μας στον Θεό, και έτσι για τη θέση καλού θεμελίου. Πρέπει πρώτα να δώσουμε τον εαυτό μας στον Κύριο, Β' Κορ. η' 5. Αυτό εδώ προβάλλεται ως η πηγή κάθε καθήκοντος και υπακοής, εδ. 1, 2. Ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα και ψυχή, Γεν. β' 7· Εκκλ. ιβ' 7. Στη συνέχεια αναπτύσσει την προσφορά του σώματος ως ζωντανής θυσίας. [1.] Το καθήκον που προβάλλεται—να προσφέρουμε τα σώματά μας ζωντανή θυσία, με αναφορά στις θυσίες υπό τον νόμο, οι οποίες προσφέρονταν ή τοποθετούνταν ενώπιον του Θεού στο θυσιαστήριο, έτοιμες να προσφερθούν σε αυτόν. Τα σώματά σας—όλος ο εαυτός σας· έτσι εκφράζεται επειδή υπό τον νόμο τα σώματα των ζώων προσφέρονταν σε θυσία, Α' Κορ. στ' 20. Τα σώματα και τα πνεύματά μας εννοούνται. Η προσφορά θυσιαζόταν από τον ιερέα, αλλά προσφερόταν από τον προσφέροντα, ο οποίος μεταβίβαζε στον Θεό όλο το δικαίωμα, τον τίτλο και το ενδιαφέρον του σε αυτήν, τοποθετώντας το χέρι του στην κεφαλή της. Η θυσία εδώ λαμβάνεται για οτιδήποτε είναι με διορισμό του ίδιου του Θεού αφιερωμένο στον εαυτό του· βλ. Α' Πέτρ. β' 5. Είμαστε ναός, ιερέας και θυσία, όπως ήταν ο Χριστός στην ιδιαίτερη θυσιαστική του πράξη. Υπήρχαν θυσίες εξιλέωσης και θυσίες ευχαριστίας. Ο Χριστός, που προσφέρθηκε μία φορά για να φέρει τις αμαρτίες πολλών, είναι η μόνη θυσία εξιλέωσης· αλλά τα πρόσωπα και οι πράξεις μας, προσφερόμενες στον Θεό μέσω του Χριστού του ιερέα μας, είναι ως θυσίες ευχαριστίας προς τιμήν του Θεού. Η προσφορά τους δηλώνει μια εκούσια πράξη, γινόμενη δυνάμει της απόλυτης δεσποτικής εξουσίας που έχει η θέληση επί του σώματος και όλων των μελών του. Πρέπει να είναι προσφορά εκουσίας. Τα σώματά σας· όχι τα ζώα σας. Εκείνες οι νομικές προσφορές, όπως είχαν τη δύναμή τους από τον Χριστό, έτσι είχαν και το τέλος τους στον Χριστό. Η προσφορά του σώματος στον Θεό συνεπάγεται όχι μόνο την αποφυγή των αμαρτιών που διαπράττονται με ή κατά του σώματος, αλλά και τη χρήση του σώματος ως υπηρέτη της ψυχής στη διακονία του Θεού. Είναι το να δοξάζουμε τον Θεό με τα σώματά μας (Α' Κορ. στ' 20), να εμπλέκουμε τα σώματά μας στα καθήκοντα της άμεσης λατρείας, και σε επιμελή προσοχή στις ιδιαίτερες κλήσεις μας, και να είμαστε πρόθυμοι να υποφέρουμε για τον Θεό με τα σώματά μας, όταν καλούμαστε σε αυτό. Είναι το να παραδίδουμε τα μέλη των σωμάτων μας ως όργανα δικαιοσύνης, κεφ. στ' 13. Αν και η σωματική άσκηση μόνη ωφελεί λίγο, εντούτοις στη θέση της είναι απόδειξη και προϊόν της αφιέρωσης των ψυχών μας στον Θεό. Πρώτον, Προσφέρετέ τα ζωντανή θυσία· όχι σκοτωμένη, όπως οι θυσίες υπό τον νόμο. Ένας χριστιανός καθιστά το σώμα του θυσία στον Θεό, μολονότι δεν το δίνει για να καεί. Ένα σώμα ειλικρινά αφιερωμένο στον Θεό είναι ζωντανή θυσία. Ζωντανή θυσία, κατά τρόπο αναφοράς—εκείνο που ήταν νεκρό από μόνο του δεν έπρεπε να τρώγεται, πολύ λιγότερο να θυσιάζεται, Δευτ. ιδ' 21· και κατά τρόπο αντίθεσης—«Η θυσία έπρεπε να σφαγιαστεί, αλλά εσείς μπορείτε να θυσιαστείτε και όμως να ζείτε»—μια αναίμακτη θυσία. Οι βάρβαροι εθνικοί θυσίαζαν τα παιδιά τους στους ειδωλολατρικούς θεούς τους, όχι ζωντανές αλλά σφαγιασμένες θυσίες· αλλά ο Θεός θέλει έλεος, και όχι τέτοια θυσία, μολονότι η ζωή είναι οφειλόμενη σε αυτόν. Ζωντανή θυσία, δηλαδή εμπνευσμένη με την πνευματική ζωή της ψυχής. Είναι ο Χριστός που ζει στην ψυχή διά της πίστεως που καθιστά το σώμα ζωντανή θυσία, Γαλ. β' 20. Η αγία αγάπη ανάβει τις θυσίες, δίνει ζωή στα καθήκοντα· βλ. κεφ. στ' 13. Ζωντανοί, δηλαδή στον Θεό, εδ. 11. Δεύτερον, Πρέπει να είναι άγιοι. Υπάρχει σχετική αγιότητα σε κάθε θυσία, ως αφιερωμένη στον Θεό. Αλλά, πέραν αυτής, πρέπει να υπάρχει εκείνη η πραγματική αγιότητα που συνίσταται σε ολόκληρη ορθότητα καρδιάς και ζωής, με την οποία συμμορφωνόμαστε και στα δύο προς τη φύση και το θέλημα του Θεού· ακόμη και τα σώματά μας δεν πρέπει να γίνονται όργανα αμαρτίας και ακαθαρσίας, αλλά να αφιερώνονται στον Θεό, και να τίθενται σε άγιες χρήσεις, όπως τα σκεύη της σκηνής ήταν άγια, αφιερωμένα στη διακονία του Θεού. Είναι η ψυχή που είναι το κυρίως υποκείμενο της αγιότητας· αλλά μια αγιασμένη ψυχή μεταδίδει αγιότητα στο σώμα που ενεργοποιεί και εμψυχώνει. Εκείνο είναι άγιο που είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού· όταν οι σωματικές πράξεις δεν είναι, το σώμα είναι άγιο. Είναι ναοί του Αγίου Πνεύματος, Α' Κορ. στ' 19. Κατέχετε το σώμα εν αγιασμώ, Α' Θεσ. δ' 4, 5. Ο Χένρι περιγράφει στη συνέχεια την ένθερμη, γεμάτη ελπίδα διακονία που ακολουθεί την αφιέρωση. 2. Όταν αυτό γίνει, να τον υπηρετούμε με κάθε είδος ευαγγελικής υπακοής. Μερικές νύξεις αυτού έχουμε εδώ (εδ. 11, 12), Υπηρετούντες τον Κύριο. Γιατί προσφέρουμε τον εαυτό μας σε αυτόν, παρά για να τον υπηρετούμε; Πράξ. κζ' 23, Ου εγώ είμι· και τότε ακολουθεί, ω και λατρεύω. Το να είναι κανείς θρησκευόμενος είναι να υπηρετεί τον Θεό. Πώς; (1.) Πρέπει να το κάνουμε υπόθεση, και να μην είμαστε οκνηροί σε αυτή την υπόθεση. Μη οκνηροί εις την σπουδήν. Υπάρχει η υπόθεση του κόσμου, εκείνη της ιδιαίτερης κλήσεώς μας, στην οποία δεν πρέπει να είμαστε οκνηροί, Α' Θεσ. δ' 11. Αλλά αυτό φαίνεται να εννοείται για την υπόθεση της υπηρεσίας του Κυρίου, την υπόθεση του Πατρός μας, Λουκ. β' 49. Εκείνοι που θα αποδείξουν ότι είναι αληθινοί χριστιανοί πρέπει να κάνουν τη θρησκεία υπόθεσή τους—να την εκλέξουν, και να τη μάθουν, και να δοθούν σε αυτήν· πρέπει να την αγαπούν, και να απασχολούνται σε αυτήν, και να εμμένουν σε αυτήν, ως τη μεγάλη και κύρια υπόθεσή τους. Και, αφού την κάναμε υπόθεσή μας, δεν πρέπει να είμαστε οκνηροί σε αυτήν· να μην επιθυμούμε την ίδια μας την άνεση, και να τη συμβουλευόμαστε, όταν έρχεται σε ανταγωνισμό με το καθήκον μας. Δεν πρέπει να προχωρούμε αργά στη θρησκεία. Οι οκνηροί δούλοι θα λογιστούν μαζί μας πονηροί δούλοι. (2.) Πρέπει να είμαστε ζέοντες τω πνεύματι, υπηρετούντες τον Κύριο. Ο Θεός πρέπει να υπηρετείται με το πνεύμα (κεφ. α' 9· Ιωάν. δ' 24), υπό τις επιρροές του Αγίου Πνεύματος. Οτιδήποτε κάνουμε στη θρησκεία είναι ευάρεστο στον Θεό όχι περισσότερο από όσο γίνεται με τα πνεύματά μας που εργάζονται υπό του Πνεύματος του Θεού. Και πρέπει να υπάρχει ζέση στο πνεύμα—άγιος ζήλος, και θέρμη, και ένταση στοργής σε όλα όσα κάνουμε, ως εκείνοι που αγαπούν τον Θεό όχι μόνο με την καρδιά και την ψυχή, αλλά με όλη την καρδιά μας, και με όλη την ψυχή μας. Αυτή είναι η άγια φωτιά που ανάβει τη θυσία, και την ανεβάζει στον ουρανό, προσφορά ευωδίας ευάρεστης.—Υπηρετούντες τον Κύριο. Τω καιρώ δουλεύοντες (έτσι μερικά αντίγραφα το διαβάζουν), υπηρετούντες τον καιρό, δηλαδή αξιοποιώντας τις ευκαιρίες σας και κάνοντας το καλύτερο από αυτές, συμμορφούμενοι με τις παρούσες εποχές της χάριτος. (3.) Χαίροντες εν τη ελπίδι. Ο Θεός λατρεύεται και τιμάται από την ελπίδα και την εμπιστοσύνη μας σε αυτόν, ιδιαίτερα όταν χαιρόμαστε σε αυτή την ελπίδα, παίρνουμε ευαρέσκεια σε αυτή την πεποίθηση, που μαρτυρεί μεγάλη βεβαιότητα της πραγματικότητας και μεγάλη εκτίμηση της εξοχότητας του αγαθού που ελπίζεται. (4.) Υπομένοντες εν τη θλίψει. Έτσι επίσης ο Θεός υπηρετείται, όχι μόνο εργαζόμενοι για αυτόν όταν μας καλεί να εργαστούμε, αλλά καθιστώντας ήσυχα όταν μας καλεί να υποφέρουμε. Η υπομονή για χάρη του Θεού, και με βλέμμα στο θέλημα και τη δόξα του, είναι αληθινή ευσέβεια. Παρατηρήστε, Εκείνοι που χαίρονται εν τη ελπίδι είναι πιθανό να είναι υπομένοντες εν τη θλίψει. Είναι μια πιστεύουσα προοπτική της χαράς που τίθεται ενώπιόν μας που στηρίζει το πνεύμα υπό κάθε εξωτερική πίεση. (5.) Προσκαρτερούντες τη προσευχή. Η προσευχή είναι φίλη της ελπίδας και της υπομονής, και σε αυτή υπηρετούμε τον Κύριο. Προσκαρτερούντες. Σημαίνει τόσο ζέση όσο και επιμονή στην προσευχή. Δεν πρέπει να είμαστε ψυχροί στο καθήκον, ούτε σύντομα κουρασμένοι από αυτό, Λουκ. ιη' 1· Α' Θεσ. ε' 17· Εφ. στ' 18· Κολ. δ' 2. Αυτό είναι το καθήκον μας που αφορά αμέσως τον Θεό.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι κλείνει την πραγματεία πιέζοντας την ανάγκη για νηφάλια αυτοαξιολόγηση. 1. Μια νηφάλια γνώμη για τον εαυτό μας, εδ. 3. Εισάγεται με επίσημο πρόλογο: Λέγω, διά της χάριτος της δοθείσης εις εμέ· η χάρις της σοφίας, διά της οποίας κατανόησε την αναγκαιότητα και την εξοχότητα αυτού του καθήκοντος· η χάρις της αποστολής, διά της οποίας είχε εξουσία να το πιέσει και να το επιτάξει. «Το λέγω εγώ, που είμαι εξουσιοδοτημένος να το πω, εν ονόματι του Θεού. Το λέγω εγώ, και δεν είναι για σας να το αντικρούσετε.» Λέγεται σε καθέναν από εμάς, έναν όπως και στον άλλον. Η υπερηφάνεια είναι αμαρτία που γεννιέται στο κόκαλο όλων μας, και έχουμε επομένως ο καθένας μας ανάγκη να προειδοποιηθούμε και να οπλιστούμε εναντίον της.—Μη υπερφρονείν παρ' ο δει φρονείν. Πρέπει να προσέχουμε να μην έχουμε υπερβολικά μεγάλη γνώμη για τον εαυτό μας, ή να βάζουμε υπερβολικά υψηλή αξία στις δικές μας κρίσεις, ικανότητες, πρόσωπα, επιδόσεις. Δεν πρέπει να είμαστε αυτάρεσκοι, ούτε να εκτιμούμε υπερβολικά τη δική μας σοφία και άλλα προσόντα, ούτε να νομίζουμε ότι είμαστε κάτι, Γαλ. στ' 3. Υπάρχει υψηλή σκέψη για τον εαυτό μας που μπορούμε και πρέπει να έχουμε για να νομίζουμε τον εαυτό μας υπερβολικά καλό για να είναι δούλος της αμαρτίας και δούλος αυτού του κόσμου. Αλλά, από την άλλη πλευρά, πρέπει να φρονούμεν σωφρόνως, δηλαδή πρέπει να έχουμε χαμηλή και ταπεινή γνώμη για τον εαυτό μας και τις δικές μας ικανότητες, τα χαρίσματα και τις χάριτές μας, σύμφωνα με ό,τι λάβαμε από τον Θεό, και όχι διαφορετικά. Δεν πρέπει να είμαστε βέβαιοι και θερμοί σε ζητήματα αμφισβητούμενης συζήτησης· να μην επεκτεινόμαστε πέρα από τη γραμμή μας· να μην κρίνουμε και κατακρίνουμε εκείνους που διαφέρουν από εμάς· να μην επιθυμούμε να κάνουμε καλή επίδειξη στη σάρκα. Αυτά και τα όμοια είναι οι καρποί μιας νηφάλιας γνώμης για τον εαυτό μας. Τα λόγια μπορούν να φέρουν ακόμη μια άλλη έννοια αρκετά συμφωνούσα. Του εαυτού δεν είναι στο πρωτότυπο· επομένως μπορεί να διαβαστεί, Ότι κανείς να μην είναι σοφός πάνω από ό,τι πρέπει να είναι σοφός, αλλά να είναι σοφός εις σωφροσύνην. Δεν πρέπει να ασχολούμαστε με πράγματα υπερβολικά υψηλά για εμάς (Ψαλμ. ρλα' 1, 2), να μην εισβάλλουμε σε εκείνα τα πράγματα που δεν έχουμε δει (Κολ. β' 18), εκείνα τα απόκρυφα πράγματα που δεν ανήκουν σε εμάς (Δευτ. κθ' 29), να μην επιθυμούμε να είμαστε σοφοί πάνω από ό,τι είναι γραμμένο. Υπάρχει γνώση που φουσκώνει, η οποία φθάνει μετά τον απαγορευμένο καρπό. Πρέπει να προσέχουμε αυτό, και να κοπιάζουμε μετά εκείνη τη γνώση που τείνει σε σωφροσύνη, στην διόρθωση της καρδιάς και στη μεταρρύθμιση της ζωής. Μερικοί το κατανοούν για τη σωφροσύνη που μας κρατά στον δικό μας τόπο και σταθμό, από το να εισβάλλουμε στα χαρίσματα και τα αξιώματα άλλων. Βλ. παράδειγμα αυτής της νηφάλιας ταπεινής φροντίδας στην άσκηση των μεγαλύτερων πνευματικών χαρισμάτων, Β' Κορ. ι' 13-15. Σε αυτή την κεφαλή αναφέρεται επίσης εκείνη η προτροπή (εδ. 16), Μη γίνεσθε φρόνιμοι παρ' εαυτοίς. Είναι καλό να είσαι σοφός, αλλά είναι κακό να νομίζεις τον εαυτό σου έτσι· γιατί υπάρχει περισσότερη ελπίδα για έναν άφρονα παρά για εκείνον που είναι σοφός κατά τα ίδια του τα μάτια. Ήταν εξαίρετο πράγμα για τον Μωυσή να έχει το πρόσωπό του να λάμπει και να μην το γνωρίζει. Τώρα οι λόγοι για τους οποίους πρέπει να έχουμε τέτοια νηφάλια γνώμη για τον εαυτό μας, τις δικές μας ικανότητες και προσόντα, είναι αυτοί:—
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στην καθημερινή σας ζωή η πρόσκληση να προσφέρετε τον εαυτό σας ως ζωντανή θυσία χρειάζεται περισσότερο αυτή τη στιγμή; Πώς ένας ανανεωμένος νους μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βλέπετε τα χαρίσματά σας και τη θέση σας μεταξύ των συμπιστών; Σε ποια συνηθισμένη στιγμή αυτή την εβδομάδα η χαρά εν τη ελπίδι και η υπομονή στην υπομονή θα μπορούσαν να υπηρετήσουν πιο καθαρά τον Κύριο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ εὐσπλαχνικέ, διὰ τῶν ἐλέων τῶν ἀποκαλυφθέντων ἐν τῷ Λόγῳ σου προσφέρομεν τὰ σώματά ἡμῶν θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν καὶ εὐάρεστον εἰς σέ. Ἀνακαίνισον τὸν νοῦν ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἵνα δοκιμάζωμεν τί τὸ θέλημά σου τὸ ἀγαθόν, τὸ εὐάρεστον καὶ τὸ τέλειον, περιπατοῦντες ἐν εἰλικρινεῖ ἀγάπῃ, ὑπομονητικοὶ ἐν τῇ θλίψει, καὶ ζέοντες ἐν τῇ προσευχῇ. Δώρησαι ἡμῖν χάριν νὰ νικῶμεν τὸ κακὸν διὰ τοῦ ἀγαθοῦ, ἵνα πᾶσα ἡ ζωὴ ἡμῶν σὲ τιμᾷ διὰ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →