← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 137-138 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ψαλμοί 137-138Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Οι προσεκτικές σημειώσεις του Ματθαίου Χένρι στίχο προς στίχο στους Ψαλμούς 137 και 138 μας προσκαλούν να παραμείνουμε εκεί όπου η θλίψη και η δοξολογία συναντώνται. Σε αυτά τα κεφάλαια η εξόριστη κοινότητα αρνείται να ξεχάσει τη Σιών ενώ ένας μεταγενέστερος ψαλμωδός υψώνει ολόκαρδο ύμνο ευχαριστίας. Οι παρατηρήσεις του Χένρι βοηθούν τις λέξεις να ριζώσουν, δείχνοντας πώς ο θρήνος μπορεί να ωριμάσει σε βέβαιη εμπιστοσύνη. Καθώς ακολουθούμε την καθοδήγησή του, φρέσκος θάρρος μεγαλώνει για όποια εποχή κατοικούμε τώρα. Ας προετοιμάσουν οι γνώσεις του το έδαφος των καρδιών μας για την ανάγνωση και τον στοχασμό της σημερινής ημέρας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε τους Ψαλμούς 137 και 138 αργά, επιτρέποντας στους αντιθετικούς τόνους του πένθους και της ευχαριστίας να καταγραφούν. Προσέξτε τα δάκρυα στην όχθη του ποταμού, την άρνηση να ψάλετε κατ’ απαίτηση και την έντονη πίστη στην Ιερουσαλήμ. Έπειτα ακούστε την τολμηρή δοξολογία του Δαβίδ ενώπιον αρχόντων και την εμπιστοσύνη του ότι ο Κύριος θα τελειώσει ό,τι τον αφορά. Αφήστε τους δύο ψαλμούς να μιλήσουν ο ένας στον άλλο και στην προσωπική σας ιστορία.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει τοποθετώντας αυτούς τους ψαλμούς στην ιστορική τους στιγμή. Υπάρχουν διάφοροι ψαλμοί που θεωρείται ότι γράφτηκαν στις τελευταίες ημέρες της ιουδαϊκής εκκλησίας, όταν η προφητεία πλησίαζε στο τέλος της και ο κανόνας της Παλαιάς Διαθήκης ήταν έτοιμος να κλείσει, αλλά κανένας από αυτούς δεν φαίνεται τόσο σαφώς να είναι πρόσφατης χρονολογίας όσο αυτός, ο οποίος γράφτηκε όταν ο λαός του Θεού ήταν αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα και εκεί προσβαλλόταν από αυτούς τους υπερήφανους καταπιεστές· πιθανώς ήταν προς το τέλος της αιχμαλωσίας τους· διότι τώρα έβλεπαν την καταστροφή της Βαβυλώνας να πλησιάζει γρήγορα (εδ. 8), που θα ήταν η απελευθέρωσή τους. Είναι ψαλμός πένθους, θρήνος· και η Μετάφραση των Εβδομήκοντα τον καθιστά ένα από τα θρηνήματα του Ιερεμία, ονομάζοντάς τον ως συγγραφέα του. Εδώ Ι. Οι μελαγχολικοί αιχμάλωτοι δεν μπορούν να απολαύσουν τον εαυτό τους, εδ. 1, 2. ΙΙ. Δεν μπορούν να ευχαριστήσουν τους υπερήφανους καταπιεστές τους, εδ. 3, 4. ΙΙΙ. Δεν μπορούν να ξεχάσουν την Ιερουσαλήμ, εδ. 5, 6. IV. Δεν μπορούν να συγχωρήσουν τον Εδώμ και τη Βαβυλώνα, εδ. 7-9. Κατά την ψαλμωδία αυτού του ψαλμού πρέπει να επηρεαζόμαστε πολύ από τα ενδιαφέροντα της εκκλησίας, ιδιαίτερα εκείνου του μέρους της που βρίσκεται σε θλίψη, τοποθετώντας τις θλίψεις του λαού του Θεού κοντά στην καρδιά μας, παρηγορώντας τον εαυτό μας με την προοπτική της απελευθέρωσης της εκκλησίας και της καταστροφής των εχθρών της, στον κατάλληλο χρόνο, αλλά αποφεύγοντας προσεκτικά όλες τις προσωπικές εχθρότητες και μη αναμειγνύοντας τη ζύμη της κακίας με τις θυσίες μας. Στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς τη στάση πένθους των αιχμαλώτων δίπλα στους ποταμούς. Ι. Η πένθιμη στάση στην οποία βρίσκονταν όσον αφορά τις υποθέσεις τους και τα πνεύματά τους. 1. Βρίσκονταν τοποθετημένοι δίπλα στους ποταμούς της Βαβυλώνας, σε ξένη γη, μακριά από τη δική τους χώρα, από όπου μεταφέρθηκαν ως αιχμάλωτοι πολέμου. Η γη της Βαβυλώνας ήταν τώρα οίκος δουλείας για εκείνον τον λαό, όπως ήταν η Αίγυπτος στην αρχή τους. Οι κατακτητές τους τοποθέτησαν δίπλα στους ποταμούς, με σκοπό να τους απασχολήσουν εκεί και να τους κρατήσουν να εργάζονται στις γαλέρες τους· ή ίσως το επέλεξαν ως τον πιο μελαγχολικό τόπο, και επομένως τον πιο κατάλληλο για τα θλιμμένα πνεύματά τους. Αν πρέπει να χτίσουν σπίτια εκεί (Ιερ. κθ΄ 5), δεν θα είναι στις πόλεις, τους τόπους συνάθροισης, αλλά δίπλα στους ποταμούς, τους τόπους μοναξιάς, όπου θα μπορούσαν να αναμίξουν τα δάκρυά τους με τα ρεύματα. Βρίσκουμε μερικούς από αυτούς δίπλα στον ποταμό Χεβάρ (Ιεζ. α΄ 3), άλλους δίπλα στον ποταμό Ουλαΐ, Δαν. η΄ 2. 2. Εκεί κάθισαν για να επιδοθούν στη θλίψη τους μελετώντας τις δυστυχίες τους. Ο Ιερεμίας τους είχε διδάξει κάτω από αυτόν τον ζυγό να κάθονται μόνοι, να σιωπούν και να βάζουν το στόμα τους στη σκόνη, Θρ. γ΄ 28, 29. «Καθίσαμε, όπως εκείνοι που περίμεναν να μείνουν, και ήμασταν ικανοποιημένοι, αφού ήταν το θέλημα του Θεού να γίνει έτσι.» 3. Σκέψεις για τη Σιών έβγαλαν δάκρυα από τα μάτια τους· και δεν ήταν ξαφνικό πάθος κλαψίματος, όπως μερικές φορές μας βάζουν σε μια θλίψη που μας αιφνιδιάζει, αλλά ήταν σκόπιμα δάκρυα (καθίσαμε και κλάψαμε), δάκρυα με σκέψη—κλάψαμε όταν θυμηθήκαμε τη Σιών, τον άγιο λόφο στον οποίο χτίστηκε ο ναός. Η αγάπη τους για τον οίκο του Θεού κατάπιε την έγνοια τους για τα δικά τους σπίτια. Θυμήθηκαν την προηγούμενη δόξα της Σιών και την ικανοποίηση που είχαν στις αυλές της Σιών, Θρ. α΄ 7. Η Ιερουσαλήμ θυμήθηκε, στις ημέρες της δυστυχίας της, όλα τα ευχάριστα πράγματά της που είχε στις παλιές ημέρες, Ψαλμ. μβ΄ 4. Θυμήθηκαν τις παρούσες ερημώσεις της Σιών και ευνόησαν τη σκόνη της, που ήταν καλό σημάδι ότι ο χρόνος για να την ευννοήσει ο Θεός δεν ήταν μακριά, Ψαλμ. ρβ΄ 13, 14. 4. Άφησαν τα μουσικά τους όργανα (εδ. 2): Κρεμάσαμε τις άρπες μας στις ιτιές. (1.) Οι άρπες που χρησιμοποιούσαν για τη δική τους διασκέδαση και ψυχαγωγία. Αυτές τις άφησαν κατά μέρος, τόσο επειδή ήταν η κρίση τους ότι δεν έπρεπε να τις χρησιμοποιούν τώρα που ο Θεός καλούσε σε κλάμα και πένθος (Ησ. κβ΄ 12), όσο και επειδή τα πνεύματά τους ήταν τόσο λυπημένα που δεν είχαν καρδιά να τις χρησιμοποιήσουν· έφεραν τις άρπες τους μαζί τους, σχεδιάζοντας ίσως να τις χρησιμοποιήσουν για την ανακούφιση της θλίψης τους, αλλά αποδείχθηκε τόσο μεγάλη που δεν επέτρεψε το πείραμα. Η μουσική κάνει μερικούς ανθρώπους μελαγχολικούς. Όπως το ξίδι πάνω στο νίτρο, έτσι είναι αυτός που ψάλλει τραγούδια σε βαριά καρδιά. (2.) Οι άρπες που χρησιμοποιούσαν στη λατρεία του Θεού, οι άρπες των Λευιτών. Αυτές δεν τις πέταξαν, ελπίζοντας ότι ίσως να έχουν ακόμη αφορμή να τις χρησιμοποιήσουν, αλλά τις άφησαν κατά μέρος επειδή δεν είχαν παρούσα χρήση γι’ αυτές· ο Θεός τους είχε αναθέσει άλλο έργο μετατρέποντας τη γιορτή τους σε πένθος και τα τραγούδια τους σε θρήνους, Αμώς η΄ 10. Κάθε πράγμα είναι ωραίο στην εποχή του. Δεν έκρυψαν τις άρπες τους στους θάμνους ή στις κοιλότητες των βράχων· αλλά τις κρέμασαν σε κοινή θέα, ώστε η θέα τους να τις επηρεάσει με αυτήν την αξιοθρήνητη αλλαγή. Ωστόσο ίσως έσφαλαν κάνοντας αυτό· διότι η δοξολογία του Θεού δεν είναι ποτέ εκτός εποχής· είναι το θέλημά του να ευχαριστούμε σε όλα, Ησ. κδ΄ 15, 16. Στρέφοντας στον Ψαλμό 138, ο Χένρι περιγράφει την απόφαση του Δαβίδ να δοξολογήσει τον Θεό ολόκαρδα. Ι. Πώς θα δοξολογούσε τον Θεό, συγκρ. Ψαλμ. ρια΄ 1. 1. Θα τον δοξολογήσει με ειλικρίνεια και ζήλο—«Με την καρδιά μου, με όλη μου την καρδιά, με αυτό που είναι μέσα μου και με όλα όσα είναι μέσα μου, με ευθύτητα προθέσεως και θέρμη στοργής, εσωτερικές εντυπώσεις που συμφωνούν με εξωτερικές εκφράσεις.» 2. Με ελευθερία και τόλμη: Ενώπιον των θεών θα ψάλλω δοξολογία σε σένα, ενώπιον των αρχόντων, των κριτών και των μεγάλων ανδρών, είτε εκείνων άλλων εθνών που τον επισκέπτονταν είτε εκείνων του δικού του έθνους που τον παρακολουθούσαν, ακόμη και παρουσία τους. Δεν θα δοξολογήσει μόνο τον Θεό με την καρδιά του, κάτι που μπορούμε να κάνουμε με ευλαβικές εκφωνήσεις σε οποιαδήποτε συντροφιά, αλλά θα ψάλλει δοξολογία αν υπάρχει αφορμή. Σημείωσε, η δοξολογία του Θεού είναι έργο για το οποίο οι μεγαλύτεροι άνδρες δεν χρειάζεται να ντρέπονται· είναι το έργο των αγγέλων, το έργο του ουρανού. Ενώπιον των αγγέλων (έτσι το κατανοούν μερικοί), δηλαδή σε θρησκευτικές συνάξεις, όπου υπάρχει ιδιαίτερη παρουσία αγγέλων, Α΄ Κορ. ια΄ 10. 3. Με τον τρόπο που ο Θεός είχε ορίσει: Θα προσκυνήσω προς τον άγιο ναό σου. Μόνο οι ιερείς έμπαιναν στον ναό· ο λαός, το πολύ-πολύ, προσκυνούσε προς αυτόν, και αυτό μπορούσαν να το κάνουν από απόσταση. Ο Χριστός είναι ο ναός μας, και προς αυτόν πρέπει να κοιτάζουμε με μάτι πίστεως, ως Μεσίτη μεταξύ μας και του Θεού, σε όλες τις δοξολογίες μας προς αυτόν. Ο ουρανός είναι ο άγιος ναός του Θεού, και προς τα εκεί πρέπει να υψώνουμε τα μάτια μας σε όλες τις προσευχές μας προς τον Θεό. Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς. Ο Χένρι συνεχίζει εξερευνώντας τους συγκεκριμένους λόγους για τέτοια δοξολογία. ΙΙ. Για τι θα δοξολογούσε τον Θεό. 1. Για την πηγή των παρηγοριών του—για την αγαθότητά σου και για την αλήθεια σου, για την καλοσύνη σου και για την επαγγελία σου, έλεος κρυμμένο μέσα σου και έλεος αποκαλυμμένο από σένα, ότι ο Θεός είναι ελεήμων Θεός εν εαυτώ και έχει δεσμευτεί να είναι έτσι σε όλους όσους εμπιστεύονται σε αυτόν. Διότι μεγάλυνες τον λόγο σου (την επαγγελία σου, που είναι αλήθεια) πάνω από όλο το όνομά σου. Ο Θεός έχει γίνει γνωστός σε εμάς με πολλούς τρόπους στη δημιουργία και την πρόνοια, αλλά πιο καθαρά με τον λόγο του. Οι κρίσεις του στόματός του μεγαλύνονται ακόμη και πάνω από εκείνες του χεριού του, και μεγαλύτερα πράγματα γίνονται από αυτές. Τα θαύματα της χάριτος υπερβαίνουν τα θαύματα της φύσεως· και ό,τι αποκαλύπτεται για τον Θεό μέσω της αποκαλύψεως είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι αποκαλύπτεται μέσω της λογικής. Σε ό,τι ο Θεός είχε κάνει για τον Δαβίδ η πιστότητά του στο έργο του εμφανίστηκε πιο λαμπρά και απέδωσε περισσότερο στη δόξα του από οποιοδήποτε άλλο από τα χαρακτηριστικά του. Μερικοί καλοί ερμηνευτές το κατανοούν για τον Χριστό, τον ουσιώδη Λόγο, και για το ευαγγέλιό του, που μεγαλύνονται πάνω από όλες τις αποκαλύψεις που ο Θεός είχε κάνει προηγουμένως για τον εαυτό του στους πατέρες. Αυτός που μεγάλυνε τον νόμο και τον έκανε έντιμο, μεγαλύνει το ευαγγέλιο πολύ περισσότερο. 2. Για τα ρεύματα που ρέουν από εκείνη την πηγή, στα οποία ο ίδιος είχε γευτεί ότι ο Κύριος είναι ελεήμων, εδ. 3. Βρισκόταν σε θλίψη, και θυμάται, με ευγνωμοσύνη, (1.) Τη γλυκιά κοινωνία που είχε τότε με τον Θεό. Έκραξε, προσευχήθηκε, και προσευχήθηκε με ζήλο, και ο Θεός τον απάντησε, του έδωσε να καταλάβει ότι η προσευχή του έγινε δεκτή και θα είχε ελεήμονα ανταπόδοση στον κατάλληλο χρόνο. Η επικοινωνία μεταξύ του Θεού και των αγίων του διεξάγεται με τις επαγγελίες του και τις προσευχές τους. (2.) Τις γλυκές επικοινωνίες που είχε τότε από τον Θεό: Με ενίσχυσες με δύναμη στην ψυχή μου. Αυτή ήταν η απάντηση στην προσευχή του, διότι ο Θεός δίνει περισσότερα από καλά λόγια, Ψαλμ. κ΄ 6. Παρατήρησε, [1.] Ήταν γρήγορη απάντηση: Την ημέρα που έκλαψα. Σημείωσε, εκείνοι που συναλλάσσονται με τον ουρανό μέσω προσευχής γίνονται πλούσιοι με γρήγορες επιστροφές. Ενώ εμείς ακόμη μιλούμε ο Θεός ακούει, Ησ. ξε΄ 24. [2.] Ήταν πνευματική απάντηση. Ο Θεός του έδωσε δύναμη στην ψυχή του, και αυτό είναι πραγματική και πολύτιμη απάντηση στην προσευχή της πίστεως την ημέρα της θλίψης. Αν ο Θεός μας δίνει δύναμη στις ψυχές μας να σηκώσουμε τα βάρη, να αντισταθούμε στους πειρασμούς και να κάνουμε τα καθήκοντα μιας θλιμμένης κατάστασης, αν μας ενισχύει να κρατηθούμε από αυτόν με πίστη, να διατηρήσουμε την ειρήνη των δικών μας νόων και να περιμένουμε με υπομονή το αποτέλεσμα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι μας απάντησε, και οφείλουμε να είμαστε ευγνώμονες.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι κλείνει υπογραμμίζοντας τη βεβαιότητα του ολοκληρωτικού έργου του Θεού στον λαό του. ΙΙΙ. Η βεβαιότητα που έχουμε ότι όποιο καλό έργο ο Θεός έχει αρχίσει μέσα και για τον λαό του θα το ολοκληρώσει (εδ. 8): Ο Κύριος θα τελειώσει ό,τι με αφορά, 1. Εκείνο που είναι πιο αναγκαίο για εμένα· και αυτός γνωρίζει καλύτερα τι είναι έτσι. Είμαστε προσεκτικοί και απασχολημένοι με πολλά πράγματα που δεν μας αφορούν, αλλά αυτός γνωρίζει ποια είναι τα πράγματα που πραγματικά έχουν συνέπεια για εμάς (Ματθ. στ΄ 32) και θα τα τακτοποιήσει για το καλύτερο. 2. Εκείνο για το οποίο ανησυχούμε περισσότερο. Κάθε καλός άνθρωπος ανησυχεί περισσότερο για το καθήκον του προς τον Θεό και την ευτυχία του στον Θεό, ώστε το πρώτο να γίνεται πιστά και το δεύτερο να εξασφαλίζεται αποτελεσματικά· και αν πράγματι αυτά είναι τα πράγματα στα οποία οι καρδιές μας είναι περισσότερο στραμμένες, και για τα οποία ανησυχούμε περισσότερο, υπάρχει ένα καλό έργο που έχει αρχίσει μέσα μας, και αυτός που το έχει αρχίσει θα το τελειώσει, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα το κάνει, Φιλ. α΄ 6. Παρατήρησε, (1.) Σε τι έδαφος οικοδομεί ο ψαλμωδός αυτήν τη βεβαιότητα: Το έλεός σου, Κύριε! διαμένει για πάντα. Αυτό το είχε κάνει πολύ θέμα της δοξολογίας του (Ψαλμ. ιγ΄ 6), και επομένως μπορούσε εδώ με περισσότερη βεβαιότητα να το κάνει θέμα της ελπίδας του. Διότι, αν δίνουμε στον Θεό τη δόξα του ελέους του, μπορούμε να πάρουμε στον εαυτό μας την παρηγοριά του. Οι ελπίδες μας ότι θα επιμείνουμε πρέπει να θεμελιώνονται, όχι στη δική μας δύναμη, διότι αυτή θα μας εγκαταλείψει, αλλά στο έλεος του Θεού, διότι αυτό δεν θα αποτύχει. Είναι καλά ειπωμένο, «Κύριε, το έλεός σου διαμένει για πάντα· ας γίνω για πάντα μνημείο του.» (2.) Τι χρήση κάνει αυτής της βεβαιότητας· δεν καταργεί, αλλά ζωογονεί την προσευχή· μετατρέπει την προσδοκία του σε ικεσία: «Μην εγκαταλείψεις, μην αφήσεις, το έργο των χεριών σου. Κύριε, είμαι το έργο των χεριών σου, η ψυχή μου είναι έτσι, μην με εγκαταλείψεις· οι υποθέσεις μου είναι έτσι, μην παύσεις τη φροντίδα σου γι’ αυτές.» Όποιο καλό υπάρχει σε εμάς είναι έργο των χεριών του Θεού· εργάζεται μέσα μας και το θέλειν και το ενεργείν· θα αποτύχει αν το εγκαταλείψει· αλλά η δόξα του, ως Ιεχωβά, Θεού που τελειοποιεί, αφορά τόσο πολύ την πρόοδό του μέχρι το τέλος ώστε μπορούμε με πίστη να προσευχόμαστε, «Κύριε, μην το εγκαταλείψεις.» Αυτόν που αγαπά αγαπά μέχρι τέλους· και, όσον αφορά τον Θεό, το έργο του είναι τέλειο.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις παρούσες περιστάσεις σας αισθάνεστε μια κλήση να θυμηθείτε τι έχει τη μεγαλύτερη σημασία; Πώς μπορεί η ολόκαρδη δοξολογία να αλλάξει τον τόνο της τωρινής σας εποχής; Ποιο ημιτελές έργο στη ζωή σας είστε πρόθυμοι να εμπιστευθείτε στο τελειοποιητικό χέρι του Κυρίου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πιστέ Κύριε, σου φέρνουμε τα δάκρυα στην όχθη του ποταμού και τα τραγούδια που δεν μπορούμε ακόμη να ψάλλουμε. Φύτεψε την πίστη στον οίκο σου βαθύτερα από ό,τι μπορεί να φτάσει οποιαδήποτε εξορία. Όπου περπατούμε μέσα από θλίψη, ανάστησε τις ψυχές μας και συγκράτησε την οργή κάθε εχθρού. Τελείωσε το καλό έργο που άρχισες σε εμάς, και ας είναι το διαρκές έλεός σου η βεβαιότητά μας. Ας ακούσουν βασιλείς και έθνη ακόμη τον λόγο σου και ας περπατήσουν στους δρόμους σου με ψαλμωδία. Μην μας αφήσεις να ξεχάσουμε τη Σιών· μην μας αφήσεις να σε ξεχάσουμε. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →