← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν

Λευιτικό 13-14 — με τον Brown

Λευιτικόν 13-14Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Σήμερα στρεφόμαστε στο σχολιασμό του Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη την Αγία Γραφή, για την επεξεργασία του Λευιτικού 13-14. Αυτά τα κεφάλαια εκθέτουν τις λεπτομερείς διατάξεις για τη διάκριση της λέπρας και τις τελετές για την αποκατάσταση των καθαρισμένων. Ο σχολιασμός τοποθετεί τους κανονισμούς στο αρχαίο τους πλαίσιο, ενώ ανιχνεύει τη βαθύτερη πνευματική τους κατεύθυνση. Καθώς ακούμε, αναζητούμε τόσο την ιστορική σαφήνεια όσο και την αιώνια κλήση στην αγνότητα που ενσαρκώνουν αυτοί οι νόμοι για τον λαό του Θεού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε το Λευιτικό 13 και 14 ολόκληρο, προσέχοντας τις προσεκτικές διακρίσεις που γίνονται μεταξύ καθαρού και ακάθαρτου, τον ρόλο του ιερέα και τις καθορισμένες θυσίες που σηματοδοτούν την αποκατάσταση. Σταθείτε στις επαναλαμβανόμενες επιθεωρήσεις, στα σύμβολα των πουλιών και του λαδιού, και στην τελική δήλωση καθαρότητας. Ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει την καρδιά καθώς και το αυτί για να δεχτεί τον λόγο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Jamieson ανοίγει την επεξεργασία της ιερατικής εξέτασης με —Όπως οι Αιγύπτιοι ιερείς, οι Λευίτες συνδύαζαν τον χαρακτήρα του ιατρού με αυτόν του ιερού αξιώματος και με την εμφάνιση οποιωνδήποτε ύποπτων εκρήξεων στο δέρμα, το άτομο που τις είχε προσκομιζόταν ενώπιον του ιερέα—όχι, ωστόσο, για να λάβει ιατρική θεραπεία, αν και δεν είναι απίθανο να συνταγογραφούνταν κάποια καθαρτικά φάρμακα, αλλά για να εξεταστεί με σκοπό τις υγειονομικές προφυλάξεις που ανήκε στη νομοθεσία να υιοθετήσει. Στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς τις διαδοχικές επιθεωρήσεις και τα αποτελέσματά τους με Εδάφιο 3. 3-6. ο ιερέας θα κοιτάξει την πληγή στο δέρμα της σάρκας, κ.λπ.—Η λέπρα, καθώς καλύπτει το άτομο με ένα λευκό, φολιδωτό εξάνθημα, θεωρούνταν πάντα ένα προσβλητικό ψεγάδι μάλλον παρά μια σοβαρή ασθένεια στην Ανατολή, εκτός όταν έπαιρνε τις λιγότερο κοινές και κακοήθεις μορφές της. Όταν ένας Εβραίος ιερέας, μετά από προσεκτική επιθεώρηση, ανακάλυπτε κάτω από το δερματικό ψεγάδι τα διακριτικά σημάδια της μεταδοτικής λέπρας, το άτομο αμέσως κηρυσσόταν ακάθαρτο, και υποτίθεται ότι αποστελλόταν έξω από το στρατόπεδο σε ένα λεπροκομείο που είχε προβλεφθεί για αυτόν τον σκοπό. Εάν τα συμπτώματα φαίνονταν αμφίβολα, διέταζε το άτομο να κρατηθεί σε κατ' οίκον περιορισμό για επτά ημέρες, οπότε υποβαλλόταν σε δεύτερη εξέταση και εάν κατά την προηγούμενη εβδομάδα το εξάνθημα είχε υποχωρήσει ή φαινόταν ακίνδυνο, απολυόταν αμέσως. Αλλά εάν το εξάνθημα συνεχιζόταν αμείωτο και εξακολουθούσε να είναι αμφίβολο, τέθηκε υπό επιτήρηση για άλλη μια εβδομάδα· στο τέλος της οποίας ο χαρακτήρας της διαταραχής ποτέ δεν απέτυχε να εκδηλωθεί, και είτε καταδικαζόταν σε διαρκή αποκλεισμό από την κοινωνία είτε του επιτρεπόταν να κυκλοφορεί ελεύθερα. Ένα άτομο που είχε έτσι κρατηθεί ως ύποπτο, όταν τελικά αφέθηκε ελεύθερο, ήταν υποχρεωμένο να 'πλύνει τα ρούχα του', καθώς είχε μολυνθεί από τελετουργική ακαθαρσία· και ο καθαρισμός μέσω του οποίου απαιτούνταν να περάσει ήταν, στο πνεύμα της Μωσαϊκής διαθήκης, συμβολικός εκείνης της εσωτερικής αγνότητας που θεσπίστηκε για να προωθήσει. Ο Fausset υπογραμμίζει την ανωτερότητα του Μωσαϊκού κώδικα με Εδάφιο 38. 38, 39. Εάν ένας άνδρας . . . ή μια γυναίκα έχει στο δέρμα της σάρκας τους φωτεινά σημεία —Αυτή η τροποποίηση της λέπρας διακρίνεται από ένα θαμπό λευκό χρώμα, και είναι εξ ολοκλήρου μια δερματική διαταραχή, που ποτέ δεν βλάπτει τον οργανισμό. Περιγράφεται ως μη διεισδύουσα κάτω από το δέρμα της σάρκας και ως μη καθιστώσα αναγκαίο τον αποκλεισμό από την κοινωνία. Είναι προφανές, λοιπόν, ότι αυτή η κοινή μορφή λέπρας δεν είναι μεταδοτική· διαφορετικά ο Μωυσής θα είχε συνταγογραφήσει μια τόσο αυστηρή καραντίνα σε αυτήν όσο και στις άλλες περιπτώσεις. Και έτσι βλέπουμε τη μεγάλη ανωτερότητα του Μωσαϊκού νόμου (ο οποίος διέκρινε τόσο ακριβώς τα χαρακτηριστικά της λέπρας και διατήρησε στην κοινωνία τις υπηρεσίες εκείνων που υπέφεραν από τις μη μεταδοτικές μορφές της ασθένειας) έναντι των εθίμων και των κανονισμών των ανατολικών χωρών σήμερα, όπου όλοι οι λεπροί αποκλείονται αδιακρίτως και αποφεύγονται ως ακατάλληλοι για ελεύθερη συναναστροφή με τους συνανθρώπους τους. Ο Brown ανιχνεύει την τυπική σημασία των τελετών καθαρισμού με Αρκετοί άλλοι καθαρισμοί έπρεπε να γίνουν κατά τη διάρκεια μιας σειράς επτά ημερών, και όλη η διαδικασία έπρεπε να επαναληφθεί την έβδομη, πριν του επιτραπεί να ξαναμπεί στο στρατόπεδο. Η περίσταση της απασχόλησης ενός ιερέα φαίνεται να υποδηλώνει ότι θα δίνονταν οδηγίες κατάλληλες για τον πρόσφατα αναρρώσαντα λεπρό, και ότι θα εξηγούνταν οι συμβολικές τελετές που χρησιμοποιούνταν στη διαδικασία καθαρισμού της λέπρας. Πόσο καλά τις κατανοούσαν τότε δεν μπορούμε να πούμε. Αλλά μπορούμε να ανιχνεύσουμε κάποιες διδακτικές αναλογίες μεταξύ της λέπρας και της ασθένειας της αμαρτίας, και μεταξύ των τελετών που τηρούνταν στη διαδικασία καθαρισμού της λέπρας και των διατάξεων του Ευαγγελίου. Η κυριότερη από αυτές τις αναλογίες είναι ότι όπως μόνο όταν ένας λεπρός παρουσίαζε μια ορισμένη αλλαγή κατάστασης δίνονταν εντολές από τον ιερέα για θυσία, έτσι και ένας αμαρτωλός πρέπει να ασκεί πίστη και μετάνοια πριν μπορέσει να απολαύσει τα οφέλη της ευαγγελικής θεραπείας.
Σκεφτείτε
Ο Brown ολοκληρώνει την ενότητα πιέζοντας τη θεία πρόθεση πίσω από τις διατάξεις με Αναμφίβολα η προέλευση της ασθένειας οφείλεται σε κάποιες λανθάνουσες αιτίες στη φύση· και ίσως μια πιο εκτεταμένη γνώση της αρχαιολογίας της Αιγύπτου και της φυσικής ιστορίας των γειτονικών χωρών, να επιβεβαιώσει την άποψη ότι η λέπρα προκύπτει από επιβλαβή έντομα ή μια σήψη. Αλλά όποια κι αν είναι η προέλευση ή η αιτία της ασθένειας, οι νόμοι που θεσπίστηκαν από θεία εξουσία σχετικά με αυτήν, ενώ έδειχναν αρχικά σε υγειονομικούς σκοπούς, ταυτόχρονα προορίζονταν, με την τόνωση της προσοχής έναντι της τελετουργικής μόλυνσης, να καλλιεργήσουν ένα πνεύμα θρησκευτικού φόβου και εσωτερικής αγνότητας. Πιέζει περαιτέρω τους ευαγγελικούς παραλληλισμούς στις τελετές των πουλιών και του λαδιού με Το σφαγμένο πουλί και το πουλί που αφέθηκε ελεύθερο υποτίθεται ότι συμβολίζουν, το ένα τον θάνατο, και το άλλο την ανάσταση του Χριστού· ενώ οι ραντισμοί στον λεπρό συμβόλιζαν τις απαιτήσεις που οδηγούσαν έναν πιστό να καθαρίσει τον εαυτό του από κάθε ακαθαρσία σάρκας και πνεύματος, και να τελειοποιήσει την αγιότητά του στον φόβο του Κυρίου.
Απαντήστε
1. Πού στη ζωή μου μπαίνω στον πειρασμό να αντιμετωπίζω εξωτερικά συμπτώματα, παραμελώντας την βαθύτερη κλήση στην εσωτερική αγνότητα; 2. Πώς η προσεκτική, επαναλαμβανόμενη εξέταση που απαιτείται από τους ιερείς ενθαρρύνει την υπομονετική αναμονή στον Κύριο αντί για την βιαστική αυτοδιάγνωση; 3. Με ποιους τρόπους ζω ως κάποιος που έχει ήδη κηρυχθεί καθαρός, προσφέροντας ευχαριστίες στην πόρτα της σκηνής του μαρτυρίου για το αίμα που μόνο αυτό κάνει εξιλέωση;
Προσευχηθείτε
Πάτερ φιλάνθρωπε, στους νόμους του Λευιτικού βλέπουμε την πραγματικότητα του μολυσμού μας και την προσεκτική εξέταση που απαιτείται πριν κηρυχθεί οποιοσδήποτε καθαρισμός. Με το Πνεύμα Σου, δείξε μας ξανά τον Χριστό, του οποίου το αίμα μόνο αφαιρεί κάθε κηλίδα και του οποίου ο λόγος μας αποκαθιστά σε κοινωνία μαζί Σου. Κράτα τις καρδιές μας άγρυπνες, γρήγορες να φέρουν την ύποπτη αμαρτία στον μέγα Αρχιερέα, και έτοιμες να χαρούν στην ελευθερία που μόνο Αυτός χαρίζει. Αμήν.

Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →