Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις
Πράξεις 25 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο Ματθαίος Χένρι προσφέρει προσεκτική ερμηνεία του κεφαλαίου 25 των Πράξεων, παρακολουθώντας πώς η υπόθεση του Παύλου μετακινείται από έναν Ρωμαίο αξιωματούχο στον επόμενο ενώ οι θείοι σκοποί προχωρούν αθόρυβα. Το σχόλιό του εφιστά την προσοχή στην σταθερή πίεση της αντίθεσης, στις εγγυήσεις της ρωμαϊκής διαδικασίας και στους απροσδόκητους τρόπους με τους οποίους ο Θεός κατευθύνει τα γεγονότα προς τη Ρώμη. Καθώς ακούμε τις παρατηρήσεις του Χένρι, καλούμαστε να προσέξουμε τόσο τις ανθρώπινες στρατηγικές που λειτουργούν όσο και το κυρίαρχο χέρι που τις στρέφει για να υπηρετήσουν το ευαγγέλιο. Αυτό το μάθημα αφήνει τις μετρημένες σκέψεις του Χένρι να διαμορφώσουν την ανάγνωσή μας της έκκλησης του Παύλου και των συνομιλιών που ακολουθούν.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 25 των Πράξεων. Ακούστε για την άφιξη του νέου κυβερνήτη, τις ανανεωμένες κατηγορίες από τα Ιεροσόλυμα, την ακλόνητη έκκληση του Παύλου στον Καίσαρα και την απροσδόκητη επίσκεψη του βασιλιά Αγρίππα. Αφήστε τις νομικές εντάσεις και τις προνοιακές στροφές της αφήγησης να προετοιμάσουν την καρδιά σας για τις γνώσεις που θα φέρει ο Ματθαίος Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας την αμετάβλητη μεταχείριση που λαμβάνει ο Παύλος υπό τον νέο κυβερνήτη.
Συνήθως λέμε: 'Νέοι άρχοντες, νέοι νόμοι, νέα έθιμα'· αλλά εδώ υπήρχε νέος κυβερνήτης, και όμως ο Παύλος έλαβε από αυτόν την ίδια μεταχείριση που είχε από τον προηγούμενο, και όχι καλύτερη. Ο Φήστος, όπως ο Φήλιξ, δεν είναι τόσο δίκαιος απέναντί του όσο θα έπρεπε, γιατί δεν τον απελευθερώνει· και όμως δεν είναι τόσο άδικος απέναντί του όσο θα ήθελαν οι Ιουδαίοι, γιατί δεν τον καταδικάζει σε θάνατο ούτε τον εκθέτει στην οργή τους. Εδώ είναι,Ο Χένρι στη συνέχεια ξεδιπλώνει την ίδια τη δίκη ενώπιον του Φήστου και την σαφή υπεράσπιση του φυλακισμένου.
ΙΙΙ. Η δίκη του Παύλου ενώπιον του Φήστου. Ο Φήστος έμεινε στα Ιεροσόλυμα περίπου δέκα ημέρες, και μετά κατέβηκε στην Καισάρεια, και οι κατήγοροι, πιθανότατα, στη συνοδεία του· γιατί είπε ότι θα κατέβαιναν μαζί του· και, αφού είναι τόσο πρόθυμοι στην δίωξη, είναι πρόθυμος αυτή η υπόθεση να εκδικαστεί πρώτη· και, για να επισπεύσουν την επιστροφή τους, θα την διεκπεραιώσει την επόμενη ημέρα. Η ταχύτητα στην απονομή δικαιοσύνης είναι πολύ αξιέπαινη, αρκεί να μην γίνεται μεγαλύτερη βιασύνη από ό,τι καλή πρόοδος. Τώρα εδώ έχουμε, 1. Το δικαστήριο συγκροτημένο, και ο φυλακισμένος καλούμενος στο εδώλιο. Ο Φήστος κάθισε στο έδρανο της κρίσεως, όπως συνήθιζε όταν οποιαδήποτε υπόθεση σημαντική ερχόταν ενώπιόν του, και διέταξε να φέρουν τον Παύλο και να εμφανιστεί, εδ. 6. Ο Χριστός, για να ενθαρρύνει τους μαθητές του και να διατηρήσει το πνεύμα τους κάτω από τέτοιες φοβερές δοκιμασίες του θάρρους τους όπως αυτή ήταν για τον Παύλο, τους υποσχέθηκε ότι θα έρθει η ημέρα που θα καθίσουν σε θρόνους, κρίνοντας τις φυλές του Ισραήλ. 2. Οι κατήγοροι παρουσιάζουν τις κατηγορίες τους κατά του φυλακισμένου (εδ. 7): Οι Ιουδαίοι στάθηκαν γύρω, πράγμα που υποδηλώνει ότι ήταν πολλοί. Κύριε, πόσοι πληθύνθηκαν αυτοί που με θλίβουν! Υποδηλώνει επίσης ότι ήταν ομόφωνοι, στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον, και αποφάσισαν να μείνουν ενωμένοι· και ότι ήταν αφοσιωμένοι στην δίωξη, και πρόθυμοι να φωνάζουν κατά του Παύλου. Στάθηκαν γύρω, αν ήταν δυνατόν, για να τρομάξουν τον κριτή σε συμμόρφωση με τον κακόβουλο σκοπό τους, ή τουλάχιστον για να τρομάξουν τον φυλακισμένο και να τον βγάλουν από τα συγκαλά του· αλλά μάταια: είχε υπερβολικά δίκαιη και ισχυρή βεβαιότητα για να τρομαχτεί από αυτούς. Με περικύκλωσαν σαν μέλισσες, αλλά σβήστηκαν σαν φωτιά αγκάθων, Ψαλμ. 118,12. Όταν στάθηκαν γύρω του, έφεραν πολλές και βαριές κατηγορίες κατά του Παύλου, έτσι πρέπει να διαβαστεί. Τον κατηγόρησαν για σοβαρά εγκλήματα και παραπτώματα. Τα άρθρα της κατηγορίας ήταν πολλά, και περιείχαν πράγματα πολύ σοβαρής φύσεως. Τον παρουσίασαν στο δικαστήριο τόσο μαύρο και απεχθή όσο η εξυπνάδα και η κακία τους μπορούσαν να σκεφτούν· αλλά όταν άνοιξαν την υπόθεση όπως νόμιζαν σωστό, και ήρθαν στα αποδεικτικά στοιχεία, εκεί απέτυχαν: δεν μπορούσαν να αποδείξουν όσα ισχυρίστηκαν εναντίον του, γιατί όλα ήταν ψευδή, και οι καταγγελίες ήταν αβάσιμες και άδικες. Είτε το γεγονός δεν ήταν όπως το παρουσίασαν, είτε δεν υπήρχε σφάλμα σε αυτό· του απέδωσαν πράγματα που ούτε αυτός γνώριζε ούτε αυτοί. Δεν είναι νέο πράγμα για τους πιο εξαίρετους της γης να λέγονται εναντίον τους κάθε είδους κακά ψευδώς, όχι μόνο στο τραγούδι των μεθυσμένων και στην έδρα των χλευαστών, αλλά ακόμη και ενώπιον του εδράνου της κρίσεως. 3. Η επιμονή του φυλακισμένου στην δική του υπεράσπιση, εδ. 8. Όποιος και αν τον κατηγορεί, η ίδια του η καρδιά δεν το κάνει, και επομένως η ίδια του η γλώσσα δεν θα το κάνει· ακόμη και αν πεθάνει, δεν θα απομακρύνει την ακεραιότητά του από αυτόν. Όταν ήρθε η σειρά του να μιλήσει για τον εαυτό του, επέμεινε στην γενική του υπεράσπιση, Αθώος: Ούτε κατά του νόμου των Ιουδαίων, ούτε κατά του ναού, ούτε ακόμη κατά του Καίσαρα, έχω αδικήσει τίποτα απολύτως. (1.) Δεν είχε παραβιάσει τον νόμο των Ιουδαίων, ούτε είχε διδάξει κάποια διδασκαλία καταστροφική γι' αυτόν. Κατέστησε άκυρο τον νόμο με την πίστη; Όχι, στήριξε τον νόμο. Το κήρυγμα του Χριστού, του τέλους του νόμου, δεν ήταν παράπτωμα κατά του νόμου. (2.) Δεν είχε βεβηλώσει τον ναό, ούτε είχε δείξει καμία περιφρόνηση στην υπηρεσία του ναού· η βοήθειά του να στήσει τον ναό του ευαγγελίου δεν προσέβαλε καθόλου εκείνον τον ναό που ήταν τύπος του. (3.) Δεν είχε αδικήσει τον Καίσαρα, ούτε την κυβέρνησή του. Από αυτό φαίνεται ότι τώρα που η υπόθεσή του είχε φερθεί ενώπιον της κυβέρνησης, για να κολακεύσουν τον κυβερνήτη και για να φανούν φίλοι του Καίσαρα, τον είχαν κατηγορήσει για κάποιες περιπτώσεις δυσαρέσκειας προς τις παρούσες ανώτερες αρχές, γεγονός που τον υποχρέωσε να καθαρίσει τον εαυτό του ως προς αυτό το θέμα, και να διαμαρτυρηθεί ότι δεν ήταν εχθρός του Καίσαρα, ούτε τόσο όσο εκείνοι που τον κατηγορούσαν ότι ήταν.Ο Χένρι τότε δείχνει την άρνηση του Παύλου για την προτεινόμενη μεταφορά και την έκκλησή του στον Καίσαρα.
2. Η άρνηση του Παύλου να συναινέσει σε αυτό, και οι λόγοι του γι' αυτό. Γνώριζε ότι, αν μεταφερόταν στα Ιεροσόλυμα, παρά την μέγιστη επαγρύπνηση του προέδρου, οι Ιουδαίοι θα έβρισκαν κάποιο μέσο ή άλλο για να τον θανατώσουν· και επομένως ζητά να απαλλαγεί, και ισχυρίζεται, (1.) Ότι, ως πολίτης της Ρώμης, ήταν πιο σωστό να δικαστεί, όχι μόνο από τον πρόεδρο, αλλά σε εκείνο που ήταν κυρίως το δικαστήριό του, το οποίο συνεδρίαζε στην Καισάρεια: Στέκομαι στο εδώλιο κρίσεως του Καίσαρα, όπου πρέπει να κριθώ, στην πόλη που είναι η μητρόπολη της επαρχίας. Το δικαστήριο που διεξάγεται στο όνομα του Καίσαρα, και με την εξουσία και την εντολή του, ενώπιον κάποιου που είχε διοριστεί από αυτόν, μπορούσε καλά να ειπωθεί ότι είναι το εδώλιο κρίσεώς του, όπως, σε εμάς, όλα τα έγγραφα εκδίδονται στο όνομα του κυρίαρχου, στο όνομα του οποίου διεξάγονται όλα τα δικαστήρια. Η αναγνώριση από τον Παύλο ότι πρέπει να κριθεί στο εδώλιο κρίσεως του Καίσαρα αποδεικνύει σαφώς ότι οι λειτουργοί του Χριστού δεν εξαιρούνται από την δικαιοδοσία των πολιτικών αρχών, αλλά πρέπει να υποτάσσονται σε αυτές, όσο μπορούν με καλή συνείδηση· και, αν είναι ένοχοι πραγματικού εγκλήματος, να υποταχθούν στην κρίση τους· αν αθώοι, όμως να υποταχθούν στην έρευνά τους, και να καθαρίσουν τον εαυτό τους ενώπιόν τους. (2.) Ότι, ως μέλος του ιουδαϊκού έθνους, δεν είχε κάνει τίποτα για να γίνει απεχθής σε αυτούς: Στους Ιουδαίους δεν έχω κάνει καμία αδικία, όπως πολύ καλά γνωρίζεις. Πολύ ταιριάζει σε εκείνους που είναι αθώοι να ισχυρίζονται την αθωότητά τους, και να επιμένουν σε αυτήν· είναι χρέος που οφείλουμε στο δικό μας καλό όνομα, όχι μόνο να μην μαρτυρούμε ψευδώς εναντίον του εαυτού μας, αλλά να διατηρούμε την ακεραιότητά μας εναντίον εκείνων που μαρτυρούν ψευδώς εναντίον μας. (3.) Ότι ήταν πρόθυμος να τηρήσει τους κανόνες του νόμου, και να αφήσει αυτόν να πάρει την πορεία του, εδ. 11. Αν είναι ένοχος οποιουδήποτε κεφαλικού εγκλήματος που αξίζει θάνατο, δεν θα προσφερθεί ούτε να αντισταθεί ούτε να δραπετεύσει, ούτε θα φύγει από την δικαιοσύνη ούτε θα πολεμήσει με αυτήν: 'Δεν αρνούμαι να πεθάνω, αλλά θα δεχθώ την τιμωρία της ανομίας μου.' Όχι ότι όλοι όσοι έχουν διαπράξει κάτι άξιο θανάτου είναι υποχρεωμένοι να κατηγορήσουν τον εαυτό τους, και να προσφερθούν στην δικαιοσύνη· αλλά, όταν κατηγορούνται και φέρονται στην δικαιοσύνη, πρέπει να υποταχθούν, και να πουν ότι τόσο ο Θεός όσο και η κυβέρνηση είναι δίκαιοι· όπως είναι απαραίτητο να γίνουν κάποιοι παραδείγματα. Αλλά, αν είναι αθώος, όπως διαμαρτύρεται ότι είναι, 'Αν δεν υπάρχει τίποτα από αυτά για τα οποία με κατηγορούν αυτοί,—αν η δίωξη είναι κακόβουλη και είναι αποφασισμένοι να έχουν το αίμα μου με κάθε τρόπο,—κανείς δεν μπορεί να με παραδώσει σε αυτούς, ούτε ο ίδιος ο κυβερνήτης, χωρίς προφανή αδικία· γιατί είναι δική του δουλειά τόσο να προστατεύει τον αθώο όσο και να τιμωρεί τον ένοχο·' και διεκδικεί την προστασία του.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι κλείνει το τμήμα αντανακλώντας στην κρίση που αφήνει την υπόθεση άλυτη.
Ε΄. Η κρίση που δόθηκε επί του όλου ζητήματος. Ο Παύλος ούτε απελευθερώνεται ούτε καταδικάζεται. Οι εχθροί του ήλπιζαν ότι η υπόθεση θα τελείωνε με τον θάνατό του· οι φίλοι του ήλπιζαν ότι θα τελείωνε με την απελευθέρωσή του· αλλά δεν αποδείχθηκε ούτε το ένα ούτε το άλλο, και οι δύο απογοητεύθηκαν, το πράγμα έμεινε όπως ήταν. Είναι παράδειγμα των αργών βημάτων που μερικές φορές παίρνει η Πρόνοια, μη φέρνοντας τα πράγματα σε έκβαση τόσο σύντομα όσο περιμένουμε, με τα οποία συχνά ντρεπόμαστε τόσο για τις ελπίδες μας όσο και για τους φόβους μας, και κρατιόμαστε ακόμη περιμένοντας τον Θεό. Η υπόθεση είχε προηγουμένως αναβληθεί για άλλη φορά, τώρα για άλλο τόπο, για άλλο δικαστήριο, ώστε η θλίψη του Παύλου να εργασθεί υπομονή. 1. Ο πρόεδρος ζητά συμβουλή επί του ζητήματος: Συζήτησε με το συμβούλιο—μετα του συμβουλίου, όχι με το συμβούλιο των Ιουδαίων (αυτό ονομάζεται συνέδριον), αλλά με τους δικούς του συμβούλους, οι οποίοι ήταν πάντοτε έτοιμοι να βοηθήσουν τον κυβερνήτη με τη συμβουλή τους. Εν πλήθει συμβούλων υπάρχει ασφάλεια· και οι δικαστές πρέπει να συμβουλεύονται τόσο με τον εαυτό τους όσο και με άλλους πριν εκδώσουν απόφαση. 2. Αποφασίζει να τον στείλει στη Ρώμη. Μερικοί νομίζουν ότι ο Παύλος δεν εννοούσε έφεση στο πρόσωπο του Καίσαρος, αλλά μόνο στο δικαστήριό του, την απόφαση του οποίου θα σεβόταν, μάλλον παρά να παραπεμφθεί στο συμβούλιο των Ιουδαίων, και ότι ο Φήστος θα μπορούσε να είχε επιλέξει αν θα τον έστελνε στη Ρώμη, ή, τουλάχιστον, αν θα συνέδεε το ζήτημα μαζί του επί της εφέσεως. Αλλά φαίνεται, από όσα είπε ο Αγρίππας (κεφ. κστ΄ 32), ότι θα μπορούσε να είχε αφεθεί ελεύθερος αν δεν είχε εφεσιβάλει στον Καίσαρα—ότι, κατά την πορεία του ρωμαϊκού νόμου, ένας Ρωμαίος πολίτης μπορούσε να εφεσιβάλει οποτεδήποτε σε ανώτερο δικαστήριο, ακόμη και στο ανώτατο, όπως οι υποθέσεις σε εμάς μεταφέρονται με εντολή μεταφοράς, και οι εγκληματίες με ένταλμα προσωπικής εμφάνισης, και όπως οι εφέσεις γίνονται συχνά στη βουλή των ομοτίμων. Ο Φήστος, επομένως, είτε εκ προαιρέσεως είτε εκ πορείας, καταλήγει σε αυτή την απόφαση: Εφεσιβάλλεις στον Καίσαρα; Στον Καίσαρα θα πας. Βρήκε ότι υπήρχε κάτι πολύ έκτακτο στην υπόθεση, για το οποίο φοβόταν επομένως να εκδώσει κρίση, είτε προς τη μία είτε προς την άλλη κατεύθυνση, και τη γνώση του οποίου νόμιζε ότι θα αποτελούσε ψυχαγωγία για τον αυτοκράτορα, και γι' αυτό το μετέφερε στην αρμοδιότητά του. Στην κρίση μας ενώπιον του Θεού, εκείνοι που δικαιώνοντας τον εαυτό τους εφεσιβάλλουν στον νόμο, στον νόμο θα πάνε, και αυτός θα τους καταδικάσει· αλλά εκείνοι που με μετάνοια και πίστη εφεσιβάλλουν στο ευαγγέλιο, στο ευαγγέλιο θα πάνε, και αυτό θα τους σώσει.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις δικές σας συνθήκες αισθάνεστε το ίδιο μείγμα αντίθεσης και νομικής προστασίας που αντιμετώπισε ο Παύλος; Πώς μπορεί η ήρεμη επιμονή του Παύλου στην αθωότητα να μιλήσει στον τρόπο που απαντάτε σε ψευδείς κατηγορίες σήμερα; Τι ξεσηκώνει η αφήγηση του Χένρι μέσα σας σχετικά με την εμπιστοσύνη στον χρόνο του Θεού όταν τα ανθρώπινα δικαστήρια καθυστερούν την δικαιοσύνη;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου μετὰ τῆς αὐτῆς ἀκλονήτου θάρρους, ὅπερ ἔδωκας ἐν μέσῳ δοκιμασιῶν ἔμπροσθεν ἐγκοσμίων ἀρχόντων, ἵνα σταθῶμεν στερεοὶ ὑπὲρ τοῦ εὐαγγελίου ὅταν αὐξάνῃ ἡ πίεσις καὶ καθυστεροῦν αἱ ἀποφάσεις. Δίδαξον ἡμᾶς νὰ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ ἀοράτῳ Σου κυριαρχίᾳ, ἐμπιστευόμενοι ὅτι πᾶσα ἀνθρωπίνη ἐξουσία ἀποκρίνεται τελικῶς εἰς Σέ, καὶ ὅτι ὁ Χριστὸς ἐξησφάλισε τὴν ἐλπίδα ἡμῶν. Διαμόρφωσον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ ἀπευθύνωνται εἰς Σὲ μόνον μετὰ σαφήνειας καὶ πίστεως. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →