Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας
Τραυματισμένος για τις Παραβάσεις μας: Ο Πάσχων Δούλος
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ερχόμαστε τώρα στο άγιο έδαφος ολόκληρης της προφητείας — το τέταρτο Άσμα του Δούλου του Ησαΐα, η μεγάλη προφητεία του Πάθους του Χριστού που η Χριστιανική Ανατολή διαβάζει στις Βασιλικές Ώρες της Μεγάλης Εβδομάδας και που διάβαζε ο Αιθίοπας αξιωματούχος όταν ο Φίλιππος έτρεξε προς αυτόν. «Τραυματίστηκε για τις παραβάσεις μας… με τη μώλωπά του εμείς θεραπευτήκαμε… οδηγήθηκε ως αρνί στη σφαγή… αυτός έφερε την αμαρτία πολλών.» Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, που έδωσε τη ζωή του ομολογώντας τον ένα Χριστό αληθινά Θεό και αληθινά άνθρωπο, την ερμηνεύει στίχο προς στίχο με δέος. Δείχνει τον Δούλο «χωρίς μορφή ούτε κάλλος», όχι επειδή ο Λόγος στερείται δόξας, αλλά επειδή εαυτόν εκένωσε· άνθρωπο «εν πληγή», όχι για τις δικές του αμαρτίες αλλά για τις δικές μας· «τραυματισμένο για τις αμαρτίες μας» ενώ εμείς μένουμε ελεύθεροι· σιωπηλό ενώπιον των κριτών του «ως πρόβατο οδηγούμενο στη σφαγή»· «λογισμένο μετά ατόμων» μολονότι «αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού.» Και ο Κύριλλος ποτέ δεν αποχωρίζει τις πληγές από τη νίκη: ο Δούλος που έφερε τις αμαρτίες πολλών «θα μοιράσει τα λάφυρα των ισχυρών.» Έπειτα στο πεντηκοστό τέταρτο κεφάλαιο ο σταυρός ανθίζει σε χαρά: «Χαίρε, άκαρπε γυναίκα» — η Εκκλησία των εθνών, άτεκνη και χήρα στην ειδωλολατρία της, γίνεται μητέρα περισσότερων τέκνων από τη συναγωγή, οικοδομημένη επί του Χριστού ακρογωνιαίου λίθου, εδραιωμένη σε διαθήκη ειρήνης ασφαλέστερη από τους αιώνιους λόφους.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωση Ησαΐας 53–54 — «Κύριε, τις επίστευσε τη ακοή ημών;… Ουκ έχει είδος ουδέ δόξαν· και είδομεν αυτόν, και ουκ είχε είδος ουδέ κάλλος… Άνθρωπος εν πληγή, και ειδώς φέρειν μαλακίαν… ητιμάσθη και ουκ ελογίσθη. Ούτος τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών οδυνάται… Αλλά αυτός ετραυματίσθη διά τας αμαρτίας ημών και εμαλακίσθη διά τας ανομίας ημών· παιδεία ειρήνης ημών επ’ αυτόν· τω μώλωπι αυτού ημείς ιάθημεν. Πάντες ως πρόβατα επλανήθημεν… και Κύριος παρέδωκεν αυτόν τας αμαρτίας ημών. Και αυτός διά το τεταλαιπωρηκέναι ουκ ανοίγει το στόμα αυτού· ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη, και ως αμνός ενώπιον του κείροντος αυτόν άφωνος… διά τας ανομίας του λαού μου ήχθη εις θάνατον… αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού… και αυτός κληρονομήσει πολλούς, και των ισχυρών μεριεί σκύλα, αντί ων παρεδόθη εις θάνατον η ψυχή αυτού, και εν τοις ατόμοις ελογίσθη, και αυτός αμαρτίας πολλών ανήνεγκεν.» Έπειτα το πεντηκοστό τέταρτο κεφάλαιο: «Χαίρε, άκαρπε η ου τίκτουσα… ότι πλείονα τα τέκνα της ερήμου ή της εχούσης τον άνδρα… Πλάτυνον τον τόπον της σκηνής σου»· «εν ελέει αιωνίω ελεήσω σε»· «τα όρη μεταστήσονται και οι βουνοί σαλευθήσονται, το δε έλεός μου ου μη μεταστή από σου, ουδέ η διαθήκη της ειρήνης μου ου μη σαλευθή»· «και πάντες οι υιοί σου διδακτοί Κυρίου.»
Μελετήστε
Μελέτη
Γιατί λέει ο προφήτης ότι ο Δούλος «ουκ έχει είδος ουδέ κάλλος»; Όχι, προειδοποιεί ο Κύριλλος, επειδή ο Λόγος είναι πτωχός σε δόξα, αλλά επειδή εαυτόν εκένωσε· οι προφήτες αντιμετωπίζουν κατά μέτωπο την ένσταση ότι ο Θεός έπρεπε να εμφανισθεί στεφανωμένος με αφόρητο φως. Ο Κύριλλος διαβάζει ακόμη και το κατηφές πρόσωπο ως την αληθινή λύπη της Γεθσημανή — διότι ο Λόγος αληθώς εγένετο άνθρωπος και δεν έπαθε μόνον κατά δόκησιν:
αλλά συνεχώρησε τη φύσει ημών το μη αναισθήτως έχειν του πειρασμού επερχομένου, δεικνύς δι’ όλων ότι γέγονεν ως ημείς. Έπειτα ο Κύριλλος σημειώνει τη βαθύτερη τέχνη του προφήτη: τα λόγια «ελογισάμεθα αυτόν… πεπληγότα» τίθενται στο στόμα εκείνων που παρερμηνεύουν τον σταυρό, υποθέτοντας ότι ο Δούλος έπαθε για τις δικές του αμαρτίες. Η αλήθεια τα ανατρέπει — αυτός έπαθε για τις δικές μας. Ο Κύριλλος διατυπώνει ακριβώς τη μεγάλη ανταλλαγή: η παιδεία που όφειλε να πέσει στους στασιαστές έπεσε αντί αυτών στον αθώο.
Αλλά αυτή η παιδεία, λέγει, η οποία μάλλον έπρεπε να επέλθει επί των ημαρτηκότων, ίνα οι πολεμούντες τω Θεώ καταλλαγώσιν, επήλθεν επ’ αυτόν.Και σιώπησε δι’ όλα αυτά. Ο Κύριλλος ακούει το αρνί άφωνο ενώπιον του κείροντος και ονομάζει την αιτία αυτής της σιωπής στην ίδια την υπομονή του Κυρίου:
Ούτω και ο Χριστός, λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει, παρεδίδου δε εαυτού τω κρίνοντι δικαίως.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Γιατί πρέπει το αληθινό Αρνί να πάθει καθόλου, όταν τα ίδια τα αρνία του νόμου εσφάζοντο καθημερινώς; Διότι, αποκρίνεται ο Κύριλλος, εκείνες οι θυσίες δεν μπορούσαν να επιτύχουν τίποτε: αδύνατον γαρ αίμα ταύρων και τράγων αφαιρείν αμαρτίας, αλλά το αληθινό Αρνί προσέφερε εαυτόν υπέρ πάντων. Θέτει την καρδιά του ευαγγελίου σε μία μόνο πρόταση:
Τότε, υπομείνας τον θάνατον της σαρκός, ηλευθέρωσε τον υπό τον ουρανόν άπαντα εκ θανάτου και αμαρτίας· ο γαρ υπέρ πάντας τίμιος υπέρ πάντων έπαθεν, ίνα πάντων βασιλεύση και κυριεύση.Και ο Δούλος «λογισθείς μετά ατόμων» δεν ήταν απλός άνθρωπος καταδικασμένος· ο Κύριλλος, θεωρώντας την άρρητη γέννηση του Λόγου, κουνά το κεφάλι για τους κριτές που τον ελογάριασαν φθηνό, και ομολογεί την αναμαρτησία που ο ίδιος ο Πατήρ μαρτυρεί:
Ο γαρ Θεός και Πατήρ σαφώς μεμαρτύρηκε τη αναμαρτησία του Υιού· ουδέ γαρ δόλος, τουτέστι ψεύδος, ευρέθη εν τω στόματι αυτού, ουδέ αμαρτίαν εποίησεν.Εντούτοις οι πληγές ανοίγουν σε θρίαμβο. Η λύπη του σταυρού μετατρέπεται σε χαρά της αναστάσεως, και ο Δούλος που έφερε τις αμαρτίες πολλών δίδεται τα έθνη ως λάφυρό του· ο Κύριλλος διαβάζει «κληρονομήσει πολλούς, και των ισχυρών μεριεί σκύλα» ως τον Χριστό που διανέμει τη μεταστροφή των πάλαι πλανωμένων λαών στους αποστόλους του. Και στο πεντηκοστό τέταρτο κεφάλαιο ο θρίαμβος αυτός ψάλλει: η άκαρπη Εκκλησία των εθνών, χήρα στην ειδωλολατρία της, γίνεται καρποφόρος πέραν της συναγωγής, και οικοδομείται επί ασφαλούς θεμελίου. Ο Κύριλλος ονομάζει τον ακρογωνιαίο λίθο της πολυτίμου πόλεως:
Δοκεῖ διὰ τούτων τῶν λόγων Ἰησοῦν ἐνδείξασθαι βούλεσθαι, ὃν ὁ ἱερὸς λόγος φησὶ τεθεῖσθαι θεμέλιον Σιών. Επί του βράχου αυτού στέκεται εν ειρήνη ασφαλέστερη από τους αιώνιους λόφους, διδασκομένη πλέον όχι από μεσίτη προφήτη αλλά από τον ίδιο τον Υιό.
Απαντήστε
Απόκριση
Στάσου ακίνητος ενώπιον αυτού του κεφαλαίου όπως η Ανατολή στέκεται ενώπιόν του στη Μεγάλη Εβδομάδα, και άφησε τέσσερις λέξεις να βυθιστούν στον πυθμένα της ψυχής σου: τραυματίστηκε για τις παραβάσεις σου. Όχι για τις δικές του — διότι δόλος ουκ ευρέθη εν τω στόματι αυτού — αλλά για τις δικές σου· η μώλωψ ήταν δική του και η θεραπεία δική σου· η παιδεία της ειρήνης σου έπεσεν επ’ αυτόν. Μη βλέπεις τον σταυρό όπως τον έβλεπαν οι παρευρισκόμενοι, «λογιζόμενοι αυτόν πεπληγότα» για κάποιο δικό του σφάλμα, και έτσι χάνοντας την αγάπη που έφερε τις αμαρτίες σου. Βλέπε μάλλον και ομολόγει: ο υπέρ πάντας τίμιος έπαθεν υπέρ πάντων, ίνα βασιλεύση επάντων. Μάθε επίσης τη σιωπή του Αρνίου. Εκείνος που μπορούσε να καλέσει λεγεώνες απάντησε στους κατηγόρους του με ελάχιστο λόγο, παραδίδοντας εαυτόν τω κρίνοντι δικαίως· όταν αδικείσαι και η γλώσσα σου τείνει να ανταποδώσει, θυμήσου το Αρνίον άφωνον ενώπιον του κείροντος, και σιώπα. Και άφησε τις πληγές να σε οδηγήσουν στη χαρά του πεντηκοστού τετάρτου κεφαλαίου. Αν ήσουν κάποτε άκαρπος — άτεκνος παντός αγαθού ενώπιον του Θεού, χήρος του Λόγου — χαίρε, διότι ο ουράνιος Νυμφίος σε κατέστησε καρποφόρο. Πλάτυνε τη σκηνή της ελπίδος σου· οικοδομείς επί του Χριστού του ασειστου θεμελίου, φυλάττεσαι εν διαθήκη ειρήνης που θα υπερβεί τα όρη, και διδάσκεσαι ου μόνον υπό ανθρώπων αλλά υπό του Υιού του Θεού αυτού. Τω μώλωπι αυτού ιάθης: ζήσε λοιπόν ως ζουν οι ιαθέντες — δι’ αυτόν που απέθανε και ανέστη υπέρ σου.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Χριστέ ο Θεός ημών, το Αρνίον το οδηγηθέν επί σφαγήν το μη ανοίξαν το στόμα σου, το μη έχον είδος ουδέ κάλλος ίνα επιποθήσωμέν σε, πλην τραυματισθέν διά τας παραβάσεις ημών και μωλωπισθέν διά τας ανομίας ημών: τω μώλωπί σου ημείς ιάθημεν. Ημείς οι ως πρόβατα πάντες πλανηθέντες ομολογούμεν ότι συ, ο αναμάρτητος εν ω δόλος ουκ ευρέθη εν τω στόματι αυτού, εβάσταξας την παιδείαν της ειρήνης ημών και τας αμαρτίας πολλών, και ελογίσθης μετά ατόμων δι’ ημάς. Δόξα τη μακροθυμία σου, ω σιωπηλόν Αρνίον· δόξα τη αγάπη σου, ο υπέρ πάντας τίμιος υπέρ πάντων παθών, ίνα βασιλεύσης επάντων. Ποίησόν με στήναι ενώπιον του Πάθους σου ουκ ως αργόν θεατήν λογιζόμενον σε πεπληγότα διά ιδίαν σου αιτίαν, αλλά ως λελυτρωμένον υπό του αίματός σου και ιαθέντα υπό των πληγών σου. Και ας φθάσει η χαρά της Αναστάσεώς σου το πένθος μου: συνάγαγε με, πάλαι άκαρπον και χήρον, εις την Εκκλησίαν σου καρποφόρον υπέρ πάσαν ελπίδα· οικοδόμησόν με επί σε, τον θεμέλιον Σιών· φύλαξόν με εν τη διαθήκη της ειρήνης ασφαλεστέρα των αιωνίων λόφων· και δίδαξόν με, διδακτόν Θεού, πάσας τας ημέρας της ζωής μου. Σοι, τω πάσχοντι και δεδοξασμένω Δούλω, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →