← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Παροιμίες

Παροιμίαι 5-6 — με τον Μακλάρεν

Παροιμίες 5-6Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Στις Παροιμίες κεφάλαια 5 και 6, ο Μακλάρεν ανιχνεύει την επίσημη πραγματικότητα των δεσμών της αμαρτίας και τη μεγαλύτερη δύναμη που μόνο μπορεί να τους λύσει. Η μετρημένη έκθεσή του προσκαλεί σε ήσυχη περισυλλογή για το πώς οι ίδιες μας οι πράξεις διαμορφώνουν την ελευθερία ή τη δουλεία της ψυχής. Καθώς ακούμε, εισερχόμαστε στην επείγουσα κλήση της Γραφής να επιλέξουμε τους δεσμούς της θείας αγάπης αντί για τις αλυσίδες που σφυρηλατούνται από την ανταρσία. Ας καθοδηγήσουν τα λόγια του Μακλάρεν σε ειλικρινή αυτοεξέταση και ανανεωμένη εμπιστοσύνη στον Λύτη κάθε δεσμού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στραφείτε τώρα στις Παροιμίες κεφάλαια 5 και 6. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στις προειδοποιήσεις κατά της μοιχείας και στην κλήση προς τη σοφία να εγκατασταθούν στην καρδιά. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες εικόνες μονοπατιών, παγίδων και συνεπειών. Αφήστε το κείμενο να μιλήσει πρώτα· έπειτα επιστρέψτε για να εξετάσετε πώς ο Μακλάρεν ξεδιπλώνει το βαθύτερο νόημά του για τη ζωή που θα περπατούσε ελεύθερη.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μακλάρεν ανοίγει αντιπαραβάλλοντας τους δεσμούς της θείας αγάπης με τους δεσμευτικούς δεσμούς της αμαρτίας. Στην τρυφερή εικόνα του Ωσηέ για τη θεία εκπαίδευση του Ισραήλ η οποία, αλίμονο, απέτυχε ως προς το αποτέλεσμά της, διαβάζουμε: 'Τους έσυρα με δεσμούς ανθρώπου', που εξηγείται περαιτέρω ως 'με δεσμά αγάπης'. Η μεταφορά στο νου του προφήτη είναι πιθανώς εκείνη ενός παιδιού που 'διδάσκεται να περπατά' και στηρίζεται στα πρώτα του βήματα με οδηγούς. Ο Θεός έσυρε το Ισραήλ, μολονότι το Ισραήλ δεν υπέκυψε στο σύρσιμο. Αλλά αν αυτές οι ήπιες, ελκυστικές επιδράσεις, που πάντοτε ακτινοβολούν από Αυτόν, αντιστέκονται, ένα άλλο σύνολο δεσμών, όχι πλέον στηρίζοντες και ελκύοντες, αλλά εμποδίζοντες και δεσμεύοντες, τυλίγονται γύρω από την ανταρτική ζωή, και ο άνθρωπος μοιάζει με άγριο πλάσμα παγιδευμένο στα δίκτυα του κυνηγού, εμπλεγμένο σε δίχτυ, και με τα άλλοτε ελεύθερα μέλη του περιορισμένα. Η επιλογή είναι ανοιχτή σε όλους μας, είτε θα αφήσουμε τον Θεό να μας σύρει προς τον Εαυτό Του με τους γλυκούς ανθρώπινους δεσμούς της παιδευτικής και ανεκτικής αγάπης Του, είτε, αποτινάσσοντας αυτούς, που μόνο η ανόητη ιδιογνωμοσύνη ερμηνεύει ως περιορισμούς, θα καταδικάσουμε τον εαυτό μας να φυλακιστεί μέσα στον στενό χώρο των ιδίων αμαρτιών μας. Μπορούμε να επιλέξουμε ποια κατάσταση θα είναι δική μας, αλλά μία από τις δύο πρέπει να είναι δική μας. Μπορούμε είτε να συρθούμε από το μεταξωτό σχοινί της αγάπης του Θεού είτε να 'κρατηθούμε από τους δεσμούς' των αμαρτιών μας. Ο Μακλάρεν δείχνει στη συνέχεια πώς οι κακές πράξεις αποκτούν ζωή δική τους και κρατούν αιχμάλωτο τον πράττοντα. Και στις δύο προτάσεις του κειμένου μας οι κακές πράξεις που έγιναν θεωρούνται ότι έχουν μια παράξενη, επίσημη ζωή χωριστά από τον πράττοντα, με την οποία γίνονται επιδραστικοί παράγοντες στην επακόλουθη ζωή του. Οι συνέπειές τους στους άλλους μπορεί να είναι σημαντικές, αλλά οι συνέπειές τους σε αυτόν είναι οι σημαντικότερες από όλες. Η ανάκρουση του όπλου στον ώμο εκείνου που το πυροδότησε είναι βέβαιη, είτε η σφαίρα που πέταξε από το στόμιο του τραυμάτισε οτιδήποτε είτε όχι. 'Οι ίδιες ανομίες του θα πιάσουν τον πονηρό'—τον περικυκλώνουν, μια σκοτεινή συντροφιά στην οποία έχει δώσει ανεξάρτητη ύπαρξη, και που τώρα τον έχουν 'πιάσει' αιχμάλωτο και έχουν βάλει βίαια χέρια επάνω του. Ένα παλιό μυθιστόρημα διηγούνταν την τύχη ενός 'σύγχρονου Προμηθέα', που έφτιαξε και έδωσε ζωή σε ένα τρομερό πλάσμα με ανθρώπινη μορφή, που έγινε η κατάρα της ζωής του δημιουργού του. Αυτή η τραγωδία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Δεν έχουμε τελειώσει με τις κακές μας πράξεις όταν τις έχουμε κάνει, αλλά αυτές, με πολύ τρομερή έννοια, αρχίζουν να υπάρχουν όταν γίνονται. Σκορπίζουμε τους σπόρους ευρέως, και ο σπόρος φυτρώνει δόντια δράκου. Ο Μακλάρεν στη συνέχεια ανιχνεύει τον ταχύ σχηματισμό κακών συνηθειών που σφίγγουν τη λαβή τους. Όλοι γνωρίζουμε ότι οτιδήποτε γίνει μία φορά γίνεται ευκολότερο να γίνει ξανά. Αυτό ισχύει τόσο για καλές όσο και για κακές πράξεις, αλλά 'τα κακά χόρτα μεγαλώνουν γρήγορα', και είναι απείρως ευκολότερο να σχηματιστεί μια κακή συνήθεια παρά μια καλή. Το νεαρό βλαστάρι είναι πράσινο και εύκαμπτο στην αρχή, αλλά σύντομα γίνεται ξυλώδες και ψηλώνει και ριζώνει βαθιά. Μπορούμε όλοι να επαληθεύσουμε τη δήλωση του κειμένου μας ανακαλώντας τους τρόμους της συνείδησης, την αυτοαηδία, τον φόβο της ανακάλυψης που συνόδευαν την πρώτη διάπραξη κάποιας κακής πράξης, και τη σιωπή της αδιατάρακτης, σχεδόν ασυνείδητης ευχέρειας, που συνόδευε τις μεταγενέστερες επαναλήψεις της. Οι αμαρτίες των αισθήσεων και του ζωώδους πάθους προσφέρουν τα πιο εμφανή παραδείγματα αυτού, αλλά δεν περιορίζεται καθόλου σε αυτές. Έχουμε μόνο να κοιτάξουμε σταθερά τις δικές μας ζωές για να αντιληφθούμε τη λειτουργία αυτού του επίσημου νόμου σε αυτές, όσο καθαροί και αν είμαστε από τις χονδροειδέστερες μορφές κακών πράξεων. Για όλους μας ισχύει ότι το έθος πιέζει επάνω μας 'με βάρος βαρύ σαν παγετός και βαθύ σχεδόν όσο η ζωή', και ότι είναι τόσο δύσκολο για τον Αιθίοπα να αλλάξει το δέρμα του ή για τη λεοπάρδαλη τις κηλίδες της όσο για εκείνους που 'είναι συνηθισμένοι να κάνουν το κακό' να 'κάνουν το καλό'. Ο Μακλάρεν στρέφεται στην τραγική πραγματικότητα ότι εμείς οι ίδιοι υφαίνουμε το δίχτυ που μας φυλακίζει. Η τραγωδία της ανθρώπινης ζωής είναι ότι υφαίνουμε για τον εαυτό μας χειροπέδες που μας δεσμεύουν από το να ακολουθήσουμε και να εξασφαλίσουμε το ένα αγαθό για το οποίο είμαστε φτιαγμένοι. Το κακό παρελθόν μας μας κρατά σε σφιχτή λαβή. Οι δεσμοί που περιορίζουν τα μέλη μας είναι δικής μας υφάνσεως. Τι άλλο εκτός από τον εαυτό μας είναι ο λόγος για τον οποίο τόσοι πολλοί από εμάς δεν υποκύπτουμε στα ελεήμονα συρσίματα του Θεού προς τον Εαυτό Του; Έχουμε στερεώσει τις αλυσίδες και υφάνει το δίχτυ που μας κρατά αιχμαλώτους, με τις ίδιες μας τις πράξεις. Είναι εμείς οι ίδιοι που έχουμε παραλύσει τις θελήσεις μας, ώστε να βλέπουμε το φως του Θεού μόνο ως μια αμυδρή λάμψη μακριά, και να μην τολμούμε να κινηθούμε για να ακολουθήσουμε τη λάμψη. Είναι εμείς που έχουμε πνίξει ή σιγήσει τη συνείδησή μας και διαστρέψει τα γούστα μας, και έχουμε ασκήσει βία σε όλα μέσα μας που 'διψούν για τον Θεό, τον ζωντανό Θεό'. Αλίμονο! πόσοι από εμάς έχουμε αφήσει κάποια ισχυρή κακή συνήθεια να αποκτήσει τέτοια λαβή επάνω μας ώστε να έχει υπερνικήσει τις ανώτερες παρορμήσεις μας, και να έχει σιγήσει τη φωνή μέσα μας που κραυγάζει για τον ζωντανό Θεό!
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Μακλάρεν αντιμετωπίζει την αδυναμία της αυτοαπελευθέρωσης από τους δεσμούς της αμαρτίας. Η πικρή πείρα διδάσκει ότι το φυλακιστικό δίχτυ προσκολλάται πολύ σφιχτά για να αφαιρεθεί από τα μέλη μας με τις δικές μας προσπάθειες. Μάλλον, το δίχτυ και ο αιχμάλωτος είναι ένα, και εκείνος που προσπαθεί να αποτινάξει την καταπίεση που τον εμποδίζει να ακολουθήσει το καλό προσπαθεί να αποτινάξει τον εαυτό του. Το απελπισμένο πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάθε προσπάθεια αυτοδιόρθωσης έχει δύο αγκαθωτές αδυναμίες: μία, πώς να εξαλειφθεί το παρελθόν· μία, πώς να εκριζωθεί το κακό που είναι μέρος του ίδιου του εαυτού μου, και όμως να διατηρηθεί ο εαυτός ακέραιος. Οι ίδιοι οι όροι του προβλήματος δείχνουν ότι είναι άλυτο, και το αποκορύφωμα όλων των ειλικρινών προσπαθειών να γίνει καθαρό ένα ακάθαρτο με μέσα προσιτά στο ίδιο το ακάθαρτο πράγμα, είναι η απελπισμένη κραυγή: 'Ταλαίπωρος άνθρωπος εγώ! ποιος θα με ελευθερώσει από το σώμα αυτού του θανάτου; Ο Μακλάρεν κλείνει δείχνοντας στον Χριστό ως τον μόνο που σπάζει κάθε αλυσίδα. 'Αλλά σε ανθρώπους που σφαδάζουν στη λαβή ενός αμαρτωλού παρελθόντος, ή παραλυμένοι πέρα από το σφαδασμό, και αδιάφοροι, επειδή είναι απελπισμένοι, ή επειδή έχουν έρθει να αγαπήσουν την αιχμαλωσία τους, έρχεται ένας του οποίου το όνομα είναι 'ο Λύτης', του οποίου η αποστολή είναι να κηρύξει ελευθερία στους αιχμαλώτους, και του οποίου το χέρι που τίθεται στους δεσμούς που δένουν μια ψυχή, τους κάνει να πέσουν αβλαβείς από τα μέλη και θέτει τον δέσμιο ελεύθερο. Πολλές γλώσσες δοξάζουν τον Ιησού για πολλά μεγάλα δώρα, αλλά το ιδιαίτερο έργο Του, και εκείνο που είναι ιδιόμορφο μόνο σε Αυτόν, είναι το έργο Του επάνω στην αμαρτία και τις αμαρτίες του κόσμου. Ασχολείται με εκείνο που κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει για τον εαυτό του ή με τη δική του δύναμη. Μπορεί να ακυρώσει το παρελθόν μας, ώστε να μην κυβερνά το μέλλον μας. Μπορεί να δώσει νέα δύναμη για να πολεμήσουμε τις παλιές συνήθειες. Μπορεί να δώσει νέα ζωή που δεν οφείλει τίποτα στον πρώην εαυτό, και είναι ελεύθερη από μόλυνση από αυτόν.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Πού έχω εκλάβει λανθασμένα τους μεταξωτούς δεσμούς της αμαρτίας για ελευθερία; Ποια συνήθεια που κάποτε επέλεξα τώρα με επιλέγει; Πώς θα φέρω τους δεσμευμένους τόπους μου στον Λύτη σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, Σε ευχαριστούμε για το φως του Λόγου Σου και για την πιστή έκθεση που ανοίγει τα βάθη του. Εξέτασέ μας και γνώρισε τους δεσμούς που υφάναμε για τον εαυτό μας. Δώσε μας την ειλικρίνεια να παύσουμε να δικαιολογούμε ό,τι μας δεσμεύει και την ταπείνωση να παύσουμε να αγωνιζόμαστε με τη δική μας δύναμη. Σύρε μας με τους δεσμούς της αγάπης Σου μέχρι κάθε αλυσίδα να λιώσει ενώπιον του Χριστού. Θέσε τα πόδια μας στον ευρύ τόπο της ελευθερίας Σου και κράτα μας να περπατούμε εκεί αυτή την ημέρα και πάντοτε. Αμήν.

Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →