← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ματθαίος

Ματθαίος 15 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ματθαίος 15Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το μάθημα που αντλείται από το υπόμνημα του Ιωάννη Καλβίνου, στρεφόμαστε στο κεφάλαιο 15 του Ματθαίου όπου ο Ιησούς αντιμετωπίζει τους γραμματείς και τους Φαρισαίους για ανθρώπινες παραδόσεις που επισκιάζουν τις εντολές του Θεού. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου αποκαλύπτει την καρδιά της αληθινής λατρείας και τον κίνδυνο της εξύψωσης ανθρώπινων κανόνων πάνω από τη θεία διδασκαλία. Οι γνώσεις του μας καθοδηγούν να εξετάσουμε τις δικές μας πρακτικές και διαθέσεις. Καθώς ακούμε, ας ανοίξει το Πνεύμα την κατανόησή μας για να δεχθούμε τον λόγο με ταπεινοφροσύνη και υπακοή.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου καθώς διαβάζουμε μαζί το κεφάλαιο 15 του Ματθαίου. Άκουσε τη σαφή διάκριση του Ιησού ανάμεσα στις παραδόσεις των ανθρώπων και τις αιώνιες εντολές του Θεού. Παρατήρησε πώς οι ερωτήσεις των Φαρισαίων αποκαλύπτουν τις λανθασμένες προτεραιότητές τους και πώς ο Χριστός επαναφέρει την προσοχή σε αυτό που πραγματικά μολύνει την καρδιά. Ας μιλήσει το χωρίο εκ νέου καθώς προετοιμαζόμαστε να μελετήσουμε τις σκέψεις του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας το σφάλμα που διορθώνεται σε αυτό το χωρίο. Ματθαίος 15:1. Τότε γραμματείς και Φαρισαίοι. Καθώς το σφάλμα που διορθώνεται εδώ δεν είναι μόνο κοινό αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνο, το χωρίο είναι ιδιαίτερα άξιο της προσοχής μας. Βλέπουμε την εξαιρετική αυθάδεια που επιδεικνύουν οι άνθρωποι ως προς τον τρόπο και τη μορφή της λατρείας του Θεού· διότι επινοούν συνεχώς νέους τρόπους λατρείας, και όταν κάποιος θέλει να θεωρείται σοφότερος από τους άλλους, επιδεικνύει την ευφυΐα του σε αυτό το θέμα. Δεν μιλώ για ξένους, αλλά για τους ίδιους τους οικείους της Εκκλησίας, στους οποίους ο Θεός έχει αποδώσει την ιδιαίτερη τιμή να διακηρύττουν με τα χείλη τους τον κανόνα της ευσέβειας. Ο Θεός έχει καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο επιθυμεί να τον λατρεύουμε, και έχει συμπεριλάβει στον νόμο του την τελειότητα της αγιότητας. Ωστόσο, ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων, σαν να ήταν ελαφρύ και ασήμαντο θέμα να υπακούει κανείς στον Θεό και να τηρεί όσα εκείνος προστάζει, συγκεντρώνει για τον εαυτό του, από παντού, πολλές προσθήκες. Εκείνοι που κατέχουν θέσεις εξουσίας προβάλλουν τις εφευρέσεις τους για αυτόν τον σκοπό, σαν να κατέχουν κάτι πιο τέλειο από τον λόγο του Κυρίου. Ακολουθεί η αργή ανάπτυξη της τυραννίας· διότι, όταν οι άνθρωποι έχουν κάποτε αναλάβει το δικαίωμα να εκδίδουν εντολές, απαιτούν αυστηρή τήρηση των νόμων τους, και δεν επιτρέπουν να παραλειφθεί ούτε το μικρότερο ιώτα, είτε από περιφρόνηση είτε από λήθη. Ο κόσμος δεν μπορεί να υποφέρει τη νόμιμη εξουσία, και επαναστατεί βίαια εναντίον του υποζυγίου του Κυρίου, και όμως εύκολα και πρόθυμα μπλέκεται στις παγίδες των μάταιων παραδόσεων· μάλιστα, τέτοια δουλεία φαίνεται να είναι, στην περίπτωση πολλών, αντικείμενο επιθυμίας. Εν τω μεταξύ, η λατρεία του Θεού διαφθείρεται, της οποίας η πρώτη και κύρια αρχή είναι η υπακοή. Η εξουσία των ανθρώπων προτιμάται από την εντολή του Θεού. Αυστηρά, και επομένως τυραννικά, αναγκάζεται ο απλός λαός να δίνει όλη την προσοχή του σε ασήμαντα πράγματα. Αυτό το χωρίο μας διδάσκει, πρώτον, ότι όλοι οι τρόποι λατρείας που επινοούνται από ανθρώπους είναι δυσάρεστοι στον Θεό, επειδή εκείνος επιλέγει να ακούγεται μόνο αυτός, για να μας εκπαιδεύσει και να μας καθοδηγήσει στην αληθινή ευσέβεια σύμφωνα με τη δική του ευαρέσκεια· δεύτερον, ότι όσοι δεν αρκούνται στον μόνο νόμο του Θεού, και κουράζονται παρακολουθώντας τις παραδόσεις των ανθρώπων, απασχολούνται άσκοπα· τρίτον, ότι διαπράττεται αδικία εναντίον του Θεού, όταν οι εφευρέσεις των ανθρώπων εξυψώνονται τόσο πολύ, ώστε η μεγαλειότητα του νόμου του σχεδόν υποβιβάζεται, ή τουλάχιστον η ευλάβεια προς αυτόν μειώνεται. Ο Καλβίνος στρέφεται στη συνέχεια στην απάντηση του Χριστού προς τους γραμματείς. 3. Γιατί παραβαίνετε και εσείς; Υπάρχουν εδώ δύο απαντήσεις που δίνονται από τον Χριστό, η πρώτη από τις οποίες απευθύνεται, όπως λέμε, στο πρόσωπο· ενώ η δεύτερη αποφασίζει για το γεγονός και το ζήτημα που εξετάζεται. Ο Μάρκος αντιστρέφει αυτή τη σειρά· διότι πρώτα παρουσιάζει τον Χριστό να μιλά για το όλο θέμα, και στη συνέχεια προσθέτει την επίπληξη που απευθύνεται εναντίον των υποκριτών. Θα ακολουθήσουμε την αφήγηση του Ματθαίου. Όταν ο Κύριος, με τη σειρά του, θέτει το ερώτημα στους γραμματείς γιατί παραβαίνουν τον Νόμο του Θεού εξαιτίας των παραδόσεών τους, δεν απαλλάσσει ακόμη άμεσα τους μαθητές του από το έγκλημα που τους καταλογίζεται· αλλά μόνο δείχνει πόσο ακατάλληλη και αδικαιολόγητη είναι αυτή η προθυμία να προσβληθούν. Δυσαρεστούνται όταν οι εντολές των ανθρώπων δεν τηρούνται με ακρίβεια· και πόσο πιο ένοχο είναι να ξοδεύει κανείς όλο τον χρόνο παρακολουθώντας τις, παραβλέποντας τον νόμο του Θεού; Είναι φανερό, επομένως, ότι η οργή τους ανάβει μάλλον από φιλοδοξία παρά από κατάλληλο είδος ζήλου, όταν προτιμούν έτσι τους ανθρώπους από τον Θεό. Στη συνέχεια ο Καλβίνος εξετάζει την απόφαση του Χριστού για το ζήτημα χρησιμοποιώντας τον Ησαΐα. 7. Καλώς προφήτευσε ο Ησαΐας για εσάς. Ο Κύριός μας προχωρεί τώρα περισσότερο· διότι αποφασίζει για το ζήτημα που εξετάζεται, το οποίο διαιρεί σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι, ότι βασίζονταν μόνο σε εξωτερικές τελετές, και δεν έδιναν αξία στην αληθινή αγιότητα, η οποία συνίσταται στην ειλικρινή ευθύτητα της καρδιάς· και το δεύτερο είναι, ότι λάτρευαν τον Θεό με λάθος τρόπο, σύμφωνα με τη δική τους φαντασία. Αν και η επίπληξή του για την προσποιητή και υποκριτική αγιότητα φαίνεται μέχρι τώρα να περιορίζεται σε πρόσωπα, περιλαμβάνει όμως την ουσία αυτής της διδασκαλίας, από την οποία το πλήρες συμπέρασμα ήταν, πρώτον, ότι η λατρεία του Θεού είναι πνευματική, και δεν συνίσταται στον ραντισμό νερού, ή σε οποιαδήποτε άλλη τελετή· και, δεύτερον, ότι δεν υπάρχει λογική λατρεία του Θεού παρά μόνο αυτή που καθοδηγείται από τον κανόνα του λόγου του. Αν και ο Ησαΐας (29:13) δεν προφήτευσε μόνο για το μέλλον, αλλά είχε υπόψη του τους ανθρώπους της δικής του εποχής, ο Χριστός λέει ότι αυτή η πρόρρηση αναφέρεται στους Φαρισαίους και τους γραμματείς, επειδή μοιάζουν με εκείνους τους αρχαίους υποκριτές με τους οποίους είχε να αντιμετωπίσει ο προφήτης. Ο Χριστός δεν παραθέτει αυτό το χωρίο ακριβώς όπως είναι· αλλά ο προφήτης αναφέρει ρητά δύο αδικήματα με τα οποία οι Ιουδαίοι προκάλεσαν εναντίον τους τη θεία οργή. Με τα χείλη μόνο, και με μια εξωτερική ομολογία, προσποιούνταν την ευσέβεια· και, έπειτα, στράφηκαν σε τρόπους λατρείας που επινοήθηκαν από ανθρώπους. Πρώτον, λοιπόν, είναι πονηρή υποκρισία, όταν η τιμή που αποδίδουν οι άνθρωποι στον Θεό είναι μόνο σε εξωτερική εμφάνιση· διότι το να πλησιάζει κανείς τον Θεό με το στόμα, και να τον τιμά με τα χείλη, δεν θα ήταν από μόνο του κακό, εφόσον η καρδιά προηγούνταν. Η ουσία αυτού που δηλώνει ο Κύριός μας για αυτό το θέμα είναι, ότι, αφού η λατρεία του Θεού είναι πνευματική, και τίποτα δεν τον ευαρεστεί που δεν συνοδεύεται από την εσωτερική ειλικρίνεια της καρδιάς, εκείνοι που κάνουν την αγιότητα να συνίσταται σε εξωτερική επίδειξη είναι υποκριτές.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος εξετάζει τις συνέπειες για τη λατρεία σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. 9. Μάταια με λατρεύουν Τα λόγια του προφήτη τρέχουν κυριολεκτικά έτσι: ο φόβος τους προς εμένα έχει διδαχθεί από την εντολή των ανθρώπων. Αλλά ο Χριστός έχει δώσει πιστά και με ακρίβεια το νόημα, ότι μάταια λατρεύεται ο Θεός, όταν η θέληση των ανθρώπων αντικαθίσταται στη θέση της διδασκαλίας. Με αυτά τα λόγια, όλα τα είδη της θεληματικής λατρείας, (εθελοθρησκεία), όπως την ονομάζει ο Παύλος, (Κολοσσαείς 2:23), καταδικάζονται σαφώς. Διότι, όπως έχουμε πει, αφού ο Θεός επιλέγει να λατρεύεται με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο σύμφωνα με τον δικό του διορισμό, δεν μπορεί να ανεχθεί να επινοούνται νέοι τρόποι λατρείας. Μόλις οι άνθρωποι επιτρέψουν στον εαυτό τους να περιπλανηθεί πέρα από τα όρια του Λόγου του Θεού, όσο περισσότερο μόχθο και άγχος επιδεικνύουν λατρεύοντάς τον, τόσο βαρύτερη είναι η καταδίκη που φέρνουν επάνω τους· διότι με τέτοιες εφευρέσεις η θρησκεία ατιμάζεται. Ο Καλβίνος εφαρμόζει τη διδασκαλία στους αποδοκιμασμένους στα σχόλιά του για την παραβολή. 13. Κάθε φυτό. Καθώς η αδιάφορη επιτυχία της διδασκαλίας είχε πληγώσει τα αδύναμα μυαλά τους, ο Χριστός σκόπευε να θεραπεύσει αυτό το κακό. Τώρα η θεραπεία που προτείνει είναι, ότι οι καλοί άνθρωποι δεν πρέπει να στενοχωριούνται, ή να τρέφουν λιγότερη ευλάβεια για τη διδασκαλία, αν και για πολλούς είναι αφορμή θανάτου. Είναι λανθασμένη άποψη αυτού του χωρίου που έχουν υιοθετήσει κάποιοι, ότι όλες οι εφευρέσεις των ανθρώπων, και οτιδήποτε δεν έχει προέλθει από το στόμα του Θεού, πρέπει να ξεριζωθεί και να χαθεί· διότι ήταν μάλλον για τους ανθρώπους που αναφέρθηκε ο Χριστός, και το νόημα είναι, ότι δεν υπάρχει λόγος να απορεί κανείς αν η διδασκαλία της σωτηρίας αποδειχθεί θανατηφόρα για τους αποδοκιμασμένους, επειδή αυτοί πάντα οδηγούνται ορμητικά στην καταστροφή για την οποία είναι προορισμένοι.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού έχω επιτρέψει στις ανθρώπινες παραδόσεις να επισκιάσουν την απλή υπακοή στον λόγο του Θεού; Πώς αντιδρά η καρδιά μου όταν η διδασκαλία του Χριστού αμφισβητεί μακροχρόνιες πρακτικές; Με ποιους τρόπους προσκαλώ το Πνεύμα να καθαρίσει τη λατρεία μου από την εξωτερική επίδειξη μόνο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, ὁ λαλῶν ἡμῖν ἐν τῷ λόγῳ Σου, καθάρισον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ τοῦ ἔσωθεν ἐκπορευομένου καὶ δίδαξον ἡμᾶς νὰ Σὲ τιμῶμεν οὐ μόνον διὰ χειλέων ἀλλὰ ἐν Πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ. Διὰ τῆς κυριαρχικῆς Σου χάριτος ῥίζωσον ἡμᾶς ἐν ταῖς διαθηκικαῖς Σου ὑποσχέσεσιν, ἵνα ἐμπιστευώμεθα τὸ ἔλεός Σου ὡς ἐκεῖνοι οἱ κράζοντες πρὸς Σὲ καὶ φέρωμεν καρπὸν εἰς δόξαν Σου μόνον. Διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν δεόμεθα. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →