Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις
Γένεση 15-16 — με τον Whedon
Άνοιγμα
Αγαπητοί, ανοίγουμε τις καρδιές μας σήμερα στα πλούτη του Σχολίου του Daniel D. Whedon στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Στο πνεύμα του Wesleyan ανιχνεύουμε τα ελέη της διαθήκης του Θεού που αποκαλύφθηκαν στον Άβραμ, αφήνοντας το Πνεύμα να εφαρμόσει κάθε γραμμή στη δική μας πορεία πίστης. Είθε αυτές οι αρχαίες σελίδες να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη μας στον Θεό που δικαιώνει τους ασεβείς και τηρεί κάθε υπόσχεση.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ευλάβεια ας διαβάσουμε τα κεφάλαια 15 και 16 της Γένεσης, ακούγοντας τη φωνή του Λόγου που ήρθε για πρώτη φορά στον Άβραμ σε όραμα. Καθώς ακολουθούμε τη θυσία της διαθήκης και τη θλιβερή στροφή με την Άγαρ, είθε το Άγιο Πνεύμα να ανοίξει τα αυτιά μας για να λάβουμε την ίδια δικαιοσύνη που λογίστηκε στον πατριάρχη μόνο μέσω της πίστης.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Whedon ανοίγει το μάθημα με την εισαγωγή στο κεφάλαιο 15.
Εισαγωγή. Η ΠΛΗΡΕΣΤΕΡΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΑΒΡΑΜ, Γένεση 15:1-21. Η αφήγηση αυτού του κεφαλαίου είναι αξιοσημείωτη για τον οραματικό συμβολισμό της και τα εκτεταμένα μαθήματα θείας αποκάλυψης. Εδώ, για πρώτη φορά, εμφανίζεται αυτή η βαθιά έκφραση, 'ο Λόγος του Ιεχωβά', που σημαίνει την αυτοαποκάλυψη του Θεού μέσω Εκείνου που 'ήταν εν αρχή προς τον Θεόν'. Ιωάννης 1:2. Αυτός ο 'Λόγος' είναι εδώ πιο εντυπωσιακός καθώς έρχεται στον Άβραμ σε 'όραμα'. Πιθανώς ο Άβραμ κοιμήθηκε κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, βαρύς και απογοητευμένος από την αβεβαιότητα των θείων υποσχέσεων σχετικά με το σπέρμα του. Στα όνειρά του ο Κύριος του μιλάει δυνατά και εντυπώνει τον προφορικό λόγο με ένα συγκλονιστικό όραμα της δύναμής του. Σύγκρ. Αριθμοί 12:6. Ξυπνάει από τον ύπνο του με τη βαθιά επίδραση του οράματος ακόμα πάνω του και εκφέρει τα λόγια της Γένεσης 15:2-3.Στη συνέχεια ξεδιπλώνει την αποφασιστική στιγμή της εμπιστοσύνης του Άβραμ στον Ιεχωβά.
Εδάφιο 6. 6. Επίστευσε 'Εβραϊκά, και εμπιστεύτηκε στον Ιεχωβά, και αυτό του λογίστηκε ως δικαιοσύνη', ή λογίστηκε, (κάποιος λογίστηκε,) έτσι Σεπ. , ακολουθούμενο από τον Παύλο στους Ρωμαίους 4:3. Ένα βαρυσήμαντο σχόλιο του εμπνευσμένου ιστορικού, το οποίο ενοποιεί τις πατριαρχικές, Μωσαϊκές και Χριστιανικές διαθήκες, όπως δείχνει ο Παύλος στην Επιστολή προς τους Ρωμαίους. Είναι άκληρος και άτεκνος, όμως στο λόγο του ΙΕΧΩΒΑ, του ΑΥΤΟ-ΥΠΑΡΚΤΟΥ, έχει γη και σπέρμα. Αυτή η ειδική πράξη εμπιστοσύνης στον Θεό, αυτή η ξεχωριστή περίπτωση γυμνής πίστης, (όχι η γενική ή συνήθης πίστη του Άβραμ,) λογίστηκε ως δίκαιη: όχι μόνο από τον Θεό, αλλά σε όλες τις γενιές των πιστών στέκεται ως μνημείο της δικαιοσύνης του Άβραμ. Υπάρχει ένα παράλληλο χωρίο στους Ψαλμούς 106:30, όπου η πράξη του Φινεές, στην εκτέλεση της κρίσης του Θεού, επαινείται, 'και αυτό του λογίστηκε για δικαιοσύνη', δηλαδή, αυτή η μοναδική πράξη απαιτούσε την ειδική έγκριση του Θεού. Έτσι και εδώ, η εμπιστοσύνη του Άβραμ στον απλό λόγο του Θεού σφραγίζεται ως δικαιοσύνη, επειδή μια τέτοια πίστη είναι η ρίζα όλων των αρετών, είναι η κεντρική πηγή της ευσεβούς ζωής, χωρίς την οποία όλα τα εξωτερικά έργα είναι σαν φυτά χωρίς ρίζα. Όπως ο Άβραμ, στο σκοτάδι και την αποθάρρυνση εμπιστεύτηκε τον Θεό για τις ευλογίες που του υποσχέθηκε, και έτσι έλαβε την έγκριση του Θεού και αυτή τη μνημειώδη θέση μεταξύ των πιστών, έτσι, όπως μας δείχνει ο Παύλος, θα λογιστούμε δίκαιοι αν, στο σκοτάδι μας, πιστέψουμε σε Αυτόν που ανέστησε τον Ιησού τον Κύριό μας εκ νεκρών, Ρωμαίους 4:24. ” Newhall.Ο Whedon στη συνέχεια εισάγει τη θλιβερή αφήγηση της Άγαρ και του Ισμαήλ.
Εισαγωγή. ΑΓΑΡ ΚΑΙ ΙΣΜΑΗΛ, Γένεση 16:1-16. Είναι λυπηρό να περνάμε από ένα τόσο υψηλό επίπεδο όπως αυτό στο οποίο είδαμε τον Άβραμ να ανυψώνεται στο προηγούμενο κεφάλαιο, στο χαμηλό ηθικό επίπεδο στο οποίο εμφανίζεται στη συνέχεια μπροστά μας. Φαίνεται ότι η παρουσία και η δύναμη της θείας αποκάλυψης και υπόσχεσης γέννησαν μια φλογερή προσδοκία, η οποία έγινε ανυπόμονη με τη μακρά καθυστέρηση. Αυτή η ανυπομονησία εκδηλώνεται στη Σάρρα, και την ωθεί να καταφύγει σε ένα ανίερο μέσο για να χτίσει το σπίτι της. Η πολυγαμική συμπεριφορά που καταγράφεται εδώ δεν πρέπει να υπερασπιστεί ή ακόμη και να δικαιολογηθεί. Είχε τον λόγο και την περίστασή της, αλλά, όπως και άλλες ανηθικότητες στη ζωή του Άβραμ, πρέπει να καταδικαστεί ως αντίθετη στην τάξη του Θεού. Σύγκρ. Γένεση 2:24, και Μάρκος 10:2-12. Η ιστορία της πολυγαμίας παντού δείχνει πώς η ανίερη πρακτική γεννά κακό, έριδες, πικρία και θλίψη. Σε αυτό το σύντομο κεφάλαιο όλα αυτά τα κακά φαίνονται να πηγάζουν από ένα μόνο περιστατικό διγαμίας σε μία από τις ηπιότερες μορφές της. Η πολυγαμία έχει πάντα ασκηθεί μεταξύ των απογόνων του Ισμαήλ, και υπήρξε γι' αυτούς μια ηθική και σωματική κατάρα, ποτέ πιο εμφανής από ό,τι στην παρούσα εποχή.
Σκεφτείτε
Σκέψου
Ο Whedon τονίζει τη βαθιά πρόταση σχετικά με την ανομία των Αμορραίων.
Εδάφιο 16. 16. Στην τέταρτη γενιά Προφανώς υπολογίζοντας εκατό χρόνια ως μέση γενιά μεταξύ αυτών των πατριαρχών. Διότι η ανομία των Αμορραίων δεν είναι ακόμη πλήρης. Μια άλλη πρόταση βαθιάς σημασίας. Οι Αμορραίοι ήταν οι πιο ισχυροί και διαδεδομένοι από όλους τους κατοίκους της Χαναάν, και εδώ αναφέρονται ως εκπρόσωποι όλων των Χαναναϊκών φυλών. Η καταγωγή τους σημειώνεται στη Γένεση 10:16, όπου βλέπε σημείωση. Αυτοί που 'κατοικούσαν στην Ασεσών-ταμάρ' είχαν πρόσφατα πληγεί από τους ανατολικούς εισβολείς. Γένεση 14:7. Αλλά ο Άβραμ ήταν εκείνη την εποχή σύμμαχος με έναν από τους πρίγκιπές τους, (Γένεση 14:13,) και η παρουσία τέτοιων αγίων χαρακτήρων όπως ο Μελχισεδέκ προστάτευσε τους πολλούς από την απόλυτη ηθική εκφυλισμό και καταστροφή. Αλλά ο Μελχισεδέκ θα έφευγε, και το σπέρμα του Άβραμ θα απομακρυνόταν από τη γη, και τα έθνη θα γέμιζαν το ποτήρι της ανομίας τους και θα ωρίμαζαν για καταστροφή. Σε αυτό το εδάφιο ο Murphy σημειώνει τα ακόλουθα μαθήματα: '1) Ο Κύριος προγνωρίζει τον ηθικό χαρακτήρα των ανθρώπων. 2) Στην πρόνοιά του διαχειρίζεται τις υποθέσεις των εθνών με βάση τις αρχές της ηθικής ορθότητας. 3) Τα έθνη σώζονται μέχρι να πληρωθεί η ανομία τους. 4) Τότε κόβονται με τιμωρητική δικαιοσύνη.'Κλείνει το κεφάλαιο εξηγώντας τον καπνίζοντα κλίβανο και τη φλεγόμενη λάμπα.
Όπως η στήλη του νέφους και της φωτιάς, (Έξοδος 13:21,) αυτός ο καπνός και η φλόγα ήταν σύμβολα της παρουσίας και της δύναμης του Ιεχωβά· όχι μόνο 'σύμβολα της οργής του Θεού', (Keil,) ούτε να ερμηνευθούν ως 'ο καπνός της καταστροφής, και το φως της σωτηρίας'. Murphy. Όλες αυτές οι σκέψεις βρίσκονται στο παρασκήνιο, αλλά η μεγάλη σκέψη είναι ότι ο ίδιος ο Ιεχωβά, με αυτά τα σύμβολα της προσωπικής του παρουσίας και εκδήλωσης, συγκαταβαίνει να συνάψει διαθήκη με τον Άβραμ, και πέρασε ανάμεσα σε αυτά τα κομμάτια. Οι τιμωρητικές κρίσεις του Θεού μπορούν κάλλιστα να συμβολιστούν από έναν καπνίζοντα κλίβανο, (σύγκρ. Γένεση 19:28· Μαλαχίας 4:1,) και η φλεγόμενη φωτιά μπορεί να δηλώνει είτε την καταναλωτική οργή (Ψαλμοί 89:46· Θρήνοι 2:3) είτε τη σωτηρία του Θεού, (Ησαΐας 62:1:) και η παρουσία και η δύναμη του Ιεχωβά μεταξύ του λαού της διαθήκης του θα εκδηλώνονταν και με τους δύο αυτούς τρόπους, εκδικούμενος αυτούς από τους εχθρούς τους όταν τραυματίζονταν, και παιδαγωγώντας και πλήττοντας αυτούς όταν αμάρταναν.
Απαντήστε
Απάντησε
1. Πού στην παρούσα αναμονή μου χρειάζομαι την ίδια γυμνή πίστη που δικαίωσε τον Άβραμ; 2. Πώς η προειδοποίηση για την εθνική ανομία μιλάει στις κοινωνίες στις οποίες ζω; 3. Με ποιους τρόπους μπαίνω στον πειρασμό να επαναλάβω την ανυπόμονη λύση της Σάρρας αντί να εμπιστευτώ τον χρόνο του Θεού;
Προσευχηθείτε
Προσευχήσου
Ευλογημένε Θεέ του Αβραάμ, σε ευχαριστούμε για τον Λόγο που ήρθε σε όραμα και για την πίστη που λογίστηκε ως δικαιοσύνη. Κράτησέ μας από κάθε ανίερη συντόμευση και από την ανυπομονησία που γεννά έριδες. Δώσε μας χάρη να περπατήσουμε ανάμεσα στα κομμάτια της διαθήκης Σου, εμπιστευόμενοι την ασπίδα Σου και την υπερβολικά μεγάλη ανταμοιβή Σου. Είθε το ίδιο Πνεύμα που σφράγισε την υπόσχεση στον πατριάρχη να σφραγίσει τις καρδιές μας σήμερα, μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →