← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο

Δευτερονόμιο 13-14 — με τον Κόουκ

Δευτερονόμιο 13-14Σχόλια του Thomas Coke στην Αγία Γραφή20 λεπ
Άνοιγμα
Στο πνεύμα του πρώιμου Μεθοδισμού, στρεφόμαστε σήμερα στο Σχολιασμό της Αγίας Γραφής του Thomas Coke. Ως έμπιστος συνεργάτης του Wesley και ο πρώτος Μεθοδιστής επίσκοπος, ο Coke προσέγγισε το ιερό κείμενο με την καρδιά ενός ποιμένα και την επιμέλεια ενός μελετητή. Η προσέγγισή του στα κεφάλαια δεκατρία και δεκατέσσερα του Δευτερονομίου καλεί τον λαό του Θεού σε ασυμβίβαστη πίστη και άγια διάκριση. Ακούμε με ευλάβεια, έτοιμοι να διαμορφωθούμε από τον λόγο που διαμόρφωσε τον Ισραήλ και εξακολουθεί να διαμορφώνει την εκκλησία.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας δώσουμε τώρα προσεκτική ακρόαση στον λόγο του Κυρίου στα κεφάλαια δεκατρία και δεκατέσσερα του Δευτερονομίου. Αυτά τα κεφάλαια εκθέτουν τόσο τις επίσημες προειδοποιήσεις κατά της ειδωλολατρίας όσο και τα πρακτικά σημάδια ενός λαού που έχει ξεχωρίσει για τον Θεό. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στο Πνεύμα να ερευνήσει την καρδιά και να ανανεώσει την πιστότητα στη διαθήκη.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Coke ξεκινά εξετάζοντας την περίπτωση ενός προφήτη ή ονειροπόλου. Στίχοι 1-4. Στίχ. 1-4. Εάν αναφανεί μεταξύ σας προφήτης, κ.λπ.— Έχοντας δείξει πλήρως τη θεότητα της θρησκείας τους και την ιδιαίτερη αντίθεσή της στην ειδωλολατρία, ο Μωυσής προχωρά τώρα να θέσει την ισχυρότερη δυνατή περίπτωση· ενημερώνοντάς τους, ότι εάν κάποιος προφήτης ή ονειροπόλος, οποιοδήποτε πρόσωπο που προσποιείται υπερφυσική έμπνευση, τους δώσει ένα σημάδι ή ένα θαύμα, προβλέψει ή εκτελέσει οτιδήποτε ασυνήθιστο, και το κάνει αυτό ως βάση για να τους παρασύρει από τη λατρεία του Θεού τους στη λατρεία ειδώλων, θα πρέπει να αγνοήσουν εντελώς οποιοδήποτε τέτοιο σημάδι ή θαύμα, ούτε να επηρεαστούν καθόλου από αυτό για να ακούσουν τα λόγια του απατεώνα· βέβαιοι ότι δεν θα μπορούσε να έχει σταλεί από τον Θεό, ο οποίος, όντας πάντα ο ίδιος, δεν μπορεί ποτέ να αντικρούσει τον εαυτό του: και με αυτή την εμπιστοσύνη, αν και ίσως να μην μπορούσαν να ανακαλύψουν τον τρόπο της απάτης του, ή τη μέθοδο με την οποία ήταν σε θέση είτε να προφητεύσει είτε να εκτελέσει οτιδήποτε ασυνήθιστο· αν και δεν μπορούσαν να πουν αν το έκανε με απλή ταχυδακτυλουργία, ή με επικοινωνίες με πονηρά πνεύματα· ωστόσο έπρεπε οπωσδήποτε να θανατώσουν ένα τέτοιο πρόσωπο, βέβαιοι ότι κανένας αγγελιοφόρος από τον Θεό δεν θα μπορούσε ποτέ να προσπαθήσει να τους παρασύρει από τη λατρεία αυτού του Θεού. Στη συνέχεια πιέζει το καθήκον προς έναν αδελφό ή στενό φίλο που παρασύρει στην ειδωλολατρία. Στίχος 6. Στίχ. 6. Εάν ο αδελφός σου, κ.λπ.— Για να τους πείσει για το υψηλό καθήκον που όφειλαν στον Θεό, και για να τους δείξει ότι αυτός ο νόμος έπρεπε να εκτελεστεί με την ύψιστη αυστηρότητα κατά μιας αμαρτίας που έπληττε την ίδια τη βάση της θρησκείας και της κυβέρνησής τους, ο Μωυσής θέτει την περίπτωση με τον ισχυρότερο τρόπο· ότι εάν ο πλησιέστερος και αγαπημένος συγγενής και φίλος παρασύρει έναν άνθρωπο στη λατρεία ψεύτικων θεών, δεν έπρεπε να δείξει έλεος στον παρασύροντα, αλλά έπρεπε να τον θανατώσει, στίχ. 9. Ο λόγος του πράγματος, ωστόσο, δείχνει ότι αυτές οι δύο περιστάσεις έπρεπε να γίνουν κατανοητές: πρώτον, ότι ο παρασύρων να καταδικαστεί από δύο επαρκείς μάρτυρες ενώπιον των αρμόδιων δικαστών, βλέπε Αριθμοί 35:30· δεύτερον, ότι ο παραβάτης επιμένει πεισματικά να υπερασπίζεται την ειδωλολατρία παρά την προειδοποίηση: διότι ποιος μπορεί να αμφιβάλλει ότι ένας πατέρας, για παράδειγμα, θα μπορούσε να σώσει τη ζωή του γιου του, σε περίπτωση που τον έφερνε σε έγκαιρη μετάνοια; Επομένως, οι ραβίνοι πολύ δικαιολογημένα προσθέτουν αυτές τις δύο μετριάσεις του νόμου. Στα λόγια αυτού του στίχου έχουμε μια ωραία ιδέα φιλίας: ο φίλος σου που είναι σαν την ψυχή σου· ένας πιστός φίλος είναι ένας άλλος εαυτός: το ίδιο πνεύμα φαίνεται να εμψυχώνει δύο πρόσωπα που αγαπούν εγκάρδια, και σύμφωνα με τους νόμους της ευσέβειας και της αρετής. Τέτοια ήταν η γλώσσα του Πυθαγόρα, και του Αριστοτέλη, αντιγραμμένη, πιθανότατα, από αυτή του Μωυσή, η ευγλωττία και η ενέργεια της οποίας δεν επρόκειτο να σβηστεί από αυτούς. Ένας σύγχρονος ποιητής, μιλώντας για δύο φίλους, λέει όμορφα: 'Ίδια αντικείμενα τους ευχαριστούσαν, και ίδια αντικείμενα τους πονούσαν — Ήταν μόνο μία ψυχή που βασίλευε σε δύο σώματα.' Βλέπε STILLINGFLEET'S Essay on Conversation. Στρέφοντας στο κεφάλαιο δεκατέσσερα, ο Coke αναλογίζεται την αγιότητα που εκφράζεται στο πένθος και στη χρήση της τροφής. Στίχοι 1-21. Στίχ. 1-21. Ο Θεός, έχοντας επιλέξει τον Ισραήλ για δικό του, τους χώρισε από τα έθνη, τους υιοθέτησε ως παιδιά του, και τους προόρισε για τη δόξα του, έχει το δικαίωμα να περιμένει από αυτούς να ανταποκριθούν σε αυτούς τους σκοπούς της χάριτός του, και να αποδειχθούν ένας άγιος λαός ενώπιόν του. Και αυτό πρέπει να φανεί, 1. Στα πένθη τους, όταν πρέπει να αποφεύγεται κάθε ακατάλληλη θλίψη· και κάθε δεισιδαιμονική πρακτική που χρησιμοποιούσαν οι Εθνικοί πρέπει να αποστρέφεται. Σημείωση: (1.) Δεν μας απαγορεύεται να πενθούμε για τους νεκρούς· αλλά η έκφραση υπερβολικής θλίψης θα ήταν απόδειξη ειδωλολατρικής προσκόλλησης στο δημιούργημα, και ατίμωση προς τον Θεό. (2.) Καθώς τα σώματά μας δεν είναι δικά μας, αλλά αγοράστηκαν με τίμημα, πρέπει να δοξάζουμε τον Θεό σε αυτά, και να μην παραμορφώνουμε ή αλλοιώνουμε αυτόν τον ναό όπου ευαρεστείται να κατοικεί. 2. Στο φαγητό τους. Αν και πολλά από τα απαγορευμένα ζώα, ή ψάρια, ή πουλερικά, μπορεί, από μόνα τους, να είναι καλά για τροφή, και επιτρεπτά σε άλλους, ωστόσο ο Θεός θα τους επιβάλει συγκεκριμένους περιορισμούς, για να αποτρέψει την ανάμειξή τους με τους ειδωλολάτρες. Υπάρχουν αρκετά που τους επιτρέπονται για να αφαιρέσουν κάθε αιτία δίκαιης διαμαρτυρίας, αν οι διεστραμμένες ορέξεις τους δεν τους υποδούλωναν. Σημείωση: Αυτοί που δεν είναι ικανοποιημένοι με τις νόμιμες απολαύσεις που επιτρέπει ο Θεός, ποτέ δεν θα ικανοποιηθούν στην ικανοποίηση των παράνομων επιθυμιών τους. Οι παραπάνω παρατηρήσεις είναι καθαρά ιουδαϊκές, και ο λόγος τους έχει πλέον πάψει· αλλά ο διαχωρισμός από το κακό, και η αφιέρωση του εαυτού μας στον Θεό, που αυτά σήμαιναν, παραμένουν υποχρεωτικά για κάθε χριστιανό.
Σκεφτείτε

Σκέψη

Ο Coke ολοκληρώνει την επεξεργασία του κεφαλαίου δεκατρία υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα αυτών των νόμων για την ίδια τη θεμελίωση του έθνους. Στίχος 17. Στίχ. 17. Δεν θα προσκολληθεί τίποτα από το καταραμένο πράγμα στο χέρι σου — Τίποτα δεν θα μπορούσε να είχε οριστεί πιο σοφά από αυτόν τον νόμο, ο οποίος χρησίμευσε ταυτόχρονα για να δημιουργήσει σε αυτούς τη μεγαλύτερη αποστροφή προς την ειδωλολατρία, και ταυτόχρονα απέτρεψε κάθε πειρασμό να καταστρέψουν μια αθώα πόλη για χάρη της λεηλασίας. Μετά από τόσο αυστηρούς και αυστηρούς νόμους για την εξάλειψη της ειδωλολατρίας, δεν μπορεί κανείς παρά να εκπλαγεί από τον παραλογισμό της προσπάθειας του Βολταίρου να αποδείξει ότι η ειδωλολατρία ήταν ανεκτή μεταξύ των Εβραίων. Ίνα ο Κύριος σε πληθύνει — Σαν να είχε πει, 'Μη φοβάσαι ότι η ολική καταστροφή μιας μεγάλης πόλης θα βλάψει την κοινοπολιτεία σου· διότι ο Κύριος, ως συνέπεια της υπακοής σου στις εντολές του, θα σου δώσει άλλους πολίτες, και αυτούς σε μεγάλη αφθονία.' Όσον αφορά την τιμωρία που αναφέρεται σε αυτό το κεφάλαιο, ήταν απαραίτητη· διότι τίποτα δεν ήταν πιο σημαντικό από το να αποτραπεί ένα έγκλημα που υπονόμευε τις ίδιες τις βάσεις της εβραϊκής συνταγματικής εκκλησίας και κράτους. Ο Grotius παρατηρεί ότι η ειδωλολατρία και η βλασφημία ήταν τα μόνα εγκλήματα στα οποία επισυνάπτονταν κατάσχεση αγαθών· καθώς η θρησκεία είναι ο δεσμός της κοινωνίας, η ασέβεια και η αθρησκία είναι η καταστροφή της. Βλέπε De Jur. B. et P. lib. 2: cap. 20. Πρέπει, ωστόσο, να σημειώσουμε ταυτόχρονα, ότι, καθώς ο νόμος που εξετάζεται εδώ βασίστηκε στην ιδιαίτερη σύσταση του λαού του Ισραήλ, δεν μπορούμε δικαιολογημένα να συμπεράνουμε από αυτόν, ότι είναι νόμιμο μεταξύ άλλων εθνών να τιμωρούν τους ειδωλολάτρες με θάνατο, όσο τερατώδες κι αν είναι το έγκλημά τους. Κλείνει το κεφάλαιο δεκατέσσερα τονίζοντας την ακεραιότητα που απαιτείται στην πρακτική της δεκάτης. Ο Επίσκοπος Montague, ωστόσο, και πολλοί άλλοι, έχουν διαφορετική γνώμη σχετικά με αυτή τη δεκάτη· και υποστηρίζουν, ότι ο Ιώσηπος, και ο Τωβίας πριν από αυτόν, φαίνεται να μιλούν σαφώς για μια τρίτη δεκάτη. Βλέπε Hist. Jud. lib. iv. c. 8. Τωβίτ, ι. 7, 8. Βλέπε επίσης Grotius και Calmet. ΣΚΕΨΕΙΣ.— Η γη τους πλήρωνε διπλή δεκάτη: μία για τη συντήρηση των Λευιτών· και μία άλλη, η οποία χρησιμοποιούνταν εξ ολοκλήρου σε έργα ευσέβειας και φιλανθρωπίας. Την πρώτη, οι ίδιοι οι Λευίτες έβλεπαν να εκτελείται αληθινά· η δεύτερη αφέθηκε στην ακεραιότητα του λαού: το να μην είναι κανείς ειλικρινής εδώ, θα ήταν σαν να ληστεύει τον Θεό. Σημείωση: Πρέπει να έχουμε συνείδηση του να αφιερώνουμε στην υπηρεσία του Θεού ένα μέρος της αύξησής μας.
Απαντήστε

Απάντηση

Πού στη ζωή μου πειράζομαι να μαλακώσω τις απαιτήσεις της αποκλειστικής πίστης στον Κύριο; Πώς διαμορφώνει η κλήση στην άγια διάκριση τις καθημερινές μου επιλογές στο πένθος, στο φαγητό και στη δωρεά; Με ποιους τρόπους ο Κύριος μπορεί να με καλεί σε μεγαλύτερη γενναιοδωρία προς τον ξένο, τον ορφανό και τη χήρα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ευλογημένε Θεέ, σε ευχαριστούμε για την πιστή μαρτυρία του Thomas Coke, ο οποίος κοπίασε να ανοίξει τον λόγο σου για τους ανθρώπους που ονομάζονται Μεθοδιστές. Χάρισέ μας την ίδια ακλόνητη καρδιά που αρνείται κάθε πειρασμό στην ειδωλολατρία. Δίδαξέ μας να σε αγαπάμε πάνω από κάθε επίγειο δεσμό, να πενθούμε ως εκείνοι που κατέχουν αιώνια ελπίδα, και να δίνουμε με χαρούμενη ακεραιότητα. Ευλόγησε τον Λευίτη, τον ξένο, τον ορφανό και τη χήρα ανάμεσά μας. Είθε τα τραπέζια μας και οι δεκάτες μας να δηλώνουν ότι μόνο εσύ είσαι άξιος της ολόκληρης αφοσίωσής μας. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

Σχόλια του Thomas Coke στην Αγία Γραφή · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →