← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί

Αριθμοί 21-22 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Αριθμοί 21-22Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου στους Αριθμούς 21-22 μας προσκαλεί να παρακολουθήσουμε τις υπομονετικές συναλλαγές του Θεού με έναν περιπλανώμενο λαό. Μέσα από τον κατά στίχο σχολιασμό του παρακολουθούμε τον Κύριο να εκπαιδεύει τον Ισραήλ για την κατάκτηση της Χαναάν, μετατρέποντας κάθε οπισθοδρόμηση σε ευκαιρία για βαθύτερη εξάρτηση. Ο Καλβίνος δείχνει πώς οι νίκες και οι επαναστάσεις αποκαλύπτουν τον ίδιο πιστό Θεό που πειθαρχεί και ελευθερώνει. Τα λόγια του μας καθοδηγούν να δούμε την έρημο όχι μόνο ως δυσκολία αλλά ως τάξη χάριτος. Καθώς ακούμε, ας σταθεροποιηθούν οι καρδιές μας από την ίδια πρόνοια που οδήγησε τον Ισραήλ μπροστά.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε μαζί τα κεφάλαια 21 και 22 των Αριθμών, ακούγοντας τον ρυθμό της γογγυσμού και της κατάκτησης, της ευχής και της νίκης. Προσέξτε πώς ο λαός μετακινείται από τη μάχη στο δάγκωμα του φιδιού και στη παράξενη θεραπεία του χάλκινου φιδιού. Αφήστε το κείμενο να σας τοποθετήσει ανάμεσα στους ταξιδιώτες που πρέπει να μάθουν ξανά ότι η ζωή έρχεται μόνο από τον λόγο του Κυρίου. Διαβάστε αργά, κάνοντας παύση όπου η αφήγηση στρέφεται από την επανάσταση στη μετάνοια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει τον σχολιασμό του στο κεφάλαιο 21 εξετάζοντας την ταυτότητα του βασιλιά Αράδ. 1. Και όταν ο βασιλιάς Αράδ ο Χαναναίος. Δεν συμφωνούν απόλυτα οι σχολιαστές για το ποιος ήταν αυτός ο βασιλιάς Αράδ. Κάποιοι νομίζουν ότι ήταν Αμαληκίτης, αλλά αυτό το λάθος αναιρείται από το γεγονός ότι οι Αμαληκίτες είχαν ήδη προσπαθήσει μάταια να διακόψουν το ταξίδι του λαού. Ούτε είναι πιστευτό ότι μετά από τόσο μεγάλη σφαγή θα επιχειρούσαν να το κάνουν ξανά, ιδίως αφού τα εδάφη τους παρέμειναν ανέγγιχτα. Επιπλέον, θα ήταν παράλογο να ονομάζονται οι Αμαληκίτες Χαναναίοι, αφού κατάγονταν όχι από τον Χαναάν αλλά από τον Ησαύ, και έτσι συνδέονταν με τους Ισραηλίτες με κοινή καταγωγή από τον Σημ. Θα καταλάβουμε σωστά αυτό ως αναφορά στους Αμορραίους, οι οποίοι σίγουρα συγκαταλέγονταν μεταξύ των Χαναναίων, ως ομόφυλοι· όπως μας λέει ο Μωυσής στο πρώτο του βιβλίο, (Γένεση 10:16, και Γένεση 15:21·) μάλιστα, αλλού ονομάζει όλο τον λαό της Χαναάν με το όνομα Αμορραίοι. Επιπλέον, στο τριακοστό τέταρτο κεφάλαιο αυτού του βιβλίου, θα δούμε ότι τα σύνορά τους έφταναν μέχρι το όρος Ωρ και την Καδής-Βαρνέα. Αφού λοιπόν οι Αμορραίοι βρίσκονταν σε αυτή τη γειτονιά προς τον νότο, το όνομα θα τους ταιριάζει πολύ καλά. Ότι όμως ο βασιλιάς Αράδ μόνος έκανε πόλεμο εναντίον τους, προήλθε από την πατρική πρόνοια του Θεού, ο οποίος ήθελε να συνηθίσει τον λαό Του στην κατάκτηση των εχθρών τους βαθμηδόν. Αν όλα αυτά τα έθνη είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους και είχαν κάνει συνδυασμένη επίθεση σε έναν άμαχο λαό, αυτός θα είχε υποκύψει από έκπληξη και φόβο. Αλλά ήταν ευκολότερο γι' αυτούς να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ενάντια σε ένα μόνο έθνος. Και όμως, στην πρώτη μάχη, ο Θεός επέτρεψε στους Ισραηλίτες να ηττηθούν, ώστε ο νικητής Χαναναίος να πάρει κάποια λάφυρα ή να οδηγήσει κάποιους αιχμαλώτους. Και αυτό ήταν επίσης χρήσιμο στους Ισραηλίτες, ώστε, δυσπιστώντας στη δική τους δύναμη, να καταφύγουν ταπεινά στη βοήθεια του Θεού· γιατί έπρεπε να μάθουν ότι, αν δεν βοηθούνταν από ψηλά, θα ήταν εντελώς ανεπαρκείς, όταν έπρεπε να αντισταθούν σε πολλά ισχυρά έθνη, αφού δεν είχαν μπορέσει να αντισταθούν ούτε σε έναν μόνο λαό. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην ευχή του Ισραήλ σε απάντηση της νίκης. 2. Και ο Ισραήλ έκανε ευχή στον Κύριο. Αυτό ήταν εκδήλωση ευσέβειας, όταν είχαν υποστεί απώλεια, να μην απορρίψουν την ελπίδα, ούτε να γογγύσουν εναντίον του Θεού· αλλά να ενθαρρύνουν τον εαυτό τους ζητώντας τη βοήθειά Του. Σε αυτή την κατάσταση υποταγής είχαν υποταχθεί από τις παιδείες του Θεού, αν και η συνέχεια της υπακοής τους, όπως θα δούμε αμέσως, δεν ήταν μακράς διάρκειας. Κάποιος με την πρώτη ματιά θα έλεγε ότι υπήρχε κάτι παράλογο σε αυτή την ευχή· αλλά συμπεραίνουμε από το αποτέλεσμα ότι ήταν νόμιμη και εγκρίθηκε από τον Θεό· γιατί το σημείο της εγκρίσεώς Του ήταν ότι άκουσε τις ευχές και την κραυγή του λαού. Παραδέχομαι, βέβαια, ότι ο Θεός απαντά μερικές φορές σε ελλιπείς προσευχές, αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Μωυσής εδώ επαινεί την ευσέβειά τους στην ευχή. Πρέπει να εξετάσουμε, λοιπόν, πώς ήταν νόμιμο γι' αυτούς να προσφέρουν την καταστροφή πόλεων και την ερήμωση εδαφών στον Θεό ως θυσία ευωδίας· και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα είναι εύκολη, αν θυμηθούμε ότι η ευχή δεν προήλθε από απερίσκεπτο ζήλο, αλλά μάλλον από την εντολή του Θεού. Φαίνεται σκληρό να καταστρέψει κανείς ολόκληρο έθνος· αλλά ο Θεός δεν είχε μόνο διατάξει την καταστροφή του, αλλά είχε ορίσει τους Ισραηλίτες να εκτελέσουν την κρίση Του. Ως εκ τούτου, η ευχή, για την οποία μιλάμε τώρα, δεν ειπώθηκε άσκοπα, βασισμένη στον λόγο του Θεού, που είναι ο πρώτος κανόνας για να ευχηθεί κανείς σωστά. Ήταν, βέβαια, επιτρεπτό γι' αυτούς να γλιτώσουν τις πόλεις, για να τις κατέχουν οι ίδιοι· αλλά ήταν επίσης επιτρεπτό να τις αφιερώσουν ως προσφορά (σε ανάθεμα) απαρχών στον Θεό, όπως μας λέγεται αλλού για την πόλη της Ιεριχώ. Τουλάχιστον αυτό πρέπει να συμπεράνουμε, ότι αν και ο Θεός δεν είχε διατάξει ανοιχτά και ρητά να καταστραφούν εντελώς οι πόλεις, ωστόσο αυτή η ευχή υπαγορεύτηκε από το Άγιο Πνεύμα, για να μην υποκύψει ο λαός στην οκνηρία και εγκατασταθεί σε μια μόνο γωνιά, αλλά, έχοντας ερημώσει και καταστρέψει αυτή την περιοχή, να ενθαρρυνθούν περισσότερο για περαιτέρω πρόοδο. Το ρήμα χαράμ, που χρησιμοποιεί ο Μωυσής, σημαίνει πράγματι καταστρέφω, και από αυτό προέρχεται η λέξη χορμά, ή Χορμά, που υποδηλώνει ένα είδος αναθέματος, σαν να αφιέρωναν τη γη στην κατάρα του Θεού. Ο Μωυσής, όμως, προσθέτει ότι ο λαός εκπλήρωσε την ευχή, υπό την υποχρέωση της οποίας είχαν τεθεί· και πράγματι αξιέπαινη ήταν η μεγαλοψυχία τους, αρνούμενοι να επωφεληθούν από μια άνετη κατοικία καταστρέφοντας τις πόλεις, τις οποίες είχαν αποκτήσει με το δίκαιο του πολέμου. Ο Καλβίνος προχωρά στην ερμηνεία της εντολής να φτιαχτεί το χάλκινο φίδι. 8. Κάνε σου ένα πύρινο φίδι. Τίποτα δεν θα φαινόταν με την πρώτη ματιά πιο παράλογο από το να φτιαχτεί ένα χάλκινο φίδι, η όψη του οποίου θα εξάλειφε το θανατηφόρο δηλητήριο· αλλά αυτή η φαινομενική παραλογικότητα ήταν πολύ πιο κατάλληλη για να καταστήσει τη χάρη του Θεού εμφανή παρά αν υπήρχε κάτι φυσικό στο φάρμακο. Αν τα φίδια είχαν αφαιρεθεί αμέσως, θα θεωρούσαν ότι ήταν τυχαίο γεγονός, και ότι το κακό είχε εξαφανιστεί με φυσικά μέσα. Αν, στη βοήθεια που δόθηκε, είχε εφαρμοστεί κάτι που είχε συγγένεια με κατάλληλα φάρμακα, τότε επίσης η δύναμη και η καλοσύνη του Θεού θα είχαν σκιασθεί. Προκειμένου, λοιπόν, να αντιληφθούν ότι σώθηκαν από τον θάνατο μόνο από τη χάρη του Θεού, επιλέχθηκε ένας τρόπος διατήρησης τόσο ασύμφωνος με την ανθρώπινη λογική, ώστε να είναι σχεδόν θέμα γέλιου. Ταυτόχρονα είχε το αποτέλεσμα να δοκιμάζει την υπακοή του λαού, να ορίζει έναν τρόπο αναζήτησης διατήρησης, που έφερνε όλες τις αισθήσεις τους σε υποταγή και αιχμαλωσία. Ήταν ανόητο πράγμα να στρέφουν τα μάτια σε ένα χάλκινο φίδι, για να αποτρέψουν τις κακές επιπτώσεις ενός δηλητηριώδους δαγκώματος· γιατί τι, σύμφωνα με την κρίση του ανθρώπου, θα μπορούσε να ωφελήσει ένα άψυχο άγαλμα, υψωμένο ψηλά; Αλλά είναι η ιδιαίτερη αρετή της πίστης, ότι πρέπει να γίνουμε πρόθυμα ανόητοι, για να μάθουμε να είμαστε σοφοί μόνο από το στόμα του Θεού. Αυτό φάνηκε πιο καθαρά αργότερα στην ουσία αυτού του τύπου· γιατί, όταν ο Χριστός συγκρίνει τον Εαυτό Του με αυτό το φίδι που ο Μωυσής ύψωσε στην έρημο, (Ιωάννη 3:14,) δεν ήταν μια απλή κοινή ομοιότητα που χρησιμοποιεί, αλλά μας διδάσκει ότι αυτό που είχε δειχθεί σε αυτή τη σκοτεινή σκιά ολοκληρώθηκε στον Εαυτό Του. Και, σίγουρα, αν το χάλκινο φίδι δεν ήταν σύμβολο πνευματικής χάριτος, δεν θα είχε φυλαχθεί σαν πολύτιμος θησαυρός και διατηρηθεί επιμελώς για πολλές γενιές στο ιερό του Θεού. Η αναλογία, επίσης, είναι πολύ τέλεια· αφού ο Χριστός, για να μας σώσει από τον θάνατο, έντυσε τη σάρκα μας, όχι, βέβαια, υποκείμενη στην αμαρτία, αλλά αντιπροσωπεύοντας «την ομοίωση της αμαρτωλής σάρκας», όπως λέει ο Παύλος. (Ρωμαίους 8:3.) εξής ακολουθεί, αυτό που ανέφερα παραπάνω, ότι αφού «ο κόσμος με τη σοφία δεν γνώρισε τον Θεό», φανερώθηκε στην ανοησία του σταυρού. (Α' Κορινθίους 1:21.) Αν, λοιπόν, επιθυμούμε να αποκτήσουμε σωτηρία, ας μην ντρεπόμαστε να την αναζητήσουμε από την κατάρα του Χριστού, που τυποποιήθηκε στην εικόνα του φιδιού.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος συνδέει αυτό το γεγονός με το ευαγγέλιο στον συλλογισμό του για την ύψωση του φιδιού. Η ύψωσή του εξηγείται ανεπαρκώς και εσφαλμένα, κατά τη γνώμη μου, από κάποιους, ως προεικόνιση της σταύρωσης, [122] ενώ θα έπρεπε μάλλον να αναφέρεται στο κήρυγμα του Ευαγγελίου· γιατί ο Μωυσής διατάχθηκε να στήσει το φίδι ψηλά, ώστε να είναι ορατό από κάθε πλευρά. Και η λέξη νες, χρησιμοποιείται τόσο για σημαία, όσο και για τον ιστό πλοίου, ή οποιονδήποτε άλλο ψηλό στύλο· το οποίο συμφωνεί με την προφητεία του Ησαΐα, όπου λέει ότι ο Χριστός θα ήταν «σημείο» για όλα τα έθνη, (Ησαΐας 11:10) το οποίο γνωρίζουμε ότι έγινε, με τη διάδοση της διδασκαλίας του Ευαγγελίου σε όλο τον κόσμο, με την οποία αντιστοιχεί το βλέμμα της πίστης. Διότι, όπως καμία θεραπεία δεν μεταδιδόταν από το φίδι σε όποιον δεν έστρεφε τα μάτια του προς αυτό, όταν υψωνόταν ψηλά, έτσι μόνο το βλέμμα της πίστης κάνει τον θάνατο του Χριστού να φέρνει σωτηρία σε εμάς. Αν και, λοιπόν, ο Θεός θα έδινε ανακούφιση στην πραγματική τους δυσχέρεια, είναι ακόμα αδιαμφισβήτητο ότι ακόμα και τότε νουθετούσε όλους τους πιστούς ότι τα δηλητηριώδη δαγκώματα του διαβόλου μπορούσαν να θεραπευτούν μόνο με το να κατευθύνουν το νου και τις αισθήσεις τους με πίστη στον Χριστό.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού έχετε δει τον Θεό να σας εκπαιδεύει μέσα από μικρές μάχες πριν από μεγαλύτερες; Πώς διαμορφώνει η μνήμη της παρελθούσας ελευθέρωσης την απόκρισή σας στην παρούσα γογγυσμό; Με ποιον τρόπο η ύψωση του φιδιού σας προσκαλεί να κοιτάξετε τον Χριστό σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, σύ ὁδήγησας τόν λαόν τῆς διαθήκης σου διά τῆς ἐρήμου, παιδεύων τάς γογγυστικάς αὐτῶν διαθέσεις, ἀλλά καί παρέχων τόν χαλκοῦν ὄφιν ὑψωμένον πρός ἴασιν κατά τόν κυρίαρχον λόγον σου. Διά τῆς αὐτῆς χάριτος, στρέψον τάς καρδίας ἡμῶν ἀπό τῆς ἀνταρσίας, ἵνα βλέπωμεν ἐν πίστει πρός τόν Υἱόν σου καί ἐμπιστευώμεθα τήν ἀδιάλειπτον πρόνοιαν σου, ὅταν ἡ ὁδός εἶναι μακρά. Πνεῦμα Ἅγιον, ἐνίσχυσον ἡμᾶς νά περιπατῶμεν ταπεινῶς ἐν τῇ ὑπακοῇ τῇ ἀπορρεούσῃ ἐκ τῆς διαθηκικῆς σου πιστότητος. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →