← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης

Υψωμένος Επάνω στο Ξύλο

Ιωάννης 19Άγιος Αθανάσιος — Περί της Ενανθρωπήσεως του Λόγου20 λεπ
Άνοιγμα
Στις ήσυχες ώρες πριν από τον Σταυρό, η Εκκλησία ακούει ξανά το έργο του Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου, 'Περί της Ενανθρωπήσεως του Λόγου'. Ο Αλεξανδρινός πατέρας ξεδιπλώνει το μυστήριο με το οποίο η ίδια η Ζωή εισέρχεται στον θάνατο, όχι ως κάποιος που νικήθηκε, αλλά ως αυτός που νικά. Τα λόγια του φωτίζουν τη σκηνή που κατέγραψε ο αγαπημένος μαθητής, όπου ο Κύριος παραδίδει το σώμα του πάνω στο ξύλο. Εισέρχομαστε σε αυτό το μάθημα επιθυμώντας ο ίδιος Λόγος που κάποτε κατοίκησε ανάμεσά μας να κάνει ξανά γνωστή τη νίκη του στην ακοή μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Το δέκατο ένατο κεφάλαιο του Ιωάννη μας παρουσιάζει την ώρα κατά την οποία ο Λόγος που έγινε σάρκα υψώνεται. Ο ευαγγελιστής καταγράφει τις λεπτομέρειες του Σταυρού με ευλαβική ακρίβεια, καλώντας μας να δούμε αυτό που ο Αθανάσιος θα εξηγήσει: ότι αυτός ο θάνατος δεν ήταν ένα συνηθισμένο τέλος, αλλά το καθορισμένο μέσο με το οποίο η φθορά καταστρέφεται και τα έθνη έλκονται στον Σωτήρα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Αθανάσιος τοποθετεί πρώτα το σώμα του Κυρίου μέσα στην κοινή μοίρα των ανθρώπων, αλλά ενωμένο με τον Λόγο. Το σώμα, λοιπόν, ως έχον την αυτήν φύσιν με όλα, διότι ήταν ανθρώπινο σώμα, αν και με ένα απαράμιλλο θαύμα σχηματίστηκε μόνο από παρθένο, εντούτοις, όντας θνητό, έπρεπε να πεθάνει επίσης, σύμφωνα με τους ομοίους του. Αλλά λόγω της ενώσεως του Λόγου με αυτό, δεν ήταν πλέον υποκείμενο στη φθορά σύμφωνα με τη δική του φύση, αλλά λόγω του Λόγου που είχε έρθει να κατοικήσει ἐπίβασις, σύγκρινε ἐπιβαίνειν, 43. 4, &c. σε αυτό, τέθηκε εκτός της εμβέλειας της φθοράς. 5. Και έτσι συνέβησαν δύο θαύματα ταυτόχρονα, ότι ο θάνατος όλων επιτελέστηκε στο σώμα του Κυρίου, και ότι ο θάνατος και η φθορά καταργήθηκαν εντελώς λόγω του Λόγου που ήταν ενωμένος με αυτό. Διότι υπήρχε ανάγκη θανάτου, και ο θάνατος έπρεπε να υποστεί για λογαριασμό όλων, ώστε να πληρωθεί το χρέος που οφειλόταν από όλους. 6. Στη συνέχεια δείχνει γιατί ο θάνατος δεν μπορούσε να παραμείνει κρυφός ή ιδιωτικός. Ω τάφε, πού είναι η νίκη σου;» 3. Γιατί, λοιπόν, θα μπορούσε κανείς να πει, αν ήταν απαραίτητο γι’ Αυτόν να παραδώσει το σώμα Του στον θάνατο αντί όλων, δεν το άφησε ως άνθρωπος ιδιωτικά, αντί να φτάσει μέχρι και να σταυρωθεί; Διότι θα ήταν πιο ταιριαστό γι’ Αυτόν να είχε αφήσει το σώμα Του με τιμή, παρά να υπομείνει έναν τέτοιο θάνατο με ατίμωση. 4. Τώρα, δες, απαντώ, αν μια τέτοια αντίρρηση δεν είναι απλώς ανθρώπινη, ενώ αυτό που έκανε ο Σωτήρας είναι αληθινά θεϊκό και για πολλούς λόγους άξιο της Θεότητάς Του. Πρώτον, επειδή ο θάνατος που συμβαίνει στους ανθρώπους τους έρχεται σύμφωνα με την αδυναμία της φύσης τους· διότι, ανίκανοι να παραμείνουν σε μία κατάσταση, διαλύονται με τον χρόνο. Εξ ου και οι ασθένειες τους συμβαίνουν, και αρρωσταίνουν και πεθαίνουν. Αλλά ο Κύριος δεν είναι αδύναμος, αλλά είναι η Δύναμη του Θεού και ο Λόγος του Θεού και η Αληθινή Ζωή. 5. Στρέφοντας στον τρόπο του ίδιου του Σταυρού, εξηγεί την καταλληλότητά του για τη σωτηρία όλων. Και τόσα πολλά σε απάντηση σε εκείνους που εκτός συσσωρεύουν επιχειρήματα για τον εαυτό τους. Αλλά αν κάποιος από τους δικούς μας ρωτήσει επίσης, όχι από αγάπη για συζήτηση, αλλά από αγάπη για μάθηση, γιατί υπέστη θάνατο με κανέναν άλλο τρόπο εκτός από τον Σταυρό, ας του ειπωθεί επίσης ότι κανένας άλλος τρόπος εκτός από αυτόν δεν ήταν καλός για εμάς, και ότι ήταν καλό που ο Κύριος υπέστη αυτό για χάρη μας. 2. Διότι αν ήρθε ο ίδιος να φέρει την κατάρα που τέθηκε πάνω μας, πώς αλλιώς θα μπορούσε να «γίνει Γαλ. γ΄ 13. κατάρα», εκτός αν έλαβε τον θάνατο που ορίστηκε για κατάρα; και αυτό είναι ο Σταυρός. Διότι αυτό ακριβώς είναι γραμμένο: «Επικατάρατος Δευτ. κα΄ 23. πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου». 3. Πάλι, αν ο θάνατος του Κυρίου είναι το λύτρο όλων, και με τον θάνατό Του «το μεσότοιχο Εφεσ. β΄ 14. του φραγμού» καταργείται, και η κλήση των εθνών επιτελείται, πώς θα μας είχε καλέσει σε Αυτόν, αν δεν είχε σταυρωθεί; Διότι μόνο στον σταυρό πεθαίνει ένας άνθρωπος με τα χέρια απλωμένα. Τέλος, παρουσιάζει την ανάσταση την τρίτη ημέρα ως τη δημόσια σφραγίδα σε όλο το έργο. Ο θάνατος στον Σταυρό, λοιπόν, για εμάς αποδείχθηκε πρέπων και κατάλληλος, και η αιτία του έχει αποδειχθεί λογική από κάθε άποψη· και μπορεί δικαίως να υποστηριχθεί ότι με κανέναν άλλο τρόπο εκτός από τον Σταυρό δεν ήταν σωστό να λάβει χώρα η σωτηρία όλων. Διότι ούτε καν έτσι—ούτε καν στον Σταυρό—δεν άφησε τον εαυτό του κρυμμένο· αλλά πολύ διαφορετικά, ενώ έκανε τη δημιουργία μάρτυρα της παρουσίας του Δημιουργού της, δεν επέτρεψε στον ναό του σώματός του να παραμείνει πολύ, αλλά αφού απλώς τον έδειξε νεκρό, με την επαφή του θανάτου με αυτόν, τον ανέστησε αμέσως την τρίτη ημέρα, φέροντας, ως σημάδι νίκης και θριάμβου επί του θανάτου, την αφθαρσία και την απαθεία που προέκυψαν στο σώμα του. 2. Διότι μπορούσε, ακόμη και αμέσως μετά τον θάνατο, να αναστήσει το σώμα του και να το δείξει ζωντανό· αλλά και αυτό ο Σωτήρας, με σοφή πρόνοια, δεν το έκανε. Διότι θα μπορούσε κανείς να πει ότι δεν είχε πεθάνει καθόλου, ή ότι ο θάνατος δεν είχε έρθει σε τέλεια επαφή με αυτόν, αν είχε εκδηλώσει την Ανάσταση αμέσως. 3.
Σκεφτείτε

Σκέψου

Ο Αθανάσιος οδηγεί το μυστήριο στην κορύφωσή του παρομοιάζοντας τον Σωτήρα με τον ευγενή παλαιστή που δέχεται κάθε πρόκληση. Και όπως ένας ευγενής παλαιστής, μεγάλος σε δεξιότητα και θάρρος, δεν επιλέγει ο ίδιος τους αντιπάλους του, για να μην δημιουργήσει υποψία ότι φοβάται κάποιους από αυτούς, αλλά το αφήνει στην επιλογή των θεατών, και ειδικά αν τυχαίνει να είναι εχθροί του, ώστε όποιον κι αν του ταιριάξουν, αυτόν να τον ρίξει, και να πιστευτεί ανώτερος όλων· έτσι και η Ζωή όλων, ο Κύριος και Σωτήρας μας, ο Χριστός, δεν επινόησε θάνατο για το δικό του σώμα, για να μην φανεί ότι φοβάται κάποιον άλλο θάνατο· αλλά δέχτηκε στον Σταυρό, και υπέμεινε, έναν θάνατο που επιβλήθηκε από άλλους, και κυρίως από τους εχθρούς του, τον οποίο θεωρούσαν τρομερό και ατιμωτικό και ανυπόφορο· ώστε και αυτός καταστραφείς, και ο ίδιος να πιστευτεί ότι είναι η Ζωή, και η δύναμη του θανάτου να καταργηθεί εντελώς. 4. Έτσι συνέβη κάτι εκπληκτικό και συγκλονιστικό· διότι ο θάνατος, τον οποίο νόμιζαν ότι θα επιβάλουν ως ντροπή, ήταν στην πραγματικότητα ένα μνημείο νίκης κατά του ίδιου του θανάτου. Κλείνει επιβεβαιώνοντας ότι μόνο ο Σταυρός μπορούσε να επιτελέσει την καταστροφή του θανάτου μπροστά στα μάτια όλων. Αλλά για να μην, αναστήνοντάς το αφού είχε παραμείνει πολύ καιρό και είχε διαφθαρεί εντελώς, να μην πιστευθεί, σαν να το είχε ανταλλάξει με κάποιο άλλο σώμα—διότι ένας άνθρωπος θα μπορούσε επίσης από την πάροδο του χρόνου να δυσπιστήσει σε αυτό που έβλεπε, και να ξεχάσει τι είχε συμβεί—γι’ αυτόν τον λόγο δεν περίμενε περισσότερο από τρεις ημέρες· ούτε κράτησε πολύ σε αγωνία εκείνους στους οποίους είχε πει για την Ανάσταση: 6. αλλά ενώ ο λόγος ακόμα αντηχούσε στα αυτιά τους και τα μάτια τους ήταν ακόμα σε αναμονή και το μυαλό τους σε αγωνία, και ενώ εκείνοι που τον είχαν σκοτώσει ζούσαν ακόμα στη γη, και ήταν επί τόπου και μπορούσαν να μαρτυρήσουν τον θάνατο του σώματος του Κυρίου, ο ίδιος ο Υιός του Θεού, μετά από ένα διάστημα τριών ημερών, έδειξε το σώμα του, κάποτε νεκρό, αθάνατο και άφθαρτο· και φανερώθηκε σε όλους ότι δεν ήταν από καμία φυσική αδυναμία του Λόγου που κατοικούσε σε αυτό που είχε πεθάνει το σώμα, αλλά για να καταργηθεί σε αυτό ο θάνατος με τη δύναμη του Σωτήρα.
Απαντήστε

Απάντησε

Πώς η θέα του σώματος του Κυρίου στον Σταυρό αλλάζει τον τρόπο που βλέπω τη δική μου θνητότητα; Σε ποια κρυφή γωνιά της ζωής μου φοβάμαι ακόμα τη δύναμη του θανάτου; Πού με καλεί το Πνεύμα να διακηρύξω τη νίκη του αναστημένου Χριστού σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Λόγε του Πατρός, που δεν αρνήθηκες τον θάνατο του Σταυρού, χάρισέ μας να σταθούμε με τον αγαπημένο μαθητή κάτω από το υψωμένο σου σώμα. Ας εργαστεί τώρα μέσα μας η ίδια δύναμη που κατέστρεψε τη φθορά στη σάρκα σου, ώστε να μην υπηρετούμε πλέον τον αρχαίο εχθρό μέσω του φόβου. Όπως έλκυσες όλους τους ανθρώπους στον εαυτό σου πάνω στο ξύλο, έλκυσε και τις καρδιές μας, ώστε να μην ζούμε πλέον για τον εαυτό μας, αλλά για εκείνον που πέθανε και αναστήθηκε. Με τις πρεσβείες του Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου, ω Χριστέ ο Θεός μας, ελέησέ μας και σώσε μας. Αμήν.

Άγιος Αθανάσιος — Περί της Ενανθρωπήσεως του Λόγου · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →