← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 61-62 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 61-62Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Με τη σταθερή φωνή του Ιωάννη Καλβίνου ανακαλύπτουμε έναν οδηγό που μας οδηγεί μέσα από τις ωμές κραυγές και τις ήσυχες εμπιστοσύνες του Ψαλτηρίου. Το σχόλιό του στους Ψαλμούς 61 και 62 δείχνει μια ψυχή που μαθαίνει να αναπαύεται στον Θεό μόνο όταν κάθε άλλο καταφύγιο αποτυγχάνει. Η προσεκτική προσοχή του Καλβίνου στα λόγια του Δαβίδ μας προσκαλεί να εξετάσουμε τις δικές μας προσευχές και σιωπές ενώπιον του Κυρίου. Καθώς ακολουθούμε την έκθεσή του, μας υπενθυμίζεται ότι η αληθινή ασφάλεια βρίσκεται όχι στις περιστάσεις αλλά στον αμετάβλητο χαρακτήρα του Θεού. Το σημερινό μάθημα μας εισάγει στο ίδιο αυτό καταφύγιο, όπου η καρδιά μαθαίνει να περιμένει με ελπίδα και να ψάλλει με ευγνωμοσύνη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 61 και 62 αργά. Παρατηρήστε την κίνηση από τις επείγουσες κραυγές στα άκρα της γης μέχρι τη σταθερή εμπιστοσύνη ότι ο Θεός μόνο είναι ο βράχος και η σωτηρία μας. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφούμε στην έκθεση του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Καλβίνος ανοίγει εξετάζοντας το ιστορικό πλαίσιο και την ένταση της κραυγής του Δαβίδ. 1. Εισάκουσον της κραυγής μου, ω Θεέ! Δεν είναι ακριβώς εξακριβωμένο σε ποια εποχή συντέθηκε αυτός ο ψαλμός· αλλά φαίνεται να υπάρχει κάποια πιθανότητα στην υπόθεση ότι ο Δαβίδ είχε βρεθεί για αρκετή περίοδο στην κατοχή του θρόνου πριν πέσει στις περιστάσεις της θλίψης που αναφέρονται εδώ. Συμφωνώ με εκείνους που το αναφέρουν στην εποχή της συνωμοσίας του Αβεσσαλώμ· [402] διότι, αν δεν ήταν εξόριστος, δεν θα μπορούσε να μιλήσει, όπως στον δεύτερο στίχο, για κραυγή από τα άκρα της γης. Χρησιμοποιώντας τον όρο κραυγή, θα υποδήλωνε την ένταση της επιθυμίας του· και είναι λέξη που εκφράζει εσωτερική θέρμη πνεύματος, χωρίς αναφορά στο αν προσευχήθηκε δυνατά ή με χαμηλό και συγκρατημένο τόνο. Η επανάληψη που χρησιμοποιείται δηλώνει την επιμέλεια και την επιμονή του στην προσευχή, και μας διδάσκει ότι δεν πρέπει να λιποψυχούμε και να αποθαρρυνόμαστε σε αυτή την άσκηση, επειδή ο Θεός μπορεί να μην έχει αμέσως και ανοιχτά μαρτυρήσει την αποδοχή των δεήσεών μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, με τα άκρα της γης, αναφέρεται στον τόπο της εξορίας του, ως αποκομμένος από την πρόσβαση στον ναό και την βασιλική πόλη. Από μερικούς, πράγματι, οι λέξεις έχουν γίνει αντιληπτές μεταφορικά, ως έννοια ότι προσευχήθηκε από τα χαμηλότερα βάθη της θλίψης· αλλά δεν βλέπω κανένα θεμέλιο για αυτό. Σε μεταγενέστερο μέρος του ψαλμού, αυτοαποκαλείται Βασιλεύς, τίτλος που δεν ανέλαβε ποτέ πριν τον θάνατο του Σαούλ, και από αυτή την περίσταση μπορούμε αμέσως να συμπεράνουμε ότι ο χρόνος που αναφέρεται ήταν εκείνος όταν έφυγε με τρόμο από την οργή του γιου του Αβεσσαλώμ, και κρύφτηκε στην έρημο του Μαχαναΐμ, και σε τόπους παρομοίως ερημικούς. Το Όρος Σιών ήταν ο τόπος όπου είχε εναποτεθεί η κιβωτός της διαθήκης, και ήταν η έδρα της βασιλείας· και ο Δαβίδ, όταν εξορίστηκε από αυτόν, που ήταν η κύρια και πλέον κατάλληλη τοποθεσία, μιλά σαν να είχε διωχθεί στα έσχατα μέρη της γης. Ζώντας, αν και έζησε, υπό τις σκιές μιας νομικής οικονομίας, δεν έπαυσε να προσεύχεται, επειδή απομακρύνθηκε σε απόσταση από τον ναό· και πόσο ασυγχώρητη πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας, προνομιούχοι ως είμαστε από τον Θεό, και καλούμενοι να πλησιάσουμε δια της οδού που έχει ανοιχθεί δια του αίματος του Χριστού, αν δεν διασπάσουμε κάθε εμπόδιο που ο Σατανάς παρουσιάζει στις επικοινωνίες μας με τον ουρανό; Ας μάθουν εκείνοι που μπορεί να έχουν στερηθεί την ακοή του λόγου, και την χορήγηση των μυστηρίων, ώστε, κατά κάποιον τρόπο, να εξοριστούν έξω από την Εκκλησία, από το παράδειγμα του Δαβίδ να επιμένουν στην κραυγή προς τον Θεό, ακόμη και υπό αυτές τις ερημικές περιστάσεις. Αναφέρεται, σε ό,τι ακολουθεί, στη λύπη και την αγωνία του. Προσθέτει το γεγονός ότι είναι αποκλεισμένος από κάθε μέθοδο διαφυγής, ώστε η χάρη του Θεού να γίνει περισσότερο φανερή στην απελευθέρωσή του. Η εβραϊκή λέξη τφ, ατάφ, την οποία μετέφρασα ως ταραγμένος, σημαίνει περιστασιακά να καλύπτω, ή να εμπλέκω, που οδήγησε μερικούς να αποδώσουν την πρόταση, ενώ η καρδιά μου στρέφεται· δηλαδή, ταλαντεύεται εδώ κι εκεί, ή ταράσσεται. Αυτή είναι σκληρή μετάφραση. Άλλοι διαβάζουν με περισσότερη ορθότητα, ενώ η καρδιά μου εμπλέκεται σε φροντίδες και θλίψεις, ή κατακλύζεται. [403] Υιοθέτησα μια απλούστερη απόδοση, αν και δεν θα γινόμουν αντιληπτός ως αρνούμενος τη μεταφορά, στην οποία υποθέτουν ότι υπάρχει υπαινιγμός. Η πρόταση, δεν υπάρχει αμφιβολία, εισάγεται για να υποδηλώσει ότι δεν εμποδίστηκε από τη θλίψη να καταφύγει στον Θεό. Έγινε ήδη αναφορά στην εξωτερική δοκιμασία στην οποία υποβλήθηκε, στην απόσταση από το ιερό, και στην υπέρβασή του, ώστε να κατευθύνει την κραυγή του προς τον Θεό· και στις λέξεις ενώπιόν μας, έχουμε την ομολογία του ότι απείχε πολύ από το να είναι στωικά αναίσθητος, όντας συνειδητός μιας σοβαρής εσωτερικής πάλης με λύπη και σύγχυση νου. Είναι καθήκον, λοιπόν, των πιστών, όταν καταπιέζονται από βαρύτητα και πνευματική θλίψη, να καταβάλλουν μόνο περισσότερο επίμονες προσπάθειες για να διασπάσουν αυτά τα εμπόδια στις προσεγγίσεις τους προς τον Θεό. Η προσευχή του είναι, ο Θεός να τον φέρει σε εκείνη την ασφάλεια από την οποία φαίνεται να αποκλείεται. Με βράχο ή ακρόπολη, εννοεί, γενικά, ασφαλή προστασία, από την οποία παραπονιέται ότι αποκλείεται, καθώς ήταν αδύνατο να φτάσει σε αυτήν εκτός αν υψωνόταν από το χέρι του Θεού. Κοιτάζοντας γύρω του, φαινόταν σαν κάθε τόπος καταφυγίου και ασφάλειας να υψωνόταν πάνω από το κεφάλι του και να καθίσταται απρόσιτος. Ήταν αποκομμένος από κάθε βοήθεια, και όμως, απελπιστική όπως φαινόταν η απελευθέρωση, δεν είχε αμφιβολία για την ασφάλειά του, αν μόνο ο Θεός άπλωνε το χέρι του για παρέμβαση. Αυτή είναι η απλή έννοια του χωρίου, όταν απογυμνωθεί από τη μεταφορά, ότι ο Θεός ήταν ικανός να τον σώσει από τον κίνδυνο, αν και κάθε άλλη βοήθεια θα αποσυρόταν, και ολόκληρος ο κόσμος θα στεκόταν ανάμεσα σε αυτόν και την απελευθέρωση· μια αλήθεια που θα κάναμε καλά να εξετάσουμε σοβαρά. Αναζητώντας απελευθέρωση από τον Θεό, πρέπει να προσέχουμε να μην υποκύπτουμε στις υποδείξεις της αίσθησης· πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν εργάζεται πάντα με φαινομενικά μέσα, αλλά μας απελευθερώνει όταν επιλέγει με μεθόδους ακατανόητες στη λογική. Αν επιχειρήσουμε να υπαγορεύσουμε οποιαδήποτε μία συγκεκριμένη γραμμή διαδικασίας, δεν κάνουμε λιγότερο από το να περιορίζουμε εκουσίως την παντοδύναμη δύναμή του. Στο θέμα της παραμονής στη σκηνή του Θεού, ο Καλβίνος γράφει: Στον στίχο που ακολουθεί, εκφράζει την εμπιστοσύνη που είχε ότι θα κατοικούσε από αυτόν τον καιρό και εξής στο ιερό του Κυρίου. Δεν μπορώ να συμφωνήσω απολύτως με εκείνους που νομίζουν ότι ο Δαβίδ ήταν ακόμη σε κατάσταση εξορίας από την πατρίδα του όταν γράφτηκε αυτό, και πρέπει απλώς να γίνει αντιληπτό ως υπόσχεση στον εαυτό του για τη βεβαιότητα της επιστροφής του. Θα φαινόταν μάλλον να χαίρεται για την ήδη αποκτηθείσα αποκατάσταση, παρά να απαλύνει τη λύπη του με προσμονή της στο μέλλον· και αυτό θα γίνει ακόμη πιο φανερό, όταν έρθουμε να εξετάσουμε το άμεσο πλαίσιο. Είναι αξιοσημείωτο, ότι τώρα που είχε επιστρέψει από την εξορία του, και είχε εγκατασταθεί μέσα στο δικό του παλάτι, η καρδιά του ήταν στραμμένη περισσότερο στη λατρεία του Θεού παρά σε όλο τον πλούτο, τη λαμπρότητα και τις απολαύσεις της βασιλείας. Έχουμε τη μαρτυρία του σε άλλα μέρη των γραπτών του, ότι στις χειρότερες συμφορές που υπέμεινε, δεν βίωσε τίποτα που θα μπορούσε να συγκριθεί με την πικρία του να αποκλείεται από τα διατάγματα της θρησκείας· και τώρα λογαριάζει ως υψηλότερη ευχαρίστηση να κείται ως ικέτης ενώπιον του θυσιαστηρίου, παρά να κάθεται στον θρόνο ενός βασιλέως. Με τις λέξεις που ακολουθούν αμέσως, δείχνει ότι δεν έκανε, όπως πολλοί απαίδευτοι, να αποδίδει υπερφυσική σημασία στα εξωτερικά μόνο της θρησκείας, προσθέτοντας, ότι βρήκε την ασφάλειά του υπό τη σκιά των πτερύγων του Θεού. Απαίδευτοι άνθρωποι θα μπορούσαν να συλλάβουν τον Θεό ως αναγκαστικά περιορισμένο στην εξωτερική σκηνή, αλλά ο Δαβίδ μόνο βελτίωσε αυτό το σύμβολο της Θείας παρουσίας ως μέσο ανύψωσης των πνευματικών ασκήσεων της πίστης του. Δεν θα αρνιόμουν ότι μπορεί να υπάρχει υπαινιγμός στα χερουβίμ όταν μιλά για τη σκιά των πτερύγων του Θεού. Μόνο πρέπει να θυμόμαστε, ότι ο Δαβίδ δεν αναπαύθηκε σε σαρκικά διατάγματα, τα στοιχεία του κόσμου, [404] αλλά ανήλθε δι’ αυτών και υπεράνω αυτών στη πνευματική λατρεία του Θεού. Ο Καλβίνος στη συνέχεια στρέφεται στην ακοή των ευχών και στην κληρονομιά που δίνεται σε εκείνους που φοβούνται τον Θεό. 5. Διότι συ, ω Θεέ! έχεις εισακούσει τας ευχάς μου. Εδώ δείχνει τους λόγους στους οποίους είχε μιλήσει για την παραμονή του υπό τις πτέρυγες του Θεού. Η αιφνίδια χαρά που βίωσε προήλθε από την περίσταση ότι ο Θεός είχε εισακούσει τις προσευχές του, και έκανε το φως να ανατείλει από το σκότος. Με τις ευχές του πρέπει να εννοήσουμε τις προσευχές του, σύμφωνα με ένα κοινό σχήμα λόγου με το οποίο το μέρος λαμβάνεται για το όλο, έχοντας κάνει ευχές όταν προσευχόταν. Γενικά, θα αναγνώριζε τον εαυτό του οφειλέτη για την αποκατάστασή του εξ ολοκλήρου σε παρέμβαση της Θείας δυνάμεως, και όχι σε οποιαδήποτε επιδεξιότητα που είχε δείξει στην εξασφάλιση χρόνου για τη συλλογή των δυνάμεών του, [406] ούτε σε οποιαδήποτε βοήθεια που είχε αντλήσει, είτε από την εύνοια των ιερέων είτε από τις προσπάθειες των στρατιωτών του. Αν το γράμμα λ, λάμεδ, είχε προστεθεί στην εβραϊκή λέξη ιρ’ί, γιρέι, που αποδίδεται ως φοβούμενοι, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να αμφιβάλλουμε ότι οι λέξεις που ακολουθούν ήταν της φύσεως μιας γενικής διαβεβαίωσης, προς την κατεύθυνση ότι ο Θεός έχει δώσει την κληρονομία σε εκείνους που τον φοβούνται. Όπως είναι, μπορούν να ερμηνευθούν ως έννοια ότι ο Θεός είχε δώσει στον Δαβίδ την κληρονομία εκείνων που τον φοβούνται. Ακόμη προτιμώ να αποδίδω την πιο γενική έννοια στις λέξεις, και να τις κατανοώ ως υποδηλώνουσες ότι ο Θεός ποτέ δεν απογοητεύει τους υπηρέτες του, αλλά στεφανώνει με αιώνια ευτυχία τους αγώνες και τις θλίψεις που μπορεί να έχουν ασκήσει την πίστη τους. Μεταφέρουν μια σιωπηρή μομφή εκείνης της αδικαιολόγητης εμπιστοσύνης που επιδεικνύεται από τους ασεβείς, όταν ευνοούνται, δια της Θείας ανεκτικότητας, με οποιοδήποτε διάστημα ευημερίας. Η επιτυχία που τους κολακεύει είναι απλώς φανταστική, και εξαφανίζεται γρήγορα. Αλλά κληρονομία — η λέξη που χρησιμοποιείται εδώ από τον Δαβίδ — υποδηλώνει ότι ο λαός του Θεού απολαμβάνει ένα είδος ευημερίας πιο στέρεης και διαρκούς· οι στιγμιαίες και βραχύβιες θλίψεις τους έχοντας μόνο το αποτέλεσμα να προάγουν την αιώνια ευημερία τους. Δοξάζει τον Θεό ότι εκείνοι που φοβούνται το όνομά του δεν αφήνονται στο πενιχρό προνόμιο να χαίρονται για λίγες ημέρες, αλλά εξασφαλίζονται σε μόνιμη κληρονομιά ευτυχίας. Η αλήθεια είναι μία που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Οι ασεβείς, μη έχοντας καμία κατοχή δια πίστεως των θείων ευεργεσιών που μπορεί να τύχουν να μοιραστούν, ζουν από ημέρα σε ημέρα, ως ήταν, επί της λείας. Μόνο εκείνοι που φοβούνται τον Κύριο έχουν την αληθινή και νόμιμη απόλαυση των ευλογιών τους.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος συνδέει την υπόσχεση των διαρκών ημερών με τον ερχομό του Χριστού και τη συνεχιζόμενη ζωή της Εκκλησίας. 6. Θα προσθέσεις ημέρες επί ημερών στον βασιλιά κ.λπ. Ο Δαβίδ δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι χρησιμοποιεί αυτά τα λόγια συγχαρητηρίων με αποκλειστική αναφορά στον εαυτό του. Είναι αλήθεια ότι έζησε σε ακραία γηρατειά, και πέθανε γεμάτος ημερών, αφήνοντας το βασίλειο σε σταθερή κατάσταση, και στα χέρια του γιου του, που τον διαδέχθηκε· αλλά δεν υπερέβη την περίοδο της ζωής ενός ανθρώπου, και το μεγαλύτερο μέρος της δαπανήθηκε σε συνεχείς κινδύνους και αγωνίες. Δεν υπάρχει αμφιβολία, επομένως, ότι η σειρά των ετών, και ακόμη αιώνων, για τα οποία μιλά, εκτείνεται προοπτικά στον ερχομό του Χριστού, όντας η ίδια η συνθήκη του βασιλείου, όπως έχω συχνά παρατηρήσει, ότι ο Θεός τους διατηρούσε ως έναν λαό υπό ένα κεφάλι, ή, όταν διασκορπίζονταν, τους ένωνε ξανά. Η ίδια διαδοχή εξακολουθεί να υφίσταται σε αναφορά με τον εαυτό μας. Ο Χριστός πρέπει να θεωρείται ως ζωντανός στα μέλη του μέχρι το τέλος του κόσμου. Σε αυτό αναφέρεται ο Ησαΐας, όταν λέει, «Ποιος θα δηλώσει τη γενεά ή την ηλικία του;» -- λόγια με τα οποία προλέγει ότι η Εκκλησία θα επιζούσε διαμέσου όλων των αιώνων, παρά τον αδιάκοπο κίνδυνο καταστροφής στον οποίο εκτίθεται μέσω των επιθέσεων των εχθρών της, και τις πολλές καταιγίδες που την προσβάλλουν. Έτσι εδώ ο Δαβίδ προλέγει την αδιάκοπη διαδοχή του βασιλείου μέχρι την εποχή του Χριστού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις παρούσες περιστάσεις σας χρειάζεστε περισσότερο να κραυγάσετε προς τον Θεό από τα «άκρα της γης»; Πώς η έμφαση του Καλβίνου στη σιωπή ενώπιον του Θεού προκαλεί τη συνήθη απάντησή σας στη θλίψη; Ποια ευχή ή πράξη ευγνώμονης δοξολογίας μπορείτε να προσφέρετε σήμερα υπό το φως της παρελθούσας πιστότητας του Θεού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ μόνος βράχος ἡμῶν καὶ σωτηρία ἡμῶν, ὕψωσον ἡμᾶς ὅταν βοῶμεν πρὸς σὲ ἀπὸ τῶν περάτων τῆς γῆς καὶ στῆσον τοὺς πόδας ἡμῶν ἐπὶ τὸν βράχον τὸν ὑψηλότερον ἡμῶν. Δίδαξον ἡμᾶς νὰ περιμένωμεν ἐν ἡσυχίᾳ τὴν κυρίαρχον χάριν σου, τὴν προσδοκίαν ἡμῶν ἐρχομένην μόνον ἀπὸ σοῦ, καὶ νὰ μένωμεν ὑπὸ τὴν σκέπην τῶν πτερύγων σου ἐνῷ ἀνανεοῦμεν τὰς ὑποσχέσεις ἡμῶν καθ' ἑκάστην ἡμέραν. Δὸς νὰ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ κληρονομίᾳ ἣν ἔδωκας εἰς τοὺς φοβουμένους τὸ ὄνομά σου, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →