← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο

Δευτερονόμιον 17-18 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ

Δευτερονόμιο 17-18Υπόμνημα της Βίβλου Haydock20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από το Σχόλιο της Καθολικής Οικογενειακής Βίβλου του Χέιντοκ στα κεφάλαια 17 και 18 του Δευτερονόμιου. Αυτά τα κεφάλαια καθοδηγούν τον Ισραήλ σχετικά με την ηγεσία τη δικαιοσύνη και την αληθινή προφητεία θέματα που ο Χέιντοκ εξερευνά με τη σοφία των Πατέρων της Εκκλησίας και προγενέστερων Καθολικών σχολιαστών. Ας φωτίσει το σχόλιο πώς ο νόμος του Θεού διαμορφώνει τόσο τον αρχαίο Ισραήλ όσο και τη ζωή της πίστης σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Πάρτε το ιερό κείμενο και διαβάστε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 17 και 18 του Δευτερονομίου. Ακούστε τις οδηγίες του Κυρίου για τους κριτές, τους βασιλείς, τους ιερείς και τον ερχόμενο προφήτη. Αφήστε τις λέξεις να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφείτε στο σχόλιο του Χέιδοκ για βαθύτερη ενόραση.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χέιντοκ ξεκινά εξετάζοντας τον ρόλο των κριτών όταν οι υποθέσεις αποδεικνύονται πολύ δύσκολες για τοπική επίλυση. Εάν αντιληφθείς, κ.λπ. Εδώ βλέπουμε ποια εξουσία ευδόκησε ο Θεός να δώσει στους οδηγούς της Εκκλησίας της Παλαιάς Διαθήκης, αποφασίζοντας, χωρίς έφεση, όλες τις διαμάχες σχετικά με τον νόμο· υποσχόμενος ότι δεν θα σφάλουν σε αυτές· και τιμωρώντας με θάνατο όσους υπερήφανα αρνήθηκαν να υπακούσουν στις αποφάσεις τους· και σίγουρα δεν έχει κάνει λιγότερο για τους οδηγούς της Εκκλησίας της Καινής Διαθήκης. (Τσαλόνερ) --- Δύσκολο. Το εβραϊκό επίσης σημαίνει, «αμφίβολο, κρυμμένο, διαιρεμένο»· έτσι ώστε οι γνώμες των κριτών να μην συμφωνούν. Σε θέματα γεγονότων, το πράγμα ερευνάται πιο εύκολα επί τόπου. Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις, όπου ο νόμος είναι ασαφής, καθώς ακόμη και οι θείες διατάξεις συχνά είναι, παραδιδόμενες σε ανθρώπινη γλώσσα, (Γκρότιους) ένας ζωντανός κριτής είναι απαραίτητος. Ο Θεός παραπέμπει τους Ιουδαίους στο συμβούλιο των ιερέων, επικεφαλής των οποίων ήταν ο υπέρτατος αρχιερέας, ο οποίος ήταν ο φυσικός και υπέρτατος κριτής τέτοιων δυσκολιών, εδ. 9, 12. (Χέιντοκ) --- Και αίμα, για να αποφασίσει πότε ο φόνος πρέπει να τιμωρείται με θάνατο, και πότε το δικαίωμα ασύλου μπορεί να διεκδικηθεί. (Καλμέτ) --- Η Βουλγάτα αποδίδει τις ίδιες λέξεις, Β' Παραλειπομένων ιθ'. 10. --- Μεταξύ συγγενών και συγγενών, καθώς οι διαφορετικοί βαθμοί προκαλούν πολλές αμηχανίες, όσον αφορά γάμους, κ.λπ. (Τιρίνους) --- Οι Ραβίνοι κατανοούν ότι ο κριτής έπρεπε να δηλώσει πότε μια γυναίκα καθίστατο ακάθαρτη, Λευιτικόν ιβ'. 4. (Λυρανός) --- Και αιτία, ή δίκη· μερικοί νομίζοντας ότι μεγαλύτερο ποσό για αποζημίωση τραυματισμού θα έπρεπε να απαιτηθεί, άλλοι κρίνοντας ότι ένας από τους αντιμαχόμενους θα έπρεπε να αφεθεί ελεύθερος, ενώ οι άλλοι κριτές είναι αντίθετης γνώμης. Εβραϊκά, «μεταξύ κρίσεως και κρίσεως,» όταν προκύπτει αμφιβολία αν λαϊκοί ή οι Λευίτες μπορεί να είναι οι κατάλληλοι κριτές. Οι Ραβίνοι μόνο παραπέμπουν τρεις περιπτώσεις στο δικαστήριο των τελευταίων, σχετικά με, 1. Την κόκκινη δάμαλη· 2. τη γυναίκα που κατηγορείται για μοιχεία από τον ζηλότυπο σύζυγό της· 3. τη δάμαλη που θα προσφερθεί σε θυσία, για φόνο που διαπράχθηκε από άγνωστο πρόσωπο, κεφ. κα'. 5. --- Και λέπρα. Διάφορες δυσκολίες μπορεί να προκύψουν σχετικά με αυτό το θέμα, για το οποίο οι ιερείς έπρεπε να εκδώσουν απόφαση, Λευιτικόν ιγ'. Μερικοί αποδίδουν το εβραϊκό νεγκάχ, «πληγή.» Ο νόμος της ανταπόδοσης απαιτούσε σχολαστική ακρίβεια. Αίμα, αιτία, και λέπρα, μπορεί να δηλώνουν δίκες ποινικής, λιγότερο σημαντικής, και τελετουργικής φύσεως. (Ιανσένιος) --- Διαφέρουν. Εβραϊκά, «τα οποία είναι θέματα διαμάχης εντός των πυλών σου.» Επί του διορισμού βασιλέως, το υπόμνημα σημειώνει τις θεϊκές εγγυήσεις που δόθηκαν στον Ισραήλ. Βασιλέα. Οι Ραβίνοι παρατηρούν, ότι έπρεπε να εκλεγεί κάποιος πριν καθορισθεί ο τόπος για τον ναό, ώστε οι φυλές να μην φιλονικήσουν για την τιμή αυτή. (Γκρότιους) --- Ο Θεός προβλέπει ότι ο λαός θα επιμείνει να έχει βασιλέα, και δίνει τη συγκατάθεσή Του, επιφυλάσσοντας στον Εαυτό Του την εκλογή, και ορίζοντας νόμους γι' αυτόν, ώστε να μην λησμονήσει ότι είναι ο μόνος αντιπρόσωπος του Υψίστου. Ωστόσο ο Θεός μαρτύρησε τη δυσαρέσκειά Του, όταν οι Ισραηλίτες ζήτησαν βασιλέα, επειδή το έκαναν με στασιαστικό τρόπο, ώστε να απορρίψουν τον προφήτη Σαμουήλ, τον οποίο Εκείνος τους είχε δώσει ως άρχοντα, στον οποίο δεν μπορούσαν να ανακαλύψουν κανένα σφάλμα. (Καλμέτ) (Α' Βασιλειών η'. 7., και ι'. 19.) Ο Χέιντοκ στρέφεται έπειτα στην υπόσχεση ενός προφήτου όμοιου με τον Μωυσή ο οποίος θα ομιλήσει εν ονόματι του Θεού. Προφήτην. Αυτό το χωρίο αποδεικνύει σαφώς, ότι η Γραφή μπορεί να έχει πολλές κυριολεκτικές έννοιες· διότι το συμφραζόμενο υπαινίσσεται ότι ο Θεός θα κάλυπτε τις ανάγκες του λαού Του, ώστε να μην χρειάζεται να μεταβούν μακριά για να συμβουλευθούν μάντεις, αφού θα είχαν ηγέτες και προφήτες, μετά τον θάνατο του Μωυσέως, οι οποίοι θα μπορούσαν να τους εξηγήσουν το θέλημα του Θεού, όπως είχαν ζητήσει· αλλά, συγχρόνως, αναφέρεται σαφώς στον Μεσσία, όπως εξηγείται από τον άγιο Πέτρο, (Πράξεις γ'. 22.· Γουόρθινγκτον) και από τον άγιο Στέφανο, Πράξεις ζ'. 37. Οι Ιουδαίοι, εκείνη την εποχή, ήταν πεπεισμένοι για την αλήθεια αυτής της εφαρμογής· αλλά αρνούνταν μόνο ότι ο Χριστός ήταν ο Μεσσίας. Έκτοτε έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, και αρνούνται ότι αφορά τον Μεσσία, μερικοί αναφέροντάς το στον Ιησού του Ναυή, άλλοι στον Ιερεμία, κ.λπ. (Απ. Μύνστερ και Φαγκ.) Αλλά βεβαίως ποιος άλλος προφήτης θα μπορούσε να συγκριθεί με τον Μωυσή; (Κεφ. λδ'. 10.) Ποιος άλλος άνθρωπος επανένωσε στο πρόσωπό του τα προσόντα του νομοθέτη, αρχηγού του λαού του Θεού, μεσίτη, κ.λπ., ή ποιος ήταν όμοιος με αυτόν; Εξ αυτού ο προφήτης γράφεται στον ενικό, για να δηλώσει την εξέχουσα αξιοπρέπειά του. (Άγιος Αυγουστίνος, κατά Φαύστου) --- Ο άγιος Φίλιππος αναγνώρισε την αξίωση του Ιησού, όπως και ο λαός μετά τον πολλαπλασιασμό των άρτων, Ιωάννης α'. 45., και στ'. 14. Ο Θεός Πατήρ φαίνεται να υπαινίσσεται αυτό το χωρίο, σύμφωνα με την παρατήρηση του Τερτυλλιανού, (κατά Μαρκ. δ'. 22,) όταν λέγει ακούετε αυτού, (Λουκάς θ'. 35,) όπως πιστεύει ο άγιος Κυπριανός ότι κάνει και ο Σωτήρας μας, Ιωάννης ε'. 46. Ο άγιος Αθανάσιος (κατά Αρειανών 2) καταδικάζει το σφάλμα των Ιουδαίων, οι οποίοι θα εφάρμοζαν αυτό το χωρίο σε οποιονδήποτε άλλο προφήτη αλλά όχι στον Μεσσία. Εάν μπορούσαν να δικαιολογηθούν αρνούμενοι σ' Αυτόν αυτή την τελευταία αξίωση, σίγουρα δεν μπορούν αμφισβητώντας ότι ο Ιησούς ήταν αληθινός προφήτης, αφού έχει όλα τα σημεία ενός· (Γκρότιους) και εάν αναγνώριζαν αυτό, θα έπρεπε σύντομα να ομολογήσουν ότι είναι επίσης ο Μεσσίας, και ο Υιός του Θεού, καθώς αυτές οι αλήθειες είναι τόσο αναγκαίως συνδεδεμένες. (Καλμέτ) --- Τα θαύματα του Μωυσέως υπερβαίνονταν κατά πολύ από εκείνα του Ιησού Χριστού, και ο τελευταίος συνομιλούσε πιο οικείως με τον αιώνιο Πατέρα, κ.λπ. (Μενοχίους)
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χέιντοκ περαιτέρω στοχάζεται σχετικά με την δεσμευτική αυθεντία των αποφάσεων της Εκκλησίας σε θέματα πίστεως και νόμου. Σύμφωνα, κ.λπ. Ο νόμος αυτός επρόκειτο να είναι ο κανόνας των ιερέων, κατά την έκδοση της απόφασης. Δεν αφέθηκε στην κρίση των ατόμων να συμμορφώνονται ή όχι, σύμφωνα με τον τρόπο που θα εξηγούσαν τον νόμο για τον εαυτό τους. Μια τέτοια διαδικασία θα ήταν άκυρη, καθώς έτσι θα ήταν οι ίδιοι οι τελικοί κριτές της δικής τους υπόθεσης. (Χέιντοκ) --- Θα ζητούν τον νόμο από το στόμα του (του ιερέως), Μαλαχίας β΄ 7. Οι Προτεστάντες επομένως κάνουν έναν πολύ επιπόλαιο περιορισμό, όταν επιτρέπουν στην απόφασή του να δεσμεύει μόνο «εφόσον είναι ο αληθινός λειτουργός του Θεού, και αποφαίνεται σύμφωνα με τον λόγο Του». (Βίβλος, 1603.) (Γουόρθινγκτον) --- Αν κάποιος είχε υπερηφανευθεί αρκετά μεταξύ των Ιουδαίων, ώστε να πείσει τον εαυτό του ότι κατανοούσε τον νόμο καλύτερα από τον αρχιερέα, δεν θα είχε γι’ αυτόν τον λόγο διαφύγει τον θάνατο. (Χέιντοκ) --- Η αυθεντία της Χριστιανικής Εκκλησίας δεν είναι κατώτερη από εκείνη της Συναγωγής, μόνο, «αντί του θανάτου, επιβάλλεται τώρα ο αφορισμός» στους απειθείς. (Άγιος Γρηγόριος, Ματθαίος ιη΄ 17· Άγιος Αυγουστίνος, ερ. 38.) Στην ουσία, ο Απόστολος Παύλος μας διαβεβαιώνει ότι οι ιερείς του νόμου υπηρετούν προς το παράδειγμα και τη σκιά των επουρανίων πραγμάτων. Αλλά τώρα αυτός (ο Χριστός)… είναι ο μεσίτης της καλύτερης διαθήκης, η οποία θεμελιώνεται σε καλύτερες υποσχέσεις, Προς Εβραίους η΄ 5. Εάν λοιπόν το προνόμιο της απόφασης σε ζητήματα πίστεως και ηθικής, χωρίς κίνδυνο πλάνης, παραχωρήθηκε στη συναγωγή, μπορεί κανείς να αμφιβάλλει ότι ο Χριστός θα παρείχε εξίσου επαρκή ασφάλεια στην Εκκλησία Του, με την οποία έχει υποσχεθεί να παραμένει για πάντα, και με το Άγιον Πνεύμα Του να τη διδάσκει όλη την αλήθεια; (Χέιντοκ) --- Ο Άγιος Αυγουστίνος εμμένει σε αυτό το επιχείρημα (Διδ. 4.) και αποδεικνύει την αλάθητη φύση τόσο της Ιουδαϊκής όσο και της Χριστιανικής Εκκλησίας. Γι’ αυτό ο Χριστός είπε, αναφορικά με την πρώτη, η οποία δεν είχε ακόμη απορριφθεί, Πάντα ουν όσα αν είπωσιν υμίν ποιήσατε και τηρείτε· κατά δε τα έργα αυτών μη ποιείτε· λέγουσι γαρ και ου ποιούσιν. Εάν οι προεστώτες της Καθολικής Εκκλησίας ήταν εξίσου ανήθικοι, η αληθινή διδασκαλία τους δεν πρέπει γι’ αυτόν τον λόγο να περιφρονηθεί, μήπως και ο Χριστός και ο Πατήρ Του περιφρονηθούν ταυτοχρόνως. Διότι αυτή είναι η ρητή προτροπή του ουρανίου νομοθέτη μας, άκουε της Εκκλησίας· (Ματθαίος ιζ΄ 17,) και αυτό δεν το απαιτεί χωρίς να μας δίνει πλήρη διαβεβαίωση, ότι μπορούμε να το κάνουμε χωρίς φόβο πλάνης. Η μόνη εντολή του Θεού υπονοεί τόσο πολύ, εάν είχε πει τίποτε περισσότερο. Διότι μπορεί να μας διατάξει να αμαρτήσουμε; Οι δήθεν μεταρρυθμιστές, οι οποίοι δεν ντράπηκαν να κάνουν αυτήν την βλάσφημη διαβεβαίωση, θα μπορούσαν εύκολα να καταπιούν και την άλλη, σχετικά με την αποστασία και την πτώση ολόκληρης της Εκκλησίας· και θα μπορούσαν ακόμη να πιστέψουν, ότι ολόκληρος ο κόσμος είχε πνιγεί στην αποτρόπαια ειδωλολατρία για οκτακόσια χρόνια και πλέον. (Ομ. περί του κινδύνου της ειδωλολατρίας, σ. 3.) Πόσο περισσότερο δεν καθορίζουν, μήπως αναγκαστούν να πουν πότε άρχισε η θρησκεία των Καθολικών, και αυτό δεν θα το κάνουν ποτέ χωρίς να χρονολογήσουν από τον Χριστό και τους αποστόλους, τα θεμέλια της μόνης αληθινής Εκκλησίας. (Χέιντοκ) --- Οι Ιουδαίοι είχαν τόσο μεγάλο σεβασμό για τις αποφάσεις των Ραββίνων τους, ως συνέπεια αυτής της εντολής του Θεού, ώστε μερικοί δεν διστάζουν να ισχυριστούν, ότι εάν ένας από αυτούς δήλωνε ότι το αριστερό χέρι ήταν το δεξί, θα τον πίστευαν· και καταδικάζουν τους απειθείς σε βαρύτατα βασανιστήρια στην κόλαση. (Μπουξτόρφ, Συν. α΄.) --- Πρέπει να δείχνουμε την πλέον βαθιά υποταγή στα διατάγματα της Εκκλησίας. (Καλμέτ) --- Ωστόσο δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνούμε με τις αποφάσεις κάθε διδασκάλου. Μόνον, όταν η Εκκλησία ομιλεί, δεν πρέπει να αρνούμαστε να υπακούσουμε, ούτε να προσποιούμαστε ότι διορίζουμε τους εαυτούς μας κριτές αυτών που διδάσκει. Ένας ιδιώτης διδάσκαλος, όσο εξέχων και αν είναι, μπορεί να πέσει σε κάποιες ανοησίες, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των ποιμένων της Εκκλησίας, με τον Πάπα επικεφαλής τους, δεν μπορεί ποτέ. Ματαίως έχουν ερευνηθεί τα αρχεία δεκαεννέα αιώνων, για να βρεθεί ένα μοναδικό παράδειγμα τέτοιας γενικής συμφωνίας σε πλάνη. Εάν η Συναγωγή εξέδωσε μια πονηρή απόφαση κατά του Ιησού Χριστού, πρέπει να αναλογιστούμε ότι οι μορφές που απαιτούνται εδώ (εδ. 8,) παραμελήθηκαν· και τότε εξέπνεε, και έδινε θέση σε μια καλύτερη διαθήκη, όπως είχαν προφητεύσει οι προφήτες. Ωστόσο ακόμη και σε εκείνη την απόφαση, η οποία ήταν τόσο άδικη εκ μέρους του Καϊάφα, ο Άγιος Ιωάννης (ια΄ 51.) αναγνωρίζει την αλήθεια του Θεού. Και αυτό δεν το είπε από τον εαυτό του· αλλά όντας αρχιερεύς εκείνου του έτους, προφήτευσε ότι ο Ιησούς επρόκειτο να αποθάνει υπέρ του έθνους, και όχι μόνον υπέρ του έθνους, αλλά για να συνάξει εις εν τα τέκνα του Θεού τα διεσκορπισμένα. Η Συναγωγή δεν μπορούσε πλέον να απαιτεί υποταγή, αφού ο μέγας προφήτης ήλθε να καταργήσει τον νόμο του φόβου, και να αντικαταστήσει εκείνον της αγάπης. Γι’ αυτό ενώ ήταν εκεί για να διδάσκει ο ίδιος, (Προς Εβραίους α΄ 2,) δεν υπήρχε κίνδυνος πλάνης για τον λαό. Αλλά η διαθήκη την οποία έχει θεμελιώσει πρόκειται να διαρκέσει αιωνίως· κανένας προφήτης ή νομοθέτης δεν υπόσχεται να εισαγάγει καμία αλλαγή, ή μεγαλύτερη τελειότητα, ώστε κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί ως δικαιολογία της απείθειάς του, ότι η Εκκλησία μπορεί να πλανήσει και να εκδώσει εσφαλμένη κρίση· ή, εάν το κάνει, πρέπει να αποκοπεί από την κοινωνία των πιστών, διά της πνευματικής μαχαίρας· και, αποθνήσκων σε εκείνη την κατάσταση, χωρίς την Εκκλησία ως μητέρα του, δεν πρέπει ποτέ να προσδοκά ότι ο Θεός θα τον αναγνωρίσει ως υιόν Του. Βλέπε Άγιο Κυπριανό, Περί της Ενότητας της Καθολικής Εκκλησίας. Εάν ένας μεμονωμένος ποιμένας εξέδιδε μια τέτοια διεστραμμένη απόφαση, η περίπτωση θα ήταν πολύ διαφορετική. Ωστόσο, ακόμη και σε τέτοιες δοκιμαστικές περιπτώσεις, μια ταπεινή συμπεριφορά θα είναι η καλύτερη ασφάλεια και απόδειξη αθωότητας, και ο Θεός θα ανταμείψει εκείνους που υπέφεραν αδίκως. (Χέιντοκ)
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς διαμορφώνει η εξάρτηση από τους διορισμένους κριτές και ιερείς του Θεού την εμπιστοσύνη σας στην διδακτική εξουσία της Εκκλησίας σήμερα; Με ποιους τρόπους μπορεί οι προειδοποιήσεις κατά των ψευδών πρακτικών να προσκαλέσουν μεγαλύτερη πιστότητα στα μυστήρια και τη Γραφή; Πού αισθάνεστε ότι ο Κύριος σας καλεί να ακούσετε πιο προσεκτικά τον αληθινό Προφήτη που έχει αποστείλει;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε τῆς διαθήκης, σὺ ἔθεσας κριτὰς καὶ βασιλεῖς ἐπὶ τὸν Ἰσραὴλ ἵνα κυβερνῶσι κατὰ τὸν νόμον σου καὶ ὑπεσχέθης Προφήτην ὅμοιον τῷ Μωυσῇ, ὅστις θὰ λαλήσῃ τοὺς λόγους σου ἐν πληρότητι. Σκέπασον τὸν λαόν σου ἀπὸ πάσης μορφῆς εἰδωλολατρίας καὶ ψευδομαντείας, καὶ δὸς, διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, νὰ περιπατῶμεν πιστῶς ἐν τῷ φωτὶ τοῦ Υἱοῦ σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα της Βίβλου Haydock · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →