← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν

Λευ 15-16 — με τον Μάθιου Χένρι

Λευιτικόν 15-16Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα εξερευνούμε το σχόλιο του Μάθιου Χένρι στα κεφάλαια 15 και 16 του Λευιτικού. Αυτές οι ενότητες πραγματεύονται την τελετουργική ακαθαρσία και την επίσημη Ημέρα του Εξιλασμού. Οι σκέψεις του Χένρι φωτίζουν πώς οι αρχαίοι κανονισμοί αποκαλύπτουν την αγιότητα του Θεού και την ανάγκη για καθαρισμό. Οι γνώσεις του συνδέουν αυτές τις τελετουργίες με ευρύτερα θέματα αμαρτίας και αποκατάστασης. Καθώς εμπλεκόμαστε στην έκθεσή του, ανακαλύπτουμε καθοδήγηση για την προσέγγιση του Θεού με ευλάβεια και πίστη. Ο Μάθιου Χένρι μας βοηθά να δούμε τα διαχρονικά πνευματικά μαθήματα μέσα σε αυτούς τους τελετουργικούς νόμους.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοιμαστείτε να διαβάσετε τα κεφάλαια 15 και 16 του Λευιτικού. Αυτά τα κεφάλαια περιγράφουν νόμους σχετικά με τη σωματική ακαθαρσία και λεπτομερώς τα ετήσια καθήκοντα του αρχιερέα την Ημέρα του Εξιλασμού. Προσεγγίστε το κείμενο αργά, σημειώνοντας τις προσεκτικές οδηγίες για καθαρότητα και εξιλασμό. Αφήστε τις λέξεις να τονίσουν τη μέριμνα του Θεού για αγιότητα μεταξύ του λαού Του.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά με μια επισκόπηση των τελετουργικών νόμων του κεφαλαίου 15. Σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε νόμους σχετικά με άλλες τελετουργικές ακαθαρσίες που προκύπτουν είτε από σωματική ασθένεια όπως αυτή του λεπρού, είτε από κάποια φυσικά περιστατικά, και αυτό είτε, Ι. Στους άνδρες, εδ. 1-18. Ή, ΙΙ. Στις γυναίκες, εδ. 19-33. Δεν χρειάζεται να είμαστε καθόλου περίεργοι στην εξήγηση αυτών των παρωχημένων νόμων, αρκεί να παρατηρήσουμε τη γενική πρόθεση· αλλά χρειαζόμαστε να είμαστε πολύ προσεκτικοί μήπως η αμαρτία βρει αφορμή από την εντολή για να γίνει ακόμη πιο υπερβολικά αμαρτωλή· και υπερβολικά αμαρτωλή είναι όταν η επιθυμία ανάβει από σπίθες φωτιάς από το θυσιαστήριο του Θεού. Η κατάσταση είναι κακή με την ψυχή όταν σαπίζει από αυτό που θα έπρεπε να την καθαρίσει. Στη συνέχεια εξετάζει τους κανονισμούς σχετικά με τις εκκρίσεις στους άνδρες. Έχουμε εδώ τον νόμο σχετικά με την τελετουργική ακαθαρσία που προκύπτει από εκκρίσεις στους άνδρες. Ονομάζεται στο περιθώριο (εδ. 2) η ροή των νεφρών: μια πολύ οδυνηρή και αηδιαστική ασθένεια, η οποία συνήθως ήταν αποτέλεσμα και συνέπεια της ακολασίας και της ακαθαρσίας, και μια άσωτη πορεία ζωής, γεμίζοντας τα οστά των ανθρώπων με τις αμαρτίες της νεότητάς τους, και αφήνοντάς τους να θρηνούν στο τέλος, όταν όλες οι απολαύσεις της πονηρίας τους έχουν εξαφανιστεί, και δεν απομένει τίποτα παρά ο πόνος και η αγωνία ενός σαπισμένου σώματος και μιας πληγωμένης συνείδησης. Και τι καρπό έχει τότε ο αμαρτωλός από εκείνα τα πράγματα για τα οποία έχει τόσο πολύ λόγο να ντρέπεται; Ρωμ. 6:21. Όπως η σεμνότητα είναι στολίδι χάριτος στο κεφάλι και αλυσίδες γύρω από τον λαιμό, έτσι η αγνότητα είναι υγεία στον ομφαλό και μυελός στα οστά· αλλά η ακαθαρσία είναι πληγή και ατιμία, η κατανάλωση της σάρκας και του σώματος, και αμαρτία που συχνά είναι η ίδια τιμωρία της περισσότερο από κάθε άλλη. Ήταν επίσης μερικές φορές επιβληθείσα από τη δίκαιη χείρα του Θεού για άλλες αμαρτίες, όπως φαίνεται από την κατάρα του Δαβίδ στην οικογένεια του Ιωάβ, για τον φόνο του Αβενήρ. Β' Σαμ. 3:29, Ας μη λείψει από τον οίκο του Ιωάβ κάποιος που έχει έκκριση, ή είναι λεπρός. Μια αισχρή ασθένεια για αισχρά έργα. Τώρα όποιος είχε αυτή την ασθένεια επάνω του, 1. Ήταν ο ίδιος ακάθαρτος, εδ. 2. Δεν έπρεπε να τολμήσει να πλησιάσει το αγιαστήριο, ήταν σε κίνδυνο αν το έκανε, ούτε μπορούσε να φάει από τα άγια πράγματα. Αυτό σήμαινε τη βρωμιά της αμαρτίας, και όλων των παραγωγών της διεφθαρμένης φύσης μας, που μας καθιστούν απεχθείς στην αγιότητα του Θεού, και εντελώς ακατάλληλους για κοινωνία μαζί Του. Από καθαρή καρδιά καλά φυλαγμένη είναι οι πηγές της ζωής (Παρ. 4:23), αλλά από ακάθαρτη καρδιά έρχεται αυτό που είναι μολυσματικό, Ματθ. 12:34, 35. 2. Έκανε κάθε πρόσωπο και πράγμα ακάθαρτο που άγγιζε, ή που τον άγγιζε, εδ. 4-12. Το κρεβάτι του, και η καρέκλα του, και η σέλα του, και κάθε πράγμα που ανήκε σε αυτόν, δεν μπορούσε να αγγιχθεί χωρίς τελετουργική ακαθαρσία που αποκτήθηκε, από την οποία ένας άνθρωπος έπρεπε να παραμένει συνειδητός στον εαυτό του μέχρι τη δύση του ηλίου, και από την οποία δεν μπορούσε να καθαριστεί χωρίς να πλύνει τα ρούχα του, και να λούσει τη σάρκα του σε νερό. Αυτό σήμαινε τη μετάδοση της αμαρτίας, τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόμαστε να μολυνθούμε συναναστρεφόμενοι με εκείνους που είναι μολυσμένοι, και την ανάγκη που έχουμε με τη μέγιστη προσοχή να σώσουμε τον εαυτό μας από αυτή τη διεστραμμένη γενιά. 3. Όταν θεραπεύτηκε από την ασθένεια, όμως δεν μπορούσε να καθαριστεί από τη μόλυνση χωρίς θυσία, για την οποία έπρεπε να προετοιμαστεί με επτά ημέρες προσδοκίας αφού ήταν τέλεια καθαρός από την πάθησή του, και με λούσιμο σε πηγαίο νερό, εδ. 13-15. Αυτό σήμαινε τα μεγάλα ευαγγελικά καθήκοντα της πίστης και της μετάνοιας, και τα μεγάλα ευαγγελικά προνόμια της εφαρμογής του αίματος του Χριστού στις ψυχές μας για τη δικαίωσή μας και της χάριτός Του για τον αγιασμό μας. Ο Θεός έχει υποσχεθεί να ραντίσει καθαρό νερό επάνω μας, και να μας καθαρίσει από όλες τις ακαθαρσίες μας, και μας έχει ορίσει με μετάνοια να πλύνουμε και να κάνουμε τον εαυτό μας καθαρό: έχει επίσης προνοήσει θυσία εξιλασμού, και απαιτεί από εμάς με πίστη να ενδιαφερθούμε για αυτή τη θυσία· γιατί είναι το αίμα του Χριστού του Υιού Του που καθαρίζει εμάς από κάθε αμαρτία, και με το οποίο γίνεται εξιλασμός για εμάς, ώστε να έχουμε είσοδο στην παρουσία του Θεού και να μετέχουμε της εύνοιάς Του. Ο Χένρι στη συνέχεια εισάγει την Ημέρα του Εξιλασμού στο κεφάλαιο 16. Σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε την καθιέρωση της ετήσιας επίσημης εορτής της ημέρας του εξιλασμού, ή εξιλέωσης, η οποία είχε τόσο πολύ ευαγγέλιο μέσα της όσο ίσως οποιαδήποτε από τις διατάξεις του τελετουργικού νόμου, όπως φαίνεται από την αναφορά που κάνει ο απόστολος σε αυτήν, Εβρ. 9:7, κ.λπ. Είχαμε προηγουμένως διάφορους νόμους σχετικά με προσφορές για αμαρτία για συγκεκριμένα πρόσωπα, και να προσφέρονται σε συγκεκριμένες περιστάσεις· αλλά αυτό αφορά την καθορισμένη θυσία, στην οποία ενδιαφερόταν ολόκληρο το έθνος. Όλη η υπηρεσία της ημέρας ανατίθεται στον αρχιερέα. Ι. Δεν πρέπει ποτέ να εισέλθει στον άγιο των αγίων παρά μόνο αυτή την ημέρα, εδ. 1, 2. ΙΙ. Πρέπει να έρθει ντυμένος με λινά ενδύματα, εδ. 4. ΙΙΙ. Πρέπει να φέρει προσφορά για αμαρτία και ολοκαύτωμα για τον εαυτό του (εδ. 3), να προσφέρει την προσφορά του για αμαρτία (εδ. 6-11), έπειτα να εισέλθει μέσα στο καταπέτασμα με κάποιο από το αίμα της προσφοράς του για αμαρτία, να κάψει θυμίαμα, και να ραντίσει το αίμα ενώπιον του ιλαστηρίου, εδ. 12-14. IV. Δύο τράγοι πρέπει να προετοιμαστούν για τον λαό, να ριφθούν κλήροι επάνω τους, και, 1. Ένας από αυτούς πρέπει να είναι προσφορά για αμαρτία για τον λαό (εδ. 5, 7-9), και το αίμα αυτού πρέπει να ραντιστεί ενώπιον του ιλαστηρίου (εδ. 15-17), και έπειτα κάποιο από το αίμα και των δύο προσφορών για αμαρτία πρέπει να ραντιστεί επάνω στο θυσιαστήριο, εδ. 18, 19. 2. Ο άλλος πρέπει να είναι αποπομπαίος τράγος (εδ. 10), οι αμαρτίες του Ισραήλ πρέπει να ομολογηθούν επάνω του, και έπειτα αυτός πρέπει να αποσταλεί στην έρημο (εδ. 20-22), και αυτός που τον έφερε μακριά πρέπει να είναι τελετουργικά ακάθαρτος, εδ. 26. V. Τα ολοκαυτώματα έπρεπε τότε να προσφερθούν, το λίπος των προσφορών για αμαρτία να καεί στο θυσιαστήριο, και η σάρκα τους να καεί έξω από το στρατόπεδο, εδ. 23-25, 27, 28. VI. Ο λαός έπρεπε να τηρήσει την ημέρα θρησκευτικά με ιερή ανάπαυση και ιερό πένθος για αμαρτία· και αυτό έπρεπε να είναι νόμος αιώνιος, εδ. 29, κ.λπ. Στη συνέχεια προχωρεί στην εξήγηση του σκοπού πίσω από την περιορισμένη πρόσβαση στον άγιο τόπο. ΙΙ. Ο σχεδιασμός αυτού του νόμου. Μία πρόθεση αυτού ήταν να διατηρήσει σεβασμό για τον άγιο των αγίων, μέσα στο καταπέτασμα, όπου η Σεκινά, ή θεία δόξα, ευαρεστήθηκε να κατοικήσει μεταξύ των χερουβίμ: Μίλησε προς τον Ααρών, να μην εισέρχεται καθόλου στον άγιο τόπο, εδ. 2. Μπροστά από το καταπέτασμα μερικοί από τους ιερείς έρχονταν κάθε ημέρα να κάψουν θυμίαμα στο χρυσό θυσιαστήριο, αλλά μέσα στο καταπέτασμα κανείς δεν πρέπει ποτέ να εισέλθει παρά μόνο ο αρχιερέας, και αυτός μόνο μία ημέρα τον χρόνο, και με μεγάλη τελετουργία και προσοχή. Εκείνος ο τόπος όπου ο Θεός φανέρωνε την ειδική παρουσία Του δεν πρέπει να γίνει κοινός. Αν κανείς δεν πρέπει να εισέλθει στο δωμάτιο παρουσίας ενός επίγειου βασιλιά χωρίς κλήση, ούτε η ίδια η βασίλισσα, με ποινή θανάτου (Εσθ. 4:11), δεν ήταν αναγκαίο να αποδοθεί ο ίδιος ιερός σεβασμός στους Βασιλείς των βασιλέων; Αλλά δείτε τι ευλογημένη αλλαγή γίνεται από το ευαγγέλιο του Χριστού· όλοι οι καλοί χριστιανοί έχουν τώρα παρρησία να εισέλθουν στα άγια των αγίων, διαμέσου του καταπετάσματος, κάθε ημέρα (Εβρ. 10:19, 20)· και ερχόμαστε με παρρησία (όχι όπως ο Ααρών έπρεπε, με φόβο και τρόμο) στον θρόνο της χάριτος, ή ιλαστηρίου, Εβρ. 4:16. Ενώ οι φανερώσεις της παρουσίας και της χάριτος του Θεού ήταν αισθητές, ήταν αναγκαίο να περιορίζονται έτσι και να διατηρούνται σε απόθεμα, επειδή τα αντικείμενα της αίσθησης όσο πιο οικεία γίνονται τόσο λιγότερο σεβαστά ή ευχάριστα γίνονται· αλλά τώρα που είναι καθαρά πνευματικά είναι διαφορετικά, γιατί τα αντικείμενα της πίστης όσο περισσότερο συναναστρέφονται τόσο περισσότερο φανερώνουν το μεγαλείο και την καλοσύνη τους: τώρα λοιπόν είμαστε ευπρόσδεκτοι να ερχόμαστε πάντα στον άγιο τόπο που δεν έγινε με χέρια, γιατί έχουμε γίνει να καθίσουμε μαζί με τον Χριστό στους επουράνιους τόπους δια πίστεως, Εφ. 2:6. Τότε ο Ααρών δεν έπρεπε να πλησιάσει καθόλου, μήπως πεθάνει· εμείς τώρα πρέπει να πλησιάζουμε πάντα ώστε να ζήσουμε: μόνο η απόσταση είναι ο θάνατός μας. Τότε ο Θεός εμφανιζόταν στο σύννεφο επάνω του ιλαστηρίου, αλλά τώρα με ανοιχτό πρόσωπο βλέπουμε, όχι σε σκοτεινό σύννεφο, αλλά σε καθαρό καθρέφτη, τη δόξα του Κυρίου, Β' Κορ. 3:18.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι κλείνει την ενότητα αντλώντας καθήκοντα για τους πιστούς σήμερα. ΙΙ. Και ποιο καθήκον πρέπει να μάθουμε από όλα αυτά; 1. Ας ευλογήσουμε τον Θεό που δεν είμαστε υπό τον ζυγό αυτών των σαρκικών διατάξεων, ότι, όπως τίποτα δεν μπορεί να μας καταστρέψει, έτσι τίποτα δεν μπορεί να μας μολύνει, παρά μόνο η αμαρτία. Εκείνοι που τώρα μπορούν να μετέχουν του Δείπνου του Κυρίου που τότε δεν τολμούσαν να φάνε από τις ειρηνικές προσφορές. Και τη μόλυνση που αποκτούμε από τις αμαρτίες της καθημερινής αδυναμίας μας μπορούμε να καθαριστούμε από αυτήν εν κρυπτώ με τις ανανεωμένες πράξεις μετάνοιας και πίστης, χωρίς λούσιμο σε νερό ή προσφορά θυσίας στην πόρτα της σκηνής. 2. Ας απέχουμε προσεκτικά από κάθε αμαρτία, ως μολυσματική για τη συνείδηση, και ιδιαίτερα από όλες τις σαρκικές επιθυμίες, κατέχοντας το σκεύος μας εν αγιασμώ και τιμή, και όχι εν επιθυμίαις ακαθαρσίας, οι οποίες όχι μόνο μολύνουν την ψυχή, αλλά πολεμούν εναντίον της, και απειλούν την καταστροφή της. 3. Ας δούμε όλοι πόσο απαραίτητη είναι η πραγματική αγιότητα για τη μελλοντική μας ευτυχία, και ας καθαρίσουμε τις καρδιές μας δια πίστεως, ώστε να δούμε τον Θεό. Ίσως είναι σε αναφορά σε αυτούς τους νόμους που απαγόρευαν στους ακάθαρτους να πλησιάσουν το αγιαστήριο ότι όταν ρωτιέται, Ποιος θα σταθεί στον άγιο τόπο του Θεού; απαντάται, Εκείνος που έχει καθαρά χέρια και καθαρή καρδιά (Ψαλμ. 24:3, 4)· γιατί χωρίς αγιότητα κανείς δεν θα δει τον Κύριο.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς μπορεί η επίγνωση της μολυσματικής φύσης της αμαρτίας να διαμορφώσει τις καθημερινές επιλογές; Με ποιους τρόπους η Ημέρα του Εξιλασμού σας δείχνει προς το ολοκληρωμένο έργο του Χριστού; Πού αισθάνεστε ανάγκη για μεγαλύτερη ευλάβεια στην προσέγγιση του Θεού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, κλίνωμεν ἐνώπιόν Σου ἐν τῷ φωτὶ τοῦ Λόγου Σου, ὁμολογοῦντες τὸν μολυσμὸν ὃν φέρει ἡ ἁμαρτία καὶ τὴν ἀπόλυτον ἀνάγκην καθαρισμοῦ. Σὲ αἰνοῦμεν διὰ τὸ ἐξιλαστήριον αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ τελείου Ἀρχιερέως ἡμῶν, δι' οὗ ἤνοιξας τὴν ὁδὸν εἰς τὴν ἁγίαν Σου παρουσίαν. Διὰ τοῦ Πνεύματος, καθάρισον τὰς καρδίας καὶ τὰς ζωὰς ἡμῶν, ἵνα περιπατῶμεν ἐνώπιόν Σου ἐν εὐλαβεία καὶ πίστει ὡς ὁ ἀφωρισμένος λαός Σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →