← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Ρωμ 6 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ρωμαίους 6Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στην προς Ρωμαίους 6 προσφέρει μια πλούσια και ποιμαντική ανάπτυξη της προτροπής του αποστόλου προς την αγιότητα. Με τη χαρακτηριστική του θέρμη και ακρίβεια ο Χένρι δείχνει πώς η δικαίωση δια πίστεως πρέπει πάντοτε να φέρει τον καρπό του αγιασμού. Τα λόγια του προφυλάσσουν τη διδασκαλία της χάριτος από κάθε υπόνοια ακολασίας ενώ προσκαλούν τους πιστούς στην πλήρη ελευθερία της νέας ζωής εν Χριστώ. Καθώς ακούμε σήμερα την έκθεσή του, μας υπενθυμίζεται ότι το ευαγγέλιο δεν συγχωρεί απλώς την αμαρτία αλλά και σπάζει τη δύναμή της. Η προσεκτική πραγματεία του Χένρι μας βοηθά να δούμε τόσο την αναγκαιότητα όσο και την ομορφιά του να πεθάνουμε για την αμαρτία και να ζήσουμε για τη δικαιοσύνη. Ας εμβαθύνουν οι γνώσεις του την ευγνωμοσύνη μας και ας ενισχύσουν την απόφασή μας να περπατήσουμε σε καινότητα ζωής.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το έκτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους. Ακούστε τις επείγουσες ερωτήσεις του αποστόλου και την ηχηρή απάντηση ότι η χάρις ποτέ δεν ενθαρρύνει την αμαρτία. Προσέξτε πώς το βάπτισμα παρουσιάζεται ως ταφή και ανάσταση και πώς η προτροπή να παραδώσουμε τον εαυτό μας στον Θεό αντηχεί σε όλο το κεφάλαιο. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν στραφείτε στις σκέψεις του Ματθαίου Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει το τμήμα συνδέοντας στενά τη δικαίωση με τον αγιασμό. Αφού ο απόστολος διεξοδικά διακήρυξε, εξήγησε και απέδειξε τη μεγάλη διδασκαλία της δικαιώσεως δια πίστεως, για να μη ρουφήξει κανείς δηλητήριο από αυτό το γλυκό άνθος και μετατρέψει αυτή τη χάρη του Θεού σε ακολασία και αχαλίνωτη ζωή, με παρόμοιο ζήλο, πλούτο εκφράσεως και πειστικότητα επιχειρημάτων, τονίζει την απόλυτη αναγκαιότητα του αγιασμού και της αγίας ζωής, ως αχώριστου καρπού και συντρόφου της δικαιώσεως· διότι, όπου ο Ιησούς Χριστός γίνεται από τον Θεό σε κάποια ψυχή δικαιοσύνη, γίνεται από τον Θεό σε εκείνη την ψυχή και αγιασμός, Α΄ Κορ. α΄ 30. Το νερό και το αίμα έρευσαν μαζί από την τρυπημένη πλευρά του ετοιμοθάνατου Ιησού. Και ό,τι ο Θεός ένωσε έτσι ας μη τολμήσουμε εμείς να το χωρίσουμε. Ο Χένρι στη συνέχεια αναφέρεται στη μετάβαση του αποστόλου και στον κίνδυνο κατάχρησης της χάριτος. Η μετάβαση του αποστόλου, που ενώνει αυτή τη συζήτηση με την προηγούμενη, είναι αξιοσημείωτη: «Τι ουν ερούμεν;» εδ. 1. «Τι χρήση θα κάνουμε αυτής της γλυκιάς και παρηγορητικής διδασκαλίας; Θα κάνουμε το κακό για να έλθει το καλό, όπως λένε μερικοί ότι κάνουμε;» κεφ. γ΄ 8. «Θα παραμείνουμε στην αμαρτία για να περισσεύσει η χάρις; Θα πάρουμε από εδώ θάρρος να αμαρτήσουμε με τόσο μεγαλύτερη τόλμη, επειδή όσο περισσότερο αμαρτάνουμε τόσο περισσότερο θα μεγαλύνεται η χάρις του Θεού στη συγχώρησή μας; Είναι αυτή χρήση που πρέπει να γίνει;» Όχι, είναι κατάχρηση, και ο απόστολος ανατριχιάζει στη σκέψη της (εδ. 2): «Μη γένοιτο· μακριά από εμάς να σκεφτούμε τέτοια σκέψη.» Αντιμετωπίζει την ένσταση όπως ο Χριστός τον πιο μαύρο πειρασμό του διαβόλου (Ματθ. δ΄ 10): «Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά.» Οι γνώμες που δίνουν οποιαδήποτε κάλυψη στην αμαρτία ή ανοίγουν πόρτα σε πρακτικές ανηθικότητες, όσο ελκυστικές και πειστικές κι αν παρουσιάζονται με την πρόφαση προαγωγής της ελεύθερης χάριτος, πρέπει να απορρίπτονται με τη μεγαλύτερη αποστροφή· διότι η αλήθεια όπως είναι εν Ιησού είναι αλήθεια σύμφωνα με την ευσέβεια, Τιτ. α΄ 1. Ο απόστολος είναι πολύ πλήρης στην προτροπή της αναγκαιότητας της αγιότητας σε αυτό το κεφάλαιο, που μπορεί να αναχθεί σε δύο κεφάλαια:—Οι προτροπές του προς την αγιότητα, που δείχνουν τη φύση της· και τα κίνητρα ή επιχειρήματά του για να ενισχύσουν αυτές τις προτροπές, που δείχνουν την αναγκαιότητά της. Ο Χένρι στη συνέχεια περιγράφει τη φύση του αγιασμού μέσω της νεκρώσεως και της ζωοποιήσεως. Ι. Για το πρώτο, μπορούμε να παρατηρήσουμε από εδώ τη φύση του αγιασμού, τι είναι και σε τι συνίσταται. Γενικά έχει δύο πράγματα μέσα του, τη νέκρωση και τη ζωοποίηση—τον θάνατο στην αμαρτία και τη ζωή στη δικαιοσύνη, αλλού εκφρασμένα με το να βγάλουμε τον παλαιό άνθρωπο και να ντυθούμε τον νέο, παύοντας να κάνουμε το κακό και μαθαίνοντας να κάνουμε το καλό. Ο Χένρι συνεχίζει περιγράφοντας τις πρακτικές εκφράσεις της νεκρώσεως. 1. Η νέκρωση, το να βγάλουμε τον παλαιό άνθρωπο· με διάφορους τρόπους εκφράζεται αυτό. (1.) Δεν πρέπει να ζούμε πλέον στην αμαρτία (εδ. 2), δεν πρέπει να είμαστε όπως ήμασταν ούτε να κάνουμε όπως κάναμε. Ο παρελθών χρόνος της ζωής μας αρκεί, Α΄ Πέτρ. δ΄ 3. Αν και δεν υπάρχει κανείς που να ζει χωρίς αμαρτία, όμως, ευλογητός ο Θεός, υπάρχουν εκείνοι που δεν ζουν στην αμαρτία, δεν ζουν σε αυτήν ως στοιχείο τους, δεν κάνουν εμπόριο με αυτήν· αυτό είναι το να αγιαζόμαστε. (2.) Το σώμα της αμαρτίας πρέπει να καταστραφεί, εδ. 6. Η φθορά που κατοικεί μέσα μας είναι το σώμα της αμαρτίας, αποτελούμενο από πολλά μέρη και μέλη, ως σώμα. Αυτή είναι η ρίζα στην οποία πρέπει να τεθεί το τσεκούρι. Δεν πρέπει μόνο να παύσουμε τις πράξεις της αμαρτίας (αυτό μπορεί να γίνει μέσω της επιρροής εξωτερικών περιορισμών ή άλλων κινήτρων), αλλά πρέπει να εξασθενήσουμε και να καταστρέψουμε τις κακές συνήθειες και ροπές· όχι μόνο να πετάξουμε τα είδωλα της ανομίας έξω από την καρδιά.—«Ώστε να μη δουλεύουμε πλέον την αμαρτία.» Η πραγματική παράβαση αποτρέπεται σίγουρα σε μεγάλο βαθμό με τη σταύρωση και τη θανάτωση της αρχικής φθοράς. Καταστρέψτε το σώμα της αμαρτίας, και τότε, ακόμη κι αν υπάρχουν Χαναναίοι που παραμένουν στη γη, οι Ισραηλίτες δεν θα είναι δούλοι τους. Είναι το σώμα της αμαρτίας που κραδαίνει το σκήπτρο, κρατά τη σιδερένια ράβδο· καταστρέψτε το, και ο ζυγός σπάει. Η καταστροφή του τυράννου Εγλών είναι η απελευθέρωση του καταπιεσμένου Ισραήλ από τους Μωαβίτες. (3.) Πρέπει να είμαστε όντως νεκροί στην αμαρτία, εδ. 11. Όπως ο θάνατος του καταπιεστή είναι απελευθέρωση, πολύ περισσότερο είναι ο θάνατος του καταπιεσμένου, Ιώβ γ΄ 17, 18. Ο θάνατος φέρνει έγγραφο ανακούφισης στον κουρασμένο. Έτσι πρέπει να είμαστε νεκροί στην αμαρτία, να μην υπακούμε σε αυτήν, να μην την παρατηρούμε, να μην τη σεβόμαστε, να μην εκπληρώνουμε το θέλημά της περισσότερο από ό,τι ο νεκρός τους πρώην αφέντες του—να είμαστε αδιάφοροι στις ηδονές και τις απολαύσεις της αμαρτίας όπως ένας άνθρωπος που πεθαίνει στις προηγούμενες διασκεδάσεις του. Εκείνος που είναι νεκρός είναι χωρισμένος από την προηγούμενη συντροφιά, συναναστροφή, ασχολία, απολαύσεις, απασχολήσεις του, δεν είναι αυτό που ήταν, δεν κάνει αυτό που έκανε, δεν έχει αυτό που είχε. Ο θάνατος κάνει μια μεγάλη αλλαγή· τέτοια αλλαγή κάνει ο αγιασμός στην ψυχή, κόβει κάθε επικοινωνία με την αμαρτία. (4.) Η αμαρτία δεν πρέπει να βασιλεύει στα θνητά σώματά μας ώστε να υπακούμε σε αυτήν, εδ. 12. Αν και η αμαρτία μπορεί να παραμένει ως παράνομος, αν και μπορεί να καταπιέζει ως τύραννος, ας μην βασιλεύει ως βασιλιάς. Ας μην κάνει νόμους, ούτε να προεδρεύει σε συμβούλια, ούτε να διοικεί την πολιτοφυλακή· ας μην είναι υπέρτατη στην ψυχή, ώστε να υπακούμε σε αυτήν. Αν και μπορεί να μας προλαβαίνει και να μας νικά μερικές φορές, ας μην γίνουμε ποτέ υπάκουοι σε αυτήν στις επιθυμίες της· ας μην είναι οι αμαρτωλές επιθυμίες νόμος για εσάς, στον οποίο θα δίνατε συναινετική υπακοή. «Εν ταις επιθυμίαις αυτού»—εν ταις επιθυμίαις αυτού. Αναφέρεται στο σώμα, όχι στην αμαρτία. Η αμαρτία βρίσκεται πολύ στην ικανοποίηση του σώματος και στην εξυπηρέτησή του. Και υπάρχει λόγος που υπονοείται στη φράση «το θνητό σας σώμα»· επειδή είναι θνητό σώμα, και σπεύδει γρήγορα στη σκόνη, γι’ αυτό ας μην βασιλεύει η αμαρτία σε αυτό. Ήταν η αμαρτία που έκανε τα σώματά μας θνητά, και γι’ αυτό μην υπακούετε σε τέτοιο εχθρό. (5.) Δεν πρέπει να παραδίδουμε τα μέλη μας ως όργανα αδικίας, εδ. 13. Τα μέλη του σώματος χρησιμοποιούνται από τη διεφθαρμένη φύση ως εργαλεία, με τα οποία εκπληρώνονται τα θελήματα της σάρκας· αλλά δεν πρέπει να συναινούμε σε αυτή την κατάχρηση. Τα μέλη του σώματος είναι φοβερά και θαυμαστά φτιαγμένα· είναι κρίμα να είναι εργαλεία του διαβόλου για αδικία προς αμαρτία, όργανα των αμαρτωλών πράξεων, σύμφωνα με τις αμαρτωλές διαθέσεις. Η αδικία είναι προς αμαρτία· οι αμαρτωλές πράξεις επιβεβαιώνουν και ενισχύουν τις αμαρτωλές συνήθειες· μία αμαρτία γεννά άλλη· είναι σαν το άνοιγμα του νερού, γι’ αυτό αφήστε το πριν αναμιχθείτε με αυτό. Τα μέλη του σώματος μπορεί ίσως, μέσω της επικράτησης του πειρασμού, να αναγκαστούν να γίνουν όργανα αμαρτίας· αλλά μην τα παραδώσετε να γίνουν έτσι, μην συναινέσετε σε αυτό. Αυτός είναι ένας κλάδος του αγιασμού, η νέκρωση της αμαρτίας.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι αργότερα αντλεί κίνητρα από τις υποσχέσεις της νέας διαθήκης. 2. Επιχειρηματολογεί από τις πολύτιμες υποσχέσεις και τα προνόμια της νέας διαθήκης, εδ. 14. Θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι δεν μπορούμε να νικήσουμε και να υποτάξουμε την αμαρτία, είναι αναπόφευκτα πολύ δύσκολη για εμάς: «Όχι,» λέει, «παλεύετε με εχθρό που μπορεί να αντιμετωπιστεί και να υποταχθεί, αν απλώς κρατήσετε το έδαφός σας και σταθείτε στα όπλα σας· είναι εχθρός που έχει ήδη ηττηθεί και αποκρουστεί· υπάρχει δύναμη αποθηκευμένη στη διαθήκη της χάριτος για τη βοήθειά σας, αν απλώς τη χρησιμοποιήσετε. Η αμαρτία δεν θα έχει κυριαρχία.» Οι υποσχέσεις του Θεού προς εμάς είναι πιο ισχυρές και αποτελεσματικές για τη νέκρωση της αμαρτίας από τις υποσχέσεις μας προς τον Θεό. Η αμαρτία μπορεί να αγωνίζεται σε έναν πιστό, και μπορεί να του δημιουργήσει μεγάλη ταραχή, αλλά δεν θα έχει κυριαρχία· μπορεί να τον ενοχλεί, αλλά δεν θα άρχει επάνω του. Διότι δεν είμαστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη, όχι υπό τον νόμο της αμαρτίας και του θανάτου, αλλά υπό τον νόμο του πνεύματος της ζωής, που είναι εν Χριστώ Ιησού· κινούμαστε από άλλες αρχές από ό,τι ήμασταν· νέοι κύριοι, νέοι νόμοι. Ή, όχι υπό τη διαθήκη των έργων, που απαιτεί τούβλα και δεν δίνει άχυρο, που καταδικάζει στην παραμικρή αποτυχία, που τρέχει έτσι, «Κάνε αυτό, και ζήσε· μην το κάνεις, και πέθανε·» αλλά υπό τη διαθήκη της χάριτος, που δέχεται την ειλικρίνεια ως την ευαγγελική μας τελειότητα, που δεν απαιτεί τίποτε παρά αυτό που υπόσχεται δύναμη να εκτελέσει, που είναι εδώ καλά τακτοποιημένη, ώστε κάθε παράβαση στη διαθήκη δεν μας βγάζει έξω από τη διαθήκη, και ιδιαίτερα ότι δεν αφήνει τη σωτηρία μας στα δικά μας χέρια, αλλά την αποθηκεύει στα χέρια του Μεσίτη, που αναλαμβάνει για εμάς ότι η αμαρτία δεν θα έχει κυριαρχία επάνω μας, που ο ίδιος την κατέκρινε, και θα την καταστρέψει· ώστε, αν επιδιώξουμε τη νίκη, θα βγούμε περισσότερο από νικητές. Ο Χριστός βασιλεύει με το χρυσό σκήπτρο της χάριτος, και δεν θα αφήσει την αμαρτία να έχει κυριαρχία επάνω σε εκείνους που είναι πρόθυμοι υπήκοοι σε αυτόν τον κανόνα. Αυτός είναι ένας πολύ παρηγορητικός λόγος για όλους τους αληθινούς πιστούς. Αν ήμασταν υπό τον νόμο, θα ήμασταν χαμένοι, διότι ο νόμος καταριέται καθέναν που δεν παραμένει σε όλα· αλλά είμαστε υπό τη χάρη, χάρη που δέχεται την πρόθυμη διάθεση, που δεν είναι υπερβολική στο να σημειώνει τι κάνουμε λάθος, που αφήνει χώρο για μετάνοια, που υπόσχεται συγχώρηση μετά τη μετάνοια· και τι μπορεί να είναι για έναν ευγενή νου ισχυρότερο κίνητρο από αυτό να μην έχει καμία σχέση με την αμαρτία; Θα αμαρτήσουμε ενάντια σε τόση καλοσύνη, θα καταχρηστούμε τέτοια αγάπη; Μερικοί ίσως θα ρουφούσαν δηλητήριο από αυτό το άνθος, και θα χρησιμοποιούσαν αυτό ανέντιμα ως ενθάρρυνση για αμαρτία. Δείτε πώς ο απόστολος ανατριχιάζει σε τέτοια σκέψη (εδ. 15): «Θα αμαρτήσουμε επειδή δεν είμαστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη; Μη γένοιτο.» Τι μπορεί να είναι πιο μαύρο και κακόβουλο από το να πάρει κανείς από τις εξαιρετικές εκφράσεις καλοσύνης και καλής θέλησης ενός φίλου αφορμή για να τον προσβάλει και να τον ενοχλήσει; Το να κλοτσήσει τέτοια σπλάχνα, το να φτύσει στο πρόσωπο τέτοια αγάπη, είναι κάτι που, μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου, όλος ο κόσμος θα φώναζε ντροπή. Ο Χένρι ολοκληρώνει τα επιχειρήματα δείχνοντας πώς η υπακοή αποκαλύπτει τον αληθινό μας κύριο. 3. Επιχειρηματολογεί από την απόδειξη ότι αυτό θα είναι της κατάστασής μας, κάνοντας για εμάς, ή εναντίον μας (εδ. 16): «Σε ποιον παραδίδετε τον εαυτό σας δούλους για να υπακούετε, αυτού δούλοι είστε.» Όλα τα παιδιά των ανθρώπων είναι είτε δούλοι του Θεού, είτε δούλοι της αμαρτίας· αυτές είναι οι δύο οικογένειες. Τώρα, αν θέλουμε να ξέρουμε σε ποια από αυτές τις οικογένειες ανήκουμε, πρέπει να ρωτήσουμε σε ποιον από αυτούς τους κυρίους υπακούμε. Η υπακοή μας στους νόμους της αμαρτίας θα είναι απόδειξη εναντίον μας ότι ανήκουμε σε εκείνη την οικογένεια στην οποία είναι συνδεδεμένος ο θάνατος. Όπως, αντίθετα, η υπακοή μας στους νόμους του Χριστού θα αποδείξει τη σχέση μας με την οικογένεια του Χριστού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού μπορεί να πειραστώ να αντιμετωπίσω τη χάρη ως άδεια παρά ως δύναμη; Σε ποια περιοχή της ζωής μου είναι η προτροπή να νεκρώσω την αμαρτία πιο επείγουσα τώρα; Πώς μπορώ να παραδώσω πιο σκόπιμα τα μέλη μου ως όργανα δικαιοσύνης σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλεύσπλαχνε, σε αἰνοῦμεν διότι μᾶς ἑνώσας μετὰ τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ θανάτῳ αὐτοῦ καὶ τῇ ἀναστάσει, ὥστε ἡ ἁμαρτία νὰ μὴ ἔχῃ πλέον ἐξουσίαν ἐφ’ ἡμῶν. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, βοήθησον ἡμᾶς νὰ λογιζώμεθα ἑαυτοὺς νεκροὺς μὲν πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, ζῶντας δὲ πρὸς σέ, παραδίδοντες τὰ μέλη ἡμῶν ὡς ὄργανα δικαιοσύνης, ἀντὶ νὰ ἀφήνωμεν τὴν χάριν σου νὰ γίνῃ ἀφορμὴ διὰ τὴν σάρκα. Ἔγειρε ἡμᾶς καθ’ ἑκάστην ἡμέραν νὰ περιπατῶμεν ἐν καινότητι ζωῆς, φέροντες καρπὸν ὁδηγοῦντα εἰς ἁγιότητα, πρὸς ἔπαινον τῆς δόξης σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →