← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος

Εξ 13-14 — με τον Μάθιου Χένρι

Έξοδος 13-14Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το κλασικό υπόμνημα του Μάθιου Χένρι ανοίγει ένα παράθυρο στην δραματική αφήγηση της εξόδου του Ισραήλ στα κεφάλαια 13 και 14. Οι προσεκτικές σημειώσεις του στίχο προς στίχο τονίζουν τόσο τις λεπτομερείς εντολές που δόθηκαν τη στιγμή της ελευθερίας όσο και τα θαυμαστά σημεία που συνόδευσαν τον λαό στην έρημο. Το σημερινό μάθημα αντλεί από τις γνώσεις του Χένρι για να μας βοηθήσει να δούμε πώς οι οδηγίες του Θεού για την ανάμνηση και η ορατή καθοδήγησή του συνεργάζονται για να ενισχύσουν την πίστη. Καθώς ακολουθούμε τον Χένρι μέσα από αυτά τα κεφάλαια, ανακαλύπτουμε νέους λόγους να εμπιστευόμαστε τον Κύριο που οδηγεί τον λαό του ημέρα και νύχτα. Ας προετοιμάσουν τα λόγια του τις καρδιές μας να δεχτούν τα ίδια ελέη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 13 και 14 της Εξόδου αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις εντολές σχετικά με τα πρωτότοκα και τη γιορτή των αζύμων, τη στοργική φροντίδα για τα οστά του Ιωσήφ και τον ισχυρό στύλο που καθοδηγούσε τον Ισραήλ. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στην κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα και στη διάσωση που ακολούθησε. Ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει τα μάτια σας στον ίδιο Θεό που ακόμα οδηγεί τον λαό του σήμερα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας την εντολή να αγιάσουν τα πρωτότοκα. Ι. Για τη διαφύλαξη των πρωτοτόκων του Ισραήλ, όταν σκοτώθηκαν τα πρωτότοκα των Αιγυπτίων. Σε ανάμνηση αυτής της διακριτικής εύνοιας και σε ευγνωμοσύνη γι' αυτήν, τα πρωτότοκα, σε όλες τις εποχές, έπρεπε να αφιερωθούν στον Θεό, ως ιδιαίτερα δικά του (εδ. 2), και να εξαγοραστούν, εδ. 13. Ο Θεός, ο οποίος με το δικαίωμα της δημιουργίας είναι ιδιοκτήτης και κυρίαρχος όλων των πλασμάτων, εδώ διεκδικεί ιδιαίτερα τα πρωτότοκα των Ισραηλιτών, με δικαίωμα προστασίας: Αγίασέ μου όλα τα πρωτότοκα. Οι γονείς δεν έπρεπε να θεωρούν τους εαυτούς τους ενδιαφερόμενους για τα πρωτότοκά τους, μέχρι να τα παρουσιάσουν πρώτα επίσημα στον Θεό, να αναγνωρίσουν τον τίτλο του σε αυτά και να τα λάβουν πίσω, με ένα ορισμένο τίμημα, από αυτόν ξανά. Σημείωσε, 1. Εκείνο που με ειδικό διακριτικό έλεος μας έχει φεισθεί πρέπει να αφιερωθεί με ιδιαίτερο τρόπο στην τιμή του Θεού· τουλάχιστον κάποια ευγνώμων αναγνώριση, σε έργα ευσέβειας και ελεημοσύνης, πρέπει να γίνει, όταν οι ζωές μας, ή οι ζωές των παιδιών μας, μας έχουν δοθεί για λεία. 2. Ο Θεός, που είναι ο πρώτος και ο καλύτερος, πρέπει να έχει τον πρώτο και τον καλύτερο, και σε αυτόν πρέπει να παραδώσουμε εκείνο που μας είναι πιο αγαπητό και πιο πολύτιμο. Τα πρωτότοκα ήταν η χαρά και η ελπίδα των οικογενειών τους. Γι' αυτό θα είναι δικά μου, λέει ο Θεός. Με αυτό θα φανεί ότι αγαπάμε τον Θεό περισσότερο (όπως οφείλουμε) αν είμαστε πρόθυμοι να παραδώσουμε σε αυτόν εκείνο που αγαπάμε περισσότερο σε αυτόν τον κόσμο. 3. Είναι η εκκλησία των πρωτοτόκων που αγιάζεται στον Θεό, Εβρ. ιβ΄ 23. Ο Χριστός είναι ο πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών (Ρωμ. η΄ 29), και, με αρετή της ένωσής τους με αυτόν, όλοι όσοι γεννιούνται ξανά και γεννιούνται άνωθεν, λογίζονται ως πρωτότοκοι. Υπάρχει μια υπεροχή αξιοπρέπειας και δύναμης που τους ανήκει· και, αν είναι παιδιά, τότε κληρονόμοι. Στη συνέχεια στρέφεται στις οδηγίες για τη διαιώνιση της μνήμης μέσω της γιορτής των αζύμων. 1. Πρέπει οπωσδήποτε να τηρούν τη γιορτή των αζύμων, εδ. 5-7. Δεν αρκούσε να τη θυμούνται, αλλά έπρεπε να εορτάζουν το μνημόσυνό της με τον τρόπο που ο Θεός είχε ορίσει και να χρησιμοποιούν τα καθιερωμένα μέσα διατήρησης της ανάμνησής της. Έτσι, υπό το ευαγγέλιο, δεν πρέπει μόνο να θυμόμαστε τον Χριστό, αλλά να το κάνουμε αυτό σε ανάμνησή του. Παρατήρησε, Πόσο αυστηρή είναι η απαγόρευση του ζυμαριού (εδ. 7)· όχι μόνο δεν πρέπει να τρώγεται ζυμάρι, αλλά ούτε να φαίνεται, ούτε σε όλες τις συνοικίες τους. Σύμφωνα με αυτό, η συνήθεια των Ιουδαίων ήταν, πριν από τη γιορτή του πάσχα, να πετούν όλο το ζυμωμένο ψωμί έξω από τα σπίτια τους: το έκαιγαν, ή το έθαβαν, ή το έσπαζαν σε μικρά κομμάτια και το σκόρπιζαν στον αέρα· ερευνούσαν επιμελώς με αναμμένα κεριά σε όλες τις γωνίες των σπιτιών τους, μήπως παραμείνει κάποιο ζυμάρι. Η φροντίδα και η αυστηρότητα που επιβλήθηκαν σε αυτό το θέμα σχεδιάστηκαν, (1.) Για να κάνουν τη γιορτή πιο επίσημη, και κατά συνέπεια πιο αξιοσημείωτη από τα παιδιά τους, που θα ρωτούσαν, 'Γιατί γίνεται τόση φασαρία;' (2.) Για να μας διδάξουν πόσο φροντισμένοι πρέπει να είμαστε να απομακρύνουμε από εμάς κάθε αμαρτία, Α΄ Κορ. ε΄ 7. Ο Χένρι προχωρά περιγράφοντας την θεία καθοδήγηση που παρέχεται από τον στύλο της νεφέλης και του πυρός. ΙΙ. Εδώ είναι η καθοδήγηση με την οποία ευλογήθηκαν στον δρόμο: Ο Κύριος προπορευόταν αυτών με στύλο, εδ. 21, 22. Στα πρώτα δύο στάδια αρκούσε ο Θεός να κατευθύνει τον Μωυσή πού να βαδίσει: γνώριζε καλά τη χώρα και τον δρόμο· αλλά τώρα που είχαν φτάσει στην άκρη της ερήμου (εδ. 20) θα είχαν ανάγκη οδηγού· και έναν πολύ καλό οδηγό είχαν, έναν που ήταν άπειρα σοφός, ευγενής και πιστός: Ο Κύριος προπορευόταν αυτών, η σεκινά (ή η εμφάνιση της θείας μεγαλειότητας, που ήταν τυπική του Χριστού) ή μια προηγούμενη εκδήλωση του αιώνιου Λόγου, ο οποίος, στο πλήρωμα του χρόνου, επρόκειτο να γίνει σάρκα και να κατοικήσει μεταξύ μας. Ο Χριστός ήταν με την εκκλησία στην έρημο, Α΄ Κορ. ι΄ 9. Τώρα ο Βασιλιάς τους προπορευόταν, ακόμα και ο Κύριος επικεφαλής αυτών, Μιχ. β΄ 13. Σημείωσε, Εκείνους που ο Θεός φέρνει στην έρημο δεν θα τους αφήσει ούτε θα τους χάσει εκεί, αλλά θα φροντίσει να τους οδηγήσει μέσα από αυτήν· μπορούμε κάλλιστα να σκεφτούμε ότι ήταν πολύ μεγάλη ικανοποίηση για τον Μωυσή και τους ευσεβείς Ισραηλίτες να είναι σίγουροι ότι βρίσκονταν υπό θεία καθοδήγηση. Εκείνοι δεν είχαν ανάγκη να φοβούνται ότι θα χάσουν τον δρόμο τους όσοι οδηγούνταν έτσι, ούτε ότι θα χαθούν όσοι κατευθύνονταν έτσι· εκείνοι δεν είχαν ανάγκη να φοβούνται ότι θα νυχτώσουν όσοι φωτίζονταν έτσι, ούτε ότι θα ληστευτούν όσοι προστατεύονταν έτσι. Εκείνοι που κάνουν τη δόξα του Θεού σκοπό τους, και τον λόγο του Θεού κανόνα τους, το Πνεύμα του Θεού οδηγό των συναισθημάτων τους, και την πρόνοια του Θεού οδηγό των υποθέσεών τους, μπορούν να είναι βέβαιοι ότι ο Κύριος προπορεύεται αυτών, όπως αληθινά προπορευόταν του Ισραήλ στην έρημο, αν και όχι τόσο αισθητά· πρέπει να ζούμε με πίστη. 1. Είχαν αισθητές αποδείξεις της πορείας του Θεού μπροστά τους. Όλοι είδαν μια εμφάνιση από τον ουρανό ενός στύλου, ο οποίος την φωτεινή ημέρα φαινόταν νεφελώδης, και την σκοτεινή νύχτα φαινόταν πύρινος. Συνήθως βλέπουμε ότι αυτό που είναι φλόγα τη νύχτα είναι καπνός την ημέρα· έτσι ήταν και αυτό. Ο Θεός τους έδωσε αυτή την οφθαλμοφανή απόδειξη της παρουσίας του, από συμπόνια για την αδυναμία της πίστης τους, και σε συμμόρφωση με εκείνη την νηπιακή κατάσταση της εκκλησίας, που χρειαζόταν να της μιληθεί έτσι με τη δική τους γλώσσα· αλλά μακάριοι εκείνοι που δεν είδαν και όμως πίστεψαν στην ελεήμονα παρουσία του Θεού μαζί τους, σύμφωνα με την υπόσχεσή του. 2. Είχαν αισθητά αποτελέσματα της πορείας του Θεού μπροστά τους σε αυτόν τον στύλο. Διότι, (1.) Οδηγούσε τον δρόμο σε εκείνη την απέραντη ουρλιαχτή έρημο, στην οποία δεν υπήρχε δρόμος, ούτε ίχνος, ούτε οδόσημο, για την οποία δεν είχαν χάρτες, μέσα από την οποία δεν είχαν οδηγούς. Όταν βάδιζαν, αυτός ο στύλος προπορευόταν αυτών, με τον ρυθμό που μπορούσαν να ακολουθήσουν, και όριζε τον τόπο της κατασκήνωσής τους, όπως η Άπειρη Σοφία έκρινε κατάλληλο, που και τους απάλλασσε από φροντίδα, και τους εξασφάλιζε από κίνδυνο, τόσο στην κίνηση όσο και στην ανάπαυση. (2.) Τους προστάτευε την ημέρα από τη ζέστη, η οποία, σε ορισμένες εποχές του έτους, ήταν ακραία. (3.) Τους έδινε φως τη νύχτα όταν είχαν ανάγκη από αυτό, και πάντα έκανε την κατασκήνωσή τους ευχάριστη και την έρημο στην οποία βρίσκονταν λιγότερο τρομακτική.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Αναλογιζόμενος περαιτέρω τον στύλο, ο Χένρι αντλεί πνευματικές εφαρμογές για την εκκλησία. ΙΙΙ. Αυτά ήταν σταθερά διαρκή θαύματα (εδ. 22): Δεν αφαίρεσε τον στύλο της νεφέλης· όχι, ούτε όταν φαινόταν να έχουν λιγότερη ανάγκη από αυτόν, ταξιδεύοντας μέσα από κατοικημένες χώρες, ούτε όταν γόγγυζαν και προκαλούσαν· ποτέ δεν τους άφησε, μέχρι που τους έφερε στα σύνορα της Χαναάν. Ήταν μια νεφέλη που ο άνεμος δεν μπορούσε να διασκορπίσει. Αυτή η εύνοια αναγνωρίζεται με ευγνωμοσύνη πολύ αργότερα, Νεεμ. θ΄ 19· Ψαλμ. οη΄ 14. Υπήρχε κάτι πνευματικό σε αυτόν τον στύλο της νεφέλης και του πυρός. 1. Τα παιδιά του Ισραήλ βαπτίστηκαν στον Μωυσή σε αυτή τη νεφέλη, η οποία, όπως νομίζουν μερικοί, έσταζε δρόσο πάνω τους, Α΄ Κορ. ι΄ 2. Με το να έρθουν κάτω από αυτή τη νεφέλη, σήμαιναν ότι έθεταν τους εαυτούς τους υπό τη θεία καθοδήγηση και εντολή δια της διακονίας του Μωυσή. Η προστασία προσελκύει πίστη· αυτή η νεφέλη ήταν το σήμα της προστασίας του Θεού, και έτσι έγινε ο δεσμός της πίστης τους. Έτσι μυήθηκαν, και έγιναν δεκτοί υπό εκείνη την κυβέρνηση, τώρα που έμπαιναν στην έρημο. 2. Μερικοί κάνουν αυτή τη νεφέλη τύπο του Χριστού. Η νεφέλη της ανθρώπινης φύσης του ήταν πέπλο στο φως και τη φωτιά της θείας φύσης του· τον βρίσκουμε (Αποκ. ι΄ 1) ντυμένο με νεφέλη, και τα πόδια του ως στύλοι πυρός. Ο Χριστός είναι ο δρόμος μας, το φως του δρόμου μας και ο οδηγός του. 3. Σήμαινε την ειδική καθοδήγηση και προστασία υπό την οποία βρίσκεται η εκκλησία του Χριστού σε αυτόν τον κόσμο. Ο ίδιος ο Θεός είναι ο φύλακας του Ισραήλ, και ούτε νυστάζει ούτε κοιμάται, Ψαλμ. ρκα΄ 4· Ησ. κζ΄ 3. Υπάρχει μια άμυνα που δημιουργήθηκε, όχι μόνο στις συνάξεις της Σιών, αλλά σε κάθε κατοικία στη Σιών. Δες Ησ. δ΄ 5, 6. Μάλιστα, κάθε αληθινός Ισραηλίτης κρύβεται υπό τη σκιά των πτερύγων του Θεού (Ψαλμ. ιζ΄ 8)· άγγελοι, των οποίων η διακονία χρησιμοποιήθηκε σε αυτή τη νεφέλη, απασχολούνται για το καλό τους, και στήνουν τις σκηνές τους γύρω τους. Μακάριος είσαι, Ισραήλ! ποιος είναι όμοιός σου, λαέ;
Απαντήστε

Απόκριση

1. Ποια από τις εντολές του Θεού σε αυτά τα κεφάλαια διεγείρει περισσότερο την επιθυμία σας να θυμηθείτε τις σωτήριες πράξεις του; 2. Πώς η εικόνα του στύλου σας προκαλεί ή σας παρηγορεί στις παρούσες συνθήκες σας; 3. Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορείτε να μεταδώσετε την ιστορία της διάσωσης του Θεού στην επόμενη γενιά αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Θεέ πολυεύσπλαχνε, καθὼς ἐνθυμούμεθα πῶς ἐξήγαγες τὸν Ἰσραὴλ ἐκ τῆς Αἰγύπτου διὰ τῆς κραταιᾶς σου χειρός, ὁδηγῶν αὐτοὺς διὰ νεφέλης καὶ πυρὸς καὶ διαιρῶν τὴν θάλασσαν ἔμπροσθεν αὐτῶν, δίδαξον ἡμᾶς νὰ ἀφιερώνωμεν εἰς σὲ πάντα ὅσα ἐλυτρώσω καὶ νὰ τηρῶμεν τὰ μνημόσυνα τῶν σωτηρίων σου πράξεων. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου νὰ ἐμπιστευώμεθα τὴν παρουσίαν σου ὅταν ἀντιμετωπίζωμεν ἀδιάβατα βάσανα, ἵνα τὰ τέκνα ἡμῶν ἀκούσωσι περὶ τῆς πιστότητός σου καὶ περιπατήσωσιν ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ ἣν ἐκέρδισας. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →