← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 25-26 — με τον Σιμεών

Ψαλμοί 25-26Charles Simeon — Horae Homileticae20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Με το πνεύμα της μέσης οδού, στρεφόμαστε σήμερα προς τις Ωρες Ομιλητικές του Καρόλου Σιμεών, όπου η ευαγγελική θέρμη του άμβωνα του δεκάτου ογδόου αιώνα συναντά την τακτική ευλάβεια του Βιβλίου Προσευχών. Σε όλη την έκθεσή του στους Ψαλμούς 25 και 26, ο Σιμεών ιχνηλατεί την ταπεινή προσέγγιση της ψυχής στον θρόνο της χάριτος, δείχνοντας πώς ο άγιος ικετεύει έλεος ενώ περπατά στην πιστότητα της διαθήκης.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας ακούσουμε τώρα το ορισμένο τμήμα. Με ήσυχες καρδιές διαβάζουμε τους Ψαλμούς 25 και 26, προσέχοντας τις κραυγές του ψαλμωδού για καθοδήγηση, την ομολογία των αμαρτιών της νεότητάς του και την απόφασή του να περπατήσει ευθύς ενώπιον του Κυρίου που ερευνά την καρδιά.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σιμεών ανοίγει θέτοντας τον τρόπο ικεσίας του αγίου προς τον Θεό. Στίχοι 6-7. ΟΜΙΛΙΑ: 530 Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ ΙΚΕΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ Ψαλμοί 25:6-7. Θυμήσου, Κύριε, τους τρυφερούς ελέους σου και τις αγαθότητές σου· διότι υπήρξαν από παλιά. Μη θυμηθείς τις αμαρτίες της νεότητάς μου, ούτε τα παραπτώματά μου· κατά το έλεός σου θυμήσου εμέ, ένεκεν της αγαθότητός σου, Κύριε. Σε ποια ακριβή περίοδο γράφηκε αυτός ο ψαλμός, δεν είναι βέβαιο· αλλά πιθανώς περί τον καιρό της επανάστασης του Αβεσσαλώμ. Είναι φανερό ότι οι θλίψεις του Δαβίδ ήταν πολύ μεγάλες [Σημείωση: στ. 16, 17.]: αλλά εκείνες που φαίνεται να πίεσαν με το μεγαλύτερο βάρος τον νου του προέκυψαν από θέα των παρελθουσών παραβάσεών του, και πιθανώς από εκείνη την έκδηλη ανομία που διέπραξε στο ζήτημα του Ουρία [Σημείωση: στ. 11, 18.]. Ο τρόπος ικεσίας του προς τον Θεό είναι αυτός στον οποίο προτείνω, με πιο ιδιαίτερο τρόπο, να στρέψετε την προσοχή σας, διότι παρέχει εξαίρετο υπόδειγμα για εμάς, σε όλες τις προσεγγίσεις μας στον θρόνο της χάριτος. Ας προσέξουμε, Ι. Έπειτα ξεδιπλώνει τι επιθυμεί ο ψαλμωδός από τον Κύριο. Τι επιθυμεί— Επιθυμεί ο Θεός να 'θυμηθεί τους τρυφερούς ελέους και τις αγαθότητες' με τις οποίες τον ευνόησε σε παρελθόντες καιρούς. Τώρα αυτό είναι σχεδόν η τελευταία ικεσία που θα περιμέναμε από πρόσωπο που πενθεί υπό αίσθηση αμαρτίας, διότι η καλοσύνη του Θεού προς εμάς αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επιβαρύνσεις των αμαρτιών μας. Ο ίδιος ο Θεός έκανε αυτό τη βάση της παραπόνου του κατά του λαού του παλαιά: 'Τι περισσότερο θα μπορούσα να κάνω για τον αμπελώνα μου, που δεν έκανα σε αυτόν; και διατί, όταν προσδοκούσα να φέρει σταφύλια, έφερε άγρια σταφύλια;' Αλλά ο Δαβίδ είχε δίκαιη άποψη των τρυφερών ελέων του Θεού: τους θεωρούσε ενέχυρα πλουσιότερων ευλογιών που φυλάσσονται γι' αυτόν: και υπό αυτή την άποψη η αίτησή του αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Οι έλεοι του Θεού είναι καρποί της εκλεκτικής αγάπης του— [Ο Θεός διανέμει τις ευλογίες του σε όποιον θέλει. Κατόπιν ο Σιμεών εξετάζει τι αποστρέφεται ο ψαλμωδός. Τι αποστρέφεται— Η αμαρτία, σε όποιον κι αν ευρεθεί, είναι πιο προσβλητική στον Θεό— [Ο Θεός 'δεν μπορεί να ιδεί ανομία χωρίς τη μέγιστη αποστροφή [Σημείωση: Αββακούμ 1:13 .],' τόσο της ίδιας της πράξης, όσο και του προσώπου που την διέπραξε. Ως εκ τούτου, όταν συγχωρεί αμαρτία, 'εξαλείφει αυτήν, ακόμη και ως πρωινό νέφος, που παρέρχεται και δεν φαίνεται πλέον [Σημείωση: Ησαΐας 44:22 .].' Ο Θεός την έθεσε εντελώς έξω από τη θέα του· 'έριξε αυτήν πίσω από την πλάτη του [Σημείωση: Ησαΐας 38:17 .],' 'εις τα βάθη της θαλάσσης [Σημείωση: Μιχαίας 7:19 .],' από όπου δεν θα αναφερθεί ποτέ πάλι. Αν θυμόταν αυτήν, θα έπρεπε να τιμωρήσει αυτήν: και ως εκ τούτου, σε εκείνους που επιστρέφουν προς αυτόν και κρατούν τη διαθήκη του, υπόσχεται ότι 'τας αμαρτίας και τας ανομίας αυτών δεν θα θυμηθεί πλέον [Σημείωση: Εβραίους 8:12 .].' Προχωρεί να δείξει τον κανόνα και το μέτρο που προτείνει ο ψαλμωδός για τις συναλλαγές του Θεού. Έτσι, λοιπόν, ας ικετεύσουμε και εμείς τον Θεό να εξαλείψει τας αμαρτίας μας από το βιβλίο της μνήμης του, ώστε να μην εμφανιστούν ποτέ εναντίον μας την ημέρα της κρίσεως, και, 'αν ζητηθούν' με όση επιμέλεια κι αν γίνει, να μην 'ευρεθούν ποτέ [Σημείωση: Ιερεμίας 50:20 .].' Ας σημειώσουμε ακόμη περαιτέρω, ΙΙΙ. Τι προτείνει ως κανόνα και μέτρο των συναλλαγών του Θεού προς αυτόν— Στο έλεος του Θεού θεμελιώνει όλη την ελπίδα του— [Το έλεος είναι το αγαπημένο γνώρισμα της Θεότητας: ευχαριστείται να φείδεται του παραπτώσαντος και να σώζει τον μετανοούντα. Είναι έτοιμο να πετάξει στο κάλεσμα της ενοχής και της δυστυχίας· και σπεύδει να εκτελέσει τις υπαγορεύσεις της κυρίαρχης χάριτος του Θεού. Δεν απαιτεί αξία ως τιμή των ευλογιών του: λογαριάζει τον εαυτό του πλουσίως ανταμειφθέντα στο να φέρει δόξα στον Θεό και ευτυχία στον άνθρωπο. Ως εκ τούτου ο Δαβίδ προσευχήθηκε, 'Κατά το έλεός σου θυμήσου εμέ!'
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Σιμεών πιέζει την τελική εφαρμογή, παροτρύνοντάς μας να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Δαβίδ. ] Από 'την αγαθότητα του Θεού, επίσης,' αντλεί τη μόνη του ικεσία— [Ο Δαβίδ γνώριζε καλά ότι ο Θεός δοξάζεται περισσότερο σε εκείνες τις ασκήσεις ελέους που δείχνουν περισσότερο την κυριαρχία και τη χάρη του. Ως εκ τούτου επιθυμούσε ο Θεός να σεβαστεί την ίδια του την τιμή, και να δείξει έλεος σε αυτόν ένεκεν της αγαθότητός του. Έτσι πρέπει και εμείς να παίρνουμε τα επιχειρήματά μας από τις τελειότητες του Θεού μας· και να έχουμε όλη την ελπίδα, και ικεσία, και πεποίθηση σε αυτόν μόνο.] Σε αυτό θα προσθέσω μόνο, 1. Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Δαβίδ— [Όλοι έχουμε ανάγκη να ερχόμαστε στον Θεό ακριβώς με τον τρόπο που έκανε ο Δαβίδ. Δεν έχουμε περισσότερη αξία στον εαυτό μας από αυτόν. Αν κριθούμε από οτιδήποτε δικό μας, δεν μπορούμε να έχουμε καμία ελπίδα. Πρέπει να σταθούμε ακριβώς στο ίδιο έδαφος με αυτόν, και να προβάλλουμε ακριβώς τις ίδιες ικεσίες με αυτόν. Κλείνει αντλώντας ενθάρρυνση από την αποδοχή που βρήκε ο Δαβίδ. Η πρώτη, και τελευταία, και μόνη κραυγή μας πρέπει να είναι, 'Έλεος, αγαθέ Κύριε, έλεος ζητώ· Αυτό είναι το σύνολο: Διότι έλεος, Κύριε, είναι όλη μου η ικεσία: Ω ας έλθει το έλεός σου [Σημείωση: Βλέπε τον Θρήνο ενός Αμαρτωλού, στο τέλος της Λειτουργίας· και συγκρίνετε Ψαλμούς 51:1 .]!' 2. Ας πάρουμε ενθάρρυνση από την αποδοχή που βρήκε— [Οι αμαρτίες του, μεγάλες όπως ήταν, συγχωρήθηκαν όλες. Και πότε απέρριψε ο Θεός την προσευχή της πίστεως; Σε ποιον είπε ποτέ, 'Ζητείτε το πρόσωπό μου ματαίως;' Διαβάστε ολόκληρο τον πεντηκοστό πρώτο ψαλμό, και ας είναι υπόδειγμα για τις ικεσίες σας, ημέρα και νύχτα. Τότε η προσευχή σας θα ανέλθει με αποδοχή ενώπιον του Θεού, και ο σπόρος των δακρύων σας θα καταλήξει σε θερισμό αιωνίου χαράς.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις δικές σας προσευχές ικετεύετε πιο εύκολα τους πρώην ελέους του Θεού; Πώς η ανάμνηση αμαρτιών που διαπράχθηκαν κάποτε διαμορφώνει την παρούσα πορεία σας με τον Θεό; Με ποιους τρόπους μαθαίνετε να στηρίζετε την ελπίδα σας αποκλειστικά στο έλεος και την αγαθότητα αντί σε οποιαδήποτε αξία δική σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, που μας δίδαξες στον λόγο σου να θυμόμαστε τους τρυφερούς ελέους σου και να αποστρεφόμαστε την ανάμνηση των αμαρτιών μας, χάρισέ μας εκείνο το πνεύμα πραότητας και παιδικότητας στο οποίο μόνο η αλήθεια σου μπορεί να γίνει δεκτή. Κράτησέ μας σταθερούς στη διαθήκη και τα μαρτύριά σου, ώστε όλες οι οδοί σου να αποδειχθούν σε εμάς έλεος και αλήθεια. Διά Ιησού Χριστού του Μεσίτη μας το ζητούμε. Αμήν.

Charles Simeon — Horae Homileticae · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →