Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί
Αριθμοί 25-26 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Σήμερα στρεφόμαστε στο υπόμνημα του Ιωάννη Καλβίνου στους Αριθμούς κεφάλαια 25 και 26, όπου ο μεταρρυθμιστής ανιχνεύει την αιφνίδια πτώση του Ισραήλ στην ειδωλολατρία και την ανηθικότητα μετά την είσοδο σε γη αναπαύσεως. Ο Καλβίνος δείχνει πώς η ευημερία αποδείχθηκε εξίσου επικίνδυνη με τη δυσχέρεια, εκθέτοντας την ευπάθεια του λαού στον πειρασμό. Η προσεκτική του ερμηνεία τονίζει τόσο τη σφοδρότητα της θείας κρίσεως όσο και το απροσδόκητο έλεος που διαφυλάττει τον λαό της διαθήκης. Μέσα από την κατά στίχο πραγματεία του βλέπουμε την αναγκαιότητα του ιερού ζήλου και την πιστότητα των υποσχέσεων του Θεού παρά την ανθρώπινη αποτυχία. Αυτό το μάθημα μας προσκαλεί να ακούσουμε εκ νέου τις γνώσεις του Καλβίνου καθώς εξετάζουμε τα ίδια κεφάλαια σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Σας προσκαλούμε τώρα να διαβάσετε τους Αριθμούς κεφάλαια 25 και 26 στο σύνολό τους. Ακούστε την αφήγηση της αμαρτίας του Ισραήλ στο Φεγώρ, την αποφασιστική ενέργεια του Φινεές, την επακόλουθη πληγή και τη δεύτερη απογραφή που έγινε μετά την κρίση. Προσέξτε πώς η αφήγηση μεταβαίνει από την επανάσταση και την απώλεια στην ανανεωμένη απαρίθμηση του λαού. Αφήστε το κείμενο να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις σκέψεις του Καλβίνου τόσο για την προειδοποίηση όσο και για τη χάρη που περιέχονται σε αυτά τα κεφάλαια.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει με σκέψεις για την αντίδραση του Ισραήλ στην ευημερία.
1 Και ο Ισραήλ κατώκησεν εν Σαττείμ. Από αυτήν την αφήγηση μαθαίνουμε ασφαλώς ότι ο λαός δεν ήταν περισσότερο ικανός να υποφέρει την ευημερία παρά την δυσχέρεια. Προηγουμένως, είτε εξαντλημένος από την κόπωση, είτε κατασταλαγμένος από την εγκράτεια και την πείνα, συχνά επαναστάτησε κατά του Θεού· τώρα, όταν εισήλθε σε κατοικήσιμη γη και αναπαύεται εν μέσω γονίμων αγρών, παρακινείται από τις πιο άνετες κατοικίες και τον πιο ευχάριστο τρόπο ζωής σε ακολασία και στην επιδίωξη αισχρών επιθυμιών. Ο Μωυσής αφηγείται πώς, όταν ενέδωσαν στην επιθυμία τους, έπεσαν ταυτοχρόνως στην πορνεία και την ειδωλολατρία. Θα δούμε αμέσως ότι αυτό προήλθε από τη συμβουλή του Βαλαάμ, ώστε οι Μωαβίτες να προσφέρουν τις γυναίκες τους στους Ισραηλίτες, για να τους δελεάσουν με τα θελγήματά τους σε ασεβή λατρεία. Ο Βαλαάμ έμαθε από πείρα ότι η εύνοια του Θεού ήταν ακαταμάχητη ασπίδα για να προστατεύει τον λαό από κάθε βλάβη. Επινοεί λοιπόν σχέδιο με το οποίο να καταστρέψουν οι ίδιοι τον εαυτό τους, όχι μόνο στερούμενοι την προστασία του Θεού αλλά και προκαλώντας την οργή Του εναντίον τους. Με αυτό το δόλωμα λοιπόν ο Βαλαάμ άναψε τη φωτιά, η οποία ώθησε αυτούς τους ταλαίπωρους, φλεγόμενους από τυφλή ακολασία, σε άλλο έγκλημα, με το οποίο θα εξήγειραν εναντίον τους την έχθρα του Θεού. Συνεπώς ο Παύλος, αναφερόμενος σε αυτήν την ιστορία, μας πληροφορεί ότι η τιμωρία, η οποία θα αναφερθεί αμέσως, επιβλήθηκε σε αυτούς για πορνεία. (Α' Κορινθίους 10:8.) Διότι, μολονότι ήταν σχέδιο του Θεού να εκδικηθεί την παράβαση της λατρείας Του, εντούτοις είναι πρόσφορο να εξετάσουμε την αρχή και την πηγή του κακού. Όπως, αν ένας μεθυσμένος σκότωσε άνθρωπο, ο φόνος θα αποδοθεί στη μέθη του, έτσι ο Παύλος, βλέποντας τους Ισραηλίτες να ωθούνται από την πορνεία στην ειδωλολατρία, μας παρουσιάζει την τιμωρία ως προειδοποίηση για να μας αποτρέψει από την πορνεία, η οποία ήταν η πρωταρχική αιτία της τιμωρίας τους και το μέσο της διαφθοράς τους. Εφόσον λοιπόν η πτώση από μία αμαρτία σε άλλη είναι τόσο εύκολη, ας μάθουμε από εδώ να είμαστε πιο άγρυπνοι, μήπως ο Σατανάς μας παγιδεύσει στα δίκτυά του. Ας παρατηρήσουμε επίσης ότι έρπει επάνω μας βαθμηδόν για να μας παγιδεύσει. Οι Μωαβίτιδες δεν προκάλεσαν αμέσως τους Ισραηλίτες να λατρεύσουν τα είδωλά τους, αλλά πρώτα τους προσκαλούν στα συμπόσιά τους, και έτσι τους δελεάζουν στην ειδωλολατρία· διότι, αν είχε γίνει λόγος εξαρχής για λατρεία ειδώλων, ίσως να ανατρίχιαζαν μπροστά στην ανοσιότητα του εγκλήματος, στο οποίο επέτρεψαν να παρασυρθούν βαθμηδόν. Τώρα, το να παρευρίσκεται κανείς σε συμπόσιο που ετελείτο προς τιμήν ψευδών θεών, ήταν είδος έμμεσης απαρνήσεως του αληθινού Θεού· και όταν είχαν έλθει μέχρις εδώ, απέρριψαν κάθε ντροπή και παραδόθηκαν σε εκείνη την ακραία πράξη με την οποία μεταφέρουν την τιμή που οφείλεται μόνο στον ένα αληθινό Θεό, σε ψευδείς και φανταστικές θεότητες.Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια το συγκεκριμένο περιστατικό που αφορά τον Ζιμβρί.
6. Και ιδού, ένας από τους υιούς Ισραήλ ήλθε. Ο Μωυσής εδώ αφηγείται περίπτωση που ήταν αισχρή και αποτρόπαια πέρα από τις άλλες. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί, εν μέσω τόσης χυδαιότητας που είχε πλέον για κάποιο διάστημα γενικώς επικρατήσει, είχαν γεμίσει το στρατόπεδο με ποικίλα σκανδαλώδη αδικήματα· αλλά υπήρχε κάτι ιδιαιτέρως τεράστιο στην ανοσιότητα αυτής της πράξεως, διότι αυτός ο ασεβής περιφρονητής του Θεού προκάλεσε προκλητικά τόσο τον Θεό όσο και τους ανθρώπους εν μέσω των δακρύων και των θρήνων όλων, σαν να θριαμβολογούσε πάνω από κάθε ντροπή και σεμνότητα. Το πλήθος έκλαιγε ενώπιον της σκηνής, δηλαδή όλοι οι ευσεβείς που έτρεμαν στη σκέψη της επερχόμενης συμφοράς, αφού ήταν πλήρως πεπεισμένοι ότι αυτή η ακολασία, συνοδευόμενη από ειδωλολατρία και ιεροσυλία, δεν θα έμενε ατιμώρητη· εν τω μεταξύ, αυτός ο έκλυτος άνθρωπος ορμά μπροστά και, χλευάζοντας τα δάκρυά τους, οδηγεί την πόρνη του σε πομπή σαν να θριαμβεύει. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που ο Θεός άσκησε τέτοια αυστηρότητα, όταν τα πράγματα είχαν φθάσει σε αυτό το άκρο. Αλλά πρέπει να παρατηρηθεί ότι η σειρά της ιστορίας είναι αντεστραμμένη, αφού δεν είναι πιθανό, αφού οι Κριτές είχαν αρχίσει να εκτελούν το καθήκον τους, να διαπραχθεί τέτοια ανομία. Αλλά αυτή η αφήγηση παρεμβάλλεται έτσι, ώστε να γίνει φανερότερο πόσο αναγκαίο ήταν να προχωρήσουμε ταχέως σε αυστηρή τιμωρία, αφού διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί θεραπεία εγκαίρως σε τόσο απελπισμένο κακό.Ο Καλβίνος τονίζει στη συνέχεια το θάρρος του Φινεές στην κρίση.
7. Και όταν ο Φινεές, ο υιός του Ελεάζαρ. Το θάρρος του Φινεές εξυμνείται, ο οποίος, ενώ οι υπόλοιποι δίσταζαν, φλεγόμενος από ιερό ζήλο, ορμά μπροστά για να επιβάλει τιμωρία. Η οπισθοδρόμηση των άλλων καταδικάζεται επομένως έμμεσα, μολονότι τα δάκρυά τους ήταν αξιέπαινα· αλλά, επειδή ήταν σχεδόν αποβλακωμένοι από τη λύπη, η αρετή τους δεν ήταν καθαρή από κάθε έλλειψη. Και βεβαίως, ενώ η ακόμη αχαλίνωτη ακολασία του λαού αφρίζε σαν θυελλώδης θάλασσα, δεν μπορούμε να απορούμε που τα πνεύματα των αγαθών ήταν εντελώς ή μερικώς ανίκανα. Εξ αυτού ο ζήλος του Φινεές ήταν ακόμη πιο διακεκριμένος, όταν δεν δίστασε να προκαλέσει τόσους πολλούς άχρηστους και πονηρούς ανθρώπους εξαγριωμένους από την ακολασία τους. Αν κάποιος αντιτείνει ότι παρέβη τα όρια της κλήσεώς του, όταν άρπαξε το ξίφος με το οποίο ο Θεός δεν τον είχε οπλίσει, για να επιβάλει θανατική ποινή, η απάντηση είναι προφανής, ότι η κλήση μας δεν περιορίζεται πάντοτε στο συνήθες καθήκον της, καθόσον ο Θεός απαιτεί ενίοτε νέες και ασυνήθεις πράξεις από τους δούλους Του. Ως ιερέας, δεν ήταν καθήκον του Φινεές να τιμωρεί το έγκλημα, αλλά κλήθηκε από την ειδική έμπνευση του Θεού, ώστε, με την ιδιωτική του ιδιότητα, είχε το Άγιο Πνεύμα ως οδηγό του. Αυτές οι περιστάσεις, πράγματι, δεν πρέπει να θεωρούνται ως παράδειγμα, ώστε να τεθεί γενικός κανόνας από αυτές· μολονότι, ταυτοχρόνως, ο Θεός διατηρεί το ελεύθερο δικαίωμά Του να διορίζει τους δούλους Του με προνόμιο να ενεργούν εκ μέρους Του όπως κρίνει πρόσφορο. Η κρίση του Θεού για αυτήν την περίπτωση μπορεί να συναχθεί βεβαίως από την έγκρισή της, ώστε να μπορούμε ορθώς να συμπεράνουμε ότι ο Φινεές ήταν υπό την ίδια την καθοδήγησή Του, αφού αμέσως μετά δήλωσε ότι ευαρεστήθηκε με την πράξη, όπως αναφέρεται επίσης στον Ψαλμό 106:30, 31
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια την απάντηση του Θεού στην πράξη του Φινεές.
10. Και ο Κύριος ελάλησε προς τον Μωυσήν. Με αυτά τα λόγια ο Θεός καθιστά φανερό ότι ήταν ο αυτουργός του θανάτου (του Ζιμβρί και της Κοσβί·) [186] όχι μόνο επειδή έτσι εξιλεώθηκε προς τον λαό, αλλά επειδή αποδίδει στον εαυτό Του τον ζήλο του Φινεές. [187] Θα συμφωνήσει εξίσου καλά είτε το λάβουμε ενεργητικά είτε παθητικά, δηλαδή είτε ότι ο Φινεές φλέχθηκε από ζήλο για να υπερασπιστεί τη δόξα του Θεού, είτε ότι ανέλαβε τον ζήλο του ίδιου του Θεού. Οποιοδήποτε και αν προτιμηθεί, ο Θεός αναφέρεται στον εαυτό Του αυτό που έγινε από τον Φινεές. Όταν δηλώνει ότι εξιλεώθηκε από την επιβληθείσα τιμωρία, ας μη φανταστούμε ότι υπήρξε αξιομίσθια ικανοποίηση, με την οποία οι Παπικοί προσποιούνται ότι εξαγοράζονται οι τιμωρίες τους ενώπιον του Θεού. Διότι μολονότι οι δίκαιες τιμωρίες της αμαρτίας είναι θυσίες ευωδίας, δεν είναι σε καμία περίπτωση εξιλασμοί για να συμφιλιώσουν τον Θεό. Εκτός αυτού, δεν τίθεται εδώ ζήτημα αποζημιώσεως, αλλά εννοείται ότι ήταν μέσο εξιλεώσεως του Θεού, όταν η ασεβεια του λαού η οποία, σαν να έκαιγε την οργή Του σε φλόγα, καταστάλθηκε από αυτήν την αυστηρή διόρθωση. Έτσι, στον Ψαλμό 106, ο εξιλασμός αποδίδεται όχι στην πράξη του Φινεές, αλλά μόνο στην προσευχή του, [188] επειδή, βάσει του ιερατείου του, είχε ταπεινά μεσιτεύσει για τον λαό. Ταυτοχρόνως, η δήλωση του Παύλου είναι αληθής, ότι εκείνοι δεν κρίνονται από τον Θεό οι οποίοι εκουσίως κρίνουν τον εαυτό τους, (Α' Κορινθίους 11:31,) αφού, με τη μετάνοιά τους, προλαμβάνουν κατά κάποιον τρόπο αυτήν την κρίση.Ο Καλβίνος αναστοχάζεται περαιτέρω για την υπόσχεση που δόθηκε στον Φινεές.
Αιώνιο ιερατείο υπόσχεται στον Φινεές ως ανταμοιβή του. Αν κάποιος αντιτείνει ότι έτσι δεν απέκτησε τίποτε νέο, αφού, σύμφωνα με τον κανόνα του νόμου, ήταν ο αναμφισβήτητος διάδοχος του πατέρα του, απαντώ ότι δεν είναι ασυνήθιστο το ότι αυτό που ο Θεός είχε ήδη ελεύθερα υποσχεθεί, δηλώνει ότι θα το δώσει ως ανταμοιβή. Έτσι, αυτό που είχε υποσχεθεί στον Αβραάμ πριν από τη γέννηση του Ισαάκ, επαναλαμβάνεται μετά την προετοιμασία του να τον θυσιάσει, (Γένεση 22:16:) «Επειδή έπραξες αυτό το πράγμα, και δεν εφείσθης του υιού σου,» επομένως, «ευλογών θα σε ευλογήσω, και εν τω σπέρματί σου θα ευλογηθούν πάντα τα έθνη της γης.» Εκτός αυτού, το προνόμιο ενός μόνο ατόμου δεν τίθεται απλώς εδώ υπό συζήτηση, αλλά αναφέρεται σε αιώνια διαδοχή, σαν ο Θεός να είχε υποσχεθεί ότι η γενιά του δεν θα έλειπε ποτέ. Και βεβαίως, η αλλαγή που έγινε στην αρχή της βασιλείας του Σολομώντος δεν αντιφάσκει προς αυτήν την υπόσχεση, διότι μπορεί εύλογα να συναχθεί ότι ο Σαδώκ, όχι λιγότερο από τον Αβιάθαρ, ήταν από τη γενιά του Φινεές. Αυτή η διαθήκη ονομάζεται «διαθήκη ειρήνης,» επειδή έπρεπε να θεμελιωθεί ασφαλώς· συνεπώς, μπορεί να αποδοθεί ορθώς, «Η διαθήκη μου εν ειρήνη.» Εν πάση περιπτώσει, υποδηλώνει ευημερία, σαν να έλεγε ότι ο Φινεές, μαζί με τη γενιά του, θα εκτελούσε ευημερούντως το ιερατικό καθήκον.
Απαντήστε
Απάντηση
Πού στην ίδια σας τη ζωή η άνεση σας έκανε πιο ευάλωτους στον πειρασμό; Πώς ο ζήλος του Φινεές αμφισβητεί την άποψή σας για την πιστή δράση σήμερα; Ποια σημάδια της διαφυλακτικής ελέους του Θεού βλέπετε ακόμη και μετά εποχές αποτυχίας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ κυρίαρχος ἐν κρίσει καὶ πλούσιος ἐν ἐλέει διαθήκης, φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τῆς ἀκαθαρσίας ποὺ προεκάλεσαν τὴν ὀργήν Σου ἐν Φεγώρ, καὶ δώρησαι ἡμῖν χάριν νὰ τιμῶμεν τὴν δόξαν Σου ὑπὲρ πάντα ἐπίγειον δεσμόν. Καθὼς ἔπαυσας τὴν πληγὴν καὶ ἀριθμήσας τὸν λαόν Σου ἐκ νέου, βεβαίωσον ἡμῖν τὴν πίστιν Σου ποὺ διατηρεῖ σπέρμα διὰ Σένα διὰ τοῦ Υἱοῦ Σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἔγειρον ἐν ἡμῖν ζῆλον κατὰ γνῶσιν, ἵνα περιπατῶμεν ἐνώπιόν Σου ἐν καθαρότητι ἕως τῆς ἡμέρας τῆς ἐπηγγελμένης Σου ἀναπαύσεως.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →