Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 17-18 — Eterniseed (ευαγγελικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Τα κεφάλαια 17 και 18 του Ιώβ μας φέρνουν κοντά σε έναν άνθρωπο του οποίου ο κόσμος έχει καταρρεύσει αλλά η καρδιά του ακόμη φτάνει προς τον ζωντανό Θεό. Εδώ ο Κύριος μας επιτρέπει να ακούσουμε τον ακατέργαστο πόνο εκείνου που αισθάνεται περικυκλωμένος από παντού, το σώμα του να φθίνει και οι φίλοι του να γίνονται αιχμηροί. Οι σελίδες διαβάζονται σαν προσωπική επιστολή από τον ουρανό, υπενθυμίζοντάς μας ότι η θλίψη δεν ακυρώνει την ανήκουσή μας στον Κύριο. Αντίθετα γίνεται ο ίδιος ο τόπος όπου η πίστη μαθαίνει να κοιτάζει πέρα από τον τάφο προς τον Λυτρωτή που θα σταθεί μια μέρα πάνω στη γη. Καθώς περπατάμε με τον Ιώβ ανακαλύπτουμε ότι οι δικές μας δοκιμασίες δεν είναι άσκοπες διακοπές· είναι προσκλήσεις να συναντήσουμε τον Ιησού πιο βαθιά, Εκείνον που εισήλθε σε κάθε σκοτάδι που φοβόμαστε και το έφερε στον σταυρό για εμάς. Σε αυτά τα κεφάλαια το Πνεύμα εκπαιδεύει απαλά τα μάτια μας να δούμε ότι ακόμη και όταν κάθε λάμπα φαίνεται να σβήνει, το φως της αγάπης της διαθήκης του Θεού ακόμη καίει.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανοίξτε τη Βίβλο σας στον Ιώβ 17–18 και ακούστε όπως θα άκουγε ένας φίλος. Προσέξτε πώς ο Ιώβ περιγράφει το πνεύμα του σπασμένο και την ελπίδα του τοποθετημένη παράξενα στον ίδιο τον τάφο. Παρακολουθήστε τον τρόπο με τον οποίο οι σύντροφοί του απαντούν με προειδοποιήσεις για τη μοίρα των ασεβών, τα λόγια τους να πέφτουν σαν πέτρες. Ζητήστε από τον Κύριο να σας δείξει πού η απελπισία συναντά την ειλικρίνεια και πού η ειλικρίνεια ακόμη προσκολλάται στον Θεό. Αφήστε το απόσπασμα να σας διαβάσει όσο εσείς το διαβάζετε, παρατηρώντας τον πόνο και το αμυδρό αλλά σταθερό νήμα εμπιστοσύνης που αρνείται να αφήσει τη υπόσχεση ενός ερχόμενου Λυτρωτή.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ιώβ ανοίγει το κεφάλαιο 17 λέγοντάς μας ότι το πνεύμα του είναι σπασμένο και οι ημέρες του σχεδόν τελειωμένες. Αισθάνεται χλευασμένος από εκείνους που κάποτε περπατούσαν δίπλα του, και το μόνο μέλλον που μπορεί να φανταστεί είναι το σκοτάδι του τάφου. Ακόμη και εδώ δεν καταριέται τον Θεό· απλώς θέτει τη σπασμένη του κατάσταση ενώπιον Εκείνου που τον έπλασε. Ο τάφος γίνεται, για μια στιγμή, ο μόνος τόπος που απομένει για να κρυφτεί, αλλά τα λόγια του Ιώβ φέρουν ένα υπόρευμα που αρνείται να θεωρήσει τον θάνατο ως τον τελικό λόγο. Όταν ρωτά ποιος θα δώσει εγγύηση ή θα σταθεί για αυτόν, ακούμε την πρώτη αμυδρή ηχώ της ευαγγελικής κραυγής για έναν συνήγορο που δεν θα μας εγκαταλείψει. Ο Βιλδάδ απαντά στο κεφάλαιο 18 με μια αυστηρή εικόνα της λάμπας του ασεβούς ανθρώπου που σβήνει και της σκηνής του που γκρεμίζεται. Ο λόγος του προορίζεται να προειδοποιήσει, όμως προσγειώνεται στον Ιώβ σαν μια ακόμη κατηγορία. Η παράδοση ακούει σε αυτή την ανταλλαγή την ειλικρινή ένταση που κάθε πιστός γνωρίζει: οι φίλοι συχνά μιλούν αλήθεια με τρόπους που πληγώνουν, ενώ ο πάσχων μιλά τον πόνο με τρόπους που ακόμη φτάνουν προς τον Θεό. Αυτό που το κείμενο μας δείχνει είναι ότι και οι δύο φωνές ανήκουν μέσα στη μεγαλύτερη ιστορία της σωτηρίας. Η απελπισία του Ιώβ δεν ακυρώνει την πίστη του· αποκαλύπτει πόσο βαθιά πρέπει να ταξιδέψει η πίστη όταν κάθε ορατή υποστήριξη καταρρέει. Η προειδοποίηση του Βιλδάδ μας υπενθυμίζει ότι η ασεβεια πραγματικά τελειώνει σε καταστροφή, όμως το κεφάλαιο επίσης μας αφήνει να λαχταρούμε την πληρέστερη απάντηση που μόνο ο Χριστός παρέχει. Σε αυτές τις σελίδες το Πνεύμα μας διδάσκει ότι η θλίψη δεν σπαταλιέται ποτέ. Αφαιρεί τις ψεύτικες παρηγοριές ώστε η καρδιά να μάθει να αναπαύεται στον ζωντανό Θεό που έχει ήδη προχωρήσει μπροστά μας στον θάνατο και βγήκε από την άλλη πλευρά. Το σπασμένο πνεύμα του Ιώβ γίνεται ένας καθρέφτης στον οποίο βλέπουμε τη δική μας ανάγκη, και τα λόγια του Βιλδάδ γίνονται υπενθύμιση ότι μόνο το ευαγγέλιο μπορεί τελικά να διακρίνει τον δίκαιο από τον ασεβή. Τα κεφάλαια μαζί μας πιέζουν προς τον Ιησού, τον αληθινό και καλύτερο Ιώβ που υπέφερε χωρίς αμαρτία και τον αληθινό και καλύτερο Συνήγορο που στέκεται για εμάς όταν κάθε άλλη φωνή σωπαίνει.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Στην υπόλοιπη Γραφή συναντούμε το ίδιο πρότυπο: ειλικρινής θρήνος που αρνείται να αφήσει τον Θεό. Οι Ψαλμοί συχνά μετακινούνται από ακατέργαστο παράπονο σε ανανεωμένη εμπιστοσύνη, όπως ακριβώς κάνει ο Ιώβ εδώ. Όταν φτάνουμε στα Ευαγγέλια βλέπουμε τον ίδιο τον Ιησού να παραθέτει τη γλώσσα της εγκατάλειψης ενώ ακόμη απευθύνεται στον Πατέρα. Οι επιστολές τότε δείχνουν πώς η εκκλησία καλείται να σηκώνει τα βάρη ο ένας του άλλου χωρίς να γίνεται Βιλδάδ, προσφέροντας παρουσία περισσότερο από γρήγορες εξηγήσεις. Το ερμηνευτικό ένστικτο αυτής της παράδοσης πάντα διάβασε τον πόθο του Ιώβ για έναν λυτρωτή ως δείκτη ευθεία προς τον Χριστό, Εκείνον που εισήλθε στον τάφο μας και αναστήθηκε ώστε η ελπίδα μας να μην χρειάζεται πλέον να κρύβεται στο σκοτάδι. Αυτά τα κεφάλαια λοιπόν κάθονται μέσα στο μεγάλο τόξο που τρέχει από την πτώση της δημιουργίας μέχρι την αυγή της νέας δημιουργίας, διδάσκοντάς μας ότι κάθε δοκιμασία κρατιέται μέσα στην αγάπη της διαθήκης που θα κάνει μια μέρα όλα τα πράγματα νέα.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις παρούσες περιστάσεις σας αισθάνεστε ότι το πνεύμα σας είναι σπασμένο, και πώς θα μπορούσατε να φέρετε αυτόν τον ειλικρινή πόνο απευθείας στον Κύριο αντί να τον κρύβετε; Όταν φίλοι ή αγαπημένοι μιλούν στον πόνο σας, τι σας βοηθά να δεχθείτε τα λόγια τους με χάρη ενώ ακόμη κρατάτε σφιχτά την αλήθεια ότι μόνο ο Ιησούς καταλαβαίνει πλήρως; Πώς η ανάμνηση ότι ο Λυτρωτής σας ζει αλλάζει τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τα μέρη της ζωής που μοιάζουν σαν η λάμπα να έχει σβήσει;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ιησού, Σε ευχαριστούμε που μας άφησες να ακούσουμε την ειλικρινή κραυγή του Ιώβ και που μας συναντάς στους ίδιους τόπους πόνου. Όταν τα πνεύματά μας αισθάνονται σπασμένα και οι φίλοι παρεξηγούν, φέρε μας κοντά στη δική Σου πληγωμένη πλευρά. Υπενθύμισέ μας ότι ο τάφος δεν είναι το τελικό μας σπίτι επειδή Εσύ έχεις ήδη περάσει μέσα από αυτόν και βγήκες ζωντανός. Δώσε μας θάρρος να μιλήσουμε τον πόνο μας χωρίς να αφήσουμε την υπόσχεσή Σου, και δώσε μας τρυφερότητα όταν άλλοι υποφέρουν ώστε τα λόγια μας να παρηγορούν αντί να κατηγορούν. Κράτα τα μάτια μας στερεωμένα σε Εσένα, τον ζωντανό Λυτρωτή, μέχρι την ημέρα που κάθε δάκρυ θα σκουπιστεί και κάθε λάμπα θα καίει φωτεινή για πάντα στην παρουσία Σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.