Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ματθαίος
Ματθαίος 8 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα ανοίγουμε τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν πάνω στο κεφάλαιο 8 του Ματθαίου. Ο Μακλάρεν μας οδηγεί στις ζωντανές σκηνές όπου ο Ιησούς αντιμετωπίζει τις δυνάμεις του ανέμου, των κυμάτων και του αόρατου κόσμου των πνευμάτων. Η προσεκτική ερμηνεία του τονίζει τον κυρίαρχο λόγο του Κυρίου που ηρεμεί το χάος και απελευθερώνει βασανισμένες ψυχές. Καθώς ακολουθούμε τις γνώσεις του, καλούμαστε να δούμε την απόλυτη εξουσία του Χριστού και να σκεφτούμε τι σημαίνει αυτό για τη δική μας ζωή όταν ο ίδιος ο Κύριος πλησιάζει.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε το κεφάλαιο 8 του Ματθαίου αργά και προσεκτικά. Ας φανταστούμε τη θάλασσα που ταράζεται από την καταιγίδα, τους απελπισμένους άνδρες ανάμεσα στους τάφους και την ήρεμη εξουσία του Ιησού. Ας αφήσουμε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη, σημειώνοντας κάθε λεπτομέρεια φόβου, αναγνώρισης και απελευθέρωσης. Προετοιμάστε την καρδιά σας για να δεχθεί τόσο το θαύμα των θαυμάτων όσο και τα ερωτήματα που θέτουν στους μαθητές σήμερα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ξεκινά τοποθετώντας το θαύμα μέσα στη σειρά του Ευαγγελίου του Ματθαίου.
Ο Ματθαίος διατηρεί τη χρονολογική σειρά στα πρώτο και δεύτερο θαύματα της δεύτερης τριάδας, αλλά πιθανώς ο λόγος που τα έφερε μαζί ήταν μάλλον η ομοιότητα στο περιεχόμενό τους παρά η χρονική εγγύτητα. Διότι δεν μπορεί κανείς παρά να αισθανθεί ότι η ηρεμία της καταιγίδας, που έδειξε τον Ιησού ως τον Ειρηνοποιό στον κόσμο της Φύσης, ακολουθείται κατάλληλα από την εκδίωξη δαιμόνων, που Τον έδειξε ως Κύριο ευρύτερων και σκοτεινότερων κόσμων και ως Ειρηνοποιό σε πνεύματα βασανισμένα και σπαρασσόμενα από μυστηριώδη τυραννία. Η ταπεινή Του δύναμη κυβερνά όλα τα πλάσματα· ο λόγος Του τρέχει πολύ γρήγορα. Άνεμοι και θάλασσες και δαίμονες ακούν και υπακούν. Φθηνή χλεύη έχει ριχθεί άφθονα σε αυτό το θαύμα, και μερικοί υπερασπιστές των Ευαγγελίων προσπάθησαν να το εξηγήσουν και σχεδόν να απολογηθούν γι' αυτό, αλλά, ενώ εγείρει δύσκολα προβλήματα στις λεπτομέρειές του, το συνολικό αποτέλεσμα είναι να παρουσιάζει μια υπέροχη σύλληψη του Ιησού και της απόλυτης, παγκόσμιας εξουσίας Του. Η σύλληψη γίνεται ακόμη πιο υπέροχη όταν τα δύο γειτονικά θαύματα εξετάζονται σε συνδυασμό.Ο Μακλάρεν εξετάζει στη συνέχεια τις κειμενικές λεπτομέρειες σχετικά με τους δαιμονισμένους και την αναγνώρισή τους στον Ιησού.
Ο Ματθαίος πάλι συντομεύει, παραλείποντας πολλά από τα πιο εντυπωσιακά και σοβαρά χαρακτηριστικά της αφήγησης όπως δίνονται από τους άλλους δύο ευαγγελιστές, και αποκλίνει επίσης από αυτούς αναφέροντας δύο δαιμονισμένους αντί για έναν. Αυτό δεν είναι αντίφαση, διότι αν υπήρχαν δύο, υπήρχε ένας, αλλά είναι απόκλιση, οφειλόμενη σε ακριβέστερη πληροφόρηση. Είτε το σκόπευε είτε όχι, οι συντομεύσεις έχουν το εντυπωσιακό αποτέλεσμα ότι ο Ιησούς λέει μόνο μία λέξη, το επιτρεπτικό Πήγαινε, και ότι έτσι η απλή παρουσία Του είναι η ισχυρή επωδή μπροστά στην οποία οι δαίμονες υποχωρούν και φεύγουν. Τον γνωρίζουν ως τον Υιό του Θεού· ένα όνομα που στα χείλη τους πρέπει να ληφθεί με την πλήρη σημασία του. Αν η δαιμονική κατοχή είναι γεγονός, δεν υπάρχει δυσκολία να εξηγηθεί το όνομα που δίνεται εδώ στον Ιησού, ούτε η ξαφνική αλλαγή από τον άγριο σκοπό να εμποδίσουν τον δρόμο ενός εισβολέα σε ταπεινή υποταγή. Αν δεν είναι γεγονός, το να δοθεί μια πιθανή εξήγηση για οποιαδήποτε από τις δύο περιπτώσεις θα είναι έργο που απαιτεί πολλές στροφές, όπως φαίνεται από τις προσπάθειες να επιτευχθεί. Για παράδειγμα, μας λένε ότι οι δαιμονισμένοι φοβούνταν τον Ιησού, επειδή Αυτός δεν φοβόταν αυτούς, και Τον γνώριζαν, επειδή οι άνθρωποι με σπασμένο λογικό ένιωθαν επίσης τη γοητεία, ενώ οι σοφοί και οι ισχυρογνώμονες χρησιμοποιούσαν συχνά τη διάνοιά τους, υπό την επίδραση πάθους ή προκατάληψης, για να αντισταθούν στη δύναμη της αλήθειας. Πιθανώς η τελευταία πρόταση εξηγεί τόσο την μη αναγνώριση της δαιμονικής κατοχής από ορισμένους κριτικούς όσο η πρώτη εξηγεί την αναγνώριση του Ιησού από τους δαιμονισμένους!Ο Μακλάρεν στη συνέχεια πραγματεύεται την πραγματικότητα της δαιμονικής κατοχής όπως επιβεβαιώνεται από τον Χριστό.
Ο Κύριός μας διέκρινε μεταξύ της θεραπείας των αρρώστων και της εκδίωξης δαιμόνων. Διέκρινε μεταξύ μορφών ασθένειας που οφείλονται σε κατοχή και των ίδιων ασθενειών όταν δεν συνδέονται με αυτήν, όπως για παράδειγμα περιπτώσεις αφωνίας. Ολόκληρη η στάση Του, τόσο στον πραγματικό χειρισμό των δαιμονισμένων όσο και στην αναφορά Του στο θέμα, έδωσε την πλήρη συγκατάθεσή Του στην πραγματικότητα αυτού του τρομερού πράγματος. Είναι μάταιο να λέμε ότι ικανοποιούσε τις αυταπάτες της τρέλας για να τις θεραπεύσει. Αυτή η θεωρία δεν εξηγεί επαρκώς κανένα από τα γεγονότα και δεν αγγίζει μερικά από αυτά. Είναι επικίνδυνο να προσπαθεί κανείς να αποδυναμώσει τη δύναμη της αφήγησης λέγοντας ότι οι ευαγγελιστές βρίσκονταν υπό την επίδραση λαϊκών αντιλήψεων που σιωπηρά θεωρείται ότι ήταν λανθασμένες, και επομένως ότι οι προκαταλήψεις τους χρωμάτισαν τις αναπαραστάσεις τους. Αν ο καθρέφτης ήταν τόσο παραμορφωμένος, ποια εμπιστοσύνη μπορεί να δοθεί σε οποιοδήποτε μέρος της αντανάκλασής του στον Ιησού; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αφήγηση του Ευαγγελίου διαβεβαιώνει και προϋποθέτει την πραγματικότητα της δαιμονικής κατοχής, και αν η αναπαράσταση ότι ο Ιησούς επίσης την προϋπέθετε οφείλεται στους ευαγγελιστές, ποια εμπιστοσύνη μπορεί να δοθεί σε αρχές που Τον παρερμηνεύουν σε τέτοιο θέμα; Από την άλλη πλευρά, αν δεν Τον παρερμηνεύουν, και Αυτός έσφαλε, συγχέοντας την απλή τρέλα με κατοχή από δαίμονα, ποια εμπιστοσύνη μπορεί να δοθεί σε Αυτόν ως Δάσκαλό μας για τον Αόρατο Κόσμο; Τα ζητήματα που εμπλέκονται είναι πολύ σοβαρά και εκτεταμένα, και η χλεύη ή η σαρκασμός είναι εκτός τόπου.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Μακλάρεν θέτει το ερώτημα αν οι σύγχρονες υποθέσεις απορρίπτουν σωστά την πιθανότητα κατοχής.
Αλλά το ερώτημα είναι σχετικό: Με ποιο δικαίωμα ισχυριζόμαστε ότι η δαιμονική κατοχή είναι ένα ξεπερασμένο φάντασμα και μια αδυνατότητα; Γνωρίζουμε τον εαυτό μας ή τους συνανθρώπους μας τόσο καλά ώστε να δικαιούμαστε να αρνηθούμε ότι βαθιά μέσα στη μυστηριώδη υποσυνείδητη συνείδηση υπάρχει μια πύλη μέσω της οποίας πνευματικά όντα μπορούν να έρθουν σε επαφή με ανθρώπινες προσωπικότητες; Θα ήταν τολμηρός, μέχρι το όριο της αυθάδειας ή κάπως παραπέρα, αυτός που θα έπαιρνε τέτοια θέση. Και έχουμε καλύτερο δικαίωμα να υποθέσουμε ότι γνωρίζουμε τόσο πολλά για το σύμπαν ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι δεν υπάρχουν εκεί κακά πνεύματα, που μπορούν να έρθουν σε επαφή με ανθρώπινα πνεύματα και να ασκήσουν μια ξένη τυραννία πάνω τους; Η χριστιανική στάση δεν είναι αυτή της τόσο εκτεταμένης άρνησης που υπερβαίνει τη γνώση μας, αλλά αυτή της ήρεμης πίστης ότι ο Ιησούς είναι η κεφαλή κάθε αρχής και εξουσίας, και ότι σε Αυτόν όλα υποτάσσονται. Θεωρείται δεδομένο ότι η υποτιθέμενη κατοχή είναι τρέλα. Αλλά μήπως μάλλον σήμερα κάποια από την υποτιθέμενη τρέλα είναι κατοχή; Ας είναι όπως και αν είναι — και ίσως όσοι έχουν την ευρύτερη εμπειρία με τους τρελούς θα ήταν οι λιγότερο έτοιμοι να απορρίψουν την πιθανότητα — ο Ιησούς αναγνώρισε την πραγματικότητα ότι υπήρχαν ψυχές καταπιεσμένες από μια πραγματική προσωπικότητα, η οποία είχε εγκατασταθεί στο σπίτι της ζωής, και κανείς μας δεν έχει αρκετά ευρεία και βαθιά γνώση για να Τον αντικρούσει. Μήπως δεν θα ήταν καλύτερο να δεχθούμε τη μαρτυρία Του σε αυτό, όπως και σε άλλα θέματα πέρα από τη γνώση μας, ως αληθινή, και να την συλλογιστούμε;Ο Μακλάρεν κλείνει αντανακλώντας την ενστικτώδη ανθρώπινη αντίδραση που επιδιώκει να διώξει τον Ιησού.
Δεν είναι περίεργο που οι χοιροβοσκοί έφυγαν, αλλά σίγουρα είναι θαύμα ότι η επιθυμία να απαλλαγούν από τον Ιησού ήταν το μοναδικό αποτέλεσμα του θαύματος. Ίσως ο λόγος ήταν η απώλεια των χοίρων, που θα κυριαρχούσε περισσότερο στην ταραγμένη ιστορία των φυλάκων τους· ίσως ο λόγος ήταν ο φόβος ότι Αυτός θα ανακάλυπτε και θα επέπληττε άλλες περιπτώσεις παραβίασης της αυστηρής ιουδαϊκής ευπρέπειας· ίσως ήταν απλώς η αποφυγή οποιασδήποτε στενής επαφής με το ουράνιο, ή φαινομενικά υπερφυσικό, που είναι τόσο ενστικτώδης σε εμάς, και μαρτυρεί μια λανθάνουσα συνείδηση δυσαρμονίας με τον Ουρανό. Φύγε από μένα, γιατί είμαι αμαρτωλός άνθρωπος, είναι η κραυγή της ξυπνημένης συνείδησης. Και, αλίμονο! έχει τη δύναμη να διώξει Αυτόν που χρειαζόμαστε, και που έρχεται σε εμάς, ακριβώς επειδή είμαστε αμαρτωλοί, και ακριβώς για να μας ελευθερώσει από την αμαρτία μας.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας χρειάζεστε περισσότερο την ειρηνοφόρα εξουσία του Ιησού σήμερα; Πώς διαμορφώνει η πραγματικότητα της κυριαρχίας του Χριστού σε κάθε κόσμο την εμπιστοσύνη σας όταν αντιμετωπίζετε δυνάμεις πέρα από τον έλεγχό σας; Τι μπορεί να αλλάξει αν καλωσορίσετε αντί να αντισταθείτε στην εγγύτητά Του σε περιοχές που έχετε κρατήσει κρυφές;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ἰησοῦ, ὁ λόγος Σου ἀποκαλύπτει τὴν κυρίαρχον ἐξουσίαν Σου ἐπὶ ἀνέμου καὶ κύματος, καὶ ἐπὶ πάσης σκοτεινότερης δυνάμεως ποὺ ἀπειλεῖ τὸν λαόν Σου. Χάρισέ μας πίστιν νὰ Σὲ ἐμπιστευώμεθα ὅταν ἐγείρονται θύελλαι, καὶ φύλαξέ μας ἀπὸ τὸν φόβον ποὺ θὰ Σὲ ἀπομάκρυνε· ἀντ᾿ αὐτοῦ, ἕλκυσέ μας εἰς τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ἐλευθερίαν ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὴν παρουσίαν Σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἐνδυνάμωσέ μας νὰ Σὲ ἀκολουθοῦμεν μὲ θάρρος κάθε ἡμέραν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →