Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 131-132 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο σημερινό μάθημα στρεφόμαστε ξανά στην σταθερή φωνή του Ματθαίου Χένρι, του οποίου οι σκέψεις πάνω στην Γραφή συνεχίζουν να οδηγούν τους πιστούς προς την ταπείνωση και την ελπίδα. Οι Ψαλμοί 131 και 132 μας προσκαλούν στην ήσυχη στάση της εμπιστοσύνης και στις διαρκείς υποσχέσεις που στηρίζουν τον λαό του Θεού. Η προσεκτική προσοχή του Χένρι στο παράδειγμα του Δαβίδ και στην αφιέρωση του ναού του Σολομώντα μας βοηθά να δούμε πώς οι αρχαίες λέξεις ακόμη διαμορφώνουν την καθημερινή μας πορεία με τον Κύριο. Καθώς ακούμε, ας γίνουν οι καρδιές μας ήσυχες ενώπιον Εκείνου που θυμάται την διαθήκη Του και μας καλεί να αναπαυθούμε εν Αυτώ.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσει αυτούς τους δύο σύντομους αλλά βαθείς ψαλμούς. Ο Ψαλμός 131 παρουσιάζει την παιδική ταπείνωση ενώ ο Ψαλμός 132 θυμίζει τον πόθο του Δαβίδ για τον τόπο κατοικίας του Θεού. Διάβασε αργά, επιτρέποντας στις λέξεις να εγκατασταθούν. Παρατήρησε την μετάβαση από την προσωπική ησυχία στην κοινή λατρεία και την υπόσχεση της διαθήκης. Άσε το Πνεύμα να τονίσει μια φράση που παραμένει καθώς προετοιμάζεσαι να μελετήσεις τις γνώσεις του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι αρχίζει θέτοντας το πλαίσιο και τον σκοπό του Ψαλμού 131.
Αυτός ο ψαλμός είναι η ομολογία ταπείνωσης του Δαβίδ, ταπεινά διατυπωμένη, με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό για την χάρη Του, και όχι με κενή δόξα. Είναι αρκετά πιθανό ότι (όπως υποδεικνύουν οι περισσότεροι ερμηνευτές) ο Δαβίδ έκανε αυτή την διαμαρτυρία σε απάντηση στις συκοφαντίες του Σαούλ και των αυλικών του, οι οποίοι παρουσίαζαν τον Δαβίδ ως φιλόδοξο και φιλόδοξο άνθρωπο, ο οποίος, με πρόσχημα θεία εντολή, επιζητούσε την βασιλεία, από υπερηφάνεια της καρδιάς του. Αλλά αυτός επικαλείται τον Θεό, ότι, αντίθετα, Ι. Δεν στόχευε σε τίποτα υψηλό ή μεγάλο, εδ. 1. ΙΙ. Ήταν πολύ ήσυχος σε κάθε κατάσταση που του όρισε ο Θεός (εδ. 2)· και επομένως, ΙΙΙ. Ενθαρρύνει όλους τους καλούς ανθρώπους να εμπιστεύονται τον Θεό όπως αυτός, εδ. 3. Κάποιοι έχουν προβάλει ένσταση κατά του ψάλλειν των ψαλμών του Δαβίδ ότι υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να πουν, 'Η καρδιά μου δεν είναι υπερήφανη,' κ.λπ. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν· αλλά μπορούμε να το ψάλλουμε για τον ίδιο σκοπό που το διαβάζουμε, για να διδάσκουμε και να νουθετούμε τον εαυτό μας, και ο ένας τον άλλον, τι οφείλουμε να είμαστε, με μετάνοια ότι έχουμε υστερήσει να γίνουμε έτσι, και ταπεινή προσευχή προς τον Θεό για την χάρη Του να μας κάνει έτσι.Στη συνέχεια εξετάζει την ομολογία ταπείνωσης του Δαβίδ λεπτομερώς.
1. Δεν στόχευσε σε υψηλή κατάσταση, ούτε επιθυμούσε να κάνει εντύπωση στον κόσμο, αλλά, αν ο Θεός το είχε διατάξει έτσι, θα μπορούσε να ήταν απόλυτα ικανοποιημένος να περάσει όλες τις ημέρες του, όπως έκανε στην αρχή τους, στους στάβλους των προβάτων. Ο ίδιος ο αδελφός του, σε πάθος, τον κατηγόρησε για υπερηφάνεια (1 Σαμ. 17:28), αλλά η κατηγορία ήταν αβάσιμη και άδικη. Ο Θεός, που ερευνά την καρδιά, γνώριζε, (1.) Ότι δεν είχε υπερβολική γνώμη για τον εαυτό του, ή για τα δικά του προσόντα: Κύριε, η καρδιά μου δεν είναι υπερήφανη. Οι ταπεινοί άγιοι δεν μπορούν να σκέφτονται τόσο καλά για τον εαυτό τους όσο οι άλλοι σκέφτονται γι' αυτούς, δεν είναι ερωτευμένοι με την ίδια τους την σκιά, ούτε μεγαλοποιούν τα δικά τους επιτεύγματα ή κατορθώματα. Η αγάπη του Θεού που βασιλεύει στην καρδιά θα υποτάξει κάθε άτακτη αυτοαγάπη. (2.) Ότι δεν είχε ούτε περιφρονητικό ούτε φιλόδοξο βλέμμα: 'Τα μάτια μου δεν είναι υψηλά, ούτε για να κοιτάζω με φθόνο αυτούς που είναι πάνω μου ούτε για να κοιτάζω με περιφρόνηση αυτούς που είναι κάτω μου.' Όπου υπάρχει υπερήφανη καρδιά υπάρχει συνήθως υπερήφανο βλέμμα (Παρ. 6:17), αλλά ο ταπεινός τελώνης δεν θα σηκώσει ούτε τα μάτια του. (3.) Ότι δεν απασχολούνταν με πράγματα πάνω από την θέση του, σε πράγματα πολύ μεγάλα ή πολύ υψηλά γι' αυτόν. Δεν απασχολούνταν με σπουδές πολύ υψηλές· έκανε τον λόγο του Θεού μελέτη του, και δεν απασχολούνταν με θέματα λεπτής θεωρίας ή αμφίβολης συζήτησης, ούτε επιθυμούσε να είναι σοφός πέρα από ό,τι είναι γραμμένο. Το να γνωρίζουμε τον Θεό και το καθήκον μας είναι μάθηση αρκετά υψηλή για εμάς. Δεν απασχολούνταν με υποθέσεις πολύ μεγάλες· ακολουθούσε τα πρόβατά του, και ποτέ δεν παρουσιάστηκε ως πολιτικός· ούτε, ούτε ως στρατιώτης· γιατί, όταν οι αδελφοί του πήγαιναν στον πόλεμο, αυτός έμενε στο σπίτι για να φυλάει τα πρόβατα. Είναι σοφία μας, και θα είναι έπαινος μας, να μένουμε μέσα στην σφαίρα μας, και να μην εισβάλλουμε σε πράγματα που δεν έχουμε δει, ή να ανακατευόμαστε με αυτό που δεν μας ανήκει. Πρίγκιπες και λόγιοι δεν πρέπει να ασχολούνται με θέματα πολύ μεγάλα, πολύ υψηλά, για ανθρώπους: και αυτοί σε χαμηλή θέση, και με συνηθισμένες ικανότητες, δεν πρέπει να προσποιούνται αυτό που είναι έξω από την εμβέλειά τους, και για το οποίο δεν ήταν προορισμένοι. Αυτοί θα πέσουν σε δικαιολογημένη ντροπή που επιδιώκουν αδικαιολόγητες τιμές.Ο Χένρι συνεχίζει περιγράφοντας την ησυχασμένη ψυχή που απεικονίζεται ως απογαλακτισμένο παιδί.
2. Ήταν καλά συμφιλιωμένος με κάθε κατάσταση στην οποία τον τοποθέτησε ο Θεός (εδ. 2): Συμπεριφέρθηκα και ησύχασα τον εαυτό μου ως παιδί που απογαλακτίστηκε από την μητέρα του. Όπως δεν είχε υπερήφανα στοχεύσει στην βασιλεία, έτσι, αφού ο Θεός τον είχε διορίσει σε αυτήν, δεν είχε συμπεριφερθεί αλαζονικά προς κανέναν, ούτε ήταν ανήσυχος στις προσπάθειές του να αποκτήσει το στέμμα πριν από τον ορισμένο χρόνο· αλλά, (1.) Ήταν τόσο ταπεινός όσο ένα μικρό παιδί στην ηλικία ενός απογαλακτισμένου, τόσο διαχειρίσιμος και υπάκουος, και τόσο μακριά από το να στοχεύει σε υψηλά πράγματα· τόσο απόλυτα στην διάθεση του Θεού όσο το παιδί στην διάθεση της μητέρας ή της τροφού· τόσο μακριά από το να παίρνει πάνω του κύρος, αν και χρισμένος για να είναι βασιλιάς, ή να εκτιμά τον εαυτό του για την προοπτική της μελλοντικής του ανύψωσης, όσο ένα παιδί στην αγκαλιά. Ο Σωτήρας μας μας έχει διδάξει την ταπείνωση με αυτή την σύγκριση (Ματθ. 18:3)· πρέπει να γίνουμε ως μικρά παιδιά. (2.) Ήταν τόσο αδιάφορος στον πλούτο και την τιμή αυτού του κόσμου όσο ένα παιδί είναι στο στήθος όταν έχει απογαλακτιστεί πλήρως από αυτό. Έχω ισοπεδώσει και ησυχάσει τον εαυτό μου (έτσι το διαβάζει ο Δρ. Χάμοντ) ως παιδί που απογαλακτίστηκε. Αυτό υπονοεί ότι οι καρδιές μας είναι φυσικά τόσο επιθυμητικές για τα εγκόσμια πράγματα όσο το βρέφος είναι για το στήθος, και με παρόμοιο τρόπο τα απολαμβάνουν, κλαίνε γι' αυτά, είναι προσκολλημένα σε αυτά, παίζουν με αυτά, και δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτά. Αλλά, με την χάρη του Θεού, μια ψυχή που είναι αγιασμένη, απογαλακτίζεται από αυτά τα πράγματα. Η Πρόνοια βάζει αψίνθιο στο στήθος, και αυτό βοηθά να μας απογαλακτίσει. Το παιδί είναι ίσως δύστροπο και ανήσυχο ενώ απογαλακτίζεται και νομίζει ότι καταστράφηκε όταν έχασε το στήθος. Αλλά σε μια ή δύο ημέρες ξεχνιέται· η δυσφορία περνά, και προσαρμόζεται αρκετά καλά σε έναν νέο τρόπο σίτισης, δεν νοιάζεται πλέον για το γάλα, αλλά μπορεί να αντέξει στερεά τροφή. Έτσι η χαριτωμένη ψυχή ησυχάζει τον εαυτό της κάτω από την απώλεια αυτού που αγαπούσε και την απογοήτευση σε αυτό που ήλπιζε, και είναι ήσυχη ό,τι κι αν συμβαίνει, ζει, και ζει άνετα, πάνω στον Θεό και στην χάρη της διαθήκης, όταν τα πλάσματα αποδεικνύονται ξερά στήθη. Όταν η κατάστασή μας δεν είναι σύμφωνα με το μυαλό μας πρέπει να φέρουμε το μυαλό μας στην κατάστασή μας· και τότε είμαστε ήσυχοι στον εαυτό μας και σε όλους γύρω μας· τότε οι ψυχές μας είναι ως απογαλακτισμένο παιδί.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Μεταστρεφόμενος προς τον Ψαλμό 132, ο Χένρι εισάγει την πιθανή προέλευση και δομή του.
Είναι πιθανόν ότι αυτός ο ψαλμός συντάχθηκε από τον Σολομώντα, για να ψαλεί κατά την αφιέρωση του ναού που οικοδόμησε σύμφωνα με την εντολή που του έδωσε ο πατέρας του, Α' Χρον. κη' 2, κ.λπ. Έχοντας εκπληρώσει την εμπιστοσύνη του, παρακαλεί τον Θεό να αναγνωρίσει αυτό που έκανε. Ι. Οικοδόμησε αυτόν τον οίκο για την τιμή και την υπηρεσία του Θεού· και όταν φέρνει την κιβωτό μέσα σε αυτόν, το σύμβολο της παρουσίας του Θεού, επιθυμεί ο ίδιος ο Θεός να έρθει και να πάρει την κατοχή του, εδ. 8-10. Με αυτά τα λόγια ο Σολομών ολοκλήρωσε την προσευχή του, Β' Χρον. στ' 41, 42. ΙΙ. Τον οικοδόμησε σε συνέχεια των διαταγών που είχε λάβει από τον πατέρα του, και επομένως οι ικεσίες του για να ενισχύσουν αυτές τις παρακλήσεις αναφέρονται στον Δαβίδ. 1. Επικαλείται την ευσέβεια του Δαβίδ προς τον Θεό, εδ. 1-7. 2. Επικαλείται την υπόσχεση του Θεού προς τον Δαβίδ, εδ. 11-18. Η πρώτη εισάγει την παράκλησή του· η δεύτερη ακολουθεί ως απάντηση σε αυτήν. Κατά την ψαλμωδία αυτού του ψαλμού πρέπει να έχουμε μέριμνα για την ευαγγελική εκκλησία ως τον ναό του Θεού, και εξάρτηση από τον Χριστό ως Δαβίδ τον Βασιλιά μας, στον οποίο τα ελέη του Θεού είναι βέβαια ελέη.Αργότερα εξερευνά τις ορκισμένες υποσχέσεις που εξασφαλίζουν τόσο τη γραμμή του Δαβίδ όσο και την ευλογία της Σιών.
1. Ο Θεός επέλεξε την οικογένεια του Δαβίδ για τη βασιλική οικογένεια και επιβεβαίωσε την επιλογή Του με όρκο, εδ. 11, 12. Ο Δαβίδ, όντας τύπος του Χριστού, έγινε βασιλιάς με όρκο: Ο Κύριος ώμοσε και δεν θα μετανοήσει, δεν θα αποστρέψει από αυτό. Ο Δαβίδ ορκίστηκε στον Κύριο (εδ. 2) ότι θα Του βρει οίκο; Ο Κύριος ορκίστηκε στον Δαβίδ ότι θα του οικοδομήσει οίκο· διότι ο Θεός θα είναι πίσω από κανέναν από τον λαό Του σε στοργές ή διαβεβαιώσεις. Η υπόσχεση που δόθηκε στον Δαβίδ αναφέρεται, (1.) Σε μια μακρά διαδοχή βασιλέων που θα κατέβαιναν από τους οσφύες του: Από τον καρπό του σώματός σου θα θέσω στον θρόνο σου, η οποία εκπληρώθηκε στον Σολομώντα· ο ίδιος ο Δαβίδ έζησε για να το δει με μεγάλη ικανοποίηση, Α' Βασ. α' 48. Το στέμμα επίσης κληροδοτήθηκε υπό όρους στους κληρονόμους του για πάντα: Εάν τα τέκνα σου, σε επόμενες γενεές, φυλάξουν την διαθήκη μου και την μαρτυρία μου που θα τους διδάξω. Ο ίδιος ο Θεός ανέλαβε να τους διδάξει, και έκανε το μέρος του· είχαν τον Μωυσή και τους προφήτες, και ό,τι περιμένει είναι να φυλάξουν αυτό που τους δίδαξε, και να μείνουν σε αυτό, και τότε τα τέκνα τους θα καθίσουν στον θρόνο σου για πάντα. Οι βασιλείς είναι ενώπιον του Θεού κατά την καλή τους συμπεριφορά, και η εντολή τους από Αυτόν τρέχει quamdiu se bene gesserint—κατά την καλή συμπεριφορά. Το αποτέλεσμα αυτού ήταν ότι δεν φύλαξαν την διαθήκη του Θεού, και έτσι η κληροδοσία αποκόπηκε τελικά, και το σκήπτρο απομακρύνθηκε από τον Ιούδα βαθμιαία. (2.) Σε έναν αιώνιο διάδοχο, έναν βασιλιά που θα κατέβαινε από τους οσφύες του του οποίου η αύξηση της κυβέρνησης και της ειρήνης δεν θα έχει τέλος. Ο Απόστολος Πέτρος εφαρμόζει αυτό στον Χριστό, μάλιστα, μας λέει ότι ο ίδιος ο Δαβίδ το εννοούσε έτσι. Πράξ. β' 30, Γνώριζε ότι ο Θεός είχε ορκιστεί με όρκο σε αυτόν ότι από τον καρπό των οσφύων του, κατά σάρκα, θα ανεγείρει τον Χριστό για να καθίσει στον θρόνο του· και εν καιρώ πληρώσεως το έκανε, και του έδωσε τον θρόνο του πατέρα του Δαβίδ, Λουκ. α' 32. Εκπλήρωσε τον όρο της υπόσχεσης· φύλαξε την διαθήκη του Θεού και την μαρτυρία Του, έκανε το θέλημα του Πατέρα Του, και σε όλα Τον ευαρέστησε· και επομένως σε Αυτόν, και στο πνευματικό Του σπέρμα, η υπόσχεση θα γίνει πραγματικότητα. Αυτός, και τα τέκνα που του έδωσε ο Θεός, όλοι οι πιστοί, θα καθίσουν στον θρόνο για πάντα, Αποκ. γ' 21.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις τρέχουσες περιστάσεις σου σε προσκαλεί ο Κύριος να ησυχάσεις την ψυχή σου σαν απογαλακτισμένο παιδί; Πώς η ανάμνηση της πιστότητας του Θεού στην διαθήκη προς τον Δαβίδ ενισχύει την ελπίδα σου για την εκκλησία σήμερα; Σε ποια περιοχή υπηρεσίας ή λατρείας μπορείς να ζητήσεις από τον Κύριο να σε ντύσει με δικαιοσύνη και χαρά;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, ἡσύχασον τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἐνώπιόν Σου καὶ ἐλευθέρωσον ἡμᾶς ἀπὸ παντὸς ὑπερηφάνου καὶ ἀνησύχου λογισμοῦ, ἵνα ἀναπαυθῶμεν ὡς νήπιον ἀπογαλακτισμένον ἐπὶ τῆς μητρός του, ἀρκεῖσθαι εἰς τὴν μερίδα ἣν ἔδωκας. Ἐνίσχυσον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν εἰς τὰς διαθηκικὰς ὑποσχέσεις Σου πρὸς τὴν Σιὼν καὶ πρὸς τὸν μείζονα Υἱὸν τοῦ Δαβίδ, καὶ διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἔνδυσον τὸν λαόν Σου δικαιοσύνῃ ἕως οὗ πᾶς λόγος εὕρῃ τὸ ναί του ἐν Χριστῷ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →