← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 141-142 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ψαλμοί 141-142Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στη σιωπηλή δύναμη της αρχαίας προσευχής, ο Ματθαίος Χένρι μας οδηγεί στους Ψαλμούς 141 και 142, όπου ο Δαβίδ χύνει την καρδιά του μέσα σε καταδίωξη και κίνδυνο. Οι στοχασμοί του Χένρι αποκαλύπτουν πώς η θλίψη γίνεται το ίδιο το έδαφος για βαθύτερη εξάρτηση από τον Θεό. Καθώς περπατούμε μαζί αυτούς τους στίχους, ανακαλύπτουμε νέες προσκλήσεις να κραυγάσουμε, να φυλάξουμε τα βήματά μας και να αναπαυθούμε στη γνώση και τη φροντίδα του Κυρίου. Ας στερεώσουν αυτές οι διαχρονικές γνώσεις τις δικές μας ψυχές όταν οι δοκιμασίες πιέζουν κοντά και οι φίλοι απομακρύνονται.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε αυτούς τους δύο ψαλμούς με ανοιχτή καρδιά. Αφήστε τις κραυγές του Δαβίδ από το σπήλαιο και την έρημο να αντηχήσουν τις δικές σας επιθυμίες για προστασία, καθαρότητα και απελευθέρωση. Διαβάστε αργά, κάνοντας παύση όπου τα λόγια ξυπνούν μνήμη ή ανάγκη, και αφήστε το Πνεύμα να σας προετοιμάσει να δεχθείτε τις σοφές παρατηρήσεις του Ματθαίου Χένρι για την προσευχή, τον πειρασμό και την εμπιστοσύνη.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά τονίζοντας το ειλικρινές αίτημα του Δαβίδ για την αποδοχή της προσευχής από τον Θεό. Ι. Ο Δαβίδ αγαπούσε την προσευχή και παρακαλεί τον Θεό να εισακουστούν και να απαντηθούν οι προσευχές του, εδ. 1, 2. Ο Δαβίδ έκλαψε προς τον Θεό. Το κλάμα του δηλώνει θέρμη στην προσευχή· προσευχόταν ως άνθρωπος που είναι σοβαρός. Το κλάμα προς τον Θεό δηλώνει πίστη και σταθερότητα στην προσευχή. Και τι επιθυμούσε ως επιτυχία της προσευχής του; 1. Να λάβει ο Θεός γνώση γι' αυτήν: «Πρόσεξε τη φωνή μου· ας έχω ευπρόσδεκτη ακρόαση.» Εκείνοι που κλαίνε στην προσευχή μπορούν να ελπίζουν ότι θα εισακουστούν στην προσευχή, όχι για την ένταση αλλά για τη ζωντάνια τους. 2. Να τον επισκεφθεί επ' αυτής: Σπεύσε προς εμένα. Εκείνοι που γνωρίζουν να εκτιμούν την ελεήμονα παρουσία του Θεού θα είναι επίμονοι γι' αυτήν και ταπεινά ανυπόμονοι για καθυστερήσεις. Εκείνος που πιστεύει δεν σπεύδει, αλλά εκείνος που προσεύχεται μπορεί να είναι σοβαρός με τον Θεό να σπεύσει. 3. Να ευαρεστηθεί καλά μαζί του σ' αυτήν, να ευαρεστηθεί καλά με την προσευχή του και την ύψωση των χεριών του στην προσευχή, που δηλώνει τόσο την ανύψωση όσο και τη διεύρυνση της επιθυμίας του και τις εξόδους της ελπίδας και της προσδοκίας του, η ύψωση του χεριού σημαίνει την ανύψωση της καρδιάς και χρησιμοποιείται αντί της ύψωσης των θυσιών που ανυψώνονταν και κυματίζονταν ενώπιον του Κυρίου. Η προσευχή είναι πνευματική θυσία· είναι η προσφορά της ψυχής και των καλύτερων συναισθημάτων της στον Θεό. Τώρα προσεύχεται να παρουσιαστεί και να κατευθυνθεί ενώπιον του Θεού όπως το θυμίαμα που καίγεται καθημερινά στον χρυσό βωμό και όπως η εσπερινή θυσία, την οποία αναφέρει μάλλον παρά την πρωινή θυσία, ίσως επειδή αυτή ήταν εσπερινή προσευχή, ή με το βλέμμα στον Χριστό, ο οποίος, στο εσπέρας του κόσμου και στο εσπέρας της ημέρας, επρόκειτο να προσφέρει τον εαυτό του θυσία εξιλέωσης και να θεμελιώσει τις πνευματικές θυσίες της ευχαριστίας, έχοντας καταργήσει όλες τις σαρκικές διατάξεις του νόμου. Εκείνοι που προσεύχονται με πίστη μπορούν να περιμένουν ότι θα ευαρεστήσει τον Θεό περισσότερο από βόδι ή μοσχάρι. Ο Δαβίδ ήταν τώρα εξόριστος από την αυλή του Θεού και δεν μπορούσε να παραστεί στη θυσία και το θυμίαμα, και γι' αυτό παρακαλεί η προσευχή του να είναι αντί αυτών. Σημείωσε, η προσευχή είναι ευωδιαστή οσμή στον Θεό, όπως το θυμίαμα, το οποίο όμως δεν έχει οσμή χωρίς φωτιά· ούτε έχει η προσευχή χωρίς τη φωτιά της αγίας αγάπης και θέρμης. Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στην ανάγκη του πιστού για χάρη ώστε να αποφύγει αμαρτωλά λόγια και τρόπους. ΙΙ. Ο Δαβίδ φοβόταν την αμαρτία και παρακαλεί τον Θεό να τον φυλάξει από την αμαρτία, γνωρίζοντας ότι οι προσευχές του δεν θα γίνονταν δεκτές αν δεν φρόντιζε να προσέχει την αμαρτία. Πρέπει να είμαστε εξίσου σοβαροί για τη χάρη του Θεού μέσα μας όσο και για την εύνοιά του προς εμάς. 1. Προσεύχεται να μην παρασυρθεί σε αμαρτωλά λόγια (εδ. 3): «Θέσε φρουρό, Κύριε, μπροστά στο στόμα μου, και, αφού η φύση έκανε τα χείλη μου πόρτα για τα λόγια μου, ας φυλάξει η χάρη αυτή την πόρτα, ώστε να μην επιτραπεί να βγει κανένα λόγι που μπορεί με οποιονδήποτε τρόπο να τείνει στην ατίμωση του Θεού ή στη βλάβη των άλλων.» Οι καλοί άνθρωποι γνωρίζουν το κακό των αμαρτιών της γλώσσας και πόσο επιρρεπείς είναι σ' αυτές (όταν οι εχθροί προκαλούν κινδυνεύουμε να φέρουμε την αγανάκτησή μας πολύ μακριά και να μιλήσουμε απερίσκεπτα, όπως έκανε ο Μωυσής, αν και ο πιο πράος των ανθρώπων), και γι' αυτό είναι σοβαροί με τον Θεό να αποτρέψει την κακή ομιλία τους, γνωρίζοντας ότι καμία επαγρύπνηση ή απόφαση δική τους δεν αρκεί για τη διακυβέρνηση των γλωσσών τους, πολύ λιγότερο των καρδιών τους, χωρίς την ειδική χάρη του Θεού. Πρέπει να φυλάσσουμε τα στόματά μας σαν με χαλινάρι· αλλά αυτό δεν θα αρκέσει: πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό να τα φυλάξει. Ο Νεεμίας προσευχήθηκε στον Κύριο όταν έθεσε φρουρό, και έτσι πρέπει να κάνουμε κι εμείς, γιατί χωρίς αυτόν ο φρουρός περπατά μάταια. 2. Να μην κλίνει προς αμαρτωλές πρακτικές (εδ. 4): «Μην κλίνεις την καρδιά μου σε κανένα κακό πράγμα· όποια κλίση υπάρχει μέσα μου προς την αμαρτία, ας μην περιοριστεί μόνο, αλλά ας νεκρωθεί από τη θεία χάρη.» Το παράδειγμα εκείνων γύρω μας και οι προκλήσεις εκείνων εναντίον μας είναι πρόθυμα να ξεσηκώσουν και να βγάλουν διεφθαρμένες κλίσεις. Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε όπως οι άλλοι και να σκεφτούμε ότι αν δεχθήκαμε αδικίες μπορούμε να τις ανταποδώσουμε· και γι' αυτό έχουμε ανάγκη να προσευχόμαστε να μην αφεθούμε στον εαυτό μας να πράξουμε κανένα πονηρό έργο, είτε σε συμμαχία είτε σε αντίθεση με τους ανθρώπους που εργάζονται ανομία. Ενώ ζούμε σε έναν τέτοιο πονηρό κόσμο και φέρουμε μαζί μας τέτοιες πονηρές καρδιές, έχουμε ανάγκη να προσευχόμαστε να μην παρασυρθούμε από καμία δελεαστική δύναμη ούτε να οδηγηθούμε από καμία πρόκληση να κάνουμε κανένα αμαρτωλό πράγμα. 3. Να μην παγιδευθεί από αμαρτωλές ηδονές: «Ας μη φάω από τα εδέσματά τους. Ας μη συμπράξω μαζί τους στα συμπόσια και τα αθλήματά τους, μήπως έτσι παρασυρθώ στις αμαρτίες τους.» Καλύτερο είναι γεύμα από χόρτα, μακριά από τον πειρασμό, παρά παχύ μοσχάρι μέσα σ' αυτόν. Οι αμαρτωλοί προσποιούνται ότι βρίσκουν εδέσματα στην αμαρτία. Κλεμμένα νερά είναι γλυκά· απαγορευμένος καρπός είναι ευχάριστος στο μάτι. Αλλά εκείνοι που σκέφτονται πόσο σύντομα τα εδέσματα της αμαρτίας θα γίνουν αψίνθιο και χολή, πόσο σίγουρα θα δαγκώσει στο τέλος σαν φίδι και θα τσιμπήσει σαν οχιά, θα φοβηθούν αυτά τα εδέσματα και θα προσευχηθούν στον Θεό με την πρόνοιά του να τα βγάλει από την όρασή τους και με τη χάρη του να τα στρέψει εναντίον τους. Οι καλοί άνθρωποι θα προσευχηθούν ακόμη και ενάντια στα γλυκά της αμαρτίας. Στοχαζόμενος την επίπληξη, ο Χένρι δείχνει πώς ο Δαβίδ καλωσόρισε τη διόρθωση από τους δίκαιους. Εδώ, Ι. Ο Δαβίδ επιθυμεί να του λεχθούν τα σφάλματά του. Οι εχθροί του τον κατηγόρησαν με ψεύδη, για τα οποία δεν μπορούσε παρά να παραπονεθεί· όμως, την ίδια στιγμή, επιθυμούσε οι φίλοι του να τον ελέγξουν για ό,τι ήταν πραγματικά λάθος σ' αυτόν, ιδιαίτερα αν υπήρχε κάτι που έδινε το παραμικρό χρώμα σε εκείνες τις κατηγορίες (εδ. 5): ας με κτυπήσει ο δίκαιος· θα είναι καλοσύνη. Ο δίκαιος Θεός (κατά μερικούς)· «Θα καλωσορίσω τις επιπλήξεις της πρόνοιάς του και θα είμαι τόσο μακριά από το να διαφωνήσω μαζί τους που θα τις δεχθώ ως σημεία αγάπης και θα τις αξιοποιήσω ως μέσα χάριτος, και θα προσευχηθώ για εκείνους που είναι τα όργανα της θλίψης μου.» Αλλά συνήθως λαμβάνεται για τις επιπλήξεις που δίνονται από δίκαιους ανθρώπους· και ταιριάζει καλύτερα σε εκείνους που είναι οι ίδιοι δίκαιοι να ελέγχουν την αδικία των άλλων, και από αυτούς η επίπληξη θα γίνει καλύτερα δεκτή. Αλλά αν η επίπληξη είναι δίκαιη, ακόμη κι αν ο ελέγχων δεν είναι, πρέπει να κάνουμε καλή χρήση της και να μάθουμε υπακοή από αυτήν. Διδασκόμαστε εδώ πώς να δεχόμαστε τις επιπλήξεις των δίκαιων και σοφών. 1. Πρέπει να επιθυμούμε να ελεγχθούμε για ό,τι είναι λάθος μέσα μας ή γίνεται λάθος από εμάς: «Κύριε, βάλε στην καρδιά του δίκαιου να με κτυπήσει και να με ελέγξει. Αν η δική μου καρδιά δεν με κτυπά, όπως πρέπει, ας το κάνει ο φίλος μου· ας μην πέσω ποτέ κάτω από εκείνη την τρομερή κρίση να αφεθώ μόνος στην αμαρτία.» 2. Πρέπει να το θεωρούμε κομμάτι φιλίας. Δεν πρέπει μόνο να το υπομένουμε υπομονετικά, αλλά να το παίρνουμε ως καλοσύνη· γιατί οι επιπλήξεις της διδασκαλίας είναι οδός ζωής (Παρ. στ΄ 23), είναι μέσα καλού για εμάς, για να μας φέρουν σε μετάνοια για τις αμαρτίες που διαπράξαμε και να αποτρέψουν υποτροπές στην αμαρτία. Αν και οι επιπλήξεις κόβουν, είναι για να θεραπεύσουν, και γι' αυτό είναι πολύ πιο επιθυμητές από τα φιλιά του εχθρού (Παρ. κζ΄ 6) ή το τραγούδι των αφρόνων, Εκκλ. ζ΄ 5. Ο Δαβίδ ευλόγησε τον Θεό για την εύκαιρη νουθεσία της Αβιγαίας, Α΄ Σαμ. κε΄ 32. 3. Πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας βοηθημένο και θεραπευμένο από αυτό: Θα είναι σαν εξαίρετο έλαιο σε πληγή, για να μαλακώσει και να κλείσει· δεν θα σπάσει το κεφάλι μου, όπως υπολογίζουν μερικοί ότι κάνει, οι οποίοι θα μπορούσαν εξίσου καλά να αντέξουν να σπάσει το κεφάλι τους όσο να τους λεχθούν τα σφάλματά τους· αλλά, λέει ο Δαβίδ, «Δεν είμαι αυτής της γνώμης· η αμαρτία μου είναι που έσπασε το κεφάλι μου, που έσπασε τα οστά μου, Ψαλμ. να΄ 8. Η επίπληξη είναι εξαίρετο έλαιο, για να θεραπεύσει τους μώλωπες που μου έδωσε η αμαρτία. Δεν θα σπάσει το κεφάλι μου, αν μπορεί μόνο να βοηθήσει να σπάσει την καρδιά μου.» 4. Πρέπει να ανταποδώσουμε την καλοσύνη εκείνων που συμπεριφέρονται έτσι πιστά, έτσι φιλικά προς εμάς, τουλάχιστον με τις προσευχές μας γι' αυτούς στις συμφορές τους, και μ' αυτόν τον τρόπο πρέπει να δείξουμε ότι το παίρνουμε καλά. Ο Δρ. Χάμοντ δίνει εντελώς άλλη ανάγνωση αυτού του εδαφίου: «Η ονειδισμός θα με μωλώπισει που είμαι δίκαιος, και θα με ελέγξει· αλλά εκείνο το δηλητηριώδες έλαιο δεν θα σπάσει το κεφάλι μου (δεν θα με καταστρέψει, δεν θα μου κάνει το κακό που σκόπευε), γιατί ακόμη η προσευχή μου θα είναι στις συμφορές τους, ώστε ο Θεός να με διαφυλάξει από αυτούς, και η προσευχή μου δεν θα είναι μάταιη.»
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει δείχνοντας την ικανοποίηση που βρίσκεται στον Θεό μόνο όταν η ανθρώπινη βοήθεια αποτυγχάνει. Ο ψαλμωδός μας λέει εδώ, για τη διδασκαλία μας, 1. Πώς απαρνήθηκε και εγκαταλείφθηκε από τους φίλους του, εδ. 4. Όταν ήταν σε εύνοια στην αυλή φαινόταν να έχει μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά όταν έγινε παράνομος και ήταν επικίνδυνο για οποιονδήποτε να τον φιλοξενήσει (μάρτυρας η μοίρα του Αχιμέλεχ), τότε κανείς δεν ήθελε να τον γνωρίζει, αλλά όλοι ήταν ντροπαλοί απέναντί του. Κοίταξε στο δεξί του χέρι για συνήγορο (Ψαλμ. ργ΄ 31), κάποιον φίλο ή άλλον να πει έναν καλό λόγο γι' αυτόν· αλλά, αφού η εμφάνιση του Ιωνάθαν γι' αυτόν κόντευε να του κοστίσει τη ζωή, κανείς δεν ήταν πρόθυμος να διακινδυνεύσει στην υπεράσπιση της αθωότητάς του, αλλά όλοι ήταν έτοιμοι να πουν ότι δεν ήξεραν τίποτα για το θέμα. Κοίταξε γύρω να δει αν κάποιος θα άνοιγε τις πόρτες του σ' αυτόν· αλλά το καταφύγιο τον απέτυχε. Κανείς από όλους τους παλιούς φίλους του δεν θα του έδινε μια νύχτα κατάλυμα ή δεν θα τον καθοδηγούσε σε κανένα μέρος μυστικότητας και ασφάλειας. Πόσοι καλοί άνθρωποι έχουν εξαπατηθεί από τέτοιους φίλους-χελιδόνια, που φεύγουν όταν έρχεται ο χειμώνας! Η ζωή του Δαβίδ ήταν εξαιρετικά πολύτιμη, και όμως, όταν ήταν άδικα προγραμματισμένος, κανείς δεν ενδιαφερόταν γι' αυτήν, ούτε θα κινούσε χέρι για την προστασία της. Σ' αυτό ήταν τύπος του Χριστού, ο οποίος, στις θλίψεις του για εμάς, εγκαταλείφθηκε από όλους τους ανθρώπους, ακόμη και από τους ίδιους τους μαθητές του, και πάτησε τον ληνό μόνος, γιατί δεν υπήρχε κανείς να βοηθήσει, κανείς να στηρίξει, Ησ. ξγ΄ 5. 2. Πώς βρήκε τότε ικανοποίηση στον Θεό, εδ. 5. Οι εραστές και οι φίλοι στάθηκαν μακριά απ' αυτόν, και ήταν μάταιο να τους καλέσει. «Αλλά,» είπε, «κέκραγα προς εσένα, Κύριε! που με γνωρίζεις και με φροντίζεις, όταν κανείς άλλος δεν θέλει, και δεν θα με αποτύχεις ούτε θα με εγκαταλείψεις όταν οι άνθρωποι το κάνουν·» γιατί ο Θεός είναι σταθερός στην αγάπη του. Ο Δαβίδ μας λέει τι είπε στον Θεό στο σπήλαιο: «Συ είσαι το καταφύγιό μου και η μερίδα μου στη γη των ζώντων· εξαρτώμαι από εσένα να είσαι έτσι, καταφύγιό μου για να με σώσεις από το να γίνω άθλιος, μερίδα μου για να με κάνεις ευτυχισμένο. Το σπήλαιο που βρίσκομαι είναι μόνο φτωχό καταφύγιο. Κύριε, το όνομά σου είναι ο ισχυρός πύργος στον οποίο τρέχω. Συ είσαι το καταφύγιό μου, στον οποίο μόνο θα θεωρώ τον εαυτό μου ασφαλή. Το στέμμα που ελπίζω είναι μόνο φτωχή μερίδα· δεν μπορώ ποτέ να θεωρώ τον εαυτό μου καλά προετοιμασμένο μέχρι να γνωρίζω ότι ο Κύριος είναι η μερίδα της κληρονομιάς μου και του ποτηριού μου.» Εκείνοι που με ειλικρίνεια παίρνουν τον Κύριο για Θεό τους θα τον βρουν επαρκέστατο τόσο ως καταφύγιο όσο και ως μερίδα, ώστε, όπως κανένα κακό δεν θα τους βλάψει, έτσι κανένα καλό δεν θα λείψει απ' αυτούς· και μπορούν ταπεινά να διεκδικήσουν το ενδιαφέρον τους: «Κύριε, συ είσαι το καταφύγιό μου και η μερίδα μου· κάθε τι άλλο είναι καταφύγιο ψεύδους και μερίδα χωρίς αξία. Συ είσαι έτσι στη γη των ζώντων, δηλαδή ενώ ζω και έχω την ύπαρξή μου, είτε σε αυτόν τον κόσμο είτε σε καλύτερο.» Υπάρχει αρκετό στον Θεό για να απαντήσει σε όλες τις ανάγκες του παρόντος χρόνου. Ζούμε σε κόσμο κινδύνων και ελλείψεων· αλλά τι κίνδυνο χρειαζόμαστε να φοβηθούμε αν ο Θεός είναι το καταφύγιό μας, ή τι ελλείψεις αν είναι η μερίδα μας; Ο ουρανός, που μόνο αξίζει να ονομάζεται γη των ζώντων, θα είναι για όλους τους πιστούς τόσο καταφύγιο όσο και μερίδα. 3. Πώς, σ' αυτήν την ικανοποίηση, απευθύνθηκε στον Θεό (εδ. 5, 6): «Κύριε, δώσε ευπρόσδεκτο αυτί στην κραυγή μου, την κραυγή της θλίψης μου, την κραυγή της ικεσίας μου, γιατί έχω ταπεινωθεί πολύ, και, αν δεν με βοηθήσεις, θα βυθιστώ εντελώς. Κύριε, ελευθέρωσέ με από τους διώκτες μου, είτε δέσε τα χέρια τους είτε στρέψε τις καρδιές τους, σπάσε τη δύναμή τους ή ματαίωσε τα σχέδιά τους, συγκράτησέ τους ή διάσωσέ με, γιατί είναι ισχυρότεροι από εμένα, και θα είναι τιμή σου να πάρεις μέρος με τον ασθενέστερο. Ελευθέρωσέ με από αυτούς, αλλιώς θα καταστραφώ από αυτούς, γιατί δεν είμαι ακόμη ο ίδιος ικανός να τους αντιμετωπίσω. Κύριε, βγάλε την ψυχή μου από τη φυλακή, όχι μόνο βγάλε με ασφαλή από αυτό το σπήλαιο, αλλά βγάλε με από όλες τις αμηχανίες μου.» Μπορούμε να το εφαρμόσουμε πνευματικά: οι ψυχές των καλών ανθρώπων συχνά στενεύονται από αμφιβολίες και φόβους, σφίγγονται και δεσμεύονται από την αδυναμία της πίστης και την επικράτηση της διαφθοράς· και τότε είναι καθήκον και συμφέρον τους να απευθυνθούν στον Θεό και να τον παρακαλέσουν να τους ελευθερώσει και να διευρύνει τις καρδιές τους, ώστε να τρέξουν τον δρόμο των εντολών του. 4. Πόσο περίμενε η απελευθέρωσή του να αποβεί προς δόξα του Θεού. (1.) Με τις δικές του ευχαριστίες, στις οποίες οι παρούσες παραπονιές του θα στρέφονταν τότε: «Βγάλε την ψυχή μου από τη φυλακή, όχι για να απολαύσω τον εαυτό μου και τους φίλους μου και να ζήσω άνετα, όχι, ούτε για να ασφαλίσω τη χώρα μου, αλλά για να υμνήσω το όνομά σου.» Αυτό πρέπει να έχουμε υπόψη σε όλες τις προσευχές μας προς τον Θεό για απελευθέρωση από θλίψη, ώστε να έχουμε αφορμή να υμνήσουμε τον Θεό και να ζήσουμε προς τον έπαινό του. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά των προσωρινών ελέων ότι μας παρέχουν ύλη και μας δίνουν ευκαιρία για το εξαίρετο καθήκον του αίνου. (2.) Με τις ευχαριστίες πολλών εκ μέρους του (Β΄ Κορ. α΄ 11): «Όταν ελευθερωθώ οι δίκαιοι θα με περικυκλώσουν· για την υπόθεσή μου θα σου κάνουν στέφανο αίνου, έτσι η Χαλδαϊκή. Θα συρρεύσουν γύρω μου για να με συγχαρούν για την απελευθέρωσή μου, να ακούσουν τις εμπειρίες μου και να λάβουν (Μασχίλ) οδηγίες από εμένα· θα με περικυκλώσουν, για να ενωθούν μαζί μου στις ευχαριστίες μου, επειδή θα φερθείς γενναιόδωρα σ' εμένα.» Σημείωσε, τα ελέη των άλλων πρέπει να είναι η ύλη των αίνων μας προς τον Θεό· και οι αίνοι των άλλων, εκ μέρους μας, πρέπει να είναι και επιθυμητοί και χαρούμενοι από εμάς.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις τωρινές σου πιέσεις χρειάζεσαι περισσότερο να κραυγάσεις για την ταχεία παρουσία του Θεού; Πώς μπορείς να προσκαλέσεις πιστούς φίλους να μιλήσουν αλήθεια στη ζωή σου αυτή την εβδομάδα; Σε ποιο κρυφό μέρος σε προσκαλεί ο Κύριος να τον ανακηρύξεις μοναδικό καταφύγιο και μερίδα σου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, φύλαξον τὰ χείλη ἡμῶν καὶ κλῖνον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ πάσης ὁδοῦ πονηρᾶς, ἵνα αἱ προσευχαὶ ἡμῶν ἀναβῶσιν ἐνώπιόν Σου ὡς θυμίαμα. Ἐν πάσῃ σπηλαίῳ θλίψεως, γενοῦ τὸ καταφύγιον ἡμῶν ὁ γινώσκων τὴν ὁδὸν ἡμῶν, καὶ δώρησαι ἡμῖν χάριν τοῦ δέχεσθαι τὴν διόρθωσίν Σου ὡς ἰαματικὴν ἀγαθότητα. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, φέρε σωτηρίαν ἡ ὁποία ἕλκει πολλοὺς εἰς τὸ αἰνεῖν τὸ ὄνομά Σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →