Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικόν 9-10 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στον Ιωάννη Καλβίνο για να αποκτήσουμε διορατικότητα σχετικά με την επίσημη εγκαινίαση της ιεροσύνης του Ισραήλ. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου για το Λευιτικόν 9-10 αποκαλύπτει τόσο τη χάρη όσο και τη σοβαρότητα που συνοδεύουν εκείνους που πλησιάζουν για να υπηρετήσουν τον ζωντανό Θεό. Τα λόγια του μας καθοδηγούν μέσα από τις πρώτες προσφορές του Ααρών, την αιφνίδια κρίση επί του Ναδάβ και του Αβιούδ, και την ήσυχη υποταγή που τιμά την αγιότητα του Θεού. Καθώς ακούμε, ας ανοίξει το Πνεύμα τις καρδιές μας για να δεχθούμε την ίδια ευλάβεια και πίστη που ο Καλβίνος επιζητούσε να εμφυσήσει στους αναγνώστες του πριν από αιώνες.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοιμαστείτε τώρα να ακούσετε το ίδιο το κείμενο. Το Λευιτικόν κεφάλαια 9 και 10 αφηγούνται την όγδοη ημέρα της καθιέρωσης, τις πρώτες θυσίες του Ααρών, τη φωτιά που καταναλώνει τις προσφορές, και τον αιφνίδιο θάνατο δύο ιερέων που πρόσφεραν ξένη φωτιά. Διαβάστε αργά, σημειώνοντας τις εντολές που δόθηκαν, την υπακοή που αποδόθηκε, και τις προειδοποιήσεις που ακολουθούν. Ας διαμορφώσει η αφήγηση την αίσθησή σας για το τι σημαίνει να πλησιάζει κανείς τον Θεό με τους δικούς Του όρους.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει την πραγματεία του για το Λευιτικόν 9 περιγράφοντας τη στιγμή που ο Ααρών αρχίζει να ασκεί το ιερατικό αξίωμα.
1. Και συνέβη την ογδόη ημέρα Έχουμε εδώ να σχετίζεται πώς ο Ααρών και οι υιοί του, αφού συμπληρώθηκε ο χρόνος της καθιέρωσής τους, άρχισαν να εκτελούν το αξίωμά τους. Ήταν αναγκαίο να είναι μαθητής του αδελφού του, για να ακολουθήσει το υπόδειγμα που καθορίστηκε από τον Θεό. Και πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο Μωυσής, ο οποίος δεν διορίστηκε ιερέας με επίσημη τελετή, καθιέρωσε τους άλλους, ώστε η εξουσία και η αποτελεσματικότητα του εξωτερικού σημείου να στηρίζεται στον Θεό μόνο. Αυτό, επομένως, περιέχεται στο πρώτο μέρος του κεφαλαίου, πώς, αφού ο Ααρών μυήθηκε στο ιερατικό αξίωμα για επτά ημέρες, άρχισε το έργο που του εμπιστεύτηκε με την εντολή του Θεού: το δεύτερο μέρος δείχνει πώς οι θυσίες εγκρίθηκαν με θεϊκό θαύμα, σε επικύρωση της ιερωσύνης που ο Θεός είχε ιδρύσει. Αλλά, πρώτα απ' όλα, απαριθμεί τα συνήθη είδη θυσίας, δηλαδή για αμαρτία, την ολοκαύτωση· και για ευχαριστία, τη θυσία με την προσφορά (μίνχα) και τον ραντισμό: ώστε σε κάθε περίπτωση ο Ααρών να λογίζεται ως ο νόμιμος ιερέας του Θεού.Στις οδηγίες που δόθηκαν στον Ααρών ενώπιον του θυσιαστηρίου, ο Καλβίνος γράφει:
7. Και ο Μωυσής είπε προς τον Ααρών, Πήγαινε στο θυσιαστήριο Εδώ επαναλαμβάνεται ό,τι δηλώθηκε αλλού, ότι ο ιερέας, ως αμαρτωλός ο ίδιος, πρέπει πρώτα να ικετεύσει για τον εαυτό του, πριν εξιλεώσει τον Θεό προς τους άλλους. Ως εκ τούτου ο Απόστολος δικαίως συμπεραίνει ότι η νομική ιερωσύνη ήταν αδύναμη και μόνο τυπική. (Προς Εβραίους 5:1.) Διότι κανείς δεν μπορεί να είναι αληθινός ειρηνοποιός, παρά μόνο εκείνος που, στηριζόμενος στην τέλεια αθωότητά του, παρουσιάζεται ενώπιον του Θεού για να λάβει συγχώρεση για τους άλλους, και, καθαρός από κάθε κηλίδα, δεν χρειάζεται εξιλέωση για τον εαυτό του. Όλα τα υπόλοιπα μέχρι το τέλος του κεφαλαίου τα παραλείπω, επειδή ο Μωυσής μόνο καταγράφει πώς ο Ααρών θυσίασε σύμφωνα με την εντολή του Θεού και την νομική τελετουργία.Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην αφήγηση του Ναδάβ και του Αβιούδ στο κεφάλαιο 10 και εξετάζει την παράβασή τους.
1. Και ο Ναδάβ και ο Αβιούδ, οι υιοί του Ααρών Μια αξιομνημόνευτη περίσταση καταγράφεται εδώ, από την οποία φαίνεται πόσο πολύ ο Θεός απεχθάνεται όλες τις αμαρτίες με τις οποίες διαφθείρεται η καθαρότητα της θρησκείας. Φαινομενικά ήταν ελαφρά παράβαση να χρησιμοποιήσουν ξένο πυρ για την καύση θυμιάματος· και πάλι η απερισκεψία τους θα φαινόταν συγγνωστή, διότι σίγουρα ο Ναδάβ και ο Αβιούδ δεν επιθυμούσαν ασελγώς ή εκ προθέσεως να μολύνουν τα ιερά πράγματα, αλλά, όπως συμβαίνει συχνά σε θέματα καινοτομίας, όταν ασχολούνταν με αυτά υπερβολικά πρόθυμα, η βιασύνη τους τους οδήγησε σε σφάλμα. Η αυστηρότητα της τιμωρίας, επομένως, δεν θα άρεσε σε εκείνους τους αλαζόνες ανθρώπους, οι οποίοι δεν διστάζουν υπεροπτικά να επικρίνουν τις κρίσεις του Θεού· αλλά αν αναλογιστούμε πόσο άγιο πράγμα είναι η λατρεία του Θεού, το μέγεθος της τιμωρίας δεν θα μας προσβάλει καθόλου. Εκτός αυτού, ήταν αναγκαίο η θρησκεία τους να επικυρωθεί από την ίδια την αρχή της· διότι αν ο Θεός είχε επιτρέψει στους υιούς του Ααρών να παραβούν ατιμώρητα, θα είχαν αργότερα αμελώς παραμελήσει ολόκληρο τον Νόμο. Αυτό, επομένως, ήταν ο λόγος της τόσο μεγάλης αυστηρότητας, ώστε οι ιερείς να αγρυπνούν με άγχος εναντίον κάθε βεβήλωσης. Το έγκλημά τους καθορίζεται, δηλαδή ότι πρόσφεραν θυμίαμα με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που ο Θεός είχε προστάξει, και συνεπώς, αν και μπορεί να σφάλαν από άγνοια, εντούτοις καταδικάστηκαν από την εντολή του Θεού ότι είχαν αμελήσει να ασχοληθούν με κάτι που άξιζε μεγαλύτερη προσοχή. Το «ξένο πυρ» διακρίνεται από το ιερό πυρ που έκαιγε πάντα στο θυσιαστήριο: όχι θαυματουργικά, όπως κάποιοι προσποιούνται, αλλά με τη συνεχή αγρυπνία των ιερέων. Τώρα, ο Θεός είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιείται οποιοδήποτε άλλο πυρ στις τελετές, για να αποκλείσει όλες τις εξωτερικές τελετουργίες, και για να δείξει την αποστροφή Του για οτιδήποτε μπορεί να προερχόταν από αλλού. Ας μάθουμε, επομένως, να προσέχουμε τόσο πολύ την εντολή του Θεού ώστε να μην διαφθείρουμε τη λατρεία Του με οποιεσδήποτε ξένες επινοήσεις. Αλλά αν τιμώρησε τόσο αυστηρά αυτό το σφάλμα, πόσο φρικτή τιμωρία περιμένει τους Παπιστές, οι οποίοι δεν ντρέπονται να υπερασπίζονται πεισματικά τόσες πολλές χονδροειδείς διαφθορές!
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος συνδέει την κρίση επί των ιερέων με την αρχή ότι ο Θεός αγιάζεται σε εκείνους που είναι πλησιέστερα σε Αυτόν.
3. Τότε ο Μωυσής είπε προς τον Ααρών, Αυτό είναι που ο Κύριος ελάλησε Ο Μωυσής συγκρατεί τον αδελφό του από το να παραδοθεί σε υπερβολική λύπη· διότι αυτό ήταν πολύ πικρό πλήγμα μετά τη πρόσφατη χαρά του να δει τον εαυτό του αμέσως στερημένο από δύο υιούς την ίδια ημέρα, και την ίδια στιγμή, θα μπορούσε επίσης να ήταν διατεθειμένος να γογγύσει κατά του Θεού για την αιτία του θανάτου τους. Για να μην παραδοθεί, λοιπόν, σε τέτοια έλλειψη αυτοελέγχου, ο Μωυσής του υπενθυμίζει ότι πρέπει να υποταχθεί στην δίκαιη κρίση του Θεού. Θα αναζητήσουμε μάταια αυτό που αναφέρεται εδώ, [416] «Θα δοξαστώ σε εκείνους που πλησιάζουν σε εμένα.» Είχε συχνά απειλήσει τους ιερείς με θάνατο αν απομακρύνονταν στο ελάχιστο από τον ορισμένο κανόνα: Είχε συχνά θέσει ενώπιόν τους την ιερότητα του αξιώματός τους, μήπως μολυνθούν με κάποια ιερόσυλη πράξη· με μια λέξη, τους είχε εκλέξει ως υπουργούς Του στα άγια πράγματα, υπό τον όρο ότι θα γνώριζαν τον εαυτό τους υποκείμενο σε μεγαλύτερη ενοχή και τιμωρία από τον υπόλοιπο λαό. Με αυτή την παρηγοριά, λοιπόν, η λύπη του Ααρών ησυχάζει, ότι ο Θεός δεν είχε φερθεί σκληρά στους υιούς του, αλλά είχε δείξει σε αυτούς ένα δίκαιο και ωφέλιμο παράδειγμα, ώστε οι διάδοχοί τους να είναι πιο προσεκτικοί στα καθήκοντά τους· διότι έτσι πρέπει να παραφραστεί η πρόταση: Προκειμένου να δοξαστώ ενώπιον ολόκληρου του λαού, πρέπει να αγιαστώ από εκείνους του υψηλότερου βαθμού και σημασίας· ή, Όταν θα έχω αγιασθεί από τους ίδιους τους ιερείς, των οποίων η αξιοπρέπεια είναι η υψηλότερη, η δόξα μου θα λάμψει ενώπιον ολόκληρου του λαού. Και, στην πραγματικότητα, αν και ο Θεός μπορεί να τιμωρεί ολόκληρα σώματα αφανών προσώπων, τέτοια μαθήματα έχουν μικρή επίδραση· αλλά η τιμωρία ανδρών πιο ευγενούς και επιφανούς θέσης τραβά σχεδόν όλα τα βλέμματα στις κρίσεις του Θεού. Διότι ο Θεός λέγεται ότι αγιάζεται σε εμάς με πολλούς τρόπους, είτε δείχνει τον εαυτό Του ως ελεήμονα είτε ως αυστηρό Κριτή. Αυτή η δήλωση, λοιπόν, είναι μια προτροπή προς εκείνους που έχει τιμήσει με ιδιαίτερη τιμή, να περπατούν με φόβο και τρόμο· διότι, αφού «η κρίση αρχίζει από τον οίκο του Θεού,» όσο μεγαλύτερα είναι τα χαρίσματα και όσο υψηλότερη είναι η υπεροχή με την οποία ευλογείται κάποιος, τόσο μεγαλύτερη είναι η υποχρέωσή του προς τον Θεό, και η αχαριστία του άξια αυστηρότερης τιμωρίας.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς διαμορφώνει την άποψή σας για την πνευματική ηγεσία σήμερα η απαίτηση ο Ααρών να εξιλεωθεί πρώτα για τον εαυτό του; Με ποιους τρόπους μπορεί η λύπη ή η απόσπαση προσοχής να μας οδηγήσει να αντιμετωπίσουμε ελαφρά τις εντολές του Θεού; Τι μας διδάσκει η σιωπή του Ααρών σχετικά με την αποδοχή των δικαίων κρίσεων του Θεού ακόμη και όταν μας αγγίζουν προσωπικά;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐν τῇ διαθηκικῇ σου ἐλέει προστάξας τὰς προσφορὰς τοῦ Λευιτικοῦ καὶ ἀνάψας οὐράνιον πῦρ πρὸς ἀποδοχήν αὐτῶν, δώρησαι ἡμῖν χάριν τοῦ προσεγγίζειν τῷ θρόνῳ σου διὰ Χριστοῦ μόνου, τοῦ τελείου Ἀρχιερέως ἡμῶν, μετὰ εὐλαβῶν καρδιῶν καὶ κεκαθαρμένων συνειδήσεων. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου ἐν τῇ ὑπακοῇ ἣν ἀπαιτεῖς, ἵνα μήτε προσθῶμεν μήτε ἀφαιρέσωμεν ἀπὸ τῆς τεταγμένης σου λατρείας, ἀλλὰ ἀναπαυθῶμεν ἐν τῇ τετελεσμένῃ ἐξιλαστήριῳ θυσίᾳ ἥτις καλύπτει πάσας τὰς ἀστοχίας ἡμῶν. Εἴθε ἡ δόξα ἡ πληρώσασα τὴν σκηνὴν νῦν κατοικήσῃ ἐν ἡμῖν, εἰς ἔπαινον τῆς κυριαρχικῆς σου ἁγιότητος.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →