← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ

Ιεζεκιήλ 19-20 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ιεζεκιήλ 19-20Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η σταθερή φωνή του Ιωάννη Καλβίνου μας καθοδηγεί μέσα από τις προφητικές προειδοποιήσεις του Ιεζεκιήλ, προσκαλώντας μας να εξετάσουμε τις ρίζες της κρίσης και το διαρκές έλεος του Θεού. Σε αυτά τα κεφάλαια ο προφήτης αντιμετωπίζει την πεισματική υπερηφάνεια ενός λαού που έχει ξεχάσει την κλήση του. Ο Καλβίνος μας βοηθά να παραμείνουμε στις εικόνες του λιονταριού και του αμπελιού ώστε να δούμε την ανάγκη μας για ταπεινή μετάνοια. Η προσεκτική του ερμηνεία μας εισάγει στην καρδιά της Γραφής όπου η προειδοποίηση και η ελπίδα συναντώνται. Καθώς ακούμε, ας προετοιμάσει το Πνεύμα τις καρδιές μας να δεχθούμε τόσο την αυστηρότητα όσο και την καλοσύνη του Κυρίου με ανοιχτές καρδιές.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Καθίστε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε τα κεφάλαια 19 και 20 του Ιεζεκιήλ αργά. Αφήστε τις ζωντανές εικόνες της λεαίνας και του αμπελιού του προφήτη να ξεδιπλωθούν μπροστά σας. Προσέξτε τη μετάβαση από τον θρήνο στην κατηγορία και από την κρίση στην υπόσχεση ενός υπολοίπου. Αφήστε τα λόγια να ερευνήσουν τη δική σας ιστορία καθώς ακούτε τη φωνή του Κυρίου να μιλά μέσα από το αρχαίο κείμενο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει αναλαμβάνοντας τον θρήνο για τους άρχοντες του Ισραήλ. Εδώ ο Προφήτης, υπό την εικόνα ενός λέοντος, μας πληροφορεί ότι όσα κακά συνέβησαν στους Ισραηλίτες δεν μπορούσαν να αποδοθούν σε άλλους. Πρέπει να κατανοήσουμε λοιπόν την πρόθεσή του: δεν είναι παράξενο που το Πνεύμα του Θεού επιμένει σε ένα θέμα όχι πολύ ασαφές, αφού τίποτα δεν είναι πιο πεισματάρικο από την υπερηφάνεια των ανθρώπων, ιδιαίτερα όταν ο Θεός τους τιμωρεί, αν και προσποιούνται ταπεινότητα και μετριοφροσύνη, όμως φουσκώνουν από υπερηφάνεια και είναι γεμάτοι πικρία, και, τέλος, δύσκολα μπορούν να πεισθούν να ομολογήσουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος, και ότι αυτοί αξίζουν τιμωρία από το χέρι του. Για αυτόν τον λόγο, επομένως, ο Ιεζεκιήλ επιβεβαιώνει όσα είδαμε προηγουμένως, ότι οι Ιουδαίοι δεν θλίβονταν χωρίς να το αξίζουν. Αλλά χρησιμοποιεί, όπως είπα, μια παρομοίωση παρμένη από λέοντες. Αποκαλεί το ίδιο το έθνος λέαινα: γιατί όταν πραγματεύεται για τη μητέρα του λαού, γνωρίζουμε ότι το τέκνο θεωρείται. Λέει, επομένως, ότι ο λαός ήταν γεμάτος αλαζονεία. Η σύγκριση με λέοντα μερικές φορές λαμβάνεται με καλή έννοια, όπως όταν ο Μωυσής τη χρησιμοποιεί για τη φυλή του Ιούδα, ως σκύμνος λέοντος θα ξαπλώσει, (Γένεσις 49:9,) μια φράση που χρησιμοποιείται με καλή έννοια. Αλλά εδώ ο Ιεζεκιήλ δηλώνει σκληρότητα, σαν να είχε πει ότι όλοι οι Ιουδαίοι ήταν άγρια και άγρια θηρία. Διότι υπό το όνομα μητέρα, όπως είπα, περιλαμβάνει ολόκληρο το έθνος. Στην αρχή διατάζει τον Προφήτη του να αναλάβει έναν πένθιμο θρήνο: γιατί έτσι ερμηνεύω τη λέξη κινά, κινέ, αλλά υπάρχει κατά την κρίση μου μια έμμεση αντίθεση μεταξύ αυτού του θρήνου που ο Θεός υπαγόρευσε σε αυτούς μέσω του Προφήτη του, και των κοινών παραπόνων που αντηχούσαν συνεχώς από τις γλώσσες τους. Διότι όταν η κατάστασή τους δεν ήταν μόνο καταστροφική, αλλά εντελώς απελπιστική, έκαναν πολλούς στεναγμούς και θρήνους. Αλλά ταυτόχρονα κανείς δεν επέκτεινε τις σκέψεις του πέρα από την πίεση των παρόντων κακών όλοι αναφωνούσαν ότι ήταν άθλιοι, αλλά κανείς δεν ήταν πρόθυμος να ρωτήσει γιατί ήταν έτσι ή από πού προέκυψαν οι δυστυχίες τους· όχι, απέφευγαν αυτήν την ενατένιση. Ο Προφήτης λοιπόν τους επιπλήττει έμμεσα, δηλώνοντας ότι αυτός ο πένθιμος θρήνος προτάθηκε από τον Θεό, αλλά όμως ήταν πολύ διαφορετικός από εκείνον τον συνηθισμένο θρήνο και ουρλιαχτό στον οποίο οι Ιουδαίοι σταματούσαν σε τυφλή θλίψη, και ποτέ δεν ρωτούσαν γιατί ο Θεός ήταν τόσο εχθρικός προς αυτούς. Ανάλαβε, επομένως, έναν θρήνο, λέει, σχετικά ή εναντίον των αρχόντων του Ισραήλ. Με αυτόν τον τρόπο ο Θεός δεν απαλλάσσει τον λαό από την ευθύνη, εννοεί μόνο ότι όχι μόνο ο κοινός λαός χάθηκε, αλλά το ίδιο το άνθος του έθνους και όλοι όσοι είχαν τιμή. Ο Καλβίνος στη συνέχεια στρέφεται στον δεύτερο λέοντα και την άγρια διακυβέρνησή του. Ο Ιεζεκιήλ επιβεβαιώνει όσα έχω ήδη θίξει σύντομα, ότι αυτός ο δεύτερος λέων δεν ήταν λιγότερο άγριος και σκληρός από τον προηγούμενο, για τον οποίο είχε μιλήσει. Όσον αφορά τη φράση, περπάτησε ανάμεσα σε λέοντες, σημαίνει ότι η διακυβέρνησή του ήταν τυραννική, αφού υπήρχε τότε τέτοια αισχρή βαρβαρότητα σε εκείνες τις περιοχές, ώστε οι βασιλείς ήταν ελάχιστα ανθρώπινοι στη συμπεριφορά τους. Αφού, επομένως, οι βασιλείς ήταν τότε παντού σαν λέοντες, ο Προφήτης λέει ότι ο Ιωακείμ δεν ήταν διαφορετικός από αυτούς, αλλά με κάθε έννοια σύμμαχός τους. Περπάτησε, επομένως, λέει, στο μέσο των λέοντων, αφού μιμήθηκε την αγριότητά τους, την οποία στο τέλος εκφράζει πιο καθαρά, ότι έγινε λέων, και διδάχθηκε να αρπάζει τη λεία του, ώστε να καταβροχθίζει όχι μόνο ζώα, αλλά ανθρώπους, σημειώνοντας έτσι την ακραία σκληρότητά του. Στη συνέχεια προσθέτει -- Ο Καλβίνος στη συνέχεια ξεδιπλώνει την εικόνα της αμπέλου που φυτεύτηκε κοντά στα νερά. Εδώ ο Ιεζεκιήλ θέτει ενώπιον των οφθαλμών μας τη διπλή κατάσταση των Ιουδαίων, ώστε να αναγνωρίσουν ότι έπεσαν σε ακραία δυστυχία, επειδή παρόργισαν τον Θεό. Διότι δεν εξέταζαν επαρκώς την παρούσα κατάστασή τους, εκτός αν η προηγούμενη αξιοπρέπεια και ευτυχία με την οποία ήταν στολισμένοι ερχόταν στη μνήμη τους. Τώρα, κατά κάποιον τρόπο είχαν γίνει αναίσθητοι σε όλα τα κακά: αν και ελάχιστα παρέμενε ασφαλές εκτός από την Ιερουσαλήμ, δεν κοίταζαν πίσω, αλλά ήταν ακριβώς τόσο άσωτοι όσο όταν οι υποθέσεις τους ήταν ευημερούσες. Αφού δεν είχαν ακόμη ταπεινωθεί από τόσες σφαγές, ο Προφήτης, επομένως, από τη μία τους υπενθυμίζει την προηγούμενη κατάστασή τους, και στη συνέχεια τους δείχνει πώς είχαν πέσει. Αυτή η σύγκριση, λοιπόν, σκέφτηκε να τσιμπήσει τη συνείδησή τους έντονα, ώστε να αισθανθούν τελικά ότι ο Θεός ήταν εχθρικός προς αυτούς. Κατανοούμε τώρα την πρόθεση του Προφήτη λέγοντας, ότι η μητέρα του λαού ήταν στην αρχή σαν μια ακμαία και καρποφόρα άμπελος. Δεν είναι παράξενο που λέει, η άμπελος φυτεύτηκε κοντά στα νερά: γιατί εκεί οι άμπελοι δεν απαιτούν υψηλές και ξηρές τοποθεσίες, όπως σε ψυχρά κλίματα, αλλά μάλλον αναζητούν την τροφή τους από το νερό, όπως μαθαίνουμε από πολλά χωρία της Γραφής. Ο Προφήτης, επομένως, λέει, ότι ο λαός στην αρχή ήταν σαν άμπελος φυτευμένη σε ήπια και εκλεκτή τοποθεσία. Λέει, ότι η άμπελος ήταν ακμαία, ή κλαδωτή, και καρποφόρα, αφού αντλούσε τους χυμούς της από τα νερά. Ο Καλβίνος συνεχίζει περιγράφοντας την άμπελο που ξεριζώθηκε και κάηκε. Ας έρθουμε τώρα στη δεύτερη πρόταση. Λέει ότι η άμπελος ξεριζώθηκε με οργή, ρίχτηκε στο έδαφος, και ξεράθηκε από τον ανατολικό άνεμο, και ότι τα κλαδιά της αποκόπηκαν και μαράθηκαν, και καταναλώθηκαν από τη φωτιά. Έχω τώρα εξηγήσει σύντομα το νόημα του Προφήτη. Καθώς οι Ιουδαίοι είχαν γίνει ανόητοι στη συμφορά τους, και δεν ταπεινώθηκαν ώστε να πετάξουν ικετευτικά στο έλεος του Θεού, ο Προφήτης διορθώνει την νάρκη τους όταν τους δείχνει την καταγωγή τους. Τώρα λέει ότι μειώθηκαν σε ακραία δυστυχία από μια ξαφνική επίθεση· γιατί μια αλλαγή που συνέβη σε σύντομο χρονικό διάστημα έπρεπε να τους επηρεάσει μέχρι τον πυρήνα· αλλά αν είχαν μειωθεί αργά, η αλλαγή δεν θα ήταν τόσο αξιοσημείωτη: αλλά όταν η άμπελος χτυπήθηκε από κεραυνό, ξεριζώθηκε, μαράθηκε, και κάηκε, εκείνη η στιγμιαία σφαγή, όπως είπα, έδειξε ότι δεν ήταν από τύχη, αλλά από την εμφανή οργή του Θεού. Για αυτόν τον λόγο λέει ότι η άμπελος ξεριζώθηκε βίαια, και ρίχτηκε στο έδαφος. Αν η άμπελος είχε ξεραθεί σταδιακά, δεν θα ήταν τόσο θαυμαστό· αλλά το ξαφνικό ξερίζωμά της έπρεπε να τους κάνει να αισθανθούν την οργή του Θεού, προς την οποία είχαν γίνει αναίσθητοι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Προφήτης προσθέτει μια παρομοίωση στην άλλη. Το ξερίζωμα θα ήταν αρκετό· αλλά προσθέτει, ρίχτηκε στο έδαφος, ώστε να μαραθεί εντελώς. Προσθέτει, τον ανατολικό άνεμο, ο οποίος καταστρέφει τόσο τους καρπούς όσο και τα δέντρα, όπως είναι αρκετά εμφανές από πολλά χωρία· και όχι μόνο αυτό, αλλά λέει ότι τα κλαδιά αποκόπηκαν, ή ξεριζώθηκαν, και μαράθηκαν: τέλος, καταναλώθηκαν με φωτιά. Εν συντομία, το χέρι του Θεού εμφανίστηκε ορατά σε εκείνη τη φρικτή σφαγή του λαού, όταν ξεριζώθηκαν, αποκόπηκαν, μαράθηκαν, και κάηκαν. Ακολουθεί --
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος ολοκληρώνει το τμήμα δείχνοντας την τελική απώλεια του σκήπτρου. Εδώ ο Προφήτης κατεβαίνει στο τέλος των δεινών τους, όταν ο Σεδεκίας σύρθηκε στην αιχμαλωσία, και έτσι η ανεξαρτησία του λαού καταργήθηκε. Ο Θεός είχε φυτέψει προηγουμένως εκείνο το αμπέλι, ή τουλάχιστον μερικά από τα κλαδιά, σε έρημο τόπο, αφού πρώτα τέσσερις φυλές, και έπειτα επτά, οδηγήθηκαν μακριά, και τελευταία από όλα, το μεγαλύτερο μέρος της φυλής του Ιούδα· αλλά το λίγο που παρέμεινε με τον Βασιλιά Σεδεκία χάθηκε. Λέει λοιπόν ότι η φωτιά βγήκε από τα κλαδιά του αμπελιού: έτσι δείχνει ότι η τελευταία σφαγή προήλθε μόνο από τον ίδιο τον λαό· και μήπως εκφράσουν τα συνηθισμένα παράπονά τους, ο Προφήτης τους συναντά λέγοντας ότι καταναλώθηκαν από εσωτερική φωτιά· δηλαδή, η σφαγή τους δεν μπορούσε να αποδοθεί στους Χαλδαίους κατακτητές τους, αλλά στον εαυτό τους· επειδή ο Βασιλιάς Σεδεκίας, με τη δική του απιστία, είχε εξεγείρει τον βασιλιά της Βαβυλώνας εναντίον του· διότι θα μπορούσε να περάσει τον χρόνο του στο βασίλειό του, αλλά δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από το να πετάξει τον ζυγό· για αυτόν τον λόγο οπλίστηκε εναντίον του βασιλιά της Βαβυλώνας, επειδή ήταν παραβάτης συνθηκών: και έτσι ο Προφήτης λέει, με ορθότητα, ότι μια φωτιά βγήκε από ένα ραβδί, ή κλαδί των κλαδιών του, και έτσι ο καρπός ολόκληρου του αμπελιού καταναλώθηκε· δηλαδή, το υπόλοιπο χάθηκε από το σφάλμα εκείνου του άπιστου βασιλιά. Προσθέτει τώρα, δεν υπήρχε σκήπτρο για διακυβέρνηση ανάμεσα στα ραβδιά του. Εξ αυτού φαίνεται ότι η ερμηνεία που έχω προτείνει ταιριάζει καλύτερα, και είναι εντελώς γνήσια. Είπε πρώτα ότι τα ραβδιά ήταν για σκήπτρο των αρχόντων· αλλά εδώ λέει ότι δεν υπήρχε σκήπτρο για αυτούς ανάμεσα σε αυτά τα ραβδιά. Όσα ακολουθούν θα τα πραγματευθούμε αύριο. Ο Καλβίνος κλείνει με μια προσευχή για ανανεωμένη πνευματική δύναμη. Χάρισε, Παντοδύναμε Θεέ, αφού όλοι είμαστε τόσο διεφθαρμένοι από τη φύση ώστε δεν είμαστε μόνο άξιοι να ριφθούμε στο μέσο λιονταριών, αλλά ανάξιοι να λογισθούμε μεταξύ των πλασμάτων σου, να εκτείνεις το χέρι σου σε εμάς, και να φανερώσεις την θαυμαστή σου δύναμη μεταρρυθμίζοντάς μας· και η εικόνα σου να ανανεωθεί τόσο σε εμάς, ώστε να προοδεύουμε καθημερινά όλο και περισσότερο στην αληθινή ευσέβεια και δικαιοσύνη, μέχρι τέλους όλη η φθορά της σάρκας να καταργηθεί, και να γίνουμε μέτοχοι εκείνης της αιώνιας δόξας που ο μονογενής σου Υιός απέκτησε για εμάς. -- Αμήν.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή μου αντιστέκομαι να αναγνωρίσω τις δίκαιες ενέργειες του Θεού απέναντί μου; Πώς η εικόνα του αμπελιού αμφισβητεί την εξάρτησή μου από τον Κύριο για καρποφορία; Με ποιους τρόπους προσκαλούμαι να εμπιστευθώ το διατηρητικό έλεος του Θεού ακόμη και μετά από εποχές απώλειας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Παντοκράτορ, ὁ κρίνων τὴν ὑπερήφανον ἄμπελον τῆς ἀποστασίας, ἀλλὰ μνημονεύων τῆς διαθήκης σου, ἐνκέντρισον ἡμᾶς διὰ τῆς χάριτος εἰς τὸν Χριστόν, τὴν ἀληθινὴν ἄμπελον, ἵνα καρποφορήσωμεν πρὸς δόξαν σου μόνον. Ὑπόταξον τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός σου, στρέφων ἡμᾶς ἀπὸ τῶν αὐτοδικαιωτικῶν ὁδῶν εἰς ταπεινὴν μετάνοιαν, καὶ διατήρησον ἐν ἡμῖν πιστὸν ὑπόλειμμα κατὰ τὸ ἐκλεκτόν σου ἔλεος. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →