← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 35-36 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 35-36Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο σημερινό μάθημα στρεφόμαστε στη σοφία του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ερμηνεύει τις επείγουσες προσευχές του Δαβίδ στους Ψαλμούς 35 και 36. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου κατά στίχο αποκαλύπτει πώς ο ψαλμωδός εναποθέτει ολοκληρωτικά τον εαυτό του στην προστασία του Κυρίου εν μέσω ψευδών κατηγοριών και βίαιης αντίστασης. Το σχόλιό του μας καθοδηγεί μέσα από την ένταση ανάμεσα στην αθώα ταλαιπωρία και την εμπιστοσύνη στη θεία δικαιοσύνη. Θα ακούσουμε τον Καλβίνο να δείχνει τη σωστή στάση του πιστού που αρνείται να ανταποδώσει αλλά αρνείται επίσης να σιωπήσει ενώπιον του Θεού. Αυτή η μελέτη μας προσκαλεί να εξετάσουμε τις δικές μας δοκιμασίες υπό το φως της ίδιας ακλόνητης εμπιστοσύνης που εξέφρασε ο Δαβίδ πριν από αιώνες.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσει τη φωνή της Γραφής διαβάζοντας τους Ψαλμούς 35 και 36 αργά και προσευχητικά. Παρατήρησε τις ειλικρινείς κραυγές του Δαβίδ για βοήθεια μαζί με τις διακηρύξεις εμπιστοσύνης στην απελευθέρωση του Κυρίου. Άφησε τα λόγια να ηρεμήσουν πριν εξερευνήσουμε τις γνώσεις του Καλβίνου σε αυτές τις αρχαίες προσευχές.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την ικεσία του Δαβίδ για θεία υπεράσπιση. 1. Υπεράσπισε την υπόθεσή μου, ω Ιεχωβά! Καθώς οι εχθροί του Δαβίδ όχι μόνο φανερά επιζητούσαν να του αφαιρέσουν τη ζωή, αλλά τον ταλαιπωρούσαν επίσης με συκοφαντία και παραποίηση, ζητά αποκατάσταση και για τα δύο αυτά αδικήματα. Πρώτον, επικαλούμενος τον Θεό για βοήθεια στην υπεράσπιση της υπόθεσής του, υποδηλώνει ότι έχει να κάνει με πονηρούς και συκοφαντικούς ανθρώπους. Δεύτερον, προτρέποντάς Τον να πάρει τα όπλα, δείχνει ότι ήταν σοβαρά καταπιεσμένος. Ήταν πολύ ατιμωτικό πράγμα, ότι αυτός ο άγιος άνθρωπος, εξίσου διακεκριμένος για την ευεργεσία και την αβλαβότητά του προς όλους τους ανθρώπους, και που με την ευγένεια και την πραότητά του είχε κερδίσει, τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά, την εκτίμηση και την εύνοια όλων, δεν του επιτρεπόταν να ξεφύγει από τον ονειδισμό και τη συκοφαντία πονηρών ανθρώπων· αλλά είναι σημαντικό για εμάς να το γνωρίζουμε αυτό, και μας παρουσιάζει ένα πολύ ωφέλιμο παράδειγμα. Αν ακόμη και ο Δαβίδ δεν ξέφυγε από την κακία των πονηρών ανθρώπων, δεν πρέπει να μας φαίνεται θαυμαστό ή παράξενο, αν μας κατηγορούν και μας δαγκώνουν. Οι αδικίες που μας προκαλούν μπορεί να είναι σοβαρές και επώδυνες, αλλά υπάρχει ασύγκριτη παρηγοριά που μας παρουσιάζεται σε αυτή τη σκέψη, ότι ο ίδιος ο Θεός παρεμβαίνει για την προστασία και την υπεράσπισή μας ενάντια σε ψευδείς κατηγορίες. Αν και συκοφάντες, λοιπόν, πρέπει να εγερθούν και να μας διασπάσουν, όπως ήταν, σε κομμάτια, κατηγορώντας μας ψευδώς με εγκλήματα, δεν χρειάζεται να ταραχθούμε, εφόσον ο Θεός αναλαμβάνει να υπερασπιστεί την υπόθεσή μας εναντίον τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι στο δεύτερο μέρος του στίχου ο Δαβίδ ικετεύει τον Θεό να αντισταθεί στην ένοπλη βία των εχθρών του. Το σύνολο είναι ότι, όντας ψευδώς κατηγορημένος και σκληρά διωκόμενος, και μη βρίσκοντας βοήθεια από τους ανθρώπους, ο Προφήτης εμπιστεύεται τη διατήρηση της ζωής και της φήμης του στον Θεό. Ο Καλβίνος στρέφεται στη συνέχεια στο αίτημα ο Θεός να μιλήσει παρηγοριά στην ψυχή. 3. Πες στην ψυχή μου. Μερικοί ερμηνεύουν αυτά τα λόγια έτσι: Δήλωσέ μου με μυστική έμπνευση· και άλλοι, Κάνε με να αισθανθώ πράγματι ότι η σωτηρία μου είναι στο χέρι σου. Κατά τη γνώμη μου, ο Δαβίδ επιθυμεί να το έχει καλά στερεωμένο στο νου του, και να είναι πλήρως πεπεισμένος ότι ο Θεός είναι ο δημιουργός της σωτηρίας του. Αυτό δεν μπορούσε, από την παρούσα όψη των πραγμάτων, να διαπιστώσει και να καθορίσει· γιατί τέτοια είναι η αναισθησία και η νωθρότητα των φύσεων μας, που ο Θεός συχνά μας ελευθερώνει ενώ κοιμόμαστε και δεν το γνωρίζουμε. Συνεπώς, χρησιμοποιεί έναν πολύ δυνατό τρόπο έκφρασης, προσευχόμενος ο Θεός να του δώσει μια ζωντανή αίσθηση της εύνοιάς Του, ώστε, οπλισμένος με αυτή την ασπίδα, να υπομείνει κάθε σύγκρουση και να υπερνικήσει κάθε εμπόδιο· σαν να έλεγε, Κύριε, ό,τι κι αν προκύψει για να με αποθαρρύνει, βεβαίωσέ με σε αυτή την πεποίθηση, ότι η σωτηρία μου είναι σίγουρα σε Σένα· και παρόλο που οι πειρασμοί με οδηγούν εδώ κι εκεί, ανάκαλε τις σκέψεις μου σε Σένα με τέτοιο τρόπο, ώστε η ελπίδα μου για σωτηρία να υψωθεί πάνω από όλους τους κινδύνους στους οποίους θα εκτεθώ· [704] μάλιστα, περισσότερο, ώστε να γίνω τόσο αλάνθαστα βέβαιος σαν να το είχες πει, ότι μέσω της εύνοιάς Σου θα σωθώ. Στη συνέχεια ο Καλβίνος ασχολείται με τις κατάρες κατά των εχθρών του ψαλμωδού. 4. Ας ντροπιαστούν εκείνοι που ζητούν την ψυχή μου. Ο Δαβίδ τώρα καλεί τον Θεό να εκδικηθεί τους εχθρούς του· και ζητά όχι μόνο να απογοητεύσει και να καταστρέψει τα σχέδιά τους, αλλά επίσης να τους ανταποδώσει σύμφωνα με τα έργα τους. Πρώτον, επιθυμεί να ντροπιαστούν και να καταντροπιαστούν βλέποντας την προσδοκία και την επιθυμία τους να αποτύχουν· και έπειτα προχωράει περισσότερο, επιθυμώντας ότι ενώ φαντάζονται ότι είναι σταθερά εδραιωμένοι και βαθιά ριζωμένοι, να γίνουν σαν άχυρο ή καλάμι. Καθώς το άχυρο παρασύρεται από τον άνεμο, έτσι επίσης επιθυμεί, ότι, ταραγμένοι από τη μυστική ώθηση του αγγέλου του Κυρίου, να μην έχουν ποτέ ανάπαυση. Η κατάρα που ακολουθεί είναι ακόμη πιο τρομερή, και είναι αυτή: ότι όπου κι αν πάνε να συναντήσουν σκοτάδι και ολισθηρά μέρη· και ότι στην αμφιβολία και την αμηχανία τους ο άγγελος του Κυρίου να τους καταδιώξει. Τελικά, ό,τι κι αν επινοήσουν, και προς όποια πλευρά κι αν στραφούν, προσεύχεται όλα τα σχέδια και οι επιχειρήσεις τους να καταλήξουν σε καταστροφικό τέλος. Όταν επιθυμεί να οδηγηθούν από τον άγγελο του Κυρίου, μαθαίνουμε από αυτό ότι ο λόγος για τον οποίο οι ασεβείς ταράζονται, αν και κανείς δεν τους καταδιώκει, είναι ότι ο Θεός τους πλήττει με πνεύμα έκπληξης, και τους διασπά με τέτοιους φόβους που τρέμουν και ταράζονται. Ο Καλβίνος ολοκληρώνει αυτό το τμήμα δείχνοντας πώς ο έπαινος ρέει από την απελευθέρωση. 9. Και η ψυχή μου χαίρεται στον Ιεχωβά. Άλλοι διαβάζουν αυτό στην ευκτική διάθεση, Ας χαίρεται η ψυχή μου στον Ιεχωβά, και ας ευφραίνεται στη σωτηρία Του. Αλλά αντί να συνεχίζει να εκφράζει τις επιθυμίες του, ο Δαβίδ, κατά τη γνώμη μου, μάλλον υπόσχεται σε αυτόν τον στίχο ότι θα είναι ευγνώμων στον Θεό. Αυτό είναι ακόμη πιο εμφανές από τον επόμενο στίχο, στον οποίο εξυμνώντας πολύ υψηλά την καλοσύνη του Θεού, λέει ότι θα εορτάσει τη μνήμη της με κάθε μέλος του σώματός του. Ενώ, λοιπόν, μερικοί αποδίδουν στην τύχη, και άλλοι στη δική τους ικανότητα, τον έπαινο της απελευθέρωσής τους από τον κίνδυνο, και λίγοι, αν υπάρχουν, αποδίδουν όλο τον έπαινο γι' αυτό στον Θεό, ο Δαβίδ εδώ δηλώνει ότι δεν θα ξεχάσει την εύνοια που του είχε δείξει ο Θεός. Η ψυχή μου, λέει, θα χαίρεται, όχι σε μια απελευθέρωση της οποίας τον δημιουργό αγνοεί, αλλά στη σωτηρία του Θεού. Για να θέσει το θέμα σε ακόμη πιο δυνατό φως, αποδίδει στα ίδια τα οστά του το έργο της διακήρυξης της θείας δόξας. Σαν να μην αρκείται στο ότι η γλώσσα του θα απασχοληθεί σε αυτό, εφαρμόζει όλα τα μέλη του σώματός του στο έργο της έκφρασης των επαίνων του Θεού. Ο τρόπος ομιλίας που χρησιμοποιεί είναι υπερβολικός, αλλά με αυτόν τον τρόπο δείχνει ειλικρινά ότι η αγάπη του προς τον Θεό ήταν τόσο δυνατή ώστε επιθυμούσε να ξοδέψει τα νεύρα και τα οστά του για να διακηρύξει την πραγματικότητα και την αλήθεια της αφοσίωσής του.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται την μοναδικότητα της φροντίδας του Θεού για τους θλιμμένους. 10. Ω Ιεχωβά! ποιος είναι σαν Εσένα; Εδώ εξηγεί πιο πλήρως τη φύση της χαράς του στη σωτηρία του Θεού για την οποία είχε μιλήσει, δείχνοντας ότι συνίστατο στο ότι απέδιδε εξ ολοκλήρου στον Θεό την απελευθέρωση που είχε λάβει. Οι άνθρωποι, γενικά, δοξάζουν τον Θεό με τέτοιο τρόπο ώστε Αυτός να λαμβάνει μόλις το δέκατο μέρος από αυτό που του ανήκει. Αλλά ο Δαβίδ, διακρίνοντάς Τον από όλους τους άλλους, δηλώνει σαφώς ότι όλη η δόξα της απελευθέρωσής του οφείλεται σε Αυτόν μόνο. Και, σίγουρα, τότε μόνο αποδίδουμε στον Θεό αυτό που Του ανήκει, όταν, επενδύοντάς Τον με τη δική Του δύναμη, στηρίζουμε όλες τις ελπίδες μας σε Αυτόν. Για ποιο σκοπό χρησιμεύει, να εορτάζουμε δυνατά το όνομα του Θεού με τα στόματά μας, αν διασπάμε κατά βούληση τη δύναμη και την καλοσύνη Του; Ο Δαβίδ, λοιπόν, με το αληθινό πνεύμα της ευσέβειας, εξυμνεί το μεγαλείο του Θεού με αυτόν τον υψηλό έπαινο, ότι είναι ο φύλακας και υπερασπιστής των πτωχών, και σώζει τους ενδεείς και θλιμμένους από το χέρι εκείνων που τους καταπιέζουν· σαν να έλεγε, Είναι ιδιαίτερο καθήκον του Θεού να βοηθά τους δυστυχείς. Με αυτά τα λόγια διδασκόμαστε να προσκολλώμαστε στην ελπίδα καλύτερων πραγμάτων στην αντιξοότητα· γιατί η δύναμη και οι πόροι των εχθρών μας, όσο μεγάλοι κι αν είναι, δεν είναι λόγος να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας, αφού ο Θεός μας δηλώνει από τον ουρανό ότι βασιλεύει ρητά για τον σκοπό να αντισταθεί στους ισχυρούς και δυνατούς. Αν τα παιδιά αυτού του κόσμου, που χρησιμοποιούν τη δύναμή τους για να βλάπτουν και να καταπιέζουν τους αδύναμους, είχαν τον ελάχιστο βαθμό υγιούς κατανόησης, αυτό θα χρησίμευε σίγουρα για να συγκρατήσει την αυθάδειά τους, και να τους εμποδίσει να προχωρήσουν περισσότερο προκαλώντας την οργή του Θεού. Ο Καλβίνος εξετάζει περαιτέρω τον ρόλο των αγγέλων στην εκτέλεση της κρίσης. Το ίδιο πράγμα εκφράζει πιο καθαρά στον επόμενο στίχο, προσευχόμενος ο άγγελος του Κυρίου να τους οδηγήσει μέσα από σκοτεινά και ολισθηρά μέρη, ώστε ο λόγος και η κατανόηση να τους εγκαταλείψουν, και να μην ξέρουν πού να πάνε, ούτε τι να γίνουν, ούτε να τους δοθεί ούτε χρόνος να πάρουν ανάσα. Δεν χρειάζεται να εκπλαγούμε που αυτό το έργο αποδίδεται στους αγγέλους, με την παρέμβαση των οποίων ο Θεός εκτελεί τις κρίσεις Του. Ταυτόχρονα, αυτό το απόσπασμα μπορεί να ερμηνευθεί και για τους διαβόλους καθώς και για τους αγίους αγγέλους, που είναι πάντα έτοιμοι να εκτελέσουν τις θεϊκές εντολές. Γνωρίζουμε ότι ο διάβολος επιτρέπεται να ασκεί την κυριαρχία του στους κατακριμένους· και εξ αυτού λέγεται συχνά ότι «ήλθε πονηρό πνεύμα από τον Θεό στον Σαούλ», (1 Σαμουήλ 18:10.) Αλλά καθώς οι διάβολοι ποτέ δεν εκτελούν το θέλημα του Θεού, εκτός αν εξαναγκαστούν να το κάνουν όταν ο Θεός θέλει να τους χρησιμοποιήσει· οι Ιερές Γραφές δηλώνουν ότι οι άγιοι και εκλεκτοί άγγελοι είναι πολύ υψηλότερη έννοια υπηρέτες του Θεού. Ο Θεός, λοιπόν, εκτελεί τις κρίσεις Του μέσω των πονηρών και κατακριμένων αγγέλων· αλλά δίνει στους εκλεκτούς αγγέλους την υπεροχή πάνω τους. Για αυτόν τον λόγο, επίσης, οι καλοί άγγελοι μόνο ονομάζονται δικαίως «αρχές», όπως στην Εφεσίους 3:10· Κολοσσαείς 1:16, και άλλα παρόμοια αποσπάσματα. Αν αντιταχθεί ότι δεν είναι σωστό οι άγγελοι, που είναι οι διάκονοι της χάριτος και της σωτηρίας, και οι διορισμένοι φύλακες των πιστών, να απασχολούνται στην εκτέλεση κρίσης στους κατακριμένους, η εξήγηση είναι απλώς αυτή, ότι δεν μπορούν να αγρυπνούν για τη διατήρηση των ευσεβών χωρίς να είναι προετοιμασμένοι για μάχη -- ότι δεν μπορούν να τους βοηθήσουν με τη βοήθειά τους χωρίς επίσης να αντιταχθούν στους εχθρούς τους, και να δηλώσουν τον εαυτό τους εναντίον τους. Ο τρόπος κατάρας που χρησιμοποιεί εδώ ο Ψαλμωδός μπορεί να εξηγηθεί μόνο έχοντας κατά νου αυτό που έχω πει αλλού, δηλαδή ότι ο Δαβίδ δεν υπερασπίζεται απλώς τη δική του υπόθεση, ούτε εκφράζει βιαστικά τις υπαγορεύσεις του πάθους, ούτε με απερίσκεπτο ζήλο επιθυμεί την καταστροφή των εχθρών του· αλλά υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος διατηρεί και εκφράζει κατά των κατακριμένων τέτοιες επιθυμίες που χαρακτηρίζονταν από μεγάλη μετριοπάθεια, και που ήταν μακριά από το πνεύμα εκείνων που ωθούνται είτε από επιθυμία εκδίκησης είτε από μίσος, ή κάποιο άλλο άτακτο συναίσθημα της σάρκας.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς μπορεί η ανάγνωση του Καλβίνου για την αθωότητα του Δαβίδ να διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο απαντάς σε ψευδείς κατηγορίες σήμερα; Σε ποιους τομείς της ζωής σου χρειάζεσαι ο Κύριος να μιλήσει απευθείας στην ψυχή σου τα λόγια «Εγώ είμαι η σωτηρία σου»; Πού έχεις δει τη δύναμη του Θεού να επιδεικνύεται πιο καθαρά όταν αισθανόσουν πιο αβοήθητος απέναντι σε ισχυρότερους εχθρούς;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Δέσποτα Κύριε, ὁ μόνος ἀγωνιζόμενος ὑπὲρ τῆς ὑποθέσεως τοῦ λαοῦ τῆς διαθήκης Σου, ὑπεράσπισαι τὰς ζωὰς ἡμῶν καὶ τὰ ὀνόματα ἡμῶν ἐν μέσῳ τῶν ἐπιθέσεων τῶν πονηρῶν, καὶ στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τῇ πηγάζουσῃ ἐκ τῆς κυριαρχικῆς Σου χάριτος. Δὸς ἡμῖν χάριν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου νὰ χαίρωμεν ἐν Σοὶ πρὶν φανῇ ἡ ἀπελευθέρωσις, ἵνα πᾶσα δόξα ἀναπέμπηται εἰς τὸ ὄνομά Σου μόνον. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →