Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας
Ησαΐας 5-6 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα του Eterniseed που αντλείται από το κλασικό έργο του Αλεξάνδρου Μακλάρεν Expositions of Holy Scripture. Στα κεφάλαια 5 και 6 του Ησαΐα ο προφήτης αντιμετωπίζει την ηθική παρακμή ενός έθνους ενώ αποκαλύπτει τον ζωντανό Βασιλιά που βασιλεύει πάνω από κάθε επίγειο θρόνο. Η μετρημένη ερμηνεία του Μακλάρεν μας καθοδηγεί μέσα από τις έξι φορές ουαί και το όραμα του ναού που ακολουθεί, δείχνοντας πώς η απώλεια και η κρίση προετοιμάζουν την καρδιά να δει τον Κύριο των δυνάμεων. Σε αυτές τις σελίδες ανακαλύπτουμε τόσο την αυστηρότητα της θείας αγιότητας όσο και το απροσδόκητο έλεος που στέλνει πρόθυμους υπηρέτες. Ας μιλήσει το ίδιο Πνεύμα που μίλησε στον Ησαΐα και πάλι σε εμάς σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθίστε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε αργά τα κεφάλαια 5 και 6 του Ησαΐα. Ακούστε την επαναλαμβανόμενη κραυγή ουαί κατά της υπερηφάνειας, της απληστίας και της μέθης, έπειτα παρακολουθήστε τον ναό να γεμίζει δόξα καθώς ο προφήτης βλέπει τον Βασιλιά. Προσέξτε πώς η προσωπική απώλεια ανοίγει τον δρόμο για ουράνιο όραμα και πώς αυτό το όραμα τελειώνει με μια πρόθυμη απάντηση: 'Ιδού εγώ· στείλον με.' Αφήστε τα λόγια να σας περιβάλουν πριν μελετήσουμε μαζί τις γνώσεις του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν αρχίζει καταγράφοντας τα ουαί κατά του Ιούδα.
Η μέθη είναι, σε αυτό το κείμενο, ένας από έναν κύκλο πληγών στο πολιτικό σώμα του Ιούδα. Ο προφήτης έξι φορές διακηρύττει 'ουαί' ως το αναπόφευκτο τέλος αυτών· τέτοια 'ασθένεια' είναι 'εις θάνατον' εκτός αν η μετάνοια και άλλη πορεία ζωής φέρουν θεραπεία. Αλλά η μέθη εμφανίζεται δύο φορές σε αυτόν τον ζοφερό κατάλογο, και η μεγαλύτερη παράγραφος καταγγελίας Ησαΐας 5:11 - Ησαΐας 5:17 είναι αφιερωμένη σε αυτήν. Η σύνδεσή της με τις άλλες αρετές που δέχονται επίθεση είναι χαλαρή, αλλά αξίζει να σημειωθεί ότι όλες αυτές έχουν εσωτερική συγγένεια και τείνουν να εμφανίζονται μαζί. Είναι 'όλες σε μια σειρά', και όπου μια κοινότητα καταριέται με μία, οι άλλες δεν θα είναι μακριά. Είναι ένας κόμπος από φίδια μπλεγμένα. Αγγίζουμε ελαφρά τις άλλες κακίες που καταγγέλλονται από τα φλογερά λόγια του προφήτη, αλλά πρέπει να προϋποθέσουμε τη γενική παρατήρηση ότι η ίδια αδιαπραγμάτευτη σαφήνεια και τόλμη στο να μιλάμε για κοινωνικές αμαρτίες πρέπει να χαρακτηρίζει τους χριστιανούς διδασκάλους σήμερα. Το αξίωμα του προφήτη δεν έχει εκλείψει στην εκκλησία.Ο Μακλάρεν τοποθετεί έπειτα το όραμα στο έτος του θανάτου του Οζία.
Ο Οζίας είχε βασιλεύσει για πενήντα δύο χρόνια, κατά το μεγαλύτερο μέρος των οποίων αυτός και ο λαός του είχαν υπάρξει λαμπρά ευημερούντες. Νικηφόρος στον πόλεμο, ήταν επίσης επιτυχής στις τέχνες της ειρηνικής βιομηχανίας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν συννεφιασμένα, αλλά συνολικά η βασιλεία είχε υπάρξει περίοδος μεγάλης ευημερίας. Ο γιος και διάδοχός του ήταν νέος άνδρας είκοσι πέντε ετών· και όταν ανέβηκε στον θρόνο, απειλητικά σύννεφα πολέμου συγκεντρώνονταν στον Βορρά και απειλούσαν να παρασυρθούν προς τον Ιούδα. Δεν είναι παράξενο που ο προφήτης, όπως και άλλοι στοχαστικοί πατριώτες, ρωτούσε τον εαυτό του τι επρόκειτο να συμβεί σε αυτές τις ανήσυχες ημέρες, όταν το πηδάλιο ήταν σε νέα χέρια, τα οποία ίσως δεν ήταν αρκετά ισχυρά να το κρατήσουν. Σαν σοφός άνθρωπος, πήρε τις σκέψεις του στο αγιαστήριο· και εκεί κατανόησε. Καθώς συλλογιζόταν, αυτό το μεγάλο όραμα αποκαλύφθηκε στο εσωτερικό του μάτι. 'Εν τω έτει τω αποθανόντι του βασιλέως Οζίου' είναι πολύ περισσότερο από μια ημερομηνία για χρονολογικούς σκοπούς.Ο Μακλάρεν εξερευνά πώς η απώλεια προετοιμάζει την καρδιά για να δει τον Θεό.
Ήταν όταν 'ο βασιλεύς Οζίας απέθανε' που ο προφήτης 'είδε τον Κύριον καθήμενον επί του θρόνου'. Αν ο θρόνος του Ισραήλ δεν ήταν κενός, δεν θα έβλεπε τον θρονιασμένο Θεό στους ουρανούς. Και έτσι είναι με όλες τις απώλειές μας, με όλες τις λύπες μας, με όλες τις απογοητεύσεις μας, με όλους τους πόνους μας· έχουν αποστολή να αποκαλύψουν σε εμάς τον θρονιασμένο Θεό. Η κατοχή των πραγμάτων που αφαιρούνται από εμάς, οι χαρές που οι λύπες μας μετατρέπουν σε σκόνη, έχουν την ίδια αποστολή, και ο υψηλότερος σκοπός κάθε αγαθού, κάθε ευλογίας, κάθε κατοχής, κάθε χαράς, όλης της αγάπης—ο υψηλότερος σκοπός είναι να μας οδηγήσει σε Αυτόν. Αλλά, όπως οι άνθρωποι παγώνουν ένα παράθυρο, ώστε το φως να μπαίνει αλλά η όραση να μην βγαίνει, έτσι με δική μας υπαιτιότητα και κακή χρήση των αγαθών που προορίζονται να μας οδηγήσουν προς τον Θεό και να μας δείξουν τον Θεό, παγώνουμε και σκοτεινιάζουμε το παράθυρο ώστε να μην μπορούμε να δούμε αυτό που προορίζεται να μας δείξει. Και τότε ένα δυνατό και ελεήμον χέρι θρυμματίζει το ζωγραφισμένο γυαλί σε κομμάτια, επειδή σκοτείνιαζε 'την λευκή ακτινοβολία της Αιωνιότητας'. Και μολονότι το πλαίσιο μπορεί να φαίνεται άγονο, και οι άκρες του σπασμένου γυαλιού μπορεί να κόβουν και να πληγώνουν, όμως η θέα είναι ανεμπόδιστη. Όταν τα δώρα που έχουμε κακοχρησιμοποιήσει αποσύρονται, μπορούμε να δούμε τον ουρανό που αυτά συχνά κρύβουν από εμάς. Όταν πέφτουν τα φύλλα υπάρχει ευρύτερη προοπτική. Όταν πέφτει το μεγάλο δέντρο ανοίγεται θέα του γαλάζιου πάνω. Όταν πέφτει η νύχτα αστράφτουν τα αστέρια. Όταν άλλα στηρίγματα αφαιρούνται μπορούμε να στηρίξουμε όλο το βάρος μας στον Θεό. Όταν ο Οζίας πεθαίνει ο Βασιλεύς γίνεται ορατός.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Μακλάρεν ολοκληρώνει με την αποζημίωση που βρίσκεται στον Χριστό.
Έτσι, αγαπητοί φίλοι, ας μάθουμε τον σκοπό του Θεού στο να αδειάζει καρδιές και καρέκλες και σπίτια. Τα αδειάζει για να τα γεμίσει με τον Εαυτό Του. Μας παίρνει, αν μπορώ να πω έτσι, στο σκοτάδι, όπως οι ταξιδιώτες προς τον νότο σήμερα περνούν από αλπικές σήραγγες, για να μας βγάλει στη γη όπου 'ο Θεός ο Ίδιος είναι ήλιος και σελήνη', και όπου υπάρχει ευρύτερος αιθέρας και λαμπρότεροι αστερισμοί από ό,τι σε αυτές τις χώρες όπου κατοικούμε. Σκοπεύει ότι, όταν ο Οζίας πεθαίνει, οι καρδιές μας θα δουν τον Βασιλέα. Και για όλους τους πενθούντες, για όλες τις βασανισμένες καρδιές, για όλους από τους οποίους αφαιρέθηκαν στηρίγματα και αποσύρθηκαν πόροι, ο παλιός λόγος είναι αληθινός: 'Κύριε δείξε μας τον Πατέρα, και αρκεί σε εμάς.'Για την υπηρεσία, ο Μακλάρεν παρατηρεί τα φτερά για πτήση.
'Με δύο πετούσε.' Αυτό είναι το έμβλημα της χαρούμενης, ελαφριάς, ανεμπόδιστης κίνησης. Είναι έντονα, λυπηρά αντίθετο προς τους κοπιώδεις περιορισμούς μας των βαριών πλασμάτων που δεν έχουμε φτερά, αλλά μπορούμε το πολύ να τρέχουμε στην υπηρεσία Του, και συχνά βρίσκουμε δύσκολο να 'περιπατούμε με υπομονή στην οδό που είναι τεθειμένη ενώπιόν μας'. Αλλά—υπηρεσία με φτερά, ή υπηρεσία με κουτσά πόδια, δεν έχει σημασία. Όποιος, βλέποντας τον Θεό, έχει βρει ανάγκη να κρύψει το πρόσωπό του από εκείνο το Φως ενώ έρχεται στο Φως, και να καλύψει τα πόδια του από τον παντεπόπτη Οφθαλμό, θα αισθανθεί επίσης παρορμήσεις να εξέλθει στην υπηρεσία Του. Διότι η τελειότητα της λατρείας δεν είναι ούτε η συνείδηση της δικής μας ανεπάρκειας, ούτε η ταπεινή αναγνώριση της δόξας Του, ούτε η μεγάλη φωνή αίνου που αντήχησε από εκείνα τα αθάνατα χείλη, αλλά είναι η εκτέλεση του θελήματός Του στην καθημερινή ζωή. Μερικοί άνθρωποι λένε ότι η υπηρεσία του ανθρώπου είναι η υπηρεσία του Θεού. Ναι, όταν είναι υπηρεσία του ανθρώπου, γίνεται για χάρη του Θεού, τότε είναι έτσι, και μόνο τότε. Το παλιό ρητό, 'Η εργασία είναι λατρεία', μπορεί να κηρύττει μεγάλη αλήθεια ή ένα πολύ επικίνδυνο λάθος. Αλλά δεν υπάρχει δυνατότητα λάθους ή κινδύνου στο να διατηρούμε αυτό: ότι η κορυφή και το στέμμα όλης της λατρείας, είτε για εμάς τους κουρασμένους υπηρέτες πάνω στη γη, είτε για αυτούς τους φτερωτούς υπηρέτες στον θρόνο του Βασιλέα στους ουρανούς, είναι η δραστηριότητα στην υπακοή. Και αυτό είναι που τίθεται ενώπιόν μας εδώ.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή μου η απώλεια ή η απογοήτευση έγινε μια απροσδόκητη πόρτα για να δω τον Θεό πιο καθαρά; Πώς ανταποκρίνομαι τώρα στην αγιότητα του Κυρίου που αποκαλύπτεται στον Χριστό; Ποια απλή πράξη πρόθυμης υπηρεσίας μπορώ να προσφέρω σήμερα ως απάντηση στην κλήση του Βασιλέα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ἅγιε Κύριε Σαβαώθ, ὕψιστε καὶ ἐπηρμένε, ἄνοιξον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν νὰ ἴδωμεν τὴν δόξαν Σου καὶ τὰς καρδίας ἡμῶν εἰς τὴν ἁγιότητα τοῦ θρόνου Σου. Καθάρισον τὰ χείλη ἡμῶν μὲ τὸν ἄνθρακα ἀπὸ τὸ θυσιαστήριόν Σου, πλῆσον πᾶσαν κενωθεῖσαν θέσιν μὲ τὴν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ, καὶ κίνησον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου νὰ ἀποκριθῶμεν εἰς τὴν κλῆσίν Σου μὲ χαρμόσυνον παράδοσιν, «Ἰδοὺ ἐγώ, ἀπόστειλόν με». Κράτησον ἡμᾶς εὐλαβεῖς, χαρούμενους, καὶ ταχεῖς ἐν τῇ ὑπηρεσίᾳ Σου ἕως ὅτου Σὲ ἴδωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →