← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εκκλησιαστής

Εκκλ. 1-2 — με τον Ματθαίο Χένρι

Εκκλησιαστής 1-2Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι για τον Εκκλησιαστή μας καλεί σε μια διερευνητική εξέταση της ζωής κάτω από τον ήλιο. Με ποιμαντική σαφήνεια και γραφικό βάθος, ο Χένρι καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τους στοχασμούς του Σολομώντα για τη ματαιότητα και τα όρια των εγκοσμίων επιδιώξεων. Τα λόγια του μας καλούν να ζυγίσουμε τους δικούς μας κόπους και πόθους απέναντι στην αιώνια αλήθεια ότι μόνο ο Θεός ικανοποιεί. Αυτό το μάθημα αντλεί απευθείας από την έκθεση του Χένρι στα κεφάλαια 1 και 2, προσφέροντας έναν σταθερό δρόμο για καθημερινό στοχασμό και ανανεωμένη προοπτική.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 1 και 2 του Εκκλησιαστή. Ακούστε την ειλικρινή εκτίμηση του Ιεροκήρυκα για την ανθρώπινη προσπάθεια και τους κύκλους που ποτέ δεν ικανοποιούν πλήρως. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν στραφείτε στις γνώσεις του Χένρι, επιτρέποντας στην ίδια την Γραφή να πλαισιώσει τα ερωτήματα που θα εξετάσουμε μαζί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει προσδιορίζοντας τον συγγραφέα του βιβλίου. Εδώ είναι, Ι. Μια περιγραφή του συγγραφέα αυτού του βιβλίου· ήταν ο Σολομώντας, διότι κανένας άλλος γιος του Δαβίδ δεν ήταν βασιλιάς της Ιερουσαλήμ· αλλά κρύβει το όνομά του Σολομώντας, ειρηνικός, επειδή με την αμαρτία του είχε φέρει ταραχή στον εαυτό του και στο βασίλειό του, είχε σπάσει την ειρήνη του με τον Θεό και είχε χάσει την ειρήνη της συνειδήσεώς του, και επομένως δεν ήταν πλέον άξιος αυτού του ονόματος. Μη με λέτε Σολομώντα, λέτε με Μαρά, διότι ιδού, για ειρήνη είχα μεγάλη πικρία. Αλλά ονομάζει τον εαυτό του, Ο Χένρι στη συνέχεια εκθέτει τον γενικό σκοπό και σχεδιασμό του βιβλίου. 1. Ότι όλα είναι ματαιότητα, εδ. 2. Αυτή είναι η πρόταση που θέτει και αναλαμβάνει να αποδείξει: Ματαιότητα ματαιοτήτων, όλα είναι ματαιότητα. Δεν ήταν νέο κείμενο· ο πατέρας του Δαβίδ είχε μιλήσει περισσότερες από μία φορές για τον ίδιο σκοπό. Η ίδια η αλήθεια που διακηρύσσεται εδώ είναι ότι όλα είναι ματαιότητα, όλα εκτός από τον Θεό και θεωρούμενα ως αφηρημένα από αυτόν, το σύνολο αυτού του κόσμου, όλες οι εγκόσμιες απασχολήσεις και απολαύσεις, το σύνολο που υπάρχει στον κόσμο (Α' Ιωάν. β' 16), όλα όσα συμφωνούν με τις αισθήσεις μας και με τις φαντασίες μας στην παρούσα κατάσταση, που αποφέρουν ευχαρίστηση στον εαυτό μας ή φήμη με τους άλλους. Είναι όλα ματαιότητα, όχι μόνο στην κατάχρησή του, όταν διαστρέφεται από την αμαρτία του ανθρώπου, αλλά ακόμη και στη χρήση του. Ο άνθρωπος, θεωρούμενος σε σχέση με αυτά τα πράγματα, είναι ματαιότητα (Ψαλμ. λθ' 5, 6), και, αν δεν υπήρχε άλλη ζωή μετά από αυτήν, δημιουργήθηκε μάταια (Ψαλμ. πθ' 47)· και αυτά τα πράγματα, θεωρούμενα σε σχέση με τον άνθρωπο (ό,τι είναι από μόνα τους), είναι ματαιότητα. Είναι ακατάλληλα για την ψυχή, ξένα, και δεν προσθέτουν τίποτα σε αυτήν· δεν απαντούν στον σκοπό, ούτε αποδίδουν καμία αληθινή ικανοποίηση· είναι αβέβαια στη συνέχειά τους, ξεθωριάζουν, και φθείρονται, και παρέρχονται, και σίγουρα θα εξαπατήσουν και θα απογοητεύσουν εκείνους που βάζουν εμπιστοσύνη σε αυτά. Ας μην αγαπάμε λοιπόν τη ματαιότητα (Ψαλμ. δ' 2), ούτε να υψώνουμε τις ψυχές μας σε αυτήν (Ψαλμ. κδ' 4), διότι θα κουραστούμε μόνο για αυτήν, Εβρ. β' 13. Εκφράζεται εδώ πολύ εμφατικά· όχι μόνο, Όλα είναι μάταια, αλλά αφηρημένα, Όλα είναι ματαιότητα· σαν η ματαιότητα να ήταν η ιδιότητα τέταρτου τρόπου των πραγμάτων αυτού του κόσμου, αυτό που εισέρχεται στη φύση τους. Δεν είναι μόνο ματαιότητα, αλλά ματαιότητα ματαιοτήτων, η ματαιότερη ματαιότητα, ματαιότητα στον υψηλότερο βαθμό, τίποτα παρά ματαιότητα, μια τέτοια ματαιότητα που είναι η αιτία πολλής ματαιότητας. Και αυτό διπλασιάζεται, επειδή το πράγμα είναι βέβαιο και αναμφισβήτητο, είναι ματαιότητα ματαιοτήτων. Αυτό υποδηλώνει ότι ο σοφός άνθρωπος είχε την καρδιά του πλήρως πεπεισμένη και πολύ επηρεασμένη από αυτήν την αλήθεια, και ότι επιθυμούσε πολύ να πεισθούν και οι άλλοι γι' αυτήν και να επηρεασθούν από αυτήν, όπως ήταν αυτός, αλλά ότι βρήκε την πλειοψηφία των ανθρώπων πολύ απρόθυμους να το πιστέψουν και να το σκεφτούν (Ιώβ λγ' 14)· υποδηλώνει επίσης ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε και να εκφράσουμε τη ματαιότητα αυτού του κόσμου. Αλλά ποιος είναι αυτός που μιλάει έτσι ελαφρά για τον κόσμο; Είναι κάποιος που θα σταθεί σε ό,τι λέει; Ναι, βάζει το όνομά του σε αυτό—λέει ο ιεροκήρυκας. Είναι κάποιος που ήταν αρμόδιος κριτής; Ναι, όσο ποτέ άλλος άνθρωπος. Πολλοί μιλούν περιφρονητικά για τον κόσμο επειδή είναι ερημίτες, και δεν τον γνωρίζουν, ή ζητιάνοι, και δεν τον έχουν· αλλά ο Σολομώντας τον γνώριζε. Είχε βουτήξει στα βάθη της φύσης (Γ' Βασ. δ' 33), και τον είχε, περισσότερο από αυτόν ίσως από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο, το κεφάλι του γεμάτο με τις έννοιές του και η κοιλιά του με τους κρυμμένους θησαυρούς του (Ψαλμ. ιζ' 14), και περνά αυτήν την κρίση πάνω του. Αλλά μίλησε ως έχων εξουσία; Ναι, όχι μόνο αυτή του βασιλιά, αλλά αυτή του προφήτη, ενός ιεροκήρυκα· μίλησε στο όνομα του Θεού, και ήταν θεόπνευστος να το πει. Αλλά δεν το είπε με βιασύνη, ή με πάθος, με αφορμή κάποια ιδιαίτερη απογοήτευση; Όχι· το είπε σκόπιμα, το είπε και το απέδειξε, το έθεσε ως θεμελιώδη αρχή, πάνω στην οποία στήριξε την αναγκαιότητα να είναι θρησκευτικός. Και, όπως νομίζουν μερικοί, ένα κύριο πράγμα που σχεδίαζε ήταν να δείξει ότι ο αιώνιος θρόνος και βασιλεία που ο Θεός είχε υποσχεθεί μέσω του Νάθαν στον Δαβίδ και στο σπέρμα του πρέπει να είναι άλλου κόσμου· διότι όλα τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο υπόκεινται σε ματαιότητα, και επομένως δεν έχουν μέσα τους αρκετά για να απαντήσουν στην έκταση αυτής της υπόσχεσης. Αν ο Σολομώντας βρει ότι όλα είναι ματαιότητα, τότε η βασιλεία του Μεσσία πρέπει να έρθει, στην οποία θα κληρονομήσουμε ουσία. Στη συνέχεια ο Χένρι αποδεικνύει τη ματαιότητα μέσω των κύκλων της φύσης. Για να αποδείξει τη ματαιότητα όλων των πραγμάτων κάτω από τον ήλιο, και την ανεπάρκειά τους να μας κάνουν ευτυχείς, ο Σολομώντας δείχνει εδώ, 1. Ότι ο χρόνος της απόλαυσής μας αυτών των πραγμάτων είναι πολύ σύντομος, και μόνο ενώ εκπληρώνουμε ως μισθωτός την ημέρα του. Παραμένουμε στον κόσμο μόνο για μία γενιά, η οποία περνά συνεχώς για να κάνει χώρο για άλλη, και εμείς περνάμε μαζί της. Οι εγκόσμιες κτήσεις μας τις είχαμε πολύ πρόσφατα από άλλους, και πρέπει πολύ σύντομα να τις αφήσουμε σε άλλους, και επομένως για εμάς είναι ματαιότητα· δεν μπορούν να είναι πιο ουσιαστικές από εκείνη τη ζωή που είναι το υπόστρωμά τους, και αυτή δεν είναι παρά ένας ατμός, που εμφανίζεται για λίγο και μετά εξαφανίζεται. Ενώ το ρεύμα της ανθρωπότητας ρέει συνεχώς, πόση απόλαυση έχει μία σταγόνα αυτού του ρεύματος από τις ευχάριστες όχθες ανάμεσα στις οποίες γλιστρά! Μπορούμε να δώσουμε στον Θεό τη δόξα αυτής της σταθερής διαδοχής γενεών, στην οποία ο κόσμος είχε μέχρι τώρα την ύπαρξή του, και θα έχει μέχρι το τέλος του χρόνου, παραδεχόμενοι την υπομονή του στο να συνεχίζει αυτό το αμαρτωλό είδος και τη δύναμή του στο να συνεχίζει αυτό το θνητό είδος. Μπορούμε επίσης να παρακινηθούμε να κάνουμε το έργο της γενιάς μας επιμελώς, και να το υπηρετούμε πιστά, επειδή θα τελειώσει σύντομα· και, με μέριμνα για την ανθρωπότητα γενικά, πρέπει να συμβουλευόμαστε την ευημερία των επόμενων γενεών· αλλά όσον αφορά τη δική μας ευτυχία, ας μην την περιμένουμε μέσα σε τέτοια στενά όρια, αλλά σε αιώνια ανάπαυση και συνέπεια. 2. Ότι όταν αφήνουμε αυτόν τον κόσμο αφήνουμε τη γη πίσω μας, που παραμένει για πάντα όπου είναι, και επομένως τα πράγματα της γης δεν μπορούν να μας ωφελήσουν σε τίποτα στην μελλοντική κατάσταση. Είναι καλό για την ανθρωπότητα γενικά ότι η γη διαρκεί μέχρι το τέλος του χρόνου, όταν αυτή και όλα τα έργα σε αυτήν θα καούν· αλλά τι είναι αυτό για συγκεκριμένα πρόσωπα, όταν μετακινούνται στον κόσμο των πνευμάτων; 3. Ότι η κατάσταση του ανθρώπου είναι, από αυτή την άποψη, χειρότερη από εκείνη ακόμη και των κατώτερων πλασμάτων: Η γη παραμένει για πάντα, αλλά ο άνθρωπος παραμένει πάνω στη γη μόνο για λίγο. Ο ήλιος δύει πράγματι κάθε νύχτα, όμως ανατέλλει ξανά το πρωί, τόσο λαμπρός και φρέσκος όσο ποτέ· οι άνεμοι, αν και αλλάζουν κατεύθυνση, όμως σε κάποια κατεύθυνση ή άλλη παραμένουν· τα νερά που πηγαίνουν στη θάλασσα πάνω από το έδαφος έρχονται από αυτήν ξανά κάτω από το έδαφος. Αλλά ο άνθρωπος ξαπλώνει και δεν σηκώνεται, Ιώβ ιδ' 7, 12. 4. Ότι όλα τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο είναι κινητά και μεταβλητά, και υποκείμενα σε συνεχή μόχθο και ταραχή, σταθερά σε τίποτα παρά στην αστάθεια, συνεχώς πηγαίνοντας, ποτέ μη αναπαυόμενα· ήταν μόνο μία φορά που ο ήλιος στάθηκε ακίνητος· όταν έχει ανατείλει βιάζεται να δύσει, και, όταν έχει δύσει, βιάζεται να ανατείλει ξανά (εδ. 5)· οι άνεμοι αλλάζουν συνεχώς (εδ. 6), και τα νερά σε συνεχή κυκλοφορία (εδ. 7), θα ήταν εξίσου κακή συνέπεια για αυτά να σταματήσουν όσο για το αίμα στο σώμα να το κάνει. Και μπορούμε να περιμένουμε ανάπαυση σε έναν κόσμο όπου όλα τα πράγματα είναι έτσι γεμάτα μόχθο (εδ. 8), σε μια θάλασσα που πάντα υποχωρεί και ρέει, και τα κύματά της συνεχώς εργάζονται και κυλούν; 5. Ότι αν και όλα τα πράγματα είναι ακόμη σε κίνηση, όμως είναι ακόμη εκεί που ήταν· Ο ήλιος χωρίζεται (όπως είναι στο περιθώριο), αλλά είναι στον ίδιο τόπο· ο άνεμος γυρίζει μέχρι να έρθει στον ίδιο τόπο, και έτσι τα νερά επιστρέφουν στον τόπο από όπου ήρθαν. Έτσι ο άνθρωπος, μετά από όλους τους πόνους που παίρνει για να βρει ικανοποίηση και ευτυχία στο πλάσμα, είναι μόνο εκεί που ήταν, ακόμη τόσο μακριά στην αναζήτηση όσο ποτέ. Το μυαλό του ανθρώπου είναι τόσο ανήσυχο στις επιδιώξεις του όσο ο ήλιος, και ο άνεμος, και τα ποτάμια, αλλά ποτέ ικανοποιημένο, ποτέ ευχαριστημένο· όσο περισσότερο έχει από τον κόσμο τόσο περισσότερο θα ήθελε· και δεν θα γεμιζόταν νωρίτερα με τα ρεύματα της εξωτερικής ευημερίας, τους χειμάρρους του μελιού και του βουτύρου (Ιώβ κ' 17), από ό,τι η θάλασσα με όλα τα ποτάμια που ρέουν σε αυτήν· είναι ακόμη όπως ήταν, μια ταραγμένη θάλασσα που δεν μπορεί να αναπαυθεί. 6. Ότι όλα τα πράγματα συνεχίζονται όπως ήταν από την αρχή της δημιουργίας, Β' Πέτρ. γ' 4. Η γη είναι όπου ήταν· ο ήλιος, και οι άνεμοι, και τα ποτάμια, κρατούν την ίδια πορεία που είχαν πάντα· και επομένως, αν ποτέ δεν ήταν αρκετά για να κάνουν ευτυχία για τον άνθρωπο, ποτέ δεν είναι πιθανό να γίνουν, διότι μπορούν μόνο να αποδώσουν την ίδια παρηγοριά που έχουν αποδώσει. Πρέπει επομένως να κοιτάξουμε πάνω από τον ήλιο για ικανοποίηση, και για έναν νέο κόσμο. 7. Ότι αυτός ο κόσμος είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια κουρασμένη γη: Όλα είναι ματαιότητα, διότι όλα είναι γεμάτα μόχθο. Όλη η δημιουργία έχει υποταχθεί σε αυτήν τη ματαιότητα από τότε που ο άνθρωπος καταδικάστηκε να τρώει ψωμί με τον ιδρώτα του προσώπου του. Αν ερευνήσουμε όλη την δημιουργία, θα δούμε όλα απασχολημένα· όλα έχουν αρκετά να κάνουν για να φροντίζουν τη δική τους δουλειά· κανένα δεν θα είναι μερίδιο ή ευτυχία για τον άνθρωπο· όλα μοχθούν για να τον υπηρετήσουν, αλλά κανένα δεν αποδεικνύεται βοηθός κατάλληλος γι' αυτόν. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να εκφράσει πόσο γεμάτα μόχθου είναι όλα τα πράγματα, δεν μπορεί ούτε να αριθμήσει τους μοχθούντες ούτε να μετρήσει τους μόχθους. 8. Ότι οι αισθήσεις μας δεν ικανοποιούνται, και τα αντικείμενά τους δεν ικανοποιούν. Προσδιορίζει εκείνες τις αισθήσεις που εκτελούν το έργο τους με τον λιγότερο μόχθο, και είναι πιο ικανές να ευχαριστηθούν: Το μάτι δεν ικανοποιείται με το να βλέπει, αλλά κουράζεται να βλέπει πάντα το ίδιο θέαμα, και επιθυμεί καινοτομία και ποικιλία. Το αυτί είναι ευχαριστημένο, στην αρχή, με ένα ευχάριστο τραγούδι ή μελωδία, αλλά σύντομα το αηδιάζει, και πρέπει να έχει άλλο· και τα δύο χορταίνουν, αλλά κανένα δεν χορταίνει, και αυτό που ήταν πιο ευχάριστο γίνεται δυσάρεστο. Η περιέργεια είναι ακόμη περίεργη, επειδή ακόμη δεν ικανοποιείται, και όσο περισσότερο ικανοποιείται τόσο πιο λεπτή και ιδιότροπη γίνεται, φωνάζοντας, Δώσε, δώσε.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι στοχάζεται περαιτέρω για την καινοτομία των εφευρέσεων. 1. Η καινοτομία της εφεύρεσης, ότι είναι τέτοια που δεν ήταν ποτέ γνωστή πριν. Πόσο ευχάριστο είναι να σκεφτόμαστε ότι κανένας δεν έκανε ποτέ τέτοιες προόδους στη γνώση, και τέτοιες ανακαλύψεις μέσω αυτής, όπως εμείς, ότι κανένας δεν έκανε ποτέ τέτοιες βελτιώσεις σε μια περιουσία ή εμπόριο, και είχε την τέχνη να απολαμβάνει τα κέρδη του, όπως εμείς. Οι μηχανισμοί και οι συνθέσεις τους όλοι περιφρονούνται και κατακρίνονται, και εμείς καυχόμαστε για νέες μόδες, νέες υποθέσεις, νέες μεθόδους, νέες εκφράσεις, που εκτοπίζουν τις παλιές, και τις καταβάλουν. Αλλά αυτό είναι όλο λάθος: Το πράγμα που είναι, και θα είναι, είναι το ίδιο με αυτό που ήταν, και αυτό που θα γίνει θα είναι μόνο το ίδιο με αυτό που γίνεται, διότι δεν υπάρχει νέο πράγμα κάτω από τον ήλιο, εδ. 9. Επαναλαμβάνεται (εδ. 10) με τρόπο ερώτησης, υπάρχει κάτι για το οποίο μπορεί να ειπωθεί, με θαυμασμό, Δες, αυτό είναι νέο· δεν υπήρξε ποτέ το όμοιο; Είναι μια έκκληση σε παρατηρητικούς άνδρες, και μια πρόκληση σε εκείνους που υμνούν τη σύγχρονη μάθηση πάνω από αυτήν των αρχαίων. Ας ονομάσουν οτιδήποτε θεωρούν νέο, και αν και ίσως δεν μπορούμε να το αποδείξουμε, λόγω έλλειψης των αρχείων των προηγούμενων χρόνων, όμως έχουμε λόγο να συμπεράνουμε ότι υπήρξε ήδη από παλαιούς χρόνους, που ήταν πριν από εμάς. Τι υπάρχει στο βασίλειο της φύσης για το οποίο μπορούμε να πούμε, Αυτό είναι νέο; Τα έργα ολοκληρώθηκαν από τη θεμελίωση του κόσμου (Εβρ. δ' 3)· πράγματα που φαίνονται νέα σε εμάς, όπως φαίνονται στα παιδιά, δεν είναι έτσι από μόνα τους. Οι ουρανοί ήταν από παλιά· η γη παραμένει για πάντα· οι δυνάμεις της φύσης και οι σύνδεσμοι των φυσικών αιτίων είναι ακόμη οι ίδιες που ήταν πάντα. Στο βασίλειο της Πρόνοιας, αν και η πορεία και η μέθοδός της δεν έχουν τόσο γνωστούς και βέβαιους κανόνες όσο εκείνη της φύσης, ούτε πηγαίνει πάντα στο ίδιο μονοπάτι, όμως, γενικά, είναι ακόμη το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά. Οι καρδιές των ανθρώπων, και οι διαφθορές τους, είναι ακόμη οι ίδιες· οι επιθυμίες τους, και οι επιδιώξεις τους, και τα παράπονά τους, είναι ακόμη τα ίδια· και ό,τι κάνει ο Θεός στις συναλλαγές του με τους ανθρώπους είναι σύμφωνα με τη γραφή, σύμφωνα με τον τρόπο, έτσι ώστε είναι όλη επανάληψη. Ό,τι μας εκπλήσσει δεν χρειάζεται να είναι, διότι υπήρξε το όμοιο, οι όμοιες παράξενες προόδους και απογοητεύσεις, οι όμοιες παράξενες επαναστάσεις και ξαφνικές στροφές, ξαφνικές στροφές των υποθέσεων· οι δυστυχίες της ανθρώπινης ζωής ήταν πάντα πολύ οι ίδιες, και η ανθρωπότητα βαδίζει έναν αιώνιο κύκλο, και, όπως ο ήλιος και ο άνεμος, είναι μόνο εκεί που ήταν. Τώρα ο σκοπός αυτού είναι, (1.) Να δείξει την ανοησία των παιδιών των ανθρώπων στο να επηρεάζουν πράγματα που είναι νέα, στο να φαντάζονται ότι έχουν ανακαλύψει τέτοια πράγματα, και στο να ευχαριστούνται και να υπερηφανεύονται με αυτά. Είμαστε επιρρεπείς να αηδιάζουμε τα παλιά πράγματα, και να κουραζόμαστε από ό,τι έχουμε συνηθίσει για πολύ καιρό, όπως ο Ισραήλ με το μάννα, και να επιθυμούμε, με τους Αθηναίους, ακόμη να λέμε και να ακούμε για κάποιο νέο πράγμα, και να θαυμάζουμε αυτό και το άλλο ως νέο, ενώ είναι όλο ό,τι ήταν. Ο Τατιανός ο Ασσύριος, δείχνοντας στους Έλληνες πώς όλες οι τέχνες που υπερηφανεύονταν ότι οφείλουν την προέλευσή τους σε εκείνα τα έθνη που θεωρούσαν βάρβαρα, έτσι συλλογίζεται μαζί τους: 'Για ντροπή, μην αποκαλείτε εκείνα τα πράγματα εφευρέσεις, που είναι μόνο μιμήσεις.' (2.) Να μας απομακρύνει από το να περιμένουμε ευτυχία ή ικανοποίηση στο πλάσμα. Γιατί να την αναζητούμε εκεί, όπου ποτέ κανένας δεν την έχει βρει; Τι λόγο έχουμε να σκεφτόμαστε ότι ο κόσμος θα είναι πιο ευγενικός μαζί μας από ό,τι ήταν με εκείνους που πήγαν πριν από εμάς, αφού δεν υπάρχει τίποτα σε αυτόν που είναι νέο, και οι προκάτοχοί μας έχουν κάνει όσο περισσότερο μπορούσαν από αυτόν; Οι πατέρες σας έφαγαν μάννα, και όμως πέθαναν. Δες Ιωάν. η' 8, 9· στ' 49. (3.) Να μας παρακινήσει να εξασφαλίσουμε πνευματικές και αιώνιες ευλογίες. Αν θέλουμε να ψυχαγωγηθούμε με νέα πράγματα, πρέπει να γνωριστούμε με τα πράγματα του Θεού, να αποκτήσουμε μια νέα φύση· τότε τα παλιά πράγματα παρέρχονται, και όλα γίνονται νέα, Β' Κορ. ε' 17. Το ευαγγέλιο βάζει ένα νέο τραγούδι στα στόματά μας. Στον ουρανό όλα είναι νέα (Αποκ. κα' 5), όλα νέα στην αρχή, εντελώς ανόμοια με την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, ένας νέος κόσμος πράγματι (Λουκ. κ' 35), και όλα νέα στην αιωνιότητα, πάντα φρέσκα, πάντα ανθισμένα. Αυτή η σκέψη πρέπει να μας κάνει πρόθυμους να πεθάνουμε, Ότι σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει τίποτα παρά το ίδιο ξανά και ξανά, και δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα περισσότερο ή καλύτερο από αυτόν από ό,τι έχουμε ήδη. Ο Χένρι καταλήγει αφηγούμενος την προσωπική δοκιμασία του Σολομώντα στη σοφία. Ο Σολομώντας, έχοντας διακηρύξει γενικά ότι όλα είναι ματαιότητα, και έχοντας δώσει μερικές γενικές αποδείξεις γι' αυτό, τώρα παίρνει την πιο αποτελεσματική μέθοδο για να αποδείξει την αλήθεια του, 1. Με τη δική του εμπειρία· δοκίμασε όλα, και τα βρήκε ματαιότητα. 2. Με μια επαγωγή ιδιαίτερων· και εδώ αρχίζει με αυτό που υπόσχεται περισσότερο από όλα να είναι η ευτυχία ενός λογικού πλάσματος, και αυτό είναι η γνώση και η μάθηση· αν αυτό είναι ματαιότητα, όλα τα άλλα πρέπει αναγκαστικά να είναι έτσι. Τώρα όσον αφορά αυτό,
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις καθημερινές σας εργασίες αισθάνεστε την ίδια ανησυχία που περιγράφει ο Χένρι; Πώς μπορεί η αναγνώριση των ορίων της καινοτομίας και του επιτεύγματος να αναδιαμορφώσει τις προσδοκίες σας για αυτήν την εβδομάδα; Με ποιον τρόπο η κλήση να συγκεντρώσετε την ψυχή σας πίσω στον Θεό προσκαλεί μια φρέσκια απόκριση σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, ἄνοιξον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου εἰς τὴν ματαιότητα πάσης ἐπιδιώξεως ὑπὸ τὸν ἥλιον, ἡ ὁποία ζητεῖ ἱκανοποίησιν χωρὶς Ἐσένα. Στρέψον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ τοῦ κυνηγίου τοῦ ἀνέμου καὶ στερέωσον αὐτὰς ἀντ᾿ αὐτοῦ εἰς τὴν διαρκῆ μερίδα, τὴν εὑρισκομένην μόνον ἐν Χριστῷ, ὅστις μόνος δίδει νόημα καὶ ἀνάπαυσιν. Δώρησαι ἡμῖν μετάνοιαν ἀπὸ τῆς κενῆς προσπαθείας καὶ ἕλκυσον ἡμᾶς καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν εἰς βαθυτέραν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν ἀδιάλειπτον ἀγαθότητά Σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →