Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξοδος 15-16 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Οι Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν ανοίγουν μια πλούσια φλέβα διορατικότητας στο ταξίδι της ερήμου του Ισραήλ. Οι κλασικές εκθέσεις του για την Έξοδο 15-16 ιχνηλατούν τη μετάβαση από το θριαμβευτικό άσμα στην καθημερινή εξάρτηση, αποκαλύπτοντας πώς ο Θεός οδηγεί, δοκιμάζει και συντηρεί τον λαό Του. Μέσα από προσεκτική προσοχή στο κείμενο, ο Μακλάρεν δείχνει τη συνέχεια μεταξύ των αρχαίων ελέων και του παρόντος βαδίσματος του πιστού. Τα λόγια του μας προσκαλούν να παραμείνουμε πάνω από την απελευθέρωση της Ερυθράς Θάλασσας, τα νερά της Μαρά και το δώρο του μάννα. Σε αυτά τα κεφάλαια συναντούμε τόσο την πιστότητα του Θεού όσο και την αδυναμία της ανθρώπινης μνήμης. Σήμερα ακούμε ξανά με φρέσκα αυτιά.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε τα κεφάλαια 15 και 16 της Εξόδου αργά. Προσέξτε τη μετατόπιση από το άσμα της νίκης στη θάλασσα προς τα παράπονα που ανακύπτουν μόνο λίγες ημέρες αργότερα. Παρατηρήστε πόσο γρήγορα η απελευθέρωση δίνει τη θέση της στη δίψα και την πείνα. Αφήστε την αφήγηση να ρυθμιστεί μόνη της: θρίαμβος, δοκιμασία, πρόνοια. Ζητήστε από το Πνεύμα να αφυπνίσει τις δικές σας μνήμες της παρελθούσας πιστότητας του Θεού καθώς διαβάζετε.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει εξερευνώντας τον οδηγό Θεό που απεικονίζεται στον στύλο της νεφέλης και του πυρός.
Ι. Ο οδηγός Θεός: ή η εικόνα της ηγεσίας. Το πρωτότυπο είναι «οδηγώ απαλά». Πρβλ. Ησ 40:11, Ψλ 23:2. Το έμβλημα ενός ποιμνίου υποκρύπτεται πίσω από τη λέξη. Υπάρχει όχι μόνο καθοδήγηση, αλλά απαλή καθοδήγηση. Η καθοδήγηση ήταν απαλή, αν και συνοδευόταν από τόσο τρομερή και καρδιοσπαρακτική κρίση. Οι πνιγμένοι Αιγύπτιοι ήταν παράξενα παραδείγματα απαλής ηγεσίας. Αλλά οι λυτρωτικές πράξεις του Θεού είναι σαν τον καθοδηγητικό στύλο του πυρός, υπό την έννοια ότι έχουν μια πλευρά που αποκαλύπτει οργή και προκαλεί τρόμο, και μια πλευρά που ακτινοβολεί λαμπρή αγάπη και ανάβει ευτυχή εμπιστοσύνη.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια αντιπαραβάλλει τους λανθασμένους και ορθούς τρόπους αντιμετώπισης της πικρής εμπειρίας στη Μαρά.
ΙΙ. Οι λανθασμένοι και οι ορθοί τρόποι αντιμετώπισης της πικρής εμπειρίας. Ο λαός γόγγυσε: ο Μωυσής φώναξε προς τον Κύριο. Η ταχεία λήθη των απελευθερώσεων. Η αληθινή χρήση του λόγου δεν είναι το παράπονο, αλλά η προσευχή.Για το μάννα, ο Μακλάρεν παρατηρεί πώς το καθημερινό δώρο χρησίμευσε ως συνεχής δοκιμασία πίστης.
Μόνο εκείνος που εμπιστευόταν απόλυτα τον Θεό ότι θα προνοούσε γι’ αυτόν θα έτρωγε όλη τη μερίδα του και θα ξάπλωνε τη νύχτα με ήσυχη καρδιά, γνωρίζοντας ότι Εκείνος που τον τροφοδότησε θα τον τροφοδοτούσε. Όταν η πείρα είχε διδάξει ότι ό,τι αποθηκευόταν σάπιζε, τότε η οκνηρία θα ερχόταν και θα έλεγε: «Τι ωφελεί να μαζέψουμε διπλάσιο την έκτη ημέρα; Δεν ξέρουμε ότι δεν θα διατηρηθεί;» Έτσι ολόκληρο το δώρο ήταν μια συνεχής άσκηση και επομένως μια συνεχής δοκιμασία πίστης. Ο Θεός θέλησε να αφήσει τα δώρα Του να έρχονται με αυτόν τον τρόπο χεριού με στόμα, αν και θα μπορούσε να προνοήσει αμέσως αυτό που θα διέρκειε προφανώς όλη τη ζωή τους στην έρημο, ώστε να συνηθίσουν να προσκολλώνται σε Αυτόν και ώστε το καθημερινό τους ψωμί να είναι διπλά για την τροφή τους, τρέφοντας τα σώματά τους και ενισχύοντας εκείνη την πίστη η οποία, γι’ αυτούς όπως και για εμάς, είναι η προϋπόθεση κάθε μακαριότητας.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Μακλάρεν καταλήγει δείχνοντας πώς το μάννα δείχνει πέρα από τον εαυτό του στον Χριστό ως τον αληθινό άρτο από τον ουρανό.
Η διδασκαλία Του ξεπέρασε τον συμβολισμό του μάννα, όταν όχι μόνο διακήρυξε τον εαυτό Του ως «τον αληθινό άρτο από τον ουρανό που δίνει ζωή στον κόσμο», αλλά άνοιξε μια ματιά στο ιερό μυστήριο του εξιλαστικού Του θανάτου με το εκπληκτικό και φαινομενικά αποκρουστικό παράδοξο ότι «η σάρκα Του ήταν αληθινή τροφή και το αίμα Του αληθινό ποτό». Το μάννα δεν διδάσκει τυπικά την εξιλέωση του Χριστού, αλλά Τον παρουσιάζει ως την αληθινή τροφή και ζωοδότη, γλυκό σαν μέλι στην ψυχή, σταλμένο από τον ουρανό για τον καθένα μας, αλλά χρειάζεται να γίνει δικό μας με την πράξη της πίστης μας. Ένας Ισραηλίτης θα πέθαινε της πείνας, αν και το μάννα ήταν σκορπισμένο γύρω από το στρατόπεδο, αν δεν πήγαινε έξω και δεν εξασφάλιζε τη μερίδα του· και θα μπορούσε εξίσου να πεθάνει της πείνας, αν δεν έτρωγε αυτό που ο Ουρανός είχε στείλει. «Crede et manducasti», «Πίστεψε, και έχεις φάει», όπως λέει ο άγιος Αυγουστίνος. Η προσωπική ιδιοποιητική πράξη της πίστης είναι απαραίτητη για να έχουμε τον Χριστό ως τροφή των ψυχών μας.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού έχετε δει την απαλή ηγεσία του Θεού ακόμη και όταν οι οδοί Του περιλάμβαναν κρίση ή απώλεια; Πώς συνήθως αντιδράτε όταν η σημερινή ανάγκη φτάνει τόσο σύντομα μετά την απελευθέρωση της χθεσινής ημέρας; Σε ποια περιοχή σας προσκαλεί ο Κύριος να Τον εμπιστευθείτε για το καθημερινό ψωμί αντί να αποθηκεύετε τη μερίδα του αύριο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πιστέ Οδηγέ, Σε ευχαριστούμε για τους ελέους που μας έφεραν ως εδώ. Δίδαξέ μας να ψάλλουμε μετά από κάθε απελευθέρωση και να προσευχόμαστε αντί να γογγύζουμε όταν εμφανίζεται η επόμενη ανάγκη. Δώσε μας ήσυχες καρδιές που δέχονται τη μερίδα της ημέρας χωρίς ανήσυχη αποθήκευση. Ας ενισχύσει η μνήμη της παρελθούσας πιστότητάς Σου την εμπιστοσύνη μας για τα τμήματα της ερήμου που βρίσκονται ακόμη μπροστά. Τρέφε μας με τον Χριστό, τον αληθινό άρτο, μέχρι να φτάσουμε στον τόπο αναπαύσεως της αγιότητάς Σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →