← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 4 — με τον Σιμεών

Ρωμαίους 4Charles Simeon — Horae Homileticae20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στις σελίδες των Horae Homileticae του Καρόλου Σιμεών η Εκκλησία καλείται να παραμείνει στην αποστολική μαρτυρία για τη δικαίωση μόνο διά πίστεως. Το σημερινό μάθημα αντλεί από την έκθεσή του στο τέταρτο κεφάλαιο της Προς Ρωμαίους, όπου ο Σιμεών ακολουθεί τον άγιο Παύλο καλώντας τον Αβραάμ και τον Δαβίδ ως μάρτυρες του ευαγγελίου της χάριτος. Με τον χαρακτηριστικό σεβασμό προς την Αγία Γραφή και τους τύπους της Εκκλησίας της Αγγλίας, ο Σιμεών δείχνει πώς η διδασκαλία, μακριά από το να είναι καινοφανής ή ασελγής, στέκεται στην καρδιά της πίστης που παραδόθηκε άπαξ στους αγίους. Προσεγγίζουμε τα λόγια του με το ίδιο πνεύμα ταπεινής προσοχής που χαρακτήρισε τη δική του διακονία στην Αγία Τριάδα του Κέιμπριτζ.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας ακούσουμε τώρα το τέταρτο κεφάλαιο της Επιστολής προς Ρωμαίους, προσέχοντας ιδιαίτερα τα παραδείγματα του Αβραάμ και του Δαβίδ όπως παρουσιάζονται από τον Απόστολο. Ο ίδιος ο Πνεύμα που ενέπνευσε αυτά τα λόγια ας μας δώσει ήσυχες καρδιές για να δεχθούμε την παρηγοριά και την πρόκληση που περιέχουν.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σιμεών ανοίγει δείχνοντας πώς ο άγιος Παύλος επιστρατεύει τις σεβαστές μορφές του Αβραάμ και του Δαβίδ για να αντιμετωπίσει την ιουδαϊκή προκατάληψη. Ο νους του ανθρώπου, αν και ανοιχτός στην πειθώ από τις σαφείς συνεπαγωγές της λογικής, είναι δεκτικός ιδιαίτερα ισχυρών εντυπώσεων από εκείνο το είδος επιχειρήματος, το οποίο, ενώ απευθύνεται ταυτόχρονα στη διάνοιά του, έχει την τάση να εμπλέκει τα συναισθήματά του και να στρατολογεί τις προκαταλήψεις του υπέρ του. Όλες οι προκαταλήψεις των Ιουδαίων ήταν υπέρ του Αβραάμ του πατέρα τους και του Δαβίδ, του μεγαλύτερου των βασιλέων τους και ενός από τους πιο διακεκριμένους προφήτες τους: και, αν η συμπεριφορά αυτών των δύο μπορούσε να προσαχθεί ως προηγούμενο, δεν θα χρειαζόταν παρά ελάχιστο περαιτέρω επιχείρημα για να πεισθεί ένας Ιουδαίος ότι το πράγμα που συνιστάτο έτσι ήταν ορθό. Αυτής της προκατάληψης επωφελήθηκε ο άγιος Παύλος στο χωρίο ενώπιόν μας. Κατόπιν καταγράφει την έκκληση του Αποστόλου προς τη σαφή δήλωση της Αγίας Γραφής σχετικά με τη δικαίωση του Αβραάμ. Πρέπει να έχουμε κατά νου ποιο είναι το σημείο που προσπαθεί να υποστηρίξει: είναι ότι η δικαίωση της ψυχής ενώπιον του Θεού δεν γίνεται με έργα οποιουδήποτε είδους, αλλά απλώς και μόνο διά πίστεως στον Χριστό. Αυτό προχωρεί να αποδείξει από τα παραδείγματα, Ι. Του Αβραάμ — Τι (ρωτά) βρήκε ο Αβραάμ, ο μέγας πρόγονος του ιουδαϊκού έθνους, αποτελεσματικό για τη σωτηρία του; Αυτό απαντά, 1. Με ρητή δήλωση της Αγίας Γραφής — [Ο τρόπος με τον οποίο επικαλείται την απόφαση της Γραφής είναι άξιος προσοχής. 'Τι λέγει η Γραφή;' Λίγο σημαίνει τι μπορεί να λέγει αυτός ή εκείνος ο άνθρωπος: πρέπει να μείνουμε σε ό,τι έχει μιλήσει ο Θεός. Ο λόγος Του θα σταθεί, ακόμη κι αν ολόκληρο το σύμπαν σηκωθεί να τον αντικρούσει. Σε αυτόν λοιπόν πρέπει να θεμελιώσουμε τις γνώμες μας, και σε αυτόν μόνο: αν οι άνθρωποι μιλούν σύμφωνα με τον λόγο και τη μαρτυρία Του, καλώς: 'αν όχι', ό,τι κι αν είναι οι αξιώσεις τους για σοφία, 'δεν υπάρχει φως σε αυτούς' [Σημείωση: Ησαΐας 8:20 .]. Ο Σιμεών έπειτα ξεδιπλώνει τα επιχειρήματα με τα οποία ο άγιος Παύλος αποκλείει κάθε έργο από το αξίωμα της δικαίωσης. Επιπλέον, αν τα έργα γίνουν έτσι δεκτά ως αγοράζοντα ή προμηθεύοντα την αμοιβή, τότε μπορεί ο άνθρωπος που τα επιτελεί να έχει έδαφος καυχήσεως στον εαυτό του: μπορεί να πει με αλήθεια, Αυτό το κέρδισα· αυτό το άξιζα· αυτό δεν θα μπορούσε δικαίως να μου στερηθεί. Αλλά είχε ο Αβραάμ κανένα τέτοιο έδαφος καυχήσεως; Όχι: η Γραφή αρνείται ότι είχε, διότι αποδίδει τη σωτηρία του, όχι σε καμία δική του δικαιοσύνη, αλλά σε δικαιοσύνη που του λογίστηκε και που κατανοήθηκε μόνο διά πίστεως. Αλλά ενώ ο Απόστολος επιχειρηματολογεί έτσι ισχυρά και ακαταμάχητα πάνω στο χωρίο που παρέθεσε, δεν πρέπει να παραβλέψουμε την ιδιαίτερα δυνατή γλώσσα που χρησιμοποιεί, και η οποία, αν δεν είχε χρησιμοποιηθεί από αυτόν, εμείς scarcely θα τολμούσαμε να χρησιμοποιήσουμε. Δηλώνοντας ποιο είναι το πρόσωπο που δικαιώνεται έτσι, μας λέγει ότι είναι το πρόσωπο 'που δεν εργάζεται' (με σκοπό να αποκτήσει δικαίωση διά των έργων του), αλλά 'πιστεύει σε Εκείνον που δικαιώνει τον ασεβή'.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Σιμεών πιέζει το συμπέρασμα ότι η διδασκαλία δεν είναι ούτε νέα ούτε ασήμαντη, αλλά το ίδιο το θεμέλιο της ελπίδας της Εκκλησίας. Είναι ακριβώς εκείνη η διδασκαλία που αποτέλεσε τη βάση της Μεταρρύθμισης — — — Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην αποστολική εποχή: Μπορεί κανείς να διαβάσει τις επιστολές προς Ρωμαίους και προς Γαλάτας και να αμφιβάλλει τι σκεφτόταν ο άγιος Παύλος γι' αυτήν; Αν προχωρήσουμε πιο πίσω, στον Δαβίδ και στον Αβραάμ, βλέπουμε ότι αυτοί δεν ζήτησαν σωτηρία με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο διά πίστεως στον Χριστό: και μπορούμε να προχωρήσουμε ακόμη πιο πίσω, ακόμη και στον Αδάμ, του οποίου οι απόψεις ήταν ακριβώς οι ίδιες, και ο οποίος δεν είχε καμία ελπίδα παρά μόνο 'στο Σπέρμα της γυναικός, που θα συνέτριβε την κεφαλή του όφεως'. Υπήρξε μόνο ένας τρόπος σωτηρίας για τον πεσμένο άνθρωπο από την αρχή του κόσμου: ούτε θα υπάρξει άλλος όσο ο κόσμος θα στέκεται [Σημείωση: Πράξεις 4:12 .]. Αν είναι νέα σε οποιονδήποτε τόπο, το σφάλμα δεν είναι σε αυτόν που την κηρύττει, αλλά σε εκείνους που τον προηγήθηκαν, οι οποίοι παρέλειψαν να την κηρύξουν. Τέλος επιμένει ότι η ίδια διδασκαλία δεν είναι ούτε αποθαρρυντική ούτε ασελγής, αλλά η πηγή όλης της αληθινής αγιότητας. ]— Οφειλόταν στην αποστροφή που είχαν οι Ιουδαίοι προς αυτή τη διδασκαλία, ότι τόσο λίγοι από αυτούς σώθηκαν· ενώ οι εθνικοί, που ένιωθαν λιγότερη δυσκολία να υποταχθούν σε αυτήν, εισήχθησαν σε τεράστιες μάζες στη βασιλεία του Κυρίου μας [Σημείωση: Προς Ρωμαίους 9:30-32 .]. Γνωρίζετε λοιπόν ότι αυτή η διδασκαλία της δικαίωσης μόνο διά πίστεως χωρίς έργα είναι απολύτως αναγκαίο να γίνει δεκτή, και να γίνει γνωστή, και να γίνει αισθητή, και να καυχηθεί κανείς σε αυτήν· και ότι αν οικοδομούμε σε οποιοδήποτε άλλο θεμέλιο, θα χαθούμε αναπόφευκτα και αιωνίως [Σημείωση: Α' Κορινθίους 3:11 .].] 3. Πόσο μακριά είναι από το να είναι αποθαρρυντική διδασκαλία— [Μια άλλη συκοφαντία που γενικά κυκλοφορεί σχετικά με τη δικαίωση διά πίστεως είναι ότι είναι μια ανησυχητική και τρομακτική διδασκαλία, και υπολογισμένη όχι μόνο να αποπροσανατολίσει αδύναμα πρόσωπα, αλλά ακόμη και να τους στερήσει τις αισθήσεις τους. Αλλά το ακριβώς αντίθετο αυτού είναι αληθές.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού βρίσκω τον εαυτό μου να επιδιώκει να προσθέσει έστω και ένα μόνο έργο στη δικαιοσύνη που ήδη μου λογίστηκε εν Χριστώ; Πώς το παράδειγμα του Αβραάμ με προσκαλεί να αναπαυθώ πιο απλά στην επαγγελία του Θεού; Με ποιους τρόπους μπορεί η χαρά της συγχώρεσης των αμαρτιών να διαμορφώσει την καθημερινή μου πορεία ευγνώμονος υπακοής;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, που δικαίωσες τον ασεβή διά της δικαιοσύνης του αγαπητού Σου Υιού, δώσε μας χάρη να δεχθούμε αυτή την ευλογημένη αλήθεια ώστε να καυχώμαστε μόνο στον σταυρό. Φύλαξέ μας από κάθε σκέψη αξίας, και από κάθε φόβο που θα αμφισβητούσε το τετελεσμένο έργο Σου. Είθε η ίδια πίστη που λογίστηκε στον Αβραάμ για δικαιοσύνη να βρεθεί σε εμάς, ώστε εμείς, απαλλαγμένοι από το βάρος των αμαρτιών μας, να Σε υπηρετούμε με χαρούμενες και ευγνώμονες καρδιές. Διατήρησε την Εκκλησία Σου στην καθαρή διδασκαλία της δικαίωσης μόνο διά πίστεως, και κάνε μας ζωντανούς μάρτυρες της δύναμής της, διά Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

Charles Simeon — Horae Homileticae · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →