← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 17-18 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 17-18Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στις ήσυχες στιγμές του στοχασμού στρεφόμαστε στις βαθιές γνώσεις του Ιωάννη Καλβίνου για τους Ψαλμούς. Το σχόλιό του φωτίζει τις κραυγές της καρδιάς του Δαβίδ στα κεφάλαια 17 και 18 αποκαλύπτοντας βαθιές αλήθειες για την εμπιστοσύνη την ακεραιότητα και την θεία προστασία. Καθώς διασχίζουμε αυτά τα αρχαία λόγια ο Καλβίνος μας οδηγεί να δούμε την πιστότητα του Θεού μέσα στις δοκιμασίες. Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας για να δεχθούμε σοφία που ενισχύει την πίστη μας σήμερα και μας φέρνει πιο κοντά στον Κύριο που ακούει κάθε κραυγή.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοιμάστε την καρδιά σας καθώς διαβάζουμε μαζί τους Ψαλμούς 17 και 18. Αυτά τα κεφάλαια εκφράζουν την ικεσία του Δαβίδ για δικαιοσύνη και το άσμα της απελευθέρωσής του. Ας πλυθούν τα λόγια πάνω σας προσκαλώντας το Άγιο Πνεύμα να διεγείρει το πνεύμα σας. Κάντε παύση μετά από κάθε ενότητα για να αναπνεύσετε τις υποσχέσεις του Θεού και να σκεφθείτε πώς μιλούν στο δικό σας ταξίδι πίστης.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει το σχόλιο στον Ψαλμό 17 αναλύοντας την αρχική έκκληση του ψαλμωδού. 1. Άκουσε την δικαιοσύνη μου ω Ιεχωβά. Ο Ψαλμωδός αρχίζει τον ψαλμό εκθέτοντας την καλοσύνη της υπόθεσής του. Το κάνει αυτό επειδή ο Θεός έχει υποσχεθεί ότι δεν θα αφήσει τον αθώο να καταπιεστεί αλλά θα τον βοηθήσει πάντα στο τέλος. Κάποιοι εξηγούν τη λέξη δικαιοσύνη ως δηλώνουσα δίκαιη προσευχή ερμηνεία που μου φαίνεται ανεπαρκής. Το νόημα μάλλον είναι ότι ο Δαβίδ βασιζόμενος στην ακεραιότητά του παρεμβάλλει τον Θεό ως Κριτή ανάμεσα στον εαυτό του και τους εχθρούς του για να κρίνει ή να αποφασίσει στην υπόθεσή του. Έχουμε ήδη δει σε προηγούμενο ψαλμό ότι όταν έχουμε να κάνουμε με πονηρούς ανθρώπους μπορούμε δικαιολογημένα να διακηρύξουμε την αθωότητά μας ενώπιον του Θεού. Ωστόσο καθώς δεν θα ήταν αρκετό για τους πιστούς να έχουν την εγκριτική μαρτυρία μιας καλής συνείδησης ο Δαβίδ προσθέτει στην διαμαρτυρία του θερμή προσευχή. Ακόμα και άθρησκοι άνθρωποι μπορεί συχνά να καυχηθούν δικαίως ότι έχουν καλή υπόθεση αλλά καθώς δεν αναγνωρίζουν ότι ο κόσμος κυβερνάται από την πρόνοια του Θεού αρκούνται στην απόλαυση της έγκρισης της δικής τους συνείδησης όπως λένε και τρίζοντας τα δόντια τους υπομένουν τις αδικίες που τους γίνονται μάλλον πεισματικά παρά σταθερά βλέποντας ότι δεν ζητούν καμία παρηγοριά στην πίστη και την προσευχή. Αλλά οι πιστοί όχι μόνο εξαρτώνται από την καλοσύνη της υπόθεσής τους την εμπιστεύονται επίσης στον Θεό για να την υπερασπιστεί και να την διατηρήσει και όποτε τους συμβαίνει οποιαδήποτε δυστυχία καταφεύγουν σε αυτόν για βοήθεια. Αυτό λοιπόν είναι το νόημα του χωρίου είναι μια προσευχή ώστε ο Θεός που ήξερε ότι ο Δαβίδ έπραξε δίκαια και εκτέλεσε το καθήκον του χωρίς να δώσει αφορμή σε κανέναν να τον κατηγορήσει και επομένως να ενοχλείται άδικα από τους εχθρούς του να τον κοιτάξει με χάρη και να το κάνει αυτό ιδιαίτερα αφού βασιζόμενος στη βοήθειά του είχε καλή ελπίδα και ταυτόχρονα προσεύχεται σε αυτόν με ειλικρινή καρδιά. Με τις λέξεις κραυγή και προσευχή εννοεί το ίδιο πράγμα αλλά η λέξη κραυγή και η επανάληψη αυτού που δηλώνει με διαφορετική έκφραση χρησιμεύουν για να δείξουν τη σφοδρή την έντονη σοβαρότητα της ψυχής του. Περαιτέρω καθώς οι υποκριτές μιλούν υπεροπτικά για να επαινέσουν τον εαυτό τους και για να δείξουν στους άλλους ένα σημάδι της μεγάλης εμπιστοσύνης που έχουν στον Θεό εκφράζουν δυνατές κραυγές ο Δαβίδ διαμαρτύρεται για τον εαυτό του ότι δεν μιλάει δόλια με άλλα λόγια ότι δεν χρησιμοποιεί την κραυγή και την προσευχή του ως πρόσχημα για να καλύψει τις αμαρτίες του αλλά έρχεται ενώπιον του Θεού με ειλικρίνεια καρδιάς. Με αυτή τη μορφή προσευχής το Άγιο Πνεύμα μας διδάσκει ότι πρέπει να προσπαθούμε επιμελώς να ζούμε μια ευθύ και αθώα ζωή ώστε αν υπάρχουν κάποιοι που μας προκαλούν προβλήματα να μπορούμε να καυχηθούμε ότι κατηγορούμαστε και διωκόμαστε άδικα. Πάλι όποτε οι πονηροί μας επιτίθενται το ίδιο Πνεύμα μας καλεί να εμπλακούμε στην προσευχή και αν κάποιος βασιζόμενος στη μαρτυρία μιας καλής συνείδησης που απολαμβάνει παραμελεί την άσκηση της προσευχής στερεί από τον Θεό την τιμή που του ανήκει μη παραπέμποντας την υπόθεσή του σε αυτόν και μη αφήνοντάς τον να κρίνει και να αποφασίσει σε αυτήν. Ας μάθουμε επίσης ότι όταν παρουσιαζόμαστε ενώπιον του Θεού στην προσευχή δεν πρέπει να γίνεται με τα στολίδια μιας τεχνητής ευγλωττίας γιατί η καλύτερη ρητορική και η καλύτερη χάρη που μπορούμε να έχουμε ενώπιόν του συνίσταται στην καθαρή απλότητα. Στη συνέχεια ο Καλβίνος στρέφεται στη δοκιμασία της καρδιάς στον στίχο 3. 3. Εξέτασες την καρδιά μου. Κάποιοι είναι της γνώμης ότι στα τρία πρώτα ρήματα ο παρελθοντικός χρόνος τίθεται αντί του μέλλοντος. Άλλοι πιο σωστά και πιο καθαρά επιλύουν τα λόγια έτσι: Αν εξετάσεις την καρδιά μου και την επισκεφθείς τη νύχτα και την ερευνήσεις διεξοδικά δεν θα βρεθεί καμία απάτη σε αυτήν. Αλλά χωρίς να κάνουμε καμία αλλαγή στα λόγια μπορούν να εξηγηθούν αρκετά κατάλληλα με αυτόν τον τρόπο: Εσύ Κύριε που καταλαβαίνεις όλα τα μυστικά συναισθήματα και τις σκέψεις της καρδιάς μου ακόμα και καθώς είναι ιδιαίτερο προνόμιό σου να δοκιμάζεις τους ανθρώπους ξέρεις πολύ καλά ότι δεν είμαι διπλός άνθρωπος και δεν τρέφω καμία απάτη μέσα μου. Αυτό που ο Δαβίδ σκόπευε να εκφράσει είναι σίγουρα πολύ προφανές. Καθώς κατηγορούνταν άδικα και ψευδώς με έγκλημα και δεν μπορούσε να λάβει ούτε δικαιοσύνη ούτε ανθρωπιά από τα χέρια των ανθρώπων απευθύνεται στον Θεό ζητώντας να γίνει κριτής στο ζήτημα. Αλλά για να μην το κάνει αυτό απερίσκεπτα υποβάλλει τον εαυτό του σε αμερόληπτη εξέταση βλέποντας ότι ο Θεός του οποίου το προνόμιο είναι να ερευνά τα μυστικά βάθη της καρδιάς δεν μπορεί να εξαπατηθεί από την εξωτερική εμφάνιση. Ο χρόνος που δηλώνει ότι ο Θεός τον έχει επισκεφθεί είναι κατά τη διάρκεια της νύχτας επειδή όταν ένας άνθρωπος αποσύρεται από την παρουσία των συνανθρώπων του βλέπει πιο καθαρά τις αμαρτίες του που διαφορετικά θα ήταν κρυμμένες από την όρασή του όπως ακριβώς αντίθετα η θέα των ανθρώπων μας επηρεάζει με ντροπή και αυτό είναι σαν ένα πέπλο μπροστά στα μάτια μας που μας εμποδίζει να εξετάσουμε σκόπιμα τα σφάλματά μας. Είναι λοιπόν σαν να έλεγε ο Δαβίδ Ω Κύριε αφού το σκοτάδι της νύχτας αποκαλύπτει τη συνείδηση πιο πλήρως αφού τότε αφαιρούνται όλα τα καλύμματα και αφού σε εκείνη την ώρα τα συναισθήματα είτε καλά είτε κακά σύμφωνα με τις κλίσεις των ανθρώπων εκδηλώνονται πιο ελεύθερα όταν δεν υπάρχει κανένας παρών για να μαρτυρήσει και να κρίνει γι' αυτά αν με εξετάσεις τότε δεν θα βρεθεί ούτε προσποίηση ούτε απάτη στην καρδιά μου. Εξ αυτού συμπεραίνουμε πόσο μεγάλη ήταν η ακεραιότητα του Δαβίδ βλέποντας ότι όταν σκόπιμα και με άνεση λογαριάζει τις ενδότατες σκέψεις του παρουσιάζεται τόσο τολμηρά για να δοκιμαστεί από την κρίση του Θεού. Και όχι μόνο δηλώνει τον εαυτό του αθώο από εξωτερικά εγκλήματα αλλά και ελεύθερο από κάθε μυστική κακία. Τόσο μακριά από το να τρέφει κακόβουλα σχέδια ενώ τα κάλυπτε με δίκαια προσχήματα όπως ισχυρίζονταν οι εχθροί του διαμαρτύρεται ότι τα λόγια του ήταν μια ειλικρινής και ακάλυπτη αναπαράσταση αυτού που περνούσε στην καρδιά του: Η σκέψη μου δεν θα περάσει πέρα από το στόμα μου. Η σκέψη μας λέγεται ότι περνάει πέρα από το στόμα μας όταν για τον σκοπό της εξαπάτησης ο νους σκέφτεται διαφορετικά από αυτό που εκφράζει η γλώσσα. Η λέξη ζιμά ζιμά που μεταφράσαμε απλά σκέψη μπορεί επίσης να ληφθεί με κακή έννοια για δόλια και κακόβουλα σχέδια. Στον στίχο 4 ο Καλβίνος συζητά τα έργα των ανθρώπων υπό το φως του λόγου του Θεού. 4. Όσον αφορά τα έργα των ανθρώπων με τον λόγο των χειλιών σου. Οι ερμηνευτές εξηγούν αυτόν τον στίχο με διαφορετικές έννοιες. Κάποιοι σκεπτόμενοι ότι το γράμμα β βεθ που συνήθως σημαίνει εντός ή δια μέσου λαμβάνεται για κατά αποδίδουν έτσι: Όσον αφορά τα έργα των ανθρώπων που ασκούν κατά του λόγου σου. Αλλά μάλλον κλίνω προς τη γνώμη άλλων που θεωρούν ότι εδώ επαινείται μια ορθή κρίση των πράξεων των ανθρώπων που σχηματίζεται σύμφωνα με τον κανόνα του λόγου του Θεού. Υπάρχουν κάποιοι οξυδερκείς και ευφυείς άνθρωποι που παρατηρούν προσεκτικά τα έργα των ανθρώπων αλλά δεν κρίνουν γι' αυτά σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Αυτό που έχουμε πει μέχρι τώρα ωστόσο δεν μας δίνει πλήρως το νόημα του χωρίου. Πρέπει ακόμα να εξετάσουμε τι εννοεί ο Ψαλμωδός όταν μιλάει για τα μονοπάτια του καταστροφέα. Κάποιοι νομίζουν ότι αναφέρεται στους άνδρες της δικής του συντροφιάς οι οποίοι αν δεν τους είχε συγκρατήσει θα είχαν αμέσως ορμήσει σαν ληστές για να διαπράξουν λεηλασία αφού μειώθηκαν στη μεγαλύτερη δυσχέρεια και βλέποντας καμία προοπτική αλλαγής προς το καλύτερο στις υποθέσεις τους έγιναν τολμηροί από απελπισία και ξέρουμε πόσο οξύ κέντρισμα είναι η ανάγκη στο να ωθήσει τους ανθρώπους μπροστά σε οποιαδήποτε πορεία. Αλλά αυτή η ερμηνεία μου φαίνεται αναγκασμένη και επομένως αναφέρω μάλλον τα λόγια στους εχθρούς του. Περαιτέρω υπάρχει ποικιλία γνώμης μεταξύ των ερμηνευτών όσον αφορά το νόημα της λέξης παρατηρήθηκε ή παρακολουθήθηκε. Κάποιοι το κατανοούν με αυτή την έννοια ότι ο Δαβίδ είχε εκτελέσει το καθήκον του αντιτιθέμενος σθεναρά σε υπερβολικούς άνδρες και σε εκείνους που ασχολούνταν πονηρά με το έργο της διατάραξης της ηρεμίας και της γαλήνης των συνανθρώπων τους. Άλλοι το κατανοούν έτσι ότι ήταν προσεκτικός να διακρίνει μεταξύ καλού και κακού ή ορθού και λάθους ώστε να μην διαφθαρεί από κακά παραδείγματα αλλά να τα αποφεύγει και αντίθετα να ασκεί εκείνα τα πράγματα που έβλεπε να είναι ευάρεστα στον λόγο του Θεού. Αλλά ο Δαβίδ δεν έχω αμφιβολία είχε διαφορετικό νόημα και σκόπευε να δηλώσει ότι αν και πονηροί και κακόβουλοι άνδρες τον προκάλεσαν στο κακό παρέμενε πάντα συγκρατημένος από τον λόγο του Θεού ώστε να κρατηθεί από το να ασκεί βία και να προκαλεί αδικίες ή από το να αποδίδει κακό για κακό. Μας λέει λοιπόν ότι ό,τι κι αν ήταν τα έργα των ανθρώπων ήταν πάντα τόσο αφοσιωμένος στον λόγο του Θεού και τόσο κρεμόταν σαν να λέγαμε από το στόμα του ώστε δεν μπορούσε να σκεφτεί να επιτρέψει στον εαυτό του όταν προκαλούνταν από τις αδικίες που του προκαλούσαν οι εχθροί του να ενεργήσει προς αυτούς όπως ενεργούσαν προς αυτόν. Ξέρουμε πόσο σοβαρός πειρασμός είναι και πόσο δύσκολο να ξεπεραστεί το να αγνοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται προς εμάς και να εξετάσουμε μόνο αυτό που ο Θεός απαγορεύει ή διατάζει. Ακόμα και εκείνοι που είναι φυσικά κεκλιμένοι στην πραότητα και την ανθρωπιά που επιθυμούν να κάνουν καλό σε όλους τους ανθρώπους και δεν επιθυμούν να βλάψουν κανέναν όποτε προκαλούνται ξεσπούν σε εκδικητική διάθεση παρασυρόμενοι από τυφλή ορμή ιδιαίτερα όταν βλέπουμε όλο το ορθό και την ισότητα να ανατρέπονται η σύγχυση μας τυφλώνει τόσο ώστε αρχίζουμε να ουρλιάζουμε με τους λύκους. Αν λοιπόν θα είχαμε έναν καλό κανόνα για να κυβερνούμε τον εαυτό μας όταν οι εχθροί μας με τις κακόβουλες πράξεις τους μας προκαλούν να τους φερθούμε με παρόμοιο τρόπο ας μάθουμε μετά το παράδειγμα του Δαβίδ να στοχαζόμαστε τον λόγο του Θεού και να κρατάμε τα μάτια μας στραμμένα σε αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο ο νους μας θα διατηρείται από το να τυφλώνεται ποτέ και θα αποφεύγουμε πάντα τα μονοπάτια της πονηρίας βλέποντας ότι ο Θεός δεν μόνο θα κρατά τα συναισθήματά μας υπό περιορισμό με τις εντολές του αλλά θα τα εκπαιδεύει επίσης στην υπομονή με τις υποσχέσεις του. Μας συγκρατεί από το να κάνουμε κακό στους γείτονές μας όχι μόνο απαγορεύοντάς μας αλλά δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι θα πάρει στα χέρια του την εκτέλεση της εκδίκησης σε εκείνους που μας βλάπτουν μας προτρέπει να 'δώσουμε τόπο στην οργή' (Προς Ρωμαίους 12:19).
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος εξερευνά περαιτέρω τη διατήρηση των πιστών από τον Θεό στα σχόλιά του στον στίχο 7. 7. Κάνε θαυμαστά τα ελέη σου. Καθώς η λέξη χαφλέ σημαίνει μερικές φορές να κάνω θαυμαστό ή αξιοσημείωτο και μερικές φορές να χωρίζω και να ξεχωρίζω και οι δύο αυτές έννοιες θα είναι πολύ κατάλληλες σε αυτό το χωρίο. Στον Ψαλμό 31:19 η 'καλοσύνη' του Θεού λέγεται ότι είναι 'αποθηκευμένη' ως ιδιαίτερος θησαυρός 'για εκείνους που τον φοβούνται' ώστε να την φέρει στο φως την κατάλληλη στιγμή ακόμα και όταν φτάνουν σε ακραία κατάσταση και όταν όλα φαίνονται απελπιστικά. Αν λοιπόν προτιμάται η μετάφραση χώρισε και ξεχώρισε το έλεός σου τα λόγια είναι μια προσευχή ώστε ο Θεός να επιδείξει προς τον δούλο του Δαβίδ την ειδική χάρη που μεταδίδει σε κανέναν άλλον παρά στους εκλεκτούς του. Ενώ ο Θεός εμπλέκει τόσο τους καλούς όσο και τους κακούς σε κίνδυνο αδιακρίτως δείχνει τελικά με την διαφορετική έκβαση των πραγμάτων όσον αφορά τις δύο τάξεις ότι δεν αναμιγνύει συγκεχυμένα το άχυρο και το σιτάρι μαζί βλέποντας ότι συγκεντρώνει τον λαό του σε μια συντροφιά από μόνος του (Ματθαίος 3:12 και Ματθαίος 25:32). Ωστόσο προτιμώ να ακολουθήσω μια άλλη ερμηνεία. Ο Δαβίδ κατά την κρίση μου αντιλαμβανόμενος ότι μπορούσε να απελευθερωθεί από τις επικίνδυνες περιστάσεις στις οποίες βρισκόταν μόνο με ιδιαίτερα και έκτακτα μέσα καταφεύγει στη θαυμαστή ή θαυματουργική δύναμη του Θεού. Εκείνοι που νομίζουν ότι επιθυμεί ο Θεός να παρακρατήσει τη χάρη του από τους διώκτες του ασκούν υπερβολική βία στο πεδίο του χωρίου. Με αυτή την περίσταση εκφράζεται ο ακραίος κίνδυνος στον οποίο εκτέθηκε ο Δαβίδ γιατί διαφορετικά θα ήταν αρκετό για αυτόν να βοηθηθεί με τον συνηθισμένο και κοινό τρόπο με τον οποίο ο Θεός συνηθίζει καθημερινά να ευνοεί και να βοηθά τον δικό του λαό. Η σοβαρότητα της δυσχέρειάς του λοιπόν τον ανάγκασε να ικετεύσει τον Θεό να ενεργήσει θαυματουργικά για την απελευθέρωσή του. Ο τίτλος με τον οποίο τιμά εδώ τον Θεό Ω εσύ φύλακα εκείνων που εμπιστεύονται σε σένα χρησιμεύει για να τον επιβεβαιώσει στην ορισμένη ελπίδα να λάβει τα αιτήματά του. Καθώς ο Θεός αναλαμβάνει το καθήκον να σώζει όλους όσους εμπιστεύονται σε αυτόν ο Δαβίδ όντας ένας από αυτούς μπορούσε με καλό έδαφος να διαβεβαιώσει τον εαυτό του για ασφάλεια και απελευθέρωση. Όποτε λοιπόν πλησιάζουμε τον Θεό ας είναι η πρώτη σκέψη που εντυπώνεται στον νου μας ότι καθώς δεν καλείται μάταια φύλακας εκείνων που εμπιστεύονται σε αυτόν δεν έχουμε κανένα λόγο να φοβόμαστε ότι δεν είναι έτοιμος να μας βοηθήσει εφόσον η πίστη μας παραμένει σταθερά να στηρίζεται στη χάρη του. Και αν κάθε τρόπος απελευθέρωσης είναι κλειστός ας θυμηθούμε επίσης ταυτόχρονα ότι κατέχει θαυμαστά και ακατανόητα μέσα για να μας βοηθήσει τα οποία χρησιμεύουν τόσο περισσότερο για να μεγαλύνουν και να φανερώσουν τη δύναμή του. Αλλά καθώς η μετοχή εμπιστευόμενος ή ελπίζων τίθεται χωρίς καμία πρόσθετη λέξη που εκφράζει το αντικείμενο αυτής της εμπιστοσύνης ή ελπίδας κάποιοι ερμηνευτές τη συνδέουν με τα τελευταία λόγια του στίχου το δεξί σου χέρι σαν να ήταν η σειρά των λέξεων αντεστραμμένη. Επομένως τα επιλύουν έτσι Ω εσύ φύλακα εκείνων που εμπιστεύονται στο δεξί σου χέρι από εκείνους που εγείρονται εναντίον τους. Καθώς όμως αυτό είναι σκληρό και αναγκασμένο και η ερμηνεία που έδωσα είναι πιο φυσική και πιο γενικά αποδεκτή ας την ακολουθήσουμε. Για να εκφράσουμε λοιπόν το νόημα σε μία πρόταση ο Ψαλμωδός αποδίδει στον Θεό το έργο της υπεράσπισης και της διατήρησης του δικού του λαού από όλους τους ασεβείς που εγείρονται για να τους επιτεθούν και που αν ήταν στη δύναμή τους θα τους κατέστρεφαν. Και οι ασεβείς λέγεται εδώ ότι υψώνονται εναντίον του χεριού του Θεού επειδή ενοχλώντας τους πιστούς που ο Θεός έχει πάρει υπό την προστασία του διεξάγουν ανοιχτά πόλεμο εναντίον του. Η διδασκαλία που περιέχεται σε αυτά τα λόγια δηλαδή ότι όταν μας ενοχλούν διαπράττεται αδικία κατά του Θεού στο πρόσωπό μας είναι πολύ ωφέλιμη γιατί αφού έχει δηλώσει τον εαυτό του φύλακα και προστάτη της ευημερίας μας όποτε μας επιτίθενται άδικα προβάλλει το χέρι του μπροστά μας ως ασπίδα άμυνας.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς το παράδειγμα του Δαβίδ να απευθύνεται στον Θεό με ακεραιότητα προκαλεί τη δική σας ζωή προσευχής; Με ποιους τρόπους μπορείτε να προσκαλέσετε τον Θεό να εξετάσει την καρδιά σας πιο βαθιά σήμερα; Πού αισθάνεστε την ανάγκη για τη θαυμαστή διατήρηση του Θεού στις τρέχουσες περιστάσεις σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, Πέτρα ἡμῶν καὶ Λυτρωτά, ἐρχόμεθα ἐνώπιόν Σου μετὰ καρδιῶν εἰλικρινῶν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ἐμπιστευόμενοι τὴν δικαίαν κρίσιν τὴν ἀπορρέουσαν ἐκ τοῦ κυρίαρχου θρόνου Σου. Φύλαξον ἡμᾶς ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ Σου, στήριξον τὰ βήματά ἡμῶν ἐν ταῖς ὁδοῖς τῆς διαθήκης Σου, καὶ κρύψον ἡμᾶς ἐν τῇ σκιᾷ τῶν πτερύγων Σου ἐν πάσῃ δοκιμασίᾳ. Πλήρωσον ἡμᾶς ἀκλονήτου ἐλπίδος ἐν τῇ σωτηρίᾳ ἣν ὑπέσχου, ἵνα ἀναπαυθῶμεν ἐν τῇ ἀνελλιπεῖ φροντίδι τῆς χάριτός Σου μόνον. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →